Rock - e - pedia: Avant-garde metal

 

Δεν κάνει η γνώση τον σοφό, αλλά ο σοφός συνήθως έχει και την γνώση.

 

Avant-garde metal (γνωστό και σαν avant-metal, experimental metal, και experimetal)

 

Πως ακούγεται: Σαν κάποιοι απόφοιτοι του ΜΙΤ να έφτιαξαν μια metal μπάντα και ο καθένας τους ξεχωριστά ήθελε να εκφράσει τις επιστημονικές τους ανακαλύψεις… με νότες, μαζί με άλλους… ταυτόχρονα. Ενίοτε φωνάζουν και κάποιον κολλητό τους που παίζει κάποιο πνευστό όργανο. Βασικά σαν fussion jazz, αλλά σε metal ως και death metal.

Γιατί να το ακούσουμε:  γιατί είναι ένα είδος μήτρας νέων μουσικών μοτίβων και δεν υπάρχει περίπτωση να είναι βαρετό. Μπορεί να γεννήσει νέα είδη, αλλά και τα «διαμαντάκια» του είδους λάμπουν πολύ.

Γιατί όχι: γιατί για να πετύχεις τέτοιο διαμαντάκι οι πιθανότητες είναι 1/10. Γενικά γίνεται πολλές φορές ακατανόητο και πολύπλοκο σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και οι νότες μπερδεύονται στα πόδια σου σαν καλώδια και μπορείς να σκοντάψει.

Που; San Francisco Bay Area, Boston, Seattle, Oslo, και Tokyo.

Πότε; Μέσα της δεκαετίας του ‘80.

Ποιοι; Στο βιβλίο του Jeff Wagner “Mean Deviation”, αναφέρεται πως οι avant-garde metal επηρεάστηκε από τους Celtic Frost.

Συγκεκριμένα αναφέρει πως τα ηλεκτρονικά κρουστά και οι μηχανές ντραμς έχουν ευρεία χρήση στο avant-garde metal, μαζί με γυναικεία φωνητικά και οπερατικά στοιχεία.

Το καναδικό συγκρότημα Voivod επηρέασε επίσης μελλοντικές μπάντες στο είδος.

Με πρωτοποριακές τεχνικές που χρησιμοποίησε όπως ρομποτικά φωνητικά εφέ, ασυνήθιστες χρονικές υπογραφές και σπασμένους, παράφωνους, ανορθόδοξους ήχους κιθάρας.

Επίσης ο Ian Christe συγγραφέας και DJ, αναφέρει πως το avant-garde metal προέκυψε από το death metal.

Σύμφωνα με τον ίδιο αρκετοί μουσικοί «εγκατέλειψαν την σφιχτή ξύλινη δομή της μουσικής και πειραματίστηκαν με αφαιρέσεις των αρχικών στοιχείων της».

Στους πρωτοπόρους συγκαταλέγονται οι:  Gorguts, Boris, Earth, Helmet, Mayhem, maudlin of the Well, Neurosis, Sunn O))), Mr. Bungle, και Today is the Day.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Age of Silence, Arcturus, Behold the Arctopus, Cronian, Chryst, Devilish Impression, Diablo Swing Orchestra, Ephel Duath, Hypno5e, Kayo Dot, Lux Occulta, Naked City, Orthrelm, Pan.Thy.Monium, Peccatum, Solefald, Stork, Thy Catafalque, Unexpect, Ved Buens Ende, Zeal & Ardor και Dog Fashion Disco.

Μέρες δόξας:  έχουν δόξα οι πρωτοπόροι; Βασικά είναι άγνωστοι λέξη για το είδος, άλλωστε ο σκοπός είναι η πρωτοτυπία. Αλλά υπάρχει πιθανότητα να βρεις κάποιο όνομα στις… επιρροές μιας πετυχημένης μπάντας.

Κόκκινη κάρτα: στην ουσία είναι αναγκαίο κακό, γιατί πρέπει να υπάρχει μια σκοτεινή μήτρα νέων ακουσμάτων, όμως οι μουσικοί του είδους ξεχνάνε πως δεν παίζουν στον καθρέφτη, αλλά για κάποιο κοινό.

Με τι μπερδεύεται; Με progressive rock και extreme metal, ιδιαίτερα το death metal, και σχετίζεται στενά με το progressive metal. Αλλά γενικά μπερδεύεται με τον εαυτό του και μπερδεύει πάρα πολύ κόσμο.

Τι λες στον άσχετο; σκέψου μια γριά και φαφούτα τσιγγάνα να σου πετάει κατάρες σε μια άγνωστη τσιγγάνικη διάλεκτο… η κατάλληλη μουσική υπόκρουση για αυτό.

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia: Azerbaijani Rock

 

Το αηδόνι τραγουδά διαφορετικά από τόπο σε τόπο το ίδιο, όμως ερωτικό τραγούδι.

Azerbaijani Rock (Azerbaijani: Azərbaycan roku)

 

Πως ακούγεται: Στα αζέρικα … Βασικά κάτι σαν Anatolu Rock, αλλά στα αζέρικα. Κάτι σαν ψυχεδελικό rock, με jazz στοιχεία και μπόλικη φολκλόρ των Αζέρων, αλλά με ένα ψευδο-ευρωπαϊκό αέρα. Καμιά σχέση με τα τραγούδια που στέλνει το Αζερμπαιτζάν στην Eurovision.

