Δεκάλογος της αναγκαιότητας μιας συναυλίας

 

Μια συναυλία, δεν είναι μόνο η λατρεία ενός μουσικού ή μιας μπάντας ούτε απλώς ένα μουσικό γεγονός. Είναι ένα συμβάν, το οποίο μπορεί να ξεκινήσει από την επιστήμη και να φτάσει στο μεταφυσικό, περνώντας παράλληλα, μέσα από τα συναισθήματα, τις κοινωνικές συμπεριφορές και φτάνει είτε φιλοσοφικές είτε τις πνευματικές αναζητήσεις. Ουσιαστικά, είναι ένα είδος τελετουργίας, μια εμπειρία η οποία ξεπερνά κατά πολύ τους απλούς λογιστικούς υπολογισμούς, μια ρηχή εικόνα. Είναι κάτι περισσότερο από το αισθητικό κομμάτι, κι αγγίζει και το υπαρξιακό κομμάτι του κάθε μουσικόφιλου. Ο δεκάλογος που παραθέτουμε δεν είναι  κανόνες, δεν έχει δογματικό χαρακτήρα, είναι απλές παρατηρήσεις για το τι μπορεί να συμβεί σε μια συναυλία, πέρα από την ίδια τη συναυλία. Πως μπορεί και με ποιον τρόπο να αγγίξει ε τη συνείδηση ή και το υποσυνείδητο.

1.    1. Μια συναυλία συγκεντρώνει όλες τις επιστήμες:

Το αξίωμα αυτό στηρίζεται στο γεγονός πως είναι ένα πολυεπίπεδο φαινόμενο, το οποίο μπορεί να ενώσει πολλές επιστήμες μαζί. Μια βασική, η οποία είναι και η βάση της μουσικής είναι τα μαθηματικά. Ο ρυθμός, η μελωδία, η αρμονία έχουν σαν βάση τους τις αριθμητικές σχέσεις. Ακόμα και ο ίδιος ο Πυθαγόρας, θεωρούσε τη μουσική ως την αντανάκλαση της κοσμικής τάξης. Μια επιστήμη, που ακολουθεί είναι η φυσική, στην οποία περιλαμβάνεται η διάδοση του ήχου, η αντήχηση και η κατασκευή των μουσικών οργάνων. Στην πραγματικότητα όπως γνωρίζουν όλοι οι ηχολήπτες, η συναυλία είναι η εφαρμοσμένη ακουστική.

Δεν είναι μόνο οι θετικές επιστήμες, των οποίων την εφαρμογή μπορεί να βρει κανείς σε μια συναυλία. Ακόμα και η νευροεπιστήμη έχει τη θέση της. Σύμφωνα με τις έρευνες αυτού του κλάδου η μουσική ενεργοποιεί περιοχές του εγκεφάλου οι οποίες σχετίζονται με τη συγκίνηση, τη μνήμη καθώς και την κίνηση. Άρα στην ουσία είναι θεραπευτική, ενισχύοντας την νευροπλαστικότητα (η μουσική επίσης βοηθάει σεις της την συστολή και στις διαστολή αγγείων του εγκεφάλου). Ούτε η ψυχολογία λείπει από μια συναυλία, καθώς η μουσική λειτουργεί ως καθρέφτης της ψυχής. Η μουσική μπορεί να προκαλέσει μια εσωτερική κάθαρση, με ενίσχυση της ταυτότητα καθώς και να προσφέρει ταυτόχρονα μια συναισθηματική ρύθμιση κι αυτό μπορεί να γίνει κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας.

Η βασίλισσα των επιστημών, η ίδια η φιλοσοφία έχει και αυτή η εφαρμογή της μέσα στο χώρο που γίνεται μια συναυλία, η οποία ουσιαστικά είναι εμπειρία του «είναι». Ο Heidegger θα την έβλεπε ως αποκάλυψη του «Είναι» μέσα από την τέχνη. Ούτε  η κοινωνιολογία λείπει, καθώς ορίζει τη συναυλία ως μια τελετουργία. Το πλήθος γίνεται αυτόματα μια κοινότητα και η συναυλία γίνεται μια κοινωνική πράξη και όχι απλώς ένα κομμάτι της ψυχαγωγίας. Ουσιαστικά, μπορούμε να πούμε, πώς μια συναυλία αποτελεί μια συμβολική τομή, εκεί που η επιστήμη συναντά την τέχνη και η λογική συναντά το συναίσθημα.

2.    2.  Το συμφέρον όλων είναι και το συμφέρον του ενός.

