Evanescence - Going Under

Κάπου στις αρχές του της δεύτερης χιλιετηρίδας, ένα γκρουπ με κάπως διαφορετικό ήχο και μια γυναικεία φωνή που έπαιζε τις οκτάβες, σαν ένας δεκάχρονος παίζει γιο γιο, εμφανίζεται σχεδόν από το πουθενά. Οι Evanescence κάναν έναν μεγάλο μπαμ με το ντεμπούτο τους άλμπουμ Fallen. Το "Bring Me to Life" εκτόξευσε την μπάντα στην κορυφή, πριν γίνει σούπα και αρχίζει να παίζεται ακόμα και σε ασανσέρ πολυτελών ξενοδοχείων. Όμως το δεύτερο σινγκλ, "Going Under" κράτησε τα προσχήματα, μπροστά στα αυτιά των οπαδών σκληρής μουσικής, αλλά και δημιουργώντας νέους.
Οι παλιοί πολλά μπορούν να προσδώσουν πολλά στην παρέα της  Amy Lee, από υπερβολική προώθηση από τις δισκογραφικές ως υπερβολική "φλωριά". Αλλά ένα είναι σίγουρο ότι δώσανε μια νέα πνοή στην σκληρή μουσική, κάνοντας πολλούς πιτσιρικάδες να ασχοληθούν με αυτήν. Το  "Going Under" είναι δημιουργία των Amy Lee, David Hodges και Ben Moody. Δεν έπιασε κορυφή, αλλά μάλλον περιττό για μια μπάντα με σκληρό ήχο. Το λυρικό μέρος είναι τελείως σούπα. Μιλάει για κάποιον που βγαίνει από μια κακή σχέση και αποφασίζει να αλλάξει την μίζερη κατάστασή του. Μπλιαχ!!!
Αλλά αυτό που είναι αριστουργηματικό είναι ο τρόπος σύνθεσης, όπου η βελούδινη φωνή της  Amy Lee συναντά δυνατά riff και γρήγορα ντραμς. Τα  rock, alternative metal, gothic rock, hard rock και chamber pop συνυπάρχουν αρμονικά, όπως το χαρακτηρίζει κάποιος δημοσιογράφος. Η  The Boston Globe το χαρακτηρίζει σαν, η Sarah McLachlan κάνει τα φωνητικά των Godsmack. 
Το βιντεοκλίπ είναι κάτι παραπάνω από προσεγμένο. Σκηνοθετημένο από τον  Philipp Stölzl και γυρισμένο στο Βερολίνο, δείχνει την τραγουδίστρια να περιτρυγιρίζεται από ανθρώπους τέρατα. Τα φορέματα που φοράει στην σκηνή είναι σχεδιασμένα από την ίδια την τραγουδίστρια. Τα σχεδίασε όταν βρισκόταν στο  Los Angeles, όπου ήταν αρχικά να γίνουν τα γυρίσματα, αναρρώνοντας από μια ασθένεια. 
Jacek Maniakowski

