Οι γυναίκες στη metal: Από το περιθώριο στη σκηνή

 

Οι γυναίκες πρωταγωνιστούν στη σύγχρονη μουσική, καταλαμβάνοντας τη μεγαλύτερη μερίδα της θεματολογίας. Εμφανίζονται ως αντικείμενα πόθου ή αιτία θλίψης γιατί δεν εκπληρώθηκε ο πόθος κάποιου στιχουργού. Όσο γεμάτο είναι από γυναικείο στοιχείο το περιεχόμενο των τραγουδιών, άλλο τόσο λείπει στο κομμάτι της εκτέλεσης και δημιουργίας. Και αυτό είναι μια πικρή αλήθεια.

Η rock μουσική, από τις απαρχές της, έδειξε διάθεση να φέρει τα πράγματα στα ίσα φυλετικά, αλλά το αποτέλεσμα ήταν μάλλον χλιαρό, σχεδόν ανύπαρκτο. Οι φωτεινές εξαιρέσεις απλώς επιβεβαίωναν έναν σκοτεινό κανόνα. Οι δισκογραφικές συνέβαλαν, αλλά η μουσικόφιλη κοινωνία δεν ήταν έτοιμη για το αυτονόητο.

Με την εμφάνιση της metal, τα πράγματα δεν πήγαν καλύτερα. Θεωρήθηκε αντρικό σπορ, και οι γυναίκες απλώς πρωταγωνιστούσαν στους στίχους, κυρίως των hard rock συγκροτημάτων. Τα μεταλλάδικα μπαρ έμοιαζαν περισσότερο με καφενείο δίπλα σε στρατόπεδο ή συγκέντρωση μυστικής ανδροπαρέας. Στη σκηνή, λίγες εξαιρέσεις όπως οι Madam X και Doro δεν κατάφεραν να αλλάξουν την εικόνα.

Στις πρώτες συναυλίες στη Θεσσαλονίκη, σε ένα σινεμά που τις καθημερινές λειτουργούσε ως τσοντάδικο και Παρασκευή/Σάββατο μεταμορφωνόταν σε συναυλιακό χώρο και η μυρωδιά του χώρου δύσκολα ξεχνιέται από τους σημερινούς 50άρηδες. Η μία γυναίκα που ερχόταν, δύσκολα πλησιαζόταν ακόμα και από τον πιο θαρραλέο μεταλλά. Σίγουρα μπορούσε να δείρει τους μισούς χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, ενώ οι άλλοι μισοί απλώς θα την δυσκόλευαν… λίγο. Κάθε συναυλία έμοιαζε με φεστιβάλ τεστοστερόνης.

Στην συντηρητική Ελλάδα των ’80s και αρχών ’90s, το να είσαι μεταλλάς σήμαινε περιθωριοποίηση. Οι «λιγδιάρηδες μαλλιάδες με τα πέτσινα και τους σατανάδες» ήταν συνήθεις χαρακτηρισμοί — αποτρεπτικοί για μια κοπέλα να συναναστραφεί με τέτοιους. Τα στερεότυπα λειτουργούσαν σαν μπαμπούλας για τις φοβισμένες κορασίδες της εποχής. Μαθημένες στην αναζήτηση φραγκάτου γαμπρού, ο μεταλλάς δεν ήταν στόχος τους. Ο λόγος απλός: όλο το χαρτζιλίκι πήγαινε στη μουσική. Και κάποιος που τηρούσε τις ενδυματολογικές προσταγές του είδους, δεν έβρισκε “καθώς πρέπει” δουλειά — μιας που τότε τα «ράσα έκαναν τον παπά».

Η υποκρισία της εποχής ήταν βασιλιάς στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Κάποιος που πίστευε σε αυτό που έκανε, δεν ήταν αποδεκτός. Η ανδροκρατούμενη κοινωνία έδινε στους άντρες κάποια περιθώρια έκφρασης — αλλά όχι στις γυναίκες, που έπρεπε να κινούνται σε μια υποκριτική «ευπρέπεια».