Γιατί να το ακούσουμε: καθαρά για εγκυκλοπαιδικούς λόγους. Βασικά οι μουσικοί με κλασική μουσική παιδεία των σοβιετικών και μπόλικη φολκλόρ χροιά, αλλά γνωρίζουν να χειρίζονται τα μουσικά όργανα.

Γιατί όχι: όχι άλλο φολκλόρ! Φτάνει πια με το γεγονός να θες να παρουσιάσεις rock σε τοπικό άρχοντα ή wannabe άρχοντα από wannabe rockers.

Που; Αζερμπαϊτζάν, δίπλα στην Κασπία Θάλασσα.

Πότε; Δεκαετία του ‘60.

Ποιοι; Στους πρωτοπόρους συγκαταλέγονται οι Coldünya, Yuxu, Eksulap και Khurramids.

Αλλά και οι Eskulap, Khurramids, Express-118, Pazavang and Uvet οι οποίοι έπαιζαν κυρίως soft rock και blues.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Experiment-OK (1967), Ashiqlar, Unformal,  Yuxu, Spark, Miraj, Mozalan, Sirr, Charley ATL, Coldünya, Minaret (band), Yukhu.

Μέρες δόξας:  Υποθέτω επί των ημερών, που άνηκε στις Σοβιετικές Δημοκρατίες, όταν τραγουδούσαν ύμνους ενάντια στον δυτικό ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό. Πάντα σε τοπικό επίπεδο.

Κόκκινη κάρτα: Μια ακόμα κακή αντιγραφή της «δυτικής» μουσικής, από πολύ-σπουδαγμένους μουσικούς, προσαρμοσμένο σε τοπικές αγκυλώσεις.

Με τι μπερδεύεται; Με όλα τα είδη της Rock.

Τι λες στον άσχετο; Ότι να ναι rock στα αζέρικα. Πάντως άμα πας στο Μπακού, να δεις την αρχαία αγορά και απέφευγε τα τοπικά live.

Jacek Henryk Maniakowski

Η Εκπόρνευση της μουσικής

 

Πιο αρχαίο επάγγελμα, έστω και στερεοτυπικά μιλώντας, είναι αυτό της πόρνης. Αλλά με λίγο πιο προσεκτική ματιά και με σημειολογική διάθεση, θα μπορούσε να βάλει κανείς και αυτό το επάγγελμα του βάρδου και κατ' επέκταση και του μουσικού, δίπλα ακριβώς στην πόρνη. Τα δύο επαγγέλματα αυτά, μπορεί να χουν αποτρέψει μέχρι και πολέμους, αλλά στο μέσο άνθρωπο δεν έχουν καμιά υπόληψη.

Η μουσική στον δυτικό κόσμο τουλάχιστον, ήταν μια υπόθεση σχεδόν αποκλειστικά ανδρική. Όπως και η πορνεία, σχεδόν γυναικεία. Όμως πάντα γοήτευε το αντίθετο φύλο. Οι γυναίκες λάτρευαν τους μουσικούς, αλλά και οι άντρες προτιμούσαν τις πόρνες είτε με ενοχικά σύνδρομα είτε ξεκάθαρα. Μια τέτοια, σχεδόν  γενικευμένη, συμπεριφορά ξυπνάει φθόνο, οποίος στην συνέχεια ξυπνά ακόμα πιο σκοτεινά ένστικτα και μπροστά τους η απαξίωση φαντάζει απλά σαν σωτηρία. Η δύναμη του σεξ, αλλά και της αρμονική εκτέλεσης ήχων, δημιουργεί την επιθυμία της χειραγώγηση σε αυτούς που είτε διψάνε για εξουσία, είτε την έχουν ήδη.

Στην ουσία και η πορνεία και η μουσική μπορούν να αφυπνίσουν, αλλά και να εξουσιάσουν.  Και ένα τέτοιο εργαλείο είναι πάντα επιθυμητό από ανθρώπους, στους οποίους η ηθική δεν έχει καμιά επιρροή στον τρόπο σκέψης τους ούτε στον τρόπο δράσης τους. Φυσικά μιλώντας για ηθική, εννοούμε πάντα την αρχαία έννοια της και όχι την πουριτανική.

Η rock αρχικά και αργότερα η metal, άλλαξαν κατά πολύ τα πράγματα στην μουσική. Εξέφρασαν άποψη ενάντια στην χειραγώγηση της εξουσίας και έδωσαν την μουσική τους απλόχερα, χωρίς ιδιαίτερο κέρδος. Ο δε έρωτας πλέον ήταν μέρος απόλαυσης και ηδονής και όχι σαν κομμάτι εξαναγκαστικής αναπαραγωγής και μέσον εξουσίας. Ουσιαστικά η train tour του 1970 αποτέλεσε κομβικό σημείο στην ιστορία της  rock, δείχνοντας παράλληλα της αγνές προθέσεις της. (https://en.wikipedia.org/wiki/Festival_Express)

Αλλά κάτι μπορεί τόσο εύκολα να παρασύρει τα πλήθη, δύσκολα μπορεί να παραμείνει αγνό. Ή όπως θα μπορούσαμε να πούμε, μια πολύ όμορφη γυναίκα, ανυπεράσπιστη  και χωρίς νόμους, δύσκολα θα ξεφύγει από τα χέρια ενός προαγωγού, Και όσο και να διαφωνούμε και το κατακρίνουμε, συμβαίνει κατά κόρον και στον δυτικό κόσμο. Κατά το ίδιο τρόπο και η μουσική εκπορνεύτηκε για μια ακόμα φορά. Την ίδια στιγμή που η εταιρίες πλούτιζαν, η μουσικοί πέθαιναν σαν τις φτηνές πόρνες από ναρκωτικά. Και σίγουρα τα ναρκωτικά είναι το πρώτο βήμα αυτής της αποπλάνησης.

