Queen - We Will Rock You

Αν υπήρχε ένα ύμνος αφιερωμένος σε κάποια θεότητα του rock'n'roll ή κάποιο μαγικό τραγούδι που μέσα από τον ήχο του ξεσήκωνε ξαφνικά όλους τους οπαδούς της μουσικής, σίγουρα θα ήταν ένα τραγούδι των  Queen. Όχι ένα οποιοδήποτε, αλλά συγκεκριμένα μια σύνθεση του  Brian May, το "We Will Rock You".
Το τραγούδι ξεκίνησε την πορεία του προς αιωνιότητα το 1977 και μέσα από το άλμπουμ των  Queen, το News of the World. Σαν σινγκλ κυκλοφόρησε μαζί με το "We Are the Champions" και ήταν στην Β πλευρά του. Τα δύο αυτά τραγούδια έγιναν ουσιαστικά δίδυμα, μιας που στις συναυλίες τους παίζονταν μαζί. Μουσικά παρουσιάζει ενδιαφέρον λόγω της απλότητας του. Το τέμπο δίνουν παλαμάκια, από τα μέλη του συγκροτήματος, που αργότερα στο μοντάζ τους δόθηκε όγκος. Ακριβώς όπως και τα ποδοβολητά. Ουσιαστικά, εκτός από το τέμπο, χαρακτηρίζεται από την επίδειξη φωνητικών ικανοτήτων του  Freddie Mercury και ένα από τα καλύτερα σόλο του, με το οποίο κλείνει.
Το βιντεοκλίπ του γυρίστηκες χειμώνα και σε εξωτερικό χώρο, με αποτέλεσμα ο κιθαρίστα να πάρει μια ρεπλίκα της κιθάρας του, στην οποία φυσικά δε μπόρεσε να παίξει κανονικά, μιας που ..."τον είχε δαγκώσει" κανονικά. Η συνέχεια του τραγουδιού, στο ταξείδι του στον χρόνο είναι υπερβολικά γεμάτη. Πολλές διασκευές,  remix, χρήση σαν sample, ακόμα και παρωδίες. Αλλά η πιο συχνή του χρήση είναι σε αθλητικούς αγώνες μαζί με το δίδυμό του We Are the Champions. 
Σε κάποια live η εκτέλεση είναι πιο γρήγορη και μια τέτοια βρίσκεται στα  Live Killers, του 1979 και  Queen Rock Montreal του 2007. Σε μια συνέντευξή του, ο δημιουργός του ομολογεί, ότι η ιδέα για την δημιουργία του του ήρθε σε ένα όνειρο. Μια φωνή του είπε να φτιάξει ένα τραγούδι στο οποίο θα συμμετέχει το κοινό. Έδωσε έμπνευση για ένα  musical με το ίδιο όνομα, το οποίο έκανε πρεμιέρα το 2002 στο Λονδίνο, για να μετακομίσει δυο χρόνια αργότερα στο  musical. Τα παλαμάκια που κρατάνε τον ρυθμό, ηχογραφήθηκα με την βοήθεια ενός αστροφυσικού. 
Φυσικά το τραγούδι συνοδεύουν αρκετές ακόμα ιστορίες, τις οποίες μπορεί ο καθένας του να ανακαλύψει μόνος του. 

Jacek Maniakowski

Buckcherry - Crazy Bitch

Η Paris Hilton πέρα από μια πλούσια κληρονόμος, έκανε προσπάθειες να να γίνει ηθοποιός. Αλλά και να τραγουδήσει. Τα αποτελέσματα μπορεί να κρίνει ο καθένας. Αλλά να γίνει πηγή έμπνευσης για Hard rock συγκρότημα;;;; Κι όμως, αποτέλεσε έμπνευση για τους Buckcherry και για το τραγούδι Crazy Bitch, το πρώτο σινγκλ από το τρίτο τους άλμπουμ, το 15, του 2006. Όλα αυτά με αφορμή ένα βίντεο που κυκλοφορούσε εκείνη την εποχή, με την εν λόγω κυρία, σε ερωτικές περιπτύξεις  Οι μπάντα συνήθιζε να ονομάζει αυτές τις φραγκάτες κοπέλες "crazy bitches". Το τραγούδι έτυχε και μιας υποψηφιότητας για βραβεία Grammy.