Στην Ελλάδα όλα αυτά. Στην Αμερική, οι ροκ σταρς είχαν ζωή που ταίριαζε στον χαρακτηρισμό. Παρ’ όλα αυτά, οι γυναίκες στη σκηνή ήταν το πολύ χορεύτριες σε glam metal εμφανίσεις. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90, τα πράγματα άλλαξαν ριζικά — και ελπίζουμε μόνιμα. Με την εμφάνιση νέων ειδών metal, ο όρος front woman ακουγόταν όλο και πιο συχνά. Γυναικείες προσωπικότητες, κυρίως από Σκανδιναβία, απέδειξαν πως η metal ήταν φτωχή χωρίς αυτές.

Μετά την επιτυχία των Nightwish, τίποτα δεν ήταν ίδιο. Η παρουσία της Tarja Turunen πίσω από το μικρόφωνο έδειξε πως δεν χρειάζεται να φοράς παντελόνια για να τα τιμήσεις. Έγινε πρότυπο για νέες γενιές γυναικών μουσικών, ακόμα και σε πιο συντηρητικές χώρες.

Η εικόνα ταλαντούχων γυναικών να φτιάχνουν τις δικές τους μπάντες είναι συνηθισμένη σήμερα. Αλλά πριν 30 χρόνια, κάτι τέτοιο φάνταζε σαν σελίδα από μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας. Σίγουρα δεν έχουμε φτάσει σε ιδανική κατάσταση, αλλά βρισκόμαστε σε καλό δρόμο. Και η εικόνα μιας συναυλίας με κοινό από άντρες και γυναίκες σε κοντινά ποσοστά δείχνει πως πολλά έχουν αλλάξει.

Ακόμα και μεγαλοκοπέλες πια, που στα νιάτα τους όχι μόνο δεν ήθελαν να ακούσουν metal αλλά σιχαινόταν τους μεταλλάδες, κοιτάνε με πάθος την μπάντα στη σκηνή — αλλά και κάτω από αυτήν.

Jacek Henryk Maniakowski

Anorimoi - Echo-λόγιο

Οι  Anorimoi απαντούν: 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Την πνευματική μας κατάσταση.

2) Χρήμα ή δόξα;

Κάτι τέτοια διλήμματα καταστρέψανε τον κόσμο...

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

Παρέα.

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

Οι 80ς καταβολές και οι εφηβικές ζυμώσεις στο σχολείο...

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

Σκυλάδικα...

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

Εναντίον του κυρίου που μένει στο ισόγειο και επιμένει να καπνίζει στην είσοδο. Και ακούει και σκυλάδικα.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Στο ιδανικό φεστιβάλ που περιλαμβάνει Manowar KAI Iron Maiden.

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Σαν έκφραση για όσα έχεις μέσα σου. (Δεν θέλω να ξέρω τι σημαίνει αυτό για εμάς.)

9) Οι επιρροές σας;

Ότι μας αρέσει και μας εξάπτει τη φαντασία. Και τη σεξουαλικότητα ενίοτε.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Ψυχοθεραπεία.

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

Ψυχασθένεια.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Ταλέντο? What iz?

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

Με έναν σκαντζόχοιρο που έχει πάθει επιληπτική κρίση ενώ κάνει σεξ με μια βούρτσα.

14) Μια ευχή για την μπάντα

Και στα δικά σας! (?)

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Όταν δεν έχεις πατήσει το save στο cubase και τα windows πετάνε μπλε οθόνη.

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/anorimoi

                                          http://anorimoi.com/

Norma The Band - Echo-λόγιο

Οι  Norma The Band απαντούν: 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Οι NORMA είμαστε ο τρόπος σκέψης και φιλοσοφίας μας...Όλα αυτά που πιστεύουμε, που θέλουμε να τηρούμε και να πρεσβεύουμε. Αυτά που αν τα υπερβούμε δε θα είμαστε ο εαυτός μας.

2) Χρήμα ή δόξα;

Τραγούδια, συναυλίες, ταξίδια, παρέα, δημιουργία και στιγμές.. Αν όλα αυτά φέρουν χρήμα και δόξα δε θα πούμε όχι, αρκεί να έχουμε όλα τα προηγούμενα..

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φραση την μπάντα σου;

Αέναη ανησυχία…

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

Η ολοκλήρωση κάθε τραγουδιού και η προσμονή για το επόμενο.

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

Οποιαδήποτε μπασταρδεύεται για να πουλήσει και οποιαδήποτε χρησιμοποιείται για να αποπροσανατολίσει και να υπνωτίσει τους ακροατές – «πολίτες».