Αλλά το βασικό συστατικό επιτυχίας της πορνείας, είναι να μην φαίνεται ότι είναι τετοια. Και αυτή η «τέχνη» χρησιμοποιείται ακόμα και στις μέρες μας. Ένα σημαντικό της κομμάτι είναι η πρακτική  Payola (https://en.wikipedia.org/wiki/Payola), όπου ο προαγωγός της είναι από την μία η δισκογραφική και από την άλλη κάποιοι άπληστοι μουσικοί και ραδιοφωνικοί παραγωγοί. Είναι περιττό να  μιλήσουμε για την νομιμότητα αυτής τακτικής, αφού είναι στο ίδιο επίπεδο με την πορνεία. Όσο για την ποιότητα της μουσικής, η οποία παράνομα προβάλλεται,  είναι κατάλληλη μόνο για πλύση εγκεφάλου. Και αυτό είναι και το ζητούμενο, να την βαρεθεί γρήγορα ο ακροατής/αγοραστής, ώστε να αναζητήσει καινούργια. Όπως οι πουτάνες που γρήγορα αλλάζουν μπουρδέλο.

Φυσικά ο μουσικός πρέπει να ανταμείβεται και για αυτό που κάνει και για αυτό που είναι από την φύση του. Και δεν είναι πάντα αυτός, που πληρώνεται ο ίδιος, που ξέρει να χειρίζεται κάποιο μουσικό όργανο καλλιτέχνης και πολλές φορές, ούτε καν μουσικός, αλλά επίδοξος «εραστής»/εκμεταλλευτής αυτός που εισπράττει. Κάποιες σκανδιναβικές χώρες τιμούν τους μουσικούς τους, μετά την καθολική αναγνώρισή τους, με σταθερό επίδομα ώστε να είναι αφοσιωμένοι σε αυτό που κάνουν και να εμπλουτίζουν τον πολιτισμικό πλούτο της χώρας. στην Ελλάδα των ρουσφετιών και μιας συνεχόμενης απάτης, αυτό μάλλον ακούγεται σαν αστείο.

Όμως η ανταμοιβή του μουσικού θα έπρεπε να είναι αποτέλεσμα της δημιουργίας του και όχι κάποιου εκβιασμού είτε κοινωνικού (μόδα) είτε κάποιου χορηγού. Αλλά, εύκολα κάποιος μπορεί να διαπιστώσει ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, όχι μόνο στην μουσική, αλλά και στην τέχνη γενικά. Η μουσική σαν προϊόν, είναι σχεδόν καθολικά αποτέλεσμα μιας πελατειακής ζήτησης. Ο  μουσικός είναι αναγκασμένος να γράφει «μουσική», η  οποία ζητείται από το ήδη χειραγωγημένο κοινό, σαν μια πόρνη απλά πηγαίνει με πελάτες, οι οποίοι ποτέ δεν είναι επιλογή της. Φυσικά οι φωτεινές εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον σκοτεινό κανόνα.

Η ίδια η rock, όχι μόνο κατάφερε προς στιγμή να σπάσει αυτή την αλυσίδα, αλλά συνέβαλλε σε μέγιστο βαθμό στην σεξουαλική απελευθέρωση. Ακόμα και στην θρησκευτική (απελευθέρωση) έβαλε αρκετούς «λίθους», ώστε ελεύθερα μπορεί κάποιος να έχει την δική του προσωπική προσέγγιση προς το ιερό και θείο. Και ως γνωστό η πορνεία έχει να κάνει κατά κύριο λόγο με την έλλειψη ελευθερίας και όχι με την σεξουαλική επιθυμία. Η θρησκευτική και κατ’ επέκταση και κοινωνική καταπίεση έχει σαν συνέπεια και την πορνεία. Η οικονομική ανέχεια είναι και αυτή αποτέλεσμα αυτής της καταπίεσης. Μάλιστα έχει παρατηρηθεί, ότι σε περιόδους οικονομικής ύφεση η μουσική που ακούει η πλειοψηφία, είναι πιο απλή ως και πιο «φτηνή». Και φυσικά δεν θα μιλήσουμε για τις σκανδιναβικές χώρες, στις οποίες η metal/rock έχει σχεδόν βασικό ρόλο στα πολιτισμικά δρώμενα αυτών των χωρών.