Η συναυλία δεν είναι παρά μια μικρογραφία και της κοινωνίας. Ο κάθε θεατής είναι μια μονάδα, αλλά και ταυτόχρονα μέλος ενός συνόλου. Όπως ουσιαστικά θα μπορούσαμε να πούμε, πώς μια ρώγα σταφυλιού δεν κάνει το κρασί, αλλά πολλές μαζί και αφού ζυμωθούν. Αν για παράδειγμα κάποιος φωνάξει, χορέψει ακόμα και σιωπήσει, αυτόματα επηρεάζει και την εμπειρία όλων των υπολοίπων. Με τον τρόπο αυτό εφαρμόζεται απόλυτα η στωική φιλοσοφία και η στωική ηθική. Γιατί η  ατομική εμπειρία εντάσσεται στο ολικό ρυθμό, ορίζοντας τη συμμετοχή ως μια ηθική πράξη.

3.     3. Διδάσκεται η ευγένεια και ο σεβασμός.

Ο χώρος και ο χρόνος της συναυλίας είναι ένας άτυπος τρόπος της κοινωνικής εκπαίδευσης. Δεν υπάρχουν κανόνες, αντιθέτως υπάρχει μια συλλογική ηθική. Οποιοσδήποτε μπορεί να μάθει να σέβεται το χώρο του άλλου και να μη επιβάλλεται σε αυτόν. Η ευγένεια που υπάρχει σε χώρο και σε διάρκεια μιας συναυλίας δεν είναι επιφανειακή, είναι ο ορισμός της ενσυναίσθησης σε δράση. Κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας έχουμε τη δυνατότητα να μάθουμε πως ο σεβασμός δεν είναι μία υποχρέωση, Αλλά ο απόλυτος συντονισμός με τους άλλους.

4.     4. Καθαρή επικοινωνία χωρίς ενδοιασμό.

 Δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις για να πούμε πως η μουσική από μόνη της είναι μια παγκόσμια γλώσσα. Ειδικά στο χώρο μιας συναυλίας, η επικοινωνία γίνεται με το βλέμμα, με το σώμα και με την ενέργεια. Οι λέξεις σε οποιαδήποτε γλώσσα είναι απλά περιττές, η μουσική καταφέρνει να παρακάμψει τη λογική και πηγαίνει κατευθείαν στο συναίσθημα, γεγονός το οποίο καθιστά τη γλώσσα ένα περιττό εργαλείο. Ουσιαστικά, είναι μια πρώτο-γλωσσική εμπειρία, σαν μια αγνή επιστροφή στην πιο αρχέγονη μορφή έκφρασης. Ο χρόνος και ο χώρος της συναυλίας είναι μέρος, όπου επιτρέπεται και επιβάλλεται η αυθεντική επικοινωνία, χωρίς φίλτρα και προσχήματα.

5.     5, Εξασκείς τα αυτιά σου και συγχρόνως και τον εγκέφαλο.

Η ακρόαση δεν είναι μια παθητική διεργασία, αλλά μια καθαρά ενεργητική διαδικασία. Κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας ο εγκέφαλος προβλέπει, αναλύει, συγκρίνει και συντονίζεται. Όπως έχει παρατηρηθεί από πολλές έρευνες η μουσική καταφέρνει να ενεργοποιεί τον ιππόκαμπο (μνήμη), την αμυγδαλή (συναίσθημα), τον προμετωπιαίο φλοιό (λογική). Η συμμετοχή καθώς και ακρόαση μίας συναυλίας ουσιαστικά είναι μια πνευματική γυμναστική, η οποία ενισχύει τη συγκέντρωση, τη δημιουργικότητα, καθώς και την ενσυναίσθηση. Εν κατακλείδι η συναυλία είναι ένα πνευματικό γυμναστήριο όπου τα βάρη είναι ο ήχος.

6.     6. Αυξάνεις την κριτική σου ικανότητα χωρίς την ύπαρξη της επικριτικότητας.

Κατά τη διάρκεια της συναυλίας καλείσαι να παρατηρείς, χωρίς να επικρίνεις ούτε να καταδικάζεις. Αυτόματα μαθαίνεις να διακρίνεις την ποιότητα, το ύφος καθώς και την αυθεντικότητα. Δεν γεννιέται καμία ανάγκη για να σχολιάζεις, σου αρκεί μόνο να ακούσεις. Αυτό από μόνο του είναι μια φιλοσοφική στάση, δηλαδή να βλέπεις χωρίς να επιβάλεις την οποιαδήποτε άποψη. Η μουσική κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας σε εκπαιδεύει να σκέφτεσαι με ευγένεια και να κρίνεις χωρίς να μειώνεις.