Το βιντεοκλίπ του τραγουδιού γυρίστηκε σε ένα στριπτιζάδικο, το Key Club στο Los Angeles. Υπήρχε μια πρόσκληση σε όμορφες κοπέλες να συμμετάσχουν σε αυτό. Γυρίστηκε σε δύο εκδοχές, η μία X-rated και άλλη με περικοπές και πιο σεμνή. Παρ' όλα αυτά το μουσικό κανάλι MTV λογόκρινε, ακόμα και την σεμνή μορφή σε 80!!!! σημεία.

Όμως οι περιπέτειες για το περιβόητο βιντεοκλίπ δεν τελειώνουν με την λογοκρισία από το μουσικό κανάλι. Στις 11 Σεπτεμβρίου κατατέθηκε αγωγή κατά της τις μπάντας, στην οποία αναφέρεται ότι, εμφανίζεται ανήλικο κορίτσι στο βιντεοκλίπ. Πέρα από αυτό, αναφέρεται στην αγωγή, ότι στο κορίτσι δόθηκε αλκοόλ και μάλιστα φαίνεται και το στήθος της. Φυσικά η κοπέλα μπήκε με ψευδή στοιχεία και η μπάντα αρνήθηκε κάθε ανάμιξη, όπως και η δισκογραφική. Τελικά το πιο πιθανό ήταν να έστησε η μητέρα του κοριτσιού αυτήν την κομπίνα. Τελικά το βιντεοκλίπ ξαναγύρηστηκε και το προηγούμενο αποσύρθηκε. Νομικός αντιπρόσωπος ήρθε σε επαφή με την μητέρα του κοριτσιού και το θέμα λύθηκε εξωδικαστικά.

Jacek Maniakowski

Concrete Blonde - Everybody Knows

Το Everybody Knows είναι ένα τραγούδι του Leonard Cohen. Η δημιουργία του προήλθε από την συνεργασία με την Sharon Robinson. Κυκλοφόρησε στο άλμπουμ του Καναδού, το I'm Your Man, την χρονιά του 1988. Ουσιαστικά, είναι μια απαγγελία, η αυθεντική πρώτη εκτέλεση, από τον τραγουδιστή με την μοναδική φωνή. Η μινιμαλιστική μελωδία απλά συνοδεύει, με ταπεινοφροσύνη, τους στίχους. Και το λυρικό μέρος είναι αυτό που είναι και το πιο ενδιαφέρον. 
Ο στίχος "Everybody Knows" επαναλαμβάνεται σε όλη την διάρκεια του τραγουδιού, υποδηλώνοντας την υποκρισία που υπάρχει στην σημερινή κοινωνία. Αν και το λυρικό μέρος σηκώνει πολλές ερμηνείες, έχεις σαφείς αναφορές για το AIDS και τα τα κοινωνικά προβλήματα που δημιούργησε. Μιλάει για την ζήλια σε ένα ζευγάρι και τις ανθρώπινες σχέσεις γενικά. Φτάνει ακόμα να μιλάει για θέματα θρησκείας. Αλλά, στην ουσία, όπως ορίζει η ποίηση, ο καθένας μπορεί να δώσει την δική του ερμηνεία στους στίχους.
Μια από της πιο όμορφες διασκευές του, είναι αυτή των Concrete Blonde, για τη μουσική επένδυση της ταινίας Pump Up the Volume (1990). Το τραγούδι μπήκε και στο άλμπουμ τους Still in Hollywood (1994).