Η rock από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 και μέσα σε μια δεκαετία υποτάχτηκε στις επιταγές και το χρήμα της μουσικής βιομηχανίας, η οποία και στήθηκε εξαιτίας της, κατά ένα μεγάλο μέρος. Η ανάγκη για έκφραση, υποβιβάστηκε σε ανάγκη για δόξα και χρήμα. Και πάντα λειτουργούσε σύμφωνα με την προσταγή μια δικτατορικής, αλλά και συνάμα χειραγωγήσιμης  πλειοψηφίας. Η ωριμότητα μιας κοινωνίας και κριτική της ικανότητα στην σκέψη, μπορεί να αποτρέψει αυτό το φαινόμενο (της πορνείας), ώστε να αποτελέσει εξαίρεση και όχι τον κανόνα. Κάποιος πιο σκεπτικός θα μπορούσε να προσθέσει, ότι δεν είναι μόνο η μουσική υποταγμένη σε ένα καθεστώς, άμεσης ή έμμεσης εκπόρνευσης, αλλά σχεδόν όλοι οι τομείς της ζωής. Και σίγουρα δεν θα διαφωνήσω σε αυτό, αλλά πιστεύω ότι η μουσική μπορεί να αποτελέσει έναν φάρο δημιουργικότητας,  ώστε έστω και κάποιες επόμενες γενιές μπορούν να το δουν.

Για να αποκτήσει η μουσική όμως το αυτόφωτό της, πρέπει να υπάρχουν αυτιά για να την ακούσουν. Η μουσική παιδεία είναι σημαντική, όσο και η ακαδημαϊκή. Ο λόγος είναι ότι εξευγενίζει το πνεύμα, αλλά και την ψυχή, σαν προέκταση της ψυχολογίας μας. Η ευγένεια αυτή δείχνει και τον δρόμο, προς τον έρωτα σαν φιλοσοφική έννοια και όχι μόνο. Ίσως στον γνωστό δίστιχο «Ευτυχώς που δε χάθηκε ο έρωτας/ Ευτυχώς που υπάρχουν πουτάνες», να βγάλουμε τον δεύτερο στίχο με την χρήση της απλής ευγένειας, άστε να μείνει μόνο το «Ευτυχώς που δε χάθηκε ο έρωτας». Κάτι που φαντάζει δύσκολο σε μια κοινωνία μαθημένη στο «αφού πληρώνω και μπορώ να ζητήσω ότι θέλω». Ο σεβασμός έχει τίμημα το χρήμα. Και αυτό συμβαίνει δυστυχώς κατά κόρον.

Μια χώρα μαθημένη σε τραγούδια κατά παραγγελία, δεν καλλιεργεί σεβασμό προς τέχνη κάθε είδους. Και είναι πραγματικό λυπηρό το θέαμα μεταλλάδων μουσικών, κατά βάση πολύ ικανών, να είναι αναγκασμένη να ξεπουληθούν στα «μπουζούκια», σε ήδη ξεπουλημένη μουσική. Με νταβατζήδες το κοινό, οποίο ήρθε να δείξει το φανταστικό του μεγαλείο ξοδεύοντας και τους ίδιους τους μαγαζάτορες, να ξεπλένουν παράνομα αποκτημένο χρήμα. Η διαφήμιση, «τα λεφτά είναι στο λαϊκό», κάνοντας λογοπαίγνιο με το λαχείο, απλά το απενοχοποιεί στα μάτια της πλειοψηφίας.

Η μουσική, μπορεί να έφυγε από τα παλάτια και είναι προσβάσιμη σε όλους, αλλά η κακομεταχείριση της είναι πιο ευρεία και ακόμα από περισσότερους. Δεν είναι όλα της δημιουργήματα αρεστά και σε όλους, αλλά η ελευθερία της εύκολα μπορεί να προσφέρει χαρά σε όλους ανεξαιρέτως.

Η ανταμοιβή για την ελεύθερη της έκφραση, ανταμείβει συγχρόνως και όλους που συνεισφέρουν στην ελευθερία της, αλλά και στην υπομονετική ακρόασή της. Η προσφορά της είναι αόρατη, μπορεί όμως να γίνει και απτή μεσοπρόθεσμα και σίγουρα απτή και μακροπρόθεσμα. Η άμεση της εκμετάλλευση, ρίχνει σε μια άβυσσο την ποιότητά της. Οι πουτάνες θα υπάρχουν όσο, θα υπάρχουν ατιμώρητοι νταβατζήδες. Αλλά όσο θα υπάρχουν και στερημένοι πελάτες. Όσο η ανέχεια θα μαστίζει άνισα τις κοινωνίες μας, οι δίοδοι φυγής από αυτή θα έχουν την πινακίδα «εκπόρνευση». Ας ξεκινήσουμε να καλυτερεύουμε τον κόσμο μέσα από την μουσική. Θα μας ανταμείψει πλουσιοπάροχα.

Jacek Henryk Maniakowski

Η CIA συνθέτει την πιο γνωστή μπαλάντα των Scorpions (;)

 

Είναι υπερβολικά εύκολο να απαξιωθεί ένας μουσικός. Κάτι τέτοιο είναι ένα πολύ άσχημο φαινόμενο στην χώρα μας, την ίδια στιγμή που «χρυσές» μετριότητες, πολλές φορές ούτε καν μετριότητες, αποθεώνονται δίπλα σε ακριβές σαμπάνιες. Όμως, οι Αμερικάνοι γνωρίζουν την δύναμη της μουσικής καλύτερα απ’ όλους. Και δεν είναι μόνο η οικονομική της δύναμη, αλλά μια δύναμη ικανή να αλλάξει συνειδήσεις και ιδέες.