7.     7. Καταπολεμά το Αλτσχάιμερ.

Δεν υπάρχει περίπτωση να ξεχάσεις μια συναυλία την οποία απόλαυσες, ακόμα και αν σου αφαιρέσουν τον εγκέφαλο. Στην ουσία η μουσική από μόνη της είναι μια αντίσταση στη λήθη. Πέρα από τον αστεϊσμό, οι μελέτες έχουν δείξει πως η μουσική ενισχύει τη μνήμη, ακόμα και αν υπάρχουνε προχωρημένα στάδια της νόσου της άνοιας. Οι συναυλίες γίνονται νοητικά τοπόσημα, δηλαδή στιγμές οι οποίες χαράσσονται ανεξίτηλα μέσα στην μνήμη μας, αλλά ακόμα και στην καρδιά μας. Κι αυτό γίνεται γιατί η μουσική συνδέεται με το συναίσθημα και το συναίσθημα με τη σειρά του, έχει την τάση να προστατεύει τη μνήμη. Μια πετυχημένη συναυλία, όπως γνωρίζει ο καθένας μας, δεν παύει να είναι ποτέ ένα μνημονικό καταφύγιο και μια πράξη ενάντια στη φθορά του χρόνου.

8.    8. Δημιουργεί νοητικά νήματα.

Η μουσική καταφέρνει να κάνει σύνδεση μέσα στον τόπο και στον χρόνο μέσα από τις εμπειρίες, τα πρόσωπα και τα συναισθήματα. Μια συναυλία έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει έναν κόμβο ταυτότητας. Πάντα χαράζεται στην μνήμη ο τόπος που ήσουνα, με ποιον ήσουνα, καθώς και το πλήθος των συναισθημάτων που ένιωθες. Αυτό δημιουργεί ένα είδος ψυχικής χαρτογράφησης, ουσιαστικά ενός εσωτερικού χάρτη που μπορεί να σου δώσει μια απάντηση για το ποιος είσαι. Σε μια συναυλία δημιουργείς ένα υφαντουργείο της μνήμης, στο οποίο κάθε νότα είναι ένα νήμα της προσωπικής ιστορίας του καθενός μας.

9.     9. Αντιλαμβάνεστε τον εαυτό σου μέσα στο όλον

Μέσα στο πλήθος, σε μια συναυλία, ταυτόχρονα μπορείς να χαθείς, αλλά και βρεθείς. Στην ουσία είσαι μέρος του πλήθους, αλλά μέσα στη μοναδικότητά σου. Μέσα σε αυτή τη μυσταγωγία του ρυθμού, βιώνεις μια εμπειρία που μπορεί να σε κάνει να νιώσεις ένα κύτταρο κάποιου φανταστικού ή πραγματικού συλλογικού σώματος. Μια πραγματική πνευματική εμπειρία, η οποία δεν εμπεριέχει κανένα δόγμα και μπορεί να λειτουργήσει ως μια κοσμική σύνδεση. Δεν είναι  λίγα τα παραδείγματα των ανθρώπων, οι οποίοι έχουν «τριπάρει», χωρίς κάποια χρήση παράνομων ουσιών, σαν μια έκσταση η οποία έπαιρνε την μορφή μιας κοσμικής σύνδεσης. Μπορούμε να πούμε ξεκάθαρα πως μια συναυλία είναι μια πράξη αυτογνωσίας της οποίας δράση γίνεται μέσα από τη συλλογικότητα.

1  10. Μπορείς να κλάνεις ελεύθερα.

Πέρα από την αποδόμηση της σοβαροφάνειας, μια πορδή χωρίς ενδοιασμούς είναι και πράξη ελευθερίας, φτάνει να μην έχει άσχημη κατάληξη. Μια συναυλία ένας ένα χώρος θα όπου υπάρχει αποδοχή του σώματος και κατά συνέπεια η φυσικότητα είναι ένα μέρος της εμπειρίας. Η έννοια του πρέπει, εξαφανίζεται εντελώς και υπάρχει μόνο η ίδια καθαυτή η παρουσία. Είναι ένας χώρος, αλλά και χρόνος, όπου το ανθρώπινο είναι αποδεκτό όπως είναι και με όλες τις εκφράσεις της φύσης του ανθρώπου. Σε μια συναυλία δεν υπάρχει ντροπή, είναι χώρος απαλλαγής από αυτήν, όπου η ίδια η ειλικρίνεια του σώματος δεν κρίνεται από κανέναν.