Truly

Η σκηνή του Seattle στα τέλη του '80 και αρχές '90, εκτός ότι καθιέρωσε ένα νέο είδος, το grunge, δημιούργησε και δεκάδες μπάντες. Σαν μουσική άνοιξη, εκείνη η εποχή γεννούσε μουσικά άνθη, όσο λίγες εποχές και μάλιστα μόνο σε μια συγκεκριμένη πόλη.  Αν και ανέδειξε αρκετά σούπερ γκρουπ, αλλά πολύ περισσότερα μείνανε στην λήθη του χρόνου, αν και η ήταν ισάξια με αυτά που έκαναν μουσικά γνωστή την πόλη της δυτικής ακτής. Ένα από αυτά ήταν και οι Truly.
Δημιουργήθηκαν από τους  Robert Roth, φωνητικά και κιθάρα,Hiro Yamamoto, στο μπάσο και τον  drummer Mark Pickere. Ο πρώτος, μετά την διάλυση της μπάντας του, των  Krooks Storybook έκανε οντισιόν για να παίξει κιθάρα για τους Nirvana.  Τελικά αποφάσισαν να συνεχίσουν ως τρίο, η διάσημη μετά μπάντα. Τότε ο Roth, συναντήθηκε με τον Pickere και ενώ είχε ξεκινήσει να γράφει δικά του τραγούδια. Μέσα σε μια εβδομάδα εγκατάλειψε τους  Screaming Trees και σε λίγες μέρες βρήκαν έναν τύπο πού έπαιζε μπάσο, τον Chris Quinn και τον πείθουν να πιάσει κιθάρα. Συνειδητοποιώντας ότι είχαν γίνει μπάντα και είχαν ένα τραγούδι που το λέγανε Truly, αποφάσισαν να την ονομάσου και έτσι. Το μόνο που έμεινε κενό ήταν η θέση του μπασίστα. Ένα τηλέφωνο στον  Yamamoto, που αν και έκανε τον ξινό, μιας και είχε να παίξει δύο χρόνια, κάλυψε τελικά και αυτό το κενό. 
Οι 4 τους ηχογραφούν το ντεμπούτο τους EP, Heart and Lungs, για την  Sub Pop το 1991. Ήταν η μοναδική τους ηχογράφηση σαν κουαρτέτο. Ο Chris Quinn αποχωρεί από την μπάντα με κύριο λόγο την διαφωνία του με τον Roth.  Το 1993 υπογράφουν στην Capitol Records και δύο χρόνια αργότερα κυκλοφορούν το Fast Stories... from Kid Coma, που παίρνει φανταστικές κριτικές. Το επόμενο άλμπουμ Feeling You Up,κυκλοφορούν δύο χρόνια αργότερα από μια μικρή δισκογραφική, την Thick Records. Η προηγούμενη κατηγορήθηκε για ελλειπή υποστήριξη, και μάλλον όχι άδικα. Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ, σταματά στην μέση, αφού ο ντράμερ τους ο Pickere, τους εγκαταλείπει για να λύσει κάποια προσωπικά προβλήματα, όπως υποστηρίζει. Με την κυκλοφορία του Twilight Curtains, το 2000, η μπάντα διαλύεται. Το 2008, ξανά-ενώνονται για να κάνουν κάποια τουρνέ. 
Jacek Maniakowski

Jane Doe - Echo-λόγιο

1. 
   Οι Jane Doe απαντούν: 
   1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Την ανωνυμία, την απουσία ταυτότητας, το πόσο λίγο ανάγκη έχουμε πραγματικά από τις ταμπέλες, τους χαρακτηρισμούς, τον εκβιασμό του να ανήκεις κάπου –να είσαι κάποιος.

2) Χρήμα ή δόξα;

Τίποτα από τα δύο. Μόνο την πείνα θέλουμε για να πάμε παρακάτω, να δούμε μία ακόμα στροφή του δρόμου… και το χρόνο για το Ταξίδι.

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

Χάος σε τάξη

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

Κάθε επόμενη μέρα

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

Εκείνη που φτιάχνεται χωρίς ψυχή, απλά για να βγάλει ο καλλιτέχνης το μεροκάματο. Και υπάρχει σε όλα τα είδη…

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

Θα την καταστρέφαμε.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Με ένα σωρό κόσμος. Ας πούμε με τον Bob Dylan και το Αφεντικό.

8) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Σαν κάτι που είναι δίπλα σε αυτά αλλά ποτέ σαν αυτά. 

9) Οι επιρροές σας;

1 εκατομμύρια και μία.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Μέσον για να έρθουν πράγματα: παρέες, ωριμότητα. Μέσον για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. 

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

Μέσον για να αλλάξει ο κόσμος.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Το μαχαίρι είναι για να κόβει ψωμί ή για να σφάζει; Διαλέγεις και παίρνεις ότι σε εκφράζει.

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

Μυρμήγκι. Πιο εργατικός πεθαίνεις…

14) Μια ευχή για την μπάντα

Να υπάρχει.

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Οι στιγμές που πρέπει να βυθιστείς στον εαυτό σου και να αναδυθείς για να κάνεις μουσική και στίχους εκείνα που είδες μέσα σου. Αυτή η γύμνια, αυτή η έκθεση στον ακροατή είναι από τα πιο βάρβαρα και σκοτεινά πράγματα.