Στην ταινία Wag the Dog, σκηνοθετημένη από τον  Barry Levinson και με πρωταγωνιστές τους Dustin Hoffman και Robert De Niro, ο δεύτερος είναι ένας  «spin doctor», υπεύθυνος για την εικόνα του προέδρου, ο οποίος με την σειρά του, εμπλέκεται σε ένα σεξουαλικό σκάνδαλο.  Με την βοήθεια ενός διάσημου σκηνοθέτη, τον οποίον ερμηνεύει ο Dustin Hoffman, δημιουργεί σε άκρα μυστικότητα, έναν φανταστικό πόλεμο στην γειτονική μας Αλβανία. Οι εικόνες, όμως για να πείσουν χρειάζονται και μουσική επένδυση, έτσι καλείται ο Willie Nelson, στον ρόλο του Johnny Dean με την ίδια όμως ιδιότητα, του τραγουδοποιού. Η μαύρη αυτή κωμωδία του 1997, μπορεί να είναι μια μυθοπλασία, αλλά η παραλληλισμοί της υπερβολικά πολλοί.

Σίγουρα δεν πρώτη φορά, όπου οι μυστικές υπηρεσίες κάποιας κυρίαρχης  χώρας θέλουν να δημιουργήσουν μια εικονική πραγματικότητα για να στρέψουν την προσοχή της μάζας εκεί που οι ίδιες θέλουν,  με την βοήθεια και της μουσικής. Αλλά κάτι τέτοιο, σχεδόν ποτέ δεν γίνεται γνωστό. Σχεδόν…

Πηγαίνοντας στο μακρινό 1989, την χρονιά με τις πιο σημαντικές κοινωνιο-πολιτικές αλλαγές μετά τον πόλεμο, μπορούμε να βρούμε ένα τέτοιο παράδειγμα. Ακριβώς εκείνη την στιγμή των τεράστιων αυτών αλλαγών, που δημιούργησαν νέα στάτους σχεδόν σε όλο τον κόσμο, οι Γερμανοί Scorpions κυκλοφορούν το απόλυτο τους hit, το "Wind of Change".

 

Το πιο γνωστό τραγούδι συνέπεσε(;) με μεγάλες αλλαγές όπως η πτώση του τοίχους του Βερολίνου και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Η θεματολογία του τραγουδιού αποκαλύπτεται και από τον τίτλο του. Αλλά η υπερβολική προβολή του μέτριου, κατά πολλών φίλων της μπάντας και όχι μόνο, ήταν αποτέλεσμα του timing της δημιουργίας του ή μήπως η CIA το δημιούργησε, όπως μας δείχνει η ταινία;

Για να απαντηθούν κάποια ερωτήματα που προκύπτουν από αυτήν την υπόθεση, πρέπει να περιμένουμε ως τις 11 Μαΐου, όταν θα κάνει μια νέα σειρά στην οποία φιλοξενείται ο δημοσιογράφος των New Yorker, ο Patrick Radden Keefe. Ο ίδιος ισχυρίζεται πως πέρασε 10 χρόνια ερευνώντας αυτήν την υπόθεση και θα αποκαλύψει αυτά τα ευρήματα σαν μέρος της σειράς αυτής, η οποία προβάλεται στο Spotify.

Οι Scorpions ισχυρίζονται πως έγραψαν την μεγάλη τους επιτυχία μετά από την εμφάνισή τους στην Μόσχα το 1989 μαζί με άλλα τεράστια ονόματα της rock όπως οι Bon Jovi και οι Motley Crue. Αλλά είτε ισχύει είτε όχι αυτό το γεγονός, δεν υπάρχει περίπτωση να έλεγαν κάτι άλλο.

Ο ίδιος ο δημοσιογράφος φαίνεται πολύ ικανοποιημένος από το εγχείρημά του. Σε μια συνέντευξη στο Deadline, ο Keefe δηλώνει, πραγματικά ερευνητική διάθεση,  πως η ιστορία αυτή αφορά όλα τα είδη μουσικής. Πέρα από κάθε σύνορο και εμπεριέχει όλες της περιόδους της ιστορίας. Προτρέπει τον ακροατή να ακούει μουσική σε όλες τις γλώσσες και προφορές, αλλά πάντα με κριτική διάθεση (όχι επικριτική), ως προς το γεγονός ποιος λέει την αλήθεια και ποιος όχι. Επίσης, συνεχίζει, το διασκέδασε πολύ ακολουθώντας τις … νότες. Αλλά στην πραγματικότητα μια τελείως τρελή ιστορία. Μέσα σε ένα χρόνο, ακολουθώντας τους σκοτεινούς δρόμους του Ψυχρού Πολέμου, πήρε 100 συνεντεύξεις σε 4 χώρες από  rockers και κατασκόπους. Ο ίδιος ανυπομονεί να μοιραστεί τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας. Εμείς ακόμα περισσότερο ανυπομονούμε!