Ο δεκάλογος αυτός δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια απλή παρατήρηση, αν και δεν είναι τελείως αβάσιμος. Παράλληλα, είναι και μια πρόκληση προς μια απελευθέρωση και αναζήτηση του εαυτού μας. Είναι ο τόπος και ο χρόνος όπου η μουσική παύει να είναι μόνο τέχνη, αλλά γίνεται μια πράξη ζωής, συνείδησης καθώς και  κοινότητας. Αν υποθέσουμε πως η μουσική είναι τέχνη του χρόνου, τότε η συναυλία είναι η τέχνη της παρουσίας μέσα σε αυτό.

Jacek Henryk Maniakowski 

Rock - e - pedia: Cinematic soul

 

Όπως οι λίγοι σπόροι μετατρέπουν το χώμα σε μια πανδαισία χρωμάτων, έτσι και οι νότες μια αδιάφορη εικόνα την μετατρέπουν σε μια αρμονική ακολουθία

 

Cinematic soul

 

 

Πως ακούγεται: σαν μουσικό θέμα από αμερικάνικη αστυνομική B-movie των ‘70ς με πρωταγωνιστές αφρο-αμερικανούς ηθοποιούς, αλλά δεν είναι disco. Γενικά σαν soul/funk με υπερβολική χρήση του wah-wah και συνήθως με γυναικεία φωνητικά.

Γιατί να το ακούσουμε: γιατί μας αρέσουν οι B-movies και γενικά η καλτίλα. Αλλά γιατί πολλοί αξιόλογοι μουσικοί έχουν ασχοληθεί με το είδος. Και γενικά η ποιότητα της μουσικής ξεπερνούσε πολύ την ποιότητα του σεναρίου και γενικά όλη της ταινίας.

Γιατί όχι: υπερβολική σεβεντίλα, δεν είναι όλες οι συνθέσεις καλές, βασικά οι περισσότερες, απλώς με επαναλαμβανόμενα μοτίβα, που η μόνο τους χρησιμότητα και αξία είναι να συνοδεύει εικόνες από B-movies.

Που; Αμερική και σε ταινίες με πολύ έγκλημα, κακούς μπάτσους και παντελόνια καμπάνες.

Πότε; Αρχές της δεκαετίας του ‘70.

Ποιοι; Οι The Temptations είναι οι πρώτοι που δημιούργησαν αυτό που περιγράφεται ως Cinematic Soul, με τραγούδια μακροσκελή και μεγαλύτερες ορχηστρικές εισαγωγές (intro). Χαρακτηριστικά παραδείγμα του είδους είναι τα τραγούδια "Papa Was a Rollin' Stone" και "Masterpiece".

Και το τραγούδι"Theme from Shaft" του Isaac Hayes είναι ένα ακόμα παράδειγμα του είδους το οποίο και επηρέασε το "Stay" του David Bowie. 

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Barry Adamson (Cinematic Soul), Jessica Lá Rel, Karate Boogaloo, Dougie Stu, Leroi Conroy, El Michels Affair, Menahan Street Band, Cookin' On 3 Burners, The Cactus Channel, Ikebe Shakedown.

Μέρες δόξας:  δεκαετία του ’70 και γενικά με την επιτυχία της ταινίας Shaft και παρόμοιων του είδους.

Κόκκινη κάρτα: η ταύτιση της με την μουσική των συγκεκριμένων ταινιών, μαζί με όλα τα στερεότυπα αυτών.

Με τι μπερδεύεται; με Disco, Philadelphia soul, Psychedelic funk, funk

Τι λες στον άσχετο; κάτι ψυχεδελικές μουσικές από αστυνομικές ταινίες της δεκαετίας του ’70, αυτό που ακούγεται στο Shaft

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia: Christian hardcore

 

Στο μέλι έρχονται και μέλισσες και μύγες.

Christian hardcore

 

Πως ακούγεται: σαν hardcore γεμάτο ελπίδα και αγάπη για τον Κύριο. Ουσιαστικά είναι hardcore με χριστιανικό στίχο και πολύ πιο ακριβή παραγωγή.

Γιατί να το ακούσουμε: Γιατί παρόλο που είσαι βλάσφημος πάνκης και μεταλλάς, κατά βάθος νιώθεις το κάλεσμα Κυρίου και το φως του στην καρδιά σου. Αηδίες. Γιατί για έναν παράξενο λόγο οι χριστιανικές μπάντες βγάζουν πολύ καλή μουσική, ειδικά στην Αμερική.

Γιατί όχι: Γιατί αν και νιώθεις το θείο φως να σε λούζει μέσα σου, κατά βάθος είσαι ένας σατανιασμένος μεταλλάς και αλητάμπουρας πάνκης μαζί.