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/TheJaneDoeBand

και δω:  http://janedoegreece.tumblr.com/

      Θα τους δείτε εδώ: https://www.youtube.com/user/janedoegreek?feature=watch

Metallica - Nothing Else Matters

Το γεγονός ότι, οι  Metallica θα μουν στα "σαλόνια", ούτε οι ίδιοι θα μπορούσαν να φανταστούν, 10 χρόνια πριν την κυκλοφορία του πέμπτου τους άλμπουμ, το 1992. Ο βασικός λόγος που το Black Album, όπως είναι γνωστό στους οπαδούς του, μπήκε στα σαλόνια είναι το τραγούδι Nothing Else Matters. Η πιο γνωστή power  ballad  στη  σύγχρονη ροκ σκηνή, ήταν το τρίτο σινγκλ από το ομώνυμο άλμπουμ των Metallica, όπως λέγεται επίσημα. Σίγουρα φαίνεται μια πιο εμπορική στροφή της μπάντας, αλλά δεν χάνουν καθόλου από τον δυναμισμό τους. Η μόνη "ευαίσθητη" στιγμή του άλμπουμ είναι το τραγούδι αυτό. 
Η δημιουργία των James Hetfield και Lars Ulrich, σκαρφάλωσε σχεδόν σε όλες κορυφές των charts και έχει γίνει cover πάνω από 40 φορές. Είναι από τα λίγα ροκ μουσικά κομμάτια που ξεκινάνε με  arpeggio, οποίο παραπέμπει περισσότερο στην κλασική μουσική. Είναι επίσης, από τα ελάχιστα τραγούδια της μπάντας όπου το σόλο παίζει ο  Hetfield και όχι Kirk Hammett. Το λυρικό μέρος ανήκει στον τραγουδιστή, αλλά και το μουσικό είναι δική του έμπνευση, αν και χρεώνεται και στον ντράμερ.
Η μουσική του γράφτηκε, την ώρα που μιλούσε στο τηλέφωνο με την τότε φίλη του Kristen Martinez. Οι στίχοι περιγράφουν την κατάσταση του αποχωρισμού των μουσικών από τα αγαπημένα του πρόσωπα. Την τότε του φίλη σκεφτόταν ο Hetfield, όταν έγραφε τους στίχους. Αλλά τελικά η συμβολή της στην ζωή του ήταν μόνο αυτό το τραγούδι, μιας που η σχέση τους δεν κράτησε πολύ. Αρχικά δεν είχε σκοπό να το δώσει στην μπάντα, το θεωρούσε απλά δικό του. Αλλά το άκουσε κατά λάθος ο  Lars Ulrich και έτσι μπήκε στο άλμπουμ. 

Το τραγούδι, αν και είναι ερωτικό, οι πρώτοι στίχοι So close no matter how far/ Couldn't be much more from the heart / Forever trust in who we are / And nothing else matters, είναι τα τελευταία λόγια του παππού του δημιουργού του κομματιού, με τους οποίους και κλείνει. 

Jacek Maniakowski

The Killers - All These Things That I've Done

Το πρώτο άλμπουμ των  The Killers, το Hot Fuss,του 2004, αποδείχτηκε μουσικό διαμαντωρυχείο και χρυσωρυχείο για τους ίδιους. Και φυσικά σε όσους χρησιμοποίησαν τα τραγούδια τους σε διαφημιστικές καμπάνιες. Η δημιουργία του  All These Things That I've Done ανήκει αποκλειστικά στον  frontman Brandon Flowers και για το ρεφρέν του τραγουδιού χρησιμοποιήθηκε η  gospel χορωδία The Sweet Inspirations, οποία ιδρύθηκε από την Cissy Houston, μητέρα Whitney Houston. Σαν σινγκλ ήταν το τρίτο τους στη Βρετανία και τέταρτο στις Η.Π.Α..
Το λυρικό μέρος αφορά κάποιον, που στην πορεία του από το παρελθόν, μεγαλώνοντας προσπαθεί να κάνει το εαυτό του καλύτερο άνθρωπο. Η θεματολογία του, αλλά κυρίως ο στίχος "I got soul, but I'm not a soldier", έκανα το τραγούδι περιζήτητο από ανθρωπιστικού χαρακτήρα κυρίως,μουσικές διοργανώσεις. Μία από αυτές ήταν και το  Live 8, μια συνέχεια του Live Aid, διοργανωμένη πάλι από τον  Bob Geldof. Ήτα μια σειρά συναυλιών στις χώρε της G8 και την Νότια Αφρική. 
Για τον στίχο ο Brandon Flowers είχε δηλώσει, πέντε χρόνια μετά την κυκλοφορία του, ότι δεν θυμάται πως έβγαλε αυτόν τον στίχο. "Απλά," συνεχίζει, "άκουγα εκείνη την εποχή το Joshua Tree των U2. Απλά γράφαμε μουσική με το Ronnie Vannucci σε ένα γκαράζ και δεν ξέρω πως ακριβώς μου ήρθε". Και αυτό το τραγούδι, συνοδεύεται από δύο διαφορετικά βιντεοκλίπ. Έχει ντύσει μουσικά ουκ ολίγες ταινίες και ακούστηκε πολύ όταν διαφήμιζε μια εταιρία αθλητικών ειδών με πρωταγωνιστή τον Oscar Pistorius, όταν ήταν ακόμα είδωλο, πριν καθίσει στο ειδώλιο του κατηγορούμενου. 