Jacek Maniakowski

borderline syndrome - Echo-λόγιο

Οι  borderline syndrome απαντούν: 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Το όνομά μας σχολιάζει την τάση που έχουν οι άνθρωποι να τραβούν διαχωριστικές γραμμές και να περιχαρακώνονται σε κλειστές ομάδες, με τέτοια ένταση που να θυμίζει ψύχωση (σύνδρομο). Αναφέρεται και στην μουσική, αλλά και σε πολλά θέματα της κοινωνικής μας ζωής.
2) Χρήμα ή δόξα;

Και το χρήμα και η δόξα, καλοδεχούμενα αν μπορούμε να τα διαχειριστούμε σωστά. Αντίστοιχα, και για την έλλειψη χρήματος και δόξας, το ίδιο ισχύει, άρα μάλλον παιδεία και ανάπτυξη προσωπικότητας θα διαλέγαμε, πράγματα που είναι προαπαιτούμενα για τα υπόλοιπα.
3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φραση την μπάντα σου;

Story of our lives …. so far….
4) Σημείο μηδέν της μπάντας

Ό,τι και να πω … there are more yet to come … οπότε, μάλλον το σημείο μηδέν δεν το έχουμε γνωρίσει ακόμα
5) Τι μουσική σας εκφραζει λιγότερο ή καθόλου;

Θα έλεγα την Ελληνική σκηνή του σκυλο-pop, αλλά αυτή ουσιαστικά δεν υφίσταται, άρα μάλλον την pop μουσική τύπου Britney Spears
6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιουσατε;

Μάλλον πουθενά, τα υπερόπλα δεν φαίνεται να δίνουν λύσεις …
7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Με τον ηχολήπτη των Metalllica, να μας εξηγήσει πως βγάζει αυτόν τον ήχο …
8)Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Η μουσική, γενικά, είναι μέσο έκφρασης, άρα όποιος θέλει να εκφράσει μέσω αυτής την πολιτική ή θρησκευτική του πεποίθηση, καλώς το κάνει. Εμείς τον κρίνουμε για αυτά που λέει, σαν να είχε εκφράσει τις ίδιες ακριβώς σκέψεις μέσω ενός άρθρου σε εφημερίδα ή οπουδήποτε αλλού.
9) Οι επιρροές σας;

Πολλές και διάφορες. Από τους Dillinger Escape Plan μέχρι την Bjork και από τους Radiohead μέχρι τον Vijay Iyer.
10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Αυτονόητη διαδικασία
11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

Αυτονόητη ανάγκη
12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Μάλλον άσχετα, μεταξύ τους, πράγματα είναι αυτά. Και αλαζόνες ατάλαντους έχω γνωρίσει και ταπεινούς. Αν συνοδεύει κάτι το ταλέντο, τότε αυτό είναι μάλλον η δυσκολία προσαρμογής στην καθημερινή ζωή.
13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

Με κάποια διασταύρωση πιγκουίνου με καγκουρό.. κάτι που φαίνεται παράταιρο, αλλά μπορεί να επιβιώσει παντού
14) Μια ευχή για την μπάντα

Μακάρι να υπάρχει και να μας δίνει διεξόδους για αρκετά χρόνια ακόμα.

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Η στιγμή που, αργά το βράδυ, έχεις γράψει κάτι που θεωρείς πολύ ωραίο, αλλά είσαι σίγουρος ότι πρέπει να κοιμηθείς και να αποτοξινωθείς από ό,τι σε έχει καταβάλει εκείνη την στιγμή, για να το κρίνεις, νηφάλια, την επόμενη μέρα.

Εδώ μπορείτε να τους παρακολουθήσετε ζωντανά: https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=SfW1DVReQrs

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/borderlinesyndrome?fref=ts

Και θα βρείτε το άλμπουμ τους : http://borderlinesyndrome.bandcamp.com/album/stateless