Ο συνιδρυτής της Crooked Media, μια εταιρία αποτελούμενη από τους κορυφαίους συνεργάτες του Μπάρακ Ομπάμα και με στόχο να δώσει βήμα σε κάθε πολιτική φωνή μέσα από τις πλατφόρμες της, ο Tommy Vietor δήλωσε πως όλη αυτή η ιστορία είναι τόσο παλαβή, που δύσκολα μπορεί να είναι και αληθινή. Και συνέχισε λέγοντα πως γνωρίζει ότι η CIA χρηματοδότησε κρυφά πολιτιστικές εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 50 και του 60. Η Υπηρεσία πλήρωσε κρυφά την κινηματογραφική μεταφορά των βιβλίων του George Orwell, του 1984 και του Animal Farm. Επίσης είπε πως γνωρίζει ότι χρηματοδότησε την ευρωπαϊκή περιοδεία της Boston Symphony Orchestra. Επομένως, γιατί να μην βοηθήσει μια γερμανική rock μπάντα να συνθέσει μια μπαλάντα, η οποία θα βοηθήσει να σπάσει το Σιδηρούν Παραπέτασμα. Και καταλήγει πλέκοντας το εγκώμιο του δημοσιογράφου Patrick Radden Keefe: «Όσο η CIA φυλάσσει πολύ καλά τα μυστικά, τόσο ο Patrick είναι ένας από τους καλύτερους ερευνητές δημοσιογράφους και ερευνητές της γενιάς του. Και κανείς άλλος δεν είναι σε καλύτερη θέση να ανακαλύψει την αλήθεια». Και να αποκαλύψει ελπίζουμε.

Όλο αυτό μας δείχνει την δύναμη της μουσικής και άλλωστε δεν είναι τυχαίο το γεγονός, πως για πολλούς αιώνες η μουσική ήταν κλεισμένη στα χρυσά κλουβιά των παλατιών αυτών που είχαν την εξουσία. Και τα κλειδιά των κλουβιών αυτών είναι οι ίδιες νότες των δημιουργών τους. Αλλά και οι νότες αυτές, είναι και κλειδιά της αλήθειας στα αυτιά των ακροατών, που μπορούν να ξεχωρίσουν τον παραπλανητικό θόρυβο από την μουσική.

 

Jacek Henryk Maniakowski

 

Πηγή: https://deadline.com/2020/04/spotify-wind-of-change-cia-scorpions-podcast-1202918332/

https://en.wikipedia.org/wiki/Crooked_Media

https://crooked.com/team/

Elvis Presley - Suspicious Minds

 

Η δημιουργία ενός τραγουδιού είναι μια μάλλον πιο εσωτερική διεργασία, αλλά όχι πάντα. Όμως η εκτέλεση είναι καθαρά εξωτερική και συνίσταται με την λάμψη του τραγουδιστή, ώστε να ακουστεί σε όσους περισσότερους είναι δυνατόν. Φυσικά από κει και πέρα γίνεται καθαρά προσωπική υπόθεση του ακροατή και συνδυάζεται ή εκφράζει δικά του πια βιώματα. Ειδικά όταν το τραγούδι είναι ερωτικό ή έστω περιφέρεται γύρω από αυτό το θέμα, τότε η κατάλληλη φωνή είναι και το καλύτερο μέσο για να μπει σε … πολλές καρδιές. η μουσική μήτρα του Memphis είχε πληθώρα από δημιουργούς και εκτελεστές και δεν είναι τυχαίο που οι πιο αθάνατες μελωδίες γεννήθηκαν εκεί. Απλά έφτανε ένας έξυπνος διαμεσολαβητής, ώστε να ταιριάξει ένα μουσικό δημιούργημα με την κατάλληλη φωνή.

Και αν αυτή φωνή ανήκει στο μοναδικό βασιλιά του rock’n’roll τότε μάλλον η συνέχεια είναι αναμενόμενη. Αποτέλεσμα λοιπόν, μιας τέτοιας διεργασίας είναι και το Suspicious Minds, που το γνωρίσαμε μέσα από την εκτέλεση του μοναδικού Elvis Presley. Το τραγούδι φυσικά δεν είναι του «βασιλιά» αλλά ανήκει στον τραγουδοποιό Mark James, ή Francis Zambon, όπως γράφει η ταυτότητά του, υπεύθυνου για ένα ακόμα hit, του Always on My Mind. Ο δημιουργός είχε ήδη σημειώσει κάποιες επιτυχίες σε τοπικό επίπεδο των Νοτιών Η.Π.Α. και αυτό τον έφερε σε επαφή με την Memphis Soul. Η συγκεκριμένη δημιουργία του όμως, δεν ξεκίνησε την πορεία της με τις καλύτερες προοπτικές, καθώς η δική ηχογράφηση,  που κυκλοφόρησε από την Scepter Records χωρίς ιδιαίτερη ανταπόκριση. Αλλά ευτυχώς ο Chips Moman παραγωγός της δισκογραφικής Memphis Soul το πρόσεξε και το πρότεινε στον  Elvis το 1969, έναν χρόνο μετά την δημιουργία του. Ο «βασιλιάς» απλά το ερωτεύτηκε και «μυρίστηκε» την επιτυχία που θα τον έφερνε ξανά στην κορυφή μετά από απουσία 7 ετών. Όπως αποδείχτηκε ήταν και το τελευταίο του Νο 1.

Το λυρικό μέρος είναι καθαρά ερωτικό και μιλάει για μια προσωπική εμπειρία του δημιουργού του. Μιλάει για την έλλειψη εμπιστοσύνης σε μια σχέση και σε αυτήν την περίπτωση δεν ήταν και αβάσιμη. Συγκεκριμένα αναφέρεται στην περίπτωση που ο τραγουδοποιός ήταν παντρεμένος με την πρώτη του γυναίκα, αλλά είχε ακόμα καψούρα με τον παιδικό του έρωτα, που είχε επίσης παντρευτεί. Τα συναισθήματα του τα είχε υποψιαστεί η σύζυγος, αλλά πίστευε πως με τον καιρό αυτά θα άμβλυναν. Κάτι τέτοιο δεν έγινε και εκτός από ένα ερωτικό τρίγωνο δημιουργήθηκε και μια από τις πιο κλασικές συνθέσεις.