Που; Η.Π.Α. και Σκανδιναβία

Πότε; Από τα μέσα της δεκαετίας του ’80.

Ποιοι; Extol, Zao, Living Sacrifice θεωρούνται πρωτοπόροι του είδους. Ουσιαστικά κινήθηκε παράλληλα με την εξάπλωση του hardcore. Αλλά γεννήτορες του είδους είναι μάλλον οι The Crucified, Focused και No Innocent Victim.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: As I Lay Dying, Norma Jean, Demon Hunter, Fireproof, Life In Your Way, The Heavens, The Blamed

Μέρες δόξας:  Ουσιαστικά μετά το 2000 μ.Χ. κάποιες μπάντες μπήκαν ακόμα στα αμερικάνικα charts, αλλά κάτω από το πέπλο της metalcore.

Κόκκινη κάρτα: Η χρηματοδότηση αυτών των συγκροτημάτων παραμένει ένα μυστήριο, αλλά είναι γνωστό πως ειδικά κάποιες χριστιανικές σέχτες, δεν τσιγκουνεύονται να ρίξουν μπόλικο χρήμα στην μουσική βιομηχανία. Επίσης, δεν είναι λίγες φορές που τα συγκροτήματα αλλάζουν είδος, αλλά πάντα είναι σταθερά στην θεματολογία τους.

Με τι μπερδεύεται; Με αγνό και αλήτικο hardcore, με metalcore και Christian punk

Τι λες στον άσχετο; Κάτι φωνακλάδες πάνκηδες που μιλάνε για τον Κύριο και μοναδικό μας σωτήρα και δεν πίνουν αλκοόλ, ούτε ναρκωτικά

Jacek Henryk Maniakowski 

Rock - e - pedia: Christian alternative rock

Ο άνθρωπος πάντα δημιουργούσε πράγματα που θα τον ξεπερνούσαν σε μέγεθος ή και χρόνο, υμνώντας τα πάντα. 

 Christian alternative rock 

Πως ακούγεται: σαν alternative rock, απλά υμνεί τον θεό του χριστιανισμού μέσα από τους στίχους

Γιατί να το ακούσουμε: γιατί μας αρέσει η alternative rock, αλλά δεν είμαστε τίποτα ταραχοποιοί αναρχικοί και τέτοια και φυσικά είμαστε καλοί και τυπικοί χριστιανοί 

Γιατί όχι: δεν είμαστε φλώροι και εκκλησία έχουμε να πάμε από τα βαφτίσια… τα δικά μας 

Που; Η.Π.Α., που άλλου; 

Πότε; Αρχές δεκαετίας του ‘80 

Ποιοι; Ξέρω γω; Ο Μωυσής, ο Θεός ο ίδιος; Ο Λούθηρος ή κάποιος Πίος, πάπας. Ουσιαστικά οι ρίζες είναι μέσα από την Christian punk και καλλιτέχνες όπως Andy McCarroll and Moral Support, Undercover, the 77s, Steve Scott, Adam Again, Quickflight, Daniel Amos, Youth Choir (αργότερα μετονομάστηκαν the Choir) 

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Lifesavers Underground, Michael Knott, the Prayer Chain, Altar Boys, Breakfast with Amy, Steve Taylor, 4-4-1, David Edwards και Vector. 

Μέρες δόξας: δεκαετία του ’80, από αρχές της επόμενης δεκαετίας φλώρεψαν και άλλο και οι περισσότερες μπάντες το γύρισαν σε Christian pop, καθώς και έκλεισαν οι δισκογραφικές που τους υποστήριζαν 

Κόκκινη κάρτα: πάντα πίσω από τις Χριστιανικές μπάντες υπάρχει μια υποψίας κρυφής χρηματοδότησης, αν και ποτέ δεν έχει επιβεβαιώσει κανείς κάτι τέτοιο. Το να υμνείς τον Κύριο, επίσης, ακούγεται πολλές φορές αρκετά βαρετό 

Με τι μπερδεύεται; με Alternative rock, Christian rock, contemporary Christian music, Christian punk και new wave 

Τι λες στον άσχετο; κάτι τύποι με χριστουγεννιάτικα πουλόβερ παίζουν διασκευές από κάλαντα σε υποτιθέμενο rock ύφος. Όχι όχι, δεν είναι σαν την Δημητράκη της κυρα-Λίτσας από τον 3ο, που είναι πιο ψηλός από τους συμμαθητές και παίζει μπουζούκι, άλλο αυτός

Jacek Henryk Maniakowski

Μεταλλάδες φοβούνται λιγότερο τον θάνατο

 