Ian Dury and The Blockheads - Sex and Drugs and Rock'n'Roll

Το rock'n'roll βρίσκει πολλούς καλλιτέχνες, αλλά και τρόπους να ενσαρκωθεί. Άμα κάποιος άσχετος θέλει να μάθει τι είναι, δεν έχει παρά να ξεκινήσει να ακούει και μέσα από τους στίχους των τραγουδιών θα συνθέσει μια εικόνα γι αυτό. Αλλά το "Sex & Drugs & Rock & Roll" του Ian Dury είναι από τα πιο περιεκτικά σε νόημα. 
Ο καλλιτέχνης, με τη πιο πολύπλευρη έννοια του όρου, Ian Dury ξεκίνησε την μουσική του καριέρα με αυτό το τραγούδι τον Αύγουστο του 1977, σαν σινγκλ αρχικά. Γράφτηκε από των ίδιο μαζί με άλλα δύο μέλη της μπάντας του, τους  the Blockheads. Οι άλλοι δύο συνδημιουργοί ήταν ο κιθαρίστας  Chas Jankel και ο σαξοφωνίστας Davey Payne, αν και ο δεύτερος δεν αναφέρεται σαν δημιουργός του. Ο τόπος της δημιουργίας ήταν  Oval Mansions, ένα άθλιο μέρος που ο  Dury το ονόμαζε "Catshit mansions". 
Η γέννηση του  ξεκίνησε σαν μελοποίηση των στίχων, που είχε στα χέρια του ο Jankel. Το μουσικό μέρος γραφόταν και ξαναγραφόταν, χωρίς να ενθουσιάσει κανέναν. Ώσπου έκανε "σκασιά" το αρχικό ρίφ του τραγουδιού, όχι από την κιθάρα του Jankel, αλλά από την φωνή του  Dury, το οποίο μετατράπηκε σε καθαριστική συγχορδία. Ωστόσο κάποια στιγμή αργότερα ο κιθαρίστας άκουσε την ίδια μελωδία από τον  Ornette Coleman, στο τραγούδι "Ramblin", από τον δίσκου του Change of The Century. Ο κιθαρίστας ζήτησε προσωπικά συγνώμη, αλλά δεν το γνώριζε, αν και στον άλμπουμ του τζαζίστα, είναι εκτελεσμένο σε μπάσο. 
Ο  Coleman του απάντησε ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος για απολογία, μιας και οι ίδιοι, μαζί με τον Charlie Haden και Don Cherry, που δημιούργησαν την σύνθεση, το πήραν από αλλού. Αργότερα και ο Haden, εξήγησε στον Jankel ότι πρόκειται για παραδοσιακό κομμάτι του  Kentucky, τα λεγόμενα cajun. Συγκεκριμένα πρόκειται για το  Old Joe Clark. 
Αρχικά το σινγκλ πούλησε 19 000 κόπιες, αριθμός ασήμαντος για την εποχή εκείνη και  δυο μήνες μετά την κυκλοφορία του απλά αποσύρθηκε. Παρ όλα αυτά κατάφερε να δώσει το στίγμα του. Το BBC το είχε απαγορεύσει και στην άνθηση της punk ακόμα, ο τίτλος του ήταν απαγορευτικός. Ο   Dury εξήγησε, πως πρότεινε απλά έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, έξω από το 9-5 ωράριο. Επίσημα το τραγούδι δεν μπήκε στο ντεμπούτο τους, το New Boots and Panties και για πολλά χρόνια ήταν δυσεύρετο. Αλλά πάντα εξαιτίας του δημιουργού του, που το μοίραζε δωρεάν σε κάποια live και πάντα σε περιορισμένα αντίτυπα. 
Jacek Maniakowski

The lost boys - Echo-λόγιο

O Xristos Tsif απαντά:
1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Το όνομα The lost boys συμβολίζει ότι είμαστε χαμένοι μέσα στον δικό μας κόσμο "μουσικής", όπως κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και χαμένος βαθιά στον δικό του κόσμο.

2) Χρήμα ή δόξα;
both of them..... χαχαχαχ Ενέργεια και δύναμη και πάνω απ' όλα ΓΟΥΣΤΑ!!!

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Αλήτες!

4) Σημείο μηδέν της μπάντας
25 Δεκ 2005 

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Γενικά ακούμε όλοι διάφορες μουσικές,, καθώς έχουμε επηρεαστεί από πάμπολλα είδη. Ο harmonica man (johny) ήταν και είναι ερμηνευτής ελληνικής hip hop, ο μπασίστας μας (Alex) ήταν ντράμερ σε μέταλ μπάντα και πρώην μπασίστας σε Disco band, ο ντράμερ μας (Dimos) άρχισε την σταδιοδρομία του σε black metal! Και εγώ (xristos Tsif) μπήκα νωρίς στο δρόμο της heavy, καθώς πρωτάκουσα το virtual XI των maiden! Αργότερα άρχισα με κάποια φιλαράκια να παίζω έντεχνα-λαϊκά σε μαγαζάκια, κρασάδικα και τέτοια...αα!! Μόλις έπιασα τον εαυτό μου να τραγουδάω σε χορωδίες των σχολείων που πήγα με γραβατούλα και σκαρπίνια! Rock καταστάσεις! Και...... όλα αυτά μας έφεραν στα Blues!!! Οπότε όλα τα είδη της μουσικής, μας είναι αρκετά οικεία.