Η ηχογράφηση από τον Elvis έγινε στα American Sound Studio στις 23 Ιανουάριου του 1969. Χωρίς την παρουσία του δημιουργού, αν και βρισκόταν στην ίδια πόλη προτίμησε να μην παρίσταται, επειδή διαπίστωσε λίγες μέρες πριν, πως ο «βασιλιάς» ένιωθε άβολα μπροστά του. Έτσι η διεργασία  πραγματοποιήθηκε από τις 4 μέχρι τις 7 τα ξημερώματα. Αργότερα όμως ήταν παρών στο μιξάρισμά του και η πρωτότυπη του ηχογράφηση του φάνηκε πολύ αργή, αλλά το τελικό, πιο γρήγορο, αποτέλεσμα απλά τον ενθουσίασε. Η πρώτη του ζωντανή εκτέλεση έγινε τον Ιούλιο του ίδιου χρόνο στο Las Vegas International Hotel. Το σινγκλ κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του ίδιου χρόνου και δεν άργησε να σκαρφαλώσει στην κορυφή του Αμερικάνικου chart. Ήταν το τελευταίο του Νο 1 τραγούδι πριν τον θάνατό του. Το τραγούδι δίνει την εντύπωση πως τελειώνει πρόωρα στο 3:36, αλλά αυτό το «σβήσιμο» κρατάει για 15 δευτερόλεπτα, για να επανέλθει και να τελειώσει με επαναλαμβανόμενο το ρεφρέν. Ο σκοπός είναι να αποδώσει και εκτελεστικά την σημασία των στίχων.

Αλλά μετά τον θάνατο του «βασιλιά» το τραγούδι υπέστη νομική ταλαιπωρία σχετική με δικαιώματά του ανάμεσα στον παραγωγό του τραγουδιού, τους διαχειριστές της περιουσίας του Elvis και την δισκογραφική RCA. Οι κερδισμένοι βγήκαν τελικά οι διαχειριστές της περιουσίας του τραγουδιστή. 

Από τις επανεκτελέσεις του η πιο αξιοσημείωτη είναι αυτή των
Fine Young Cannibals, όπου τα πίσω φωνητικά κάνει ο Jimmy Somerville. Το βιντεοκλίπ που το συνοδεύει είναι ασπρόμαυρο στο πρώτο του μισό, αλλά στο δεύτερο προστίθενται χρώμα στα ρούχα των μουσικών. Ο σκοπός αυτής της απόδοσης ήταν δείξει την πορεία του μοναδικού βασιλιά του  rock’n’roll. Το τραγούδι ποτέ δεν ανέβηκε στο Νο 1 στην Μεγάλη Βρετανία.

Jacek Henryk Maniakowski

Rock -e - pedia: Atmospheric Black Metal

 

Στα πιο σκοτεινά μέρη, ακόμα και το ελάχιστο φως έχει την δυνατότητα να λάμψει.

 

Atmospheric Black Metal (γνωστό και σαν Ambient Metal ή ABM)

 

 

Πως ακούγεται: Σαν τον José Padilla* να κάνει πρόγραμμα στο Café del Mar της κόλασης αντί στην Ibiza ή σαν να έκανε ο ίδιος κρυφή ζωή σαν συνθέτης για Black Metal μπάντα. Ουσιαστικά είναι ένα υποείδος του black metal. Βασική του επιρροή υπήρξε η  Ambient μουσική.

Χαρακτηρίζεται από την εστίασή του στο να δημιουργεί σκοτεινές ή χαρούμενες ατμόσφαιρες, ονειρικές ή αιθέριες υφές και μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια.

Η μελωδία του είναι συνήθως αργή με σπάνια χρήση blast beat, χωρίς απότομες αλλαγές και γενικά διαθέτει αργά αναπτυσσόμενες, μερικές φορές επαναλαμβανόμενες μελωδίες και riffs, που τη διαχωρίζουν από άλλα στυλ black metal.

Eίναι λιγότερο επιθετικό συγκριτικά με το Black Metal.

Οι στίχοι του έχουν να κάνουν με τη φύση,  τη λαογραφία, τη μυθολογία και την προσωπική ενδοσκόπηση

Γιατί να το ακούσουμε: γιατί είναι μελωδικό και ατμοσφαιρικό, μας αρέσει η Ambient του Café del Mar, αλλά δεν μας αρέσει η μεσογειακή ζέστη ούτε η ατμόσφαιρα της Ibiza και θέλουμε κάτι πάνω από τον αρκτικό κύκλο … τον χειμώνα. Βασικά γιατί είναι πρωτοπόρο, μελωδικό και με ψηλή ποιότητα. Αλλά και γιατί θες να πας σε Buddha Bar, αλλά δεν σε βάζουν μέσα με αυτό το βάψιμο που έχεις στα μούτρα σου, ούτε με αυτά που φοράς και βρήκες εναλλακτική λύση.