Τα στερεότυπα, εκτός από βασικοί παράγοντες επιβράδυνσης της σκέψης ως και εκμηδενισμού αυτής, είναι και καλύτεροι συμπαραστάτες κάθε πλάνης. Αλλά και εργαλείο χειραγώγησης των αδαών. Η metal, σε όλες της τις προεκτάσεις το έχει βιώσει πολύ καλά και δεν ήταν λίγες οι μπάντες που βρέθηκαν στο στόχαστρο κάποιων επιτήδειων, που απλά προσπαθούν να βρουν κάποιον αόρατο εχθρό και πάντα με σκοπό την προβολή. Αλλά η επιστήμη της ψυχολογίας, εδώ και κάποια χρόνια, βρήκε το θέμα της metal μουσικής πολύ ενδιαφέρον μέσο για την κατάρριψη των κάθε στερεοτύπων.

Έτσι λοιπόν, αφού αυτοί που άκουγαν metal μουσική στην δεκαετία του ’80, δεν έγιναν δολοφόνοι, αλκοολικοί βιαστές και δεν τυφλώθηκαν από το άσβεστο μίσος για τους πάντες, δημιουργώντας μια ισορροπημένη ζωή, άρχισαν να προσελκύουν ακόμα περισσότερους επιστήμονες να ερευνήσουν την ιδιαιτερότητα της μουσικής αυτής. Οι σχετικές έρευνες πληθαίνουν και οι ψυχολόγοι δεν δυσκολεύονται να βρουν επιχειρήματα, που αποδεικνύουν ότι η μουσική αυτή δεν είναι μόνο μια υγιής έκφραση, αλλά πολλά περισσότερα. Ο φόβος του θανάτου είναι ένας από τους δύο βασικούς φόβους, που είναι υπεύθυνος για την δημιουργία πολλών αγχωτικών καταστάσεων. Και όπως αναφέρει μια νέα έρευνα η metal ξανά έχει λύση και για αυτό.

Η σκληρή μουσική βοηθά σημαντικά την διαχείριση του φυσικού τρόμου απέναντι στο θάνατο, κάνοντας την «πολιτιστικό αγαθό». Αυτό ισχυρίζονται οι ψυχολόγοι Julia Kneer και DIana Rieger στην έρευνά τους που δημοσιεύτηκε αρχές Ιουλίου του 2016 στην  βάση δεδομένων της American Psychological Association και με τίτλο «The memory remains: How heavy metal fans buffer against the fear of death.», προφανώς επηρεασμένο από τραγούδι των Metallica από το άλμπουμ Reload του 1997.

Η έρευνα έγινε ανάμεσα σε 30 άτομα από Γερμανία και Ολλανδία, τα οποία χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Η μία άκουγε το κλασικό Angel Of Death των Slayer και η άλλη κάποιες τυχαίες επιλογές από audiobook. Και τα αποτελέσματα ήταν πολύ εντυπωσιακά, καθώς το τραγούδι για τον Josef Mengele έδειξε πως αυξάνει την αυτοπεποίθηση και επίσης ότι, ο φόβος για τον θάνατο σχεδόν εξαφανίστηκε. « Η Heavy metal μουσική πολλές φορές ταυτίζεται, από αυτούς που δεν την ακούνε, με τον θάνατο. Όμως οι οπαδοί της βεβαιώνουν ότι ο ήχος της τους βοηθά να ξεφύγουν από κατάθλιψη, ακόμα και να αποβάλουν σκέψεις σχετικές με τον θάνατο. Σύμφωνα με την θεωρεία της διαχείρισης του φόβου, η αυτοεκτίμηση και πολιτιστική προσέγγιση προς το περιβάλλον αποτελούν ένα δίπολο ανακούφισης από τον φόβο του θανάτου», αναφέρουν οι Αμερικανίδες.

Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, ενθυμούμενοι την συγκεκριμένη θεωρεία των Thomas A. Pyszczynski , Sheldon Solomon  και Jeff Greenberg, η οποία λέει ότι αυτός είναι και ο βασικός λόγος, για τον οποίο οι άνθρωποι αφιερώνουν τόσες δραστηριότητες στην προσπάθεια τους για να διατηρήσουν το συγκεκριμένο δίπολο. Η έρευνα των δύο Αμερικανίδων είχε σαν στόχο να τεστάρει, αν από μόνος του,  ο πολιτιστικός παράγοντας είναι ικανός να διώξει τον φόβο του θανάτου. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση αναφέρεται στην κουλτούρα της metal μουσικής. « Η metal μουσική μπορεί να θεωρηθεί από τους οπαδούς της σαν ένας πολύ θετικός πολιτιστικός παράγοντας, άρα είναι και υπεύθυνος για την διαμόρφωση της κοινωνικής τους ταυτότητας. Η έρευνά μας, αποτελούμενη από δύο μέρη, ήθελε να ελέγξει, αν η  heavy metal είναι ικανή να αμβλύνει το υπαρξιακό άγχος. Στο πρώτο μέρος μάθαμε ότι οι μεταλλάδες δεν χρειάζεται να διευρύνουν τους πολιτιστικούς τους ορίζοντες, αφού μόνο με τη ακρόαση της μουσικής τους έχουν την συνείδηση της αναγκαιότητας (ή το μη αναστρέψιμο χαρακτήρα του) του θανάτου. Το δεύτερο μέρος έδειξε ότι  η σκληρή μουσική βελτιώνει αυτόματα την αυτοεκτίμηση των οπαδών της, την ίδια στιγμή που οι άλλες ομάδες εξεταζομένων χρειαζόταν να την οικοδομήσουν» καταλήγουν οι δύο Αμερικανίδες.

Δεν είναι πρώτη έρευνα, μάλλον ούτε και τελευταία, που αποδεικνύει ότι, η σκληρή μουσική δεν είναι και τόσο κακή επιρροή. Κάποιες παλιότερες έρευνες έδειξαν ότι οι οπαδοί της είναι πιο πιστοί σύντροφοι, αλλά και περισσότερο ευφυείς. Αλλά ακόμα ότι ο δυνατός ήχος της έχει και … καταπραϋντικές ιδιότητες. Επίσης αποδεικνύεται και πάλι ο ιδιαίτερος χαρακτήρας που, θα τολμήσω να πω, βοηθά στην εξέλιξη και του ίδιου του ανθρώπου. Άλλωστε δεν είναι λίγες οι χώρες, που όχι μόνο την από-δαιμονοποίησαν, αλλά την έχουν συμπεριλάβει και στην καθημερινή κουλτούρα τους. 

 

Jacek Henryk Maniakowski 

Rock - e - pedia: Chicano rock

 Όλοι από κάπου προερχόμαστε και συνήθως κάπου άλλου καταλήγουμε, όπως ακριβώς και οι νότες. Αυτό λέγεται εξέλιξη.

Chicano rock

 

 

Πως ακούγεται: Σαν Μεξικανούς να παίζουν για λευκούς WASP*. Ουσιαστικά είναι όλα τα είδη της rock, από Rock N Roll ως Funk, Latin, Salsa και Jazz. Είτε στα ισπανικά είτε στα αγγλικά, ουσία είναι οι να είναι Chicano, δηλαδή Αμερικανο-Μεξικανοί. Αλλά γενικά ακούγεται πολύ κυριλάτο, με πολλά όργανα στην σύνθεση κάθε συγκροτήματος.

Γιατί να το ακούσουμε: Είναι μελωδικό, γκρουβάτο και πολύ ιδιαίτερο. Με διακριτικούς λάτιν ρυθμούς και πολλές φορές όργανα από μουσική παράδοση του Μεξικού.

Γιατί όχι: πολύ κυριλέ, πολλές φορές χωρίς νεύρο.

Που; ΗΠΑ και συγκεκριμένα στο L.A., πιο συγκεκριμένα Ανατολικό Λος Άντζελες και τη Νότια Καλιφόρνια.

Πότε; Τέλη της δεκαετίας του ‘50.

Ποιοι; Ο DJ Dick Hugg (γνωστός και ως Huggie Boy) και ο ραδιοφωνικός σταθμός “KRLA 1110” έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην προώθηση αυτής της μουσικής.

Οι Sapo, Santana, Malo, War, Tierra, El Chicano είναι ανάμεσσα στους πρώτους του είδους, οι οποίοι συνδυάζουν μελωδίες από R&B, Jazz και μουσική της Καραϊβικής.

Ωστόσο, η πρώτη επίσημη εμφάνιση του Chicano, είναι από τον Don Tosti και το τραγούδι του 1948 “Pachuco Boogie”, το οποίο πούλησε εκατομμύρια αντίπυτα.

Στους πρωτοπόρους ανήκουν και οι  Ritchie Valens, Buddy Holly, The Big Bopper.

Αλλά ακόμα να ακούσεις:   The Plugz, Los Lonely Boys, Malo, Aztlan Underground.

Μέρες δόξας:  Από την δεκαετία του ’60 ως αρχές του αιώνα έχει βγάλει πραγματικά τεράστια ονόματα στην παγκόσμια μουσική σκηνή, αλλά και πολλούς πρωτοπόρους.