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιουσατε;
Μόλις πιω τον δεύτερο καφέ, θα απαντήσω, τώρα δεν βγαίνει..


7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Blues wire ,Nick & back bone

 8) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Η μουσική για μας είναι τρόπος ζωής!

9) Οι επιρροές σας;
Roy Buchanan Danny Gatton ,Albert Collins , Robert Johnson , Allman Brothers , Buddy Guy , jimi hendrix ,The Doors ,The Yardbirds , Rolling Stones , Chuck Berry , Elvis Presley , Link Wray , Led Zeppelin, Stevie Ray Vaughan , The Outlaws , Alvin Lee , Snowy White , Joe Bonamassa ,BB King , Peter Green , cream ,Fullhouze, steppenwolf , The Byrds , Eric Clapton , Dire Straits,Seasick Steve

10)Μέσον ή σκοπός η μπάντα;
η μπάντα είναι το μέσον για να “χαθούμε” και μεις στον φαύλο κύκλο της  μουσικής.

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Η μουσική είναι αυτό που αγαπάμε, 

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Αααααααααααααααα...  Δεν μπορώ άλλο, 50-50 και τα δυο!!!
Μερικές φορές το ένα μερικές το άλλο, (μερικές το ένα φέρνει το άλλο …) χεχεχεχε άνθρωποι είμαστε!

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Dog, (Κοπρόσκυλο)

14) Μια ευχή για την μπάντα
Keep the Blues alive!
 
15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Είναι αυτό που υποφέρεις ψυχικά και προσπαθείς να το γράψεις στο χαρτί και να το ψευτο-ηχογραφήσεις με το κινητό σου, μέχρι ως ότου το ξεπεράσεις και γράψεις άλλο ένα τραγούδι.

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/pages/The-Lost-Boys/112250705506523?fref=ts
και δω  https://www.facebook.com/groups/thelostbousgr/
θα τους δείτε εδώ: http://www.youtube.com/user/theostaras?feature=watch