Γιατί όχι: έλεος με τα γλυκανάλατα τραγούδια στην κόλαση, στο τέλος θα την μετατρέψουμε σε μπισκοτόσπιτο με τον τρισκατάρατο να παθαίνει ζάχαρο. Βασικά γιατί θέλουμε κάτι πιο γρήγορο και κάτι παθαίνουν τα αυτιά μας με την πολύ παραμόρφωση στον ήχο.

Που; Νορβηγία, που αλλού; Μα φυσικά εκεί που έχει πολύ χιόνι και λίγο φως.

Πότε; Αρχές της δεκαετίας του ‘90.

Ποιοι; Πρωτοπόροι του είδους θεωρούνται οι τον Burzum στις αρχές της δεκαετίας του '90 με το άλμπουμ "Filosofem".

Πρόκειται για τον πρώτο Black Metal δίσκο που είχε επιρροές από Dark Ambient.

Εξέχουσα θέση στην ανάπτυξη του είδους έχουν και οι Drudkh, Agalloch, Wolves in the Throne Room και Summoning.

Στο ατμοσφαιρικό περιλαμβάνονται και μπάντες από άλλα είδη μουσικής όπως οι Saor, Winterfylleth (Celtic ή folk metal), Summoning, Caladan Brood (Medieval Music) και οι Astral Path (space themes).

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Lunar Hollow, Byrhtnoth, Wintaar, Fear of Eternity, Theresia, Arkhtinn, Solar Temple, Hæthen, Ulver, Blut aus Nord, Fen, None (Damp Chill of Life), Saor, Ringarë (Under Pale Moon), Spectral Lore (III),

Μέρες δόξας:  βασικά δεκαετία του ’90, αλλά μέσα σε έναν συγκεκριμένο κύκλο και γενικά ακολουθεί την  Black Metal, όταν αυτή γνωρίζει κάποιες δόξες και εκτός της κόλασης.

Κόκκινη κάρτα: οι ρατσιστικές δηλώσεις κάποιων εμβληματικών μουσικών του είδους, καθώς και ακραίες τους πράξεις. Η υπερβολή πολλές φορές και στον ήχο και στην σκηνική παρουσία.

Με τι μπερδεύεται; με Black Metal, Black-doom, blackened death metal, melodic black-death και με την ίδια την κατάθλιψη ενός κατοίκου βόρεια του αρκτικού κύκλου.

Τι λες στον άσχετο; αυτό που θα ακούσεις στο Café del Mar, αλλά με σοβαρή έλλειψη βιταμίνης D και με τα ηχεία να χαλάνε σε μερικά σημεία των συνθέσεων.

 

Jacek Henryk Maniakowski

* https://en.wikipedia.org/wiki/Jos%C3%A9_Padilla_(DJ)

Rock -e - pedia: Anatolian rock

Κάθε τόπος έχει τους δικούς του ήχους, ακόμα και το θρόισμα τον φύλλων ακούγεται διαφορετικό από τόπο σε τόπο.

Anatolian rock (γνωστό σαν Anadolu rock και επίσης σαν Turkish rock)

 

Πως ακούγεται: Σαν rock δεκαετίας του ’70, αλλά υπερβολικά μελωδικό, στα όρια του art rock, αλλά στα τούρκικα. Με πολλά βιολιά στο background, ακόμα και παραδοσιακά όργανα.

Γιατί να το ακούσουμε: Υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι μουσικοί και οι συνθέσεις είναι αρκετά ποιοτικές. Και γιατί είσαι πάνω από 50 και θες μελωδία στα αυτιά.

Γιατί όχι:  μοιάζει πολλές φορές με μουσική καρικατούρα γαλλικών τραγουδιών των ‘60ς ή κάποιων pop-rock αμερικάνικων. Και γιατί σου ξενίζουν τα τούρκικα σαν γλώσσα.

Που; Τουρκία

Πότε; Τέλη δεκαετίας του ’50 ως αρχές ‘80

Ποιοι; Ο Erol Büyükburç όταν στα τέλη της δεκαετίας του ’50 άρχισε να κάνει διασκευές αμερικάνικων επιτυχιών στα τούρκικα και ακούγονταν σαν να ήταν τελείως διαφορετικά τραγούδια. Επίσης οι Timur Selçuk και Barış Manço καθιέρωσαν το είδος.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Cem Karaca, Barış Manço, Erkin Koray, Fikret Kızılok, Selda Bağcan, Moğollar, Silüetler, 3 Hürel, Kurtalan Ekspres, Grup Çığrışım, Grup Çağrışım, Mavi Işıklar, Apaşlar, Kaygısızlar, Haramiler, Modern Folk Üçlüsü και Kardaşlar

Μέρες δόξας:  Στις πιο δημοκρατικές εποχές της Τουρκίας, κάπου στην δεκαετία του ‘70

Κόκκινη κάρτα: Ο τοπικός του χαρακτήρας δεν μπορούσε να περάσει τα σύνορα της χώρας. Ουσιαστικά είναι κομμένο και ραμμένο μόνο για την κλειστή κοινωνίας της Τουρκίας.

Με τι μπερδεύεται; Με Turkish folk, psychedelic folk και folk rock

Τι λες στον άσχετο; Σαν γαλλικές μπαλάντες, αλλά στα τούρκικα. 

Jacek Henryk Maniakowski