Κόκκινη κάρτα: ένα είδος που ορίζεται από τη καταγωγή και μάλιστα σε μια χώρα γεμάτη με ρατσιστικές «σφηκοφωλιές» (WASP), δεν ακούγεται πολύ καλά. Αλλά επίσης σαν να εξαντλήθηκε η εξέλιξη του σαν είδος.

Με τι μπερδεύεται; Με όλα τα είδη, σχεδόν, εκτός του Metal!

Τι λες στον άσχετο; Σαν τον Santana, όχι ρε Σατανά, δεν είναι metal, αλλά με πνευστά και περίεργα κρουστά ή χωρίς αυτά.

 

* https://en.wikipedia.org/wiki/White_Anglo-Saxon_Protestants

Jacek Henryk Maniakowski 

Rock - e - pedia: Celtic Rock

 Δεν υπάρχει τίποτα που δεν έχει κάποιου είδους ρίζες είτε μεταφορικά είτε κυριολεκτικά

Celtic Rock

 

 

Πως ακούγεται: Σαν μια rock μπάντα προσπαθεί να βγάλει κανένα μεροκάματο σε κάποιο καλοκαιρινό πανηγύρι στην επαρχιακή Σκωτία ή Ιρλανδία και πρέπει να παίξει δικά τους τραγούδια. Αλλά πρέπει να δώσουν και παραδοσιακό χρώμα, αλλιώς δεν θα πληρωθούν. Ουσιαστικά είναι η folk rock, αλλά με καθαρά κελτικές προσμίξεις και με βιολιά, φλάουτα και οτιδήποτε μπορεί να βγάλει τους ήχους της κελτικής μουσικής παράδοσης.

Γιατί να το ακούσουμε: Γιατί έχει βγάλει μπαντάρες, που έγιναν εμβληματικές και γενικά έδωσε ώθηση στην εξάπλωση της rock μουσικής. Είναι πολύ  μελωδικό και διηγείται πολλές ιστορίες από παλιά, δημιουργώντας παράλληλα κλασικά μουσικά κομμάτια.

Γιατί όχι: Όχιιιι άλλο folk!!!!! Δεν μπορεί να παίζεις συνέχεια αυτά που ακούγανε οι πρόγονοι σου σε ζωοπανήγυρη.

Που; Ιρλανδία.

Πότε; Δεκαετία του ‘60.

Ποιοι; Οι Horslips που δημιουργήθηκαν το 1970, ήταν το πρώτο ιρλανδικό συγκρότημα που χρησιμοποίησε τους όρους “Celtic rock”.

Θεωρούνται σημαντικοί στην ιστορία του Celtic Rock καθώς ήταν το πρώτο μεγάλο συγκρότημα που γνώρισε επιτυχία χωρίς να χρειαστεί να εγκαταλείψει την πατρίδα του.

Στους επιτυχημένους του είδους συγκαταλέγονται και οι Thin Lizzy.

Μεταξύ των πρωτοπόρων είναι και οι: JSD Band, Spencer's Feat, Five Hand Reel,  Capercaillie,  Wolfstone.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: The Waterboys, Jethro Tull/ Ian Anderson, Rathkeltair, Alan Stivell, Gaelic Storm, Sinιad O'Connor, The Cranberries, The Proclaimers, Red Cardell, Peatbog Faeries, Lenahan, Lordryk, The Dreaming, Shooglenifty, Spirit of the West, the American Rogues, Homeland, Ashley MacIsaac, Mudmen, The Paperboys, Great Big Sea.

Μέρες δόξας:  Δεκαετία του 70’ και 80’ βγήκαν εμβληματικές μπάντες που πέρασαν στην σφαίρα του κλασικού. Δεν ήταν και λίγες φορές που σκαρφάλωσαν σε ψηλές θέσεις των charts.

Κόκκινη κάρτα: Βάλτωσε με τον καιρό και φάνηκε πως δεν μπόρεσε να ακολουθήσει την εξέλιξη της σύγχρονης μουσικής. Το έντονο φλερτ με την progressive, στέρησε το ενδιαφέρον από οπαδούς πολλών συγκροτημάτων.

Με τι μπερδεύεται; Irish folk music, Rock music, folk rock, Scottish folk music, Celtic music

Τι λες στον άσχετο; Έχεις πάει σε σκωτσέζικο πανηγύρι στα μέσα Ιουλίου κάπου στα Highlands; Τι, όχι; Μπορείς να το φανταστείς; Ούτε; Σκέψου το BraveHeart με χίπηδες. 

Jacek Henryk Maniakowski