Jacek Maniakowski

The Killers - Mr. Brightside

Κάθε μπάντα έχει κάποιο "σημείο μηδέν" τους. Αλλά μετά από αυτό υπάρχει και ένα άλλο σημείο, του ξεκινήματος της δημιουργίας και δεν είναι λίγες φορές που αυτό το σημείο είναι και σημα κατατεθέν του κάθε συγκροτήματος. Για τους The Killers ήταν το "Mr. Brightside" Η δημιουργία των Brandon Flowers και Dave Keuning, περιλαμβάνεται στο ντεμπούτο τους άλμπουμ  Hot Fuss, αλλά ήταν και το πρώτο σινγκλ της μπάντας. Αν η πρώτη του κυκλοφορία έγινε τέλη του 2004, δημιουργήθηκε 3 χρόνια νωρίτερα και όταν μπήκε στο πρώτο τους άλμπουμ ήταν ήδη γνωστό στην σκηνή του  Las Vegas.
Το λυρικό μέρος μιλάει για την ζήλια και την παράνοια ενός άντρα που τον απατάει η γυναίκα του. Η έμπνευση για τους στίχου είναι από προσωπική εμπειρία του  frontman Brandon Flowers. Συγκεκριμένα από μια πρώην φίλη του που τον έκανε ..... περήφανο τάρανδο!. Η μουσική του τραγουδιού Dave Keuning, την έγραψε πριν γνωρίσει τον τραγουδιστή, οποίος έγραψε το ρεφρέν και τους στίχους. Συνδυάζοντας αυτά τα δύο δημιουργήθηκε και το τραγούδι. Μαζί με τα  "Desperate", "Replaceable" και "Under the Gun" μπαίνει και στο πρώτο τους ντέμο. Πολύ γρήγορα κατατάσσεται στα πιο ενδιαφέροντα τραγούδια που βγήκα στο   Las Vegas. 
Στο YoyTube, η πρώτης βερσιόν δεν απεικονίζει τους   Mark Stoermer και Ronnie Vannucci, οι οποίοι δεν ήταν μέλη της μπάντας τότε. Αργότερα αντικαταστάθηκε από την επίσημη εκδοχή.  Όταν κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος το βιντεοκλίπ βγήκε σε δύο εκδοχές, για την Βρετανία και ένα για την Αμερική. Η Αμερικάνικη έκδοση είναι εμπνευσμένη από την ταινία  Moulin Rouge, η οποία και κέρδισε το βραβείο MTV VMA το 2005. 

Jacek Maniakowski

Woodkid - The Golden Age

Το να φτιάξεις μουσική και να έχει μια στοιχειώδη μοναδικότητα, χωρίς να ταλαιπωρεί τα αυτιά των ακροατών είναι μια υπόθεση αρκετά δύσκολη. Και σίγουρα δεν το περιμένει κανείς από έναν άνθρωπο που ασχολείται με εικόνες. Κι όμως μετέτρεψε τις εικόνες σε ήχους και μάλιστα όμορφους ήχους, πρότυπους και πρωτότυπους, με την μελωδία να είναι πάντα η βασίλισσα της κάθε σύνθεσης. Ο λόγος για τον Yoann Lemoine, που ούτε καν μπορώ να φανταστώ πως προφέρεται το όνομά του.