Riverside - Live στο 8ball Θεσσαλονίκη 1/6 2013

Οι Riverside με την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ Shrine of New Generation Slaves έκαναν μια στροφή προς πιο ευρύ κοινό. Πιο μαλακός ήχος και εστίαση προς την μελωδία, που ποτέ δεν έλειψε από τις συνθέσεις τους. Οι ποιότητα των τραγουδιών ανέβηκε ακόμα ένα σκαλοπάτι. Όλα αυτά συνοδεύτηκαν και μια μεγάλη περιοδεία που περιλάμβανε και την Ελλάδα, Θεσσαλονίκη 1/6 και Αθήνα 2/6. 
Πολύ-αναμενόμενο live, για μένα τουλάχιστο, έλαβε χώρα στο 8ball, ένας χώρος φτιαγμένος για συναυλίες. Η μπάντα την προηγούμενη είχε παίξει στην Κωνσταντινούπολη και όπως μου είπαν τα μέλη της, πρόλαβαν και αυτοί και "χόρτασαν" δακρυγόνα, ειδικά οι τεχνικοί. Αν και παρά λίγο να ακυρωθεί η συναυλία, τελικά οι φαν τους προήλθαν κανονικά στον χώρο και η συναυλία πραγματοποιήθηκε κανονικά. Αν και ήταν προγραμματισμένο να ανοίξει την συναυλία μια άλλη μπάντα, στην Θεσσαλονίκη, κάτι τέτοιο δεν έγινε. 
Το γκρουπ εμφανίστηκε σχεδόν στην ώρα τους, με τον Michał Łapaj να προσέρχεται με πατερίτσες. Μετά από μια μικρή συνομιλία μαζί του, έμαθα πως ήταν συνέπεια ενός after party στο Μεξικό και μετά από κατανάλωση βότκας, τεκίλα και ουίσκι. Σαν γνήσιος Πολωνός αρνήθηκε να ενοχοποιήσει την ..... βότκα και κατονόμασε την τεκίλα και το ουίσκι σαν υπεύθυνους για το σπασμένο του πόδι. 
Με τις πρώτες νότες φάνηκε και οι ποιότητα της μπάντας. Πέρα από τις συνθέσεις ο ήχος ήταν κρύσταλλο. Κοιτάζοντας γύρω, απλά δεν είδα τον, μόνιμα βαριεστημένο, ηχολήπτη αυτού του χώρου. Φυσικά η μπάντα έφερε δικούς της τεχνικούς. Σαν κύριοι μπήκαν στην σκηνή και απλά άρχισαν να παίζουν τραγούδια από το καινούργιο τους άλμπουμ. Ο κόσμος, αν και δεν ήταν "πήχτρα", ήταν αρκετός, με αφοσίωση άκουγε την μπάντα, σαν σε εκκλησία. Μόνο στο τέλος τραγουδιών ξεσηκωνόταν. Κάποιος θα μπορούσε να το ερμηνεύσει σαν παγομάρα, αλλά εγώ το είδα σαν σεβασμό.
Μετά τους απαραίτητους χαιρετισμούς συνέχιζαν με καινούργια κομμάτια. Ο κόσμος άρχισε να ζεσταίνεται, αν και πολύ ήταν αυτοί που δεν ήξεραν τα τραγούδια τους. Μόλις άρχισαν να γυρίζουν στα στα παλιά κομμάτια, άρχισαν όλοι να ξεσηκώνονται ακόμα περισσότερο. Βλέποντας την ανταπόκριση του κοινού, ο Mariusz Duda, δήλωσε ότι δεν θέλει να παρομοιάζεται η μπάντα με Πολωνούς Porcupine Tree. Αν και ομοιότητες του ίδιου με τον Steven Wilson, αλλά και του ήχου είναι αρκετά φανερές, χωρίς αυτό να είναι μειονέκτημα. Κάθε άλλο, δείχνει πόσο μεγάλη μπάντα είναι.
Ο Mariusz Duda, ήξερε να ξεσηκώσει τον κόσμο με τις παροτρύνσεις προς το κοινό, αλλά και η μπάντα ενάλλαζε τις παλιές συνθέσεις με τις καινούργιες με την ίδια αρμονία που παίζουν και μουσική. Η αποθέωση του έγινε με το πρώτο Encore. Ο τραγουδιστής έπαιξε θαυμάσια με το κοινό, που ανταποκρίθηκε. Η συναυλία τελείωσε με τα Conceiving You και Celebrity Touch με δεύτερη αποθέωση.  
Συνοπτικά, από τις πιο σοβαρές συναυλίες που είδα. Το γκρουπ  σέβεται το κοινό. Ο ήχος λες και το άκουγες από στούντιο άλμπουμ. Υπήρχε αρκετός κόσμος που ήρθε να τους ακούσει και μετά να αγοράσει τους δίσκους τους. Τους αντιμετώπισε με σεβασμό και έχει ανάλογη ανταπόκριση. Ο Mariusz περίμενε περισσότερη προσέλευση, όπως μου είπε. Λογικό αν σκεφτεί κανείς ότι σε κάθε συναυλία τα εισιτήρια ήταν τουλάχιστον 1000, στην Ευρώπη. Αν και στις εμφανίσεις τους στην Αμερική ήταν στα μισά περίπου, αλλά τις εκεί εμφανίσεις τις θεώρησαν τεράστια εμπειρία. Μοναδικό μειονέκτημα η τιμή του εισιτηρίου 20 ευρώ, αν και το άξιζαν με το παραπάνω, στη προπώληση και 30 ευρώ!!!!!!! στο ταμείο. Θα τους ξαναδώ με την επόμενη ευκαιρία. 
Τον Σεπτέμβριο ξεκινάνε νέα τουρνέ, από Ιταλία, Πορτογαλία και Ισπανία θα φτάσουν και στις χωρίς γύρω από την Βαλτική. 

Jacek Maniakowski