Ο music video director, graphic designer και φωτογράφος μπήκες στην δισκογραφία σαν Woodkid, μια μέρα πριν γιορτάσει τα 30κοστά γενέθλιά του, τον Μάρτιο του 2013. Πριν το κάνει αυτό ασχολήθηκε με το να φτιάχνει τα βιντεοκλίπ διάσημων καλλιτεχνών , όπως Katy Perry, Taylor Swift και Lana Del Rey. Γεννημένος στην Lyon, εγκαταλείπει την πατρίδα του να σπουδάσει στο Λονδίνο. Από πατέρα που δεν άφηνε το μολύβι ακόμα και όταν κοιμόταν, όπως λέει ο ίδιος, αγάπησε κι αυτός την εικόνα. Εικόνα και ήχο μαζί.
Η ενασχόληση του με την μουσική ξεκίνησε, όταν γυρνούσε ένα βιντεοκλίπ για τον Richie Havens και απλά έπιασε ένα banjo. Το Μάρτιο του 2011 κυκλοφορεί το πρώτο του ΕΡ, το “Iron” και έναν χρόνο αργότερα το δεύτερο του ΕΡ, το “Run Boy Run”, όπου το ομώνυμο βιντεοκλίπ σκηνοθετεί ο ίδιος. Στο ενδιάμεσο διάστημα ανεβαίνει στην σκηνή μαζί με την Lana Del Rey.

Μια μέρα πριν κλείσει την τρίτη δεκαετία της ζωής του, στις 15 Μαρτίου του 2013 κυκλοφορεί το ντεμπούτο του άλμπουμ, το “The Golden Age”, που αποτελείται από τα προηγούμενα ΕΡ του και νέα τραγούδια. Το άλμπουμ ξεκινά με το ομώνυμο του δίσκου, ένα μελωδικό κομμάτι με το πιάνο και η φωνή του, με την ξεχωριστή χροιά να κυριαρχεί. Στο δεύτερο Run Boy Run αποδεικνύει τον λόγο με τον οποίο ασχολούμαστε με αυτόν τον καλλιτέχνη. Δυναμικό, φλερτάρει με ροκ ήχους, χωρίς ηλεκτρικές κιθάρες, με κρουστά να κυριαρχούν. Το τέμπο είναι μοναδικό, ένα μουσικό κομμάτι που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. Το επόμενο The great Escape σαν από κεκτημένη ταχύτητα συνεχίζει στο ίδιο τέμπο με τα πνευστά να κάνουν δυναμική εμφάνιση, προσδίδοντας πιο μεγάλο όγκο στο κομμάτι, για να σβήσει σε πιο ήσυχο και μελωδικό Boat Song. To I love You, είναι το επόμενο χιτ του δίσκου και μας αποδεικνύει ότι υπάρχει χώρος για κάτι νέο στην μουσική. Το The Shore παραπέμπει στον Λέοναρντ Κοέν, με πολύ εντυπωσιακά ορχηστρικά μέρη να κλέβουν την προσοχή του ακροατή.

Το Ghost Light επίσης πολύ εντυπωσιακό με φοβερή ενορχήστρωση και την καμπάνα να να την εντείνει ακόμα περισσότερο. Όμορφο και λιτό το ορχηστρικό, χωρίς φωνητικά Shadows απλά σε ταξιδεύει σε σκοτεινές εικόνες. Στο Stabat Mater συνεχίζεται το σκοτεινό ταξείδι με την προσθήκη φωνητικών πλέον. Το Conquest of Space από τις πιο όμορφες στιγμές του άλμπουμ. Το Falling ένα ηχητικό παιχνιδίασμα χωρίς φωνητικά για να ακολουθήσει το σιγανό Where I live, ίσως πιο μέτρια στιγμή του άλμπουμ. Το προτελευταίο τραγούδι είναι το πρώτο του σινγκλ, το Iron εντυπωσιακό και ογκώδες. Το άλμπουμ κλείνει με το The other Side σαν φινάλε σε μια δραματική ταινία, με τα ορχηστρικά να σε παραπέμπουν στον Phil Spector

Σε γενικές γραμμές το κατατάσσω στις πολύ καλές κυκλοφορίες του 2013. Ο Woodkid, αποδεικνύει το ταλέντο του και οι μουσικές του συνθέσεις δημιουργούν πολλές εικόνες, κυρίως σκοτεινές. Σίγουρα θα κερδίσει την προσοχή ακόμα περισσότερων ακροατών.

Jacek Maniakowski