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

Στην κοινωνική – πολιτική και διαπροσωπική – συναισθηματική αφύπνιση και ευαισθητοποίηση των ανθρώπων.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Με όσους θα κάνουν τον κόπο, αφού κατεβούμε από τη σκηνή, να ακούσουν την προσπάθεια και τη δουλειά μας..

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Ως μέσο κατάδειξης της αλήθειας και της αφύπνισης μαζί της.. Ειδάλλως, όχι στη μουσική ως «όπιο των αμνών»..

9) Οι επιρροές σας;

Μουσικά όλο το φάσμα του rock – metal (ελληνικό – ξένο) και στιχουργικά κάθε είδος αξιόλογης ελληνικής γλωσσικής δημιουργίας.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Μάλλον ψυχοθεραπεία…

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

Μάλλον τρόπος ζωής…

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Μπορεί πολύ εύκολα η ταπεινοφροσύνη να μετατραπεί σε αλαζονεία… Είναι θέμα επιλογής του τρόπου ανέλιξης και αναγνώρισης πολλές φορές.. Αλλά σε κάθε περίπτωση είναι θέμα χαρακτήρα και φιλοσοφίας ζωής… Κάθε ταλέντο (και υπάρχουν πολλά τέτοια) κάνει τις επιλογές του και διαλέγει (ή αφήνει να του διαλέγουν άλλοι) την τύχη του..

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

Εφτάψυχη γάτα

14) Μια ευχή για την μπάντα

Δημιουργία, ανεξάντλητο εσωτερικό κίνητρο και επικοινωνία… Μετά και μέσα από αυτά… πολλές πολλές συναυλίες!!!

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Οι ατελείωτες στιγμές που αποτυπώνονται ή συνδέονται ανεξίτηλα με τη μουσική δημιουργία. Στιγμές, όμορφες και άσχημες που πάντα σε ακολουθούν μέσα από τα τραγούδια και είσαι καταδικασμένος από τη μία να ζεις με αυτές, να τις υπομένεις χωρίς να μπορείς να τις ξεχάσεις ή από την άλλη να τις νοσταλγείς ευχάριστα με το φόβο ότι δε θα ξαναγυρίσουν ποτέ...

Θα τους βρείτε εδώ: http://www.normatheband.gr

                                        Facebook.com/NormaTheBand

Θα τους δείτε εδώ: https://www.youtube.com/user/NormaTheBand

Heart - Barracuda

Η μαγεία, που έχει την ίδια λεκτική ρίζα με την μαγειρική (το mag, μεσοποτάμια λέξη), είναι η δυνατότητα και ικανότητα της μετάλλαξης και μεταστοιχείωσης. Στην μαγειρική αυτή η έννοια είναι σχεδόν αυτονόητη. Παίρνεις ένα προϊόν, που στην φυσική του μορφή μπορεί να είναι ακόμα και δηλητηριώδες και το μετατρέπεις σε κάτι βρώσιμο. Η μουσική πολλές φορές μαγεύει, αν όχι σχεδόν πάντα και παρομοιάζεται με μαγεία. Και δεν είναι κάτι αβάσιμο αυτό, μιας και απλά και αόρατα καθημερινά γεγονότα, ακόμα και πολύ δυσάρεστες καταστάσεις μετατρέπονται σε κλασικά τραγούδια. Τραγούδια που δε λένε να γεράσουν. Η λύπη, η χαρά, καψούρα, αλλά κα ο θυμός είναι βασικά συστατικά για ένα πετυχημένο μουσικό κομμάτι, πάντα όμως στα χέρια ταλαντούχου μουσικού.

Το ψάρι Barracuda, μπορεί να μην είναι και καλύτερος μεζές  και πιο πιθανόν είναι ένας άνθρωπος να γίνει ο ίδιος μεζές για τα θυμωμένα πιράνχας των τροπικών κυρίως, θαλασσών. Και το τραγούδι των  Heart, που ανοίγει το δεύτερο άλμπουμ τους το Little Queen του 1977, είναι αποτέλεσμα μιας θυμωμένης αγανάκτησης απέναντι σε «άσχετους τύπους του μουσικού Τύπου». Μια φάρα ανθρωποειδών που λυμαίνεται την μουσική σε ένα παγκόσμιο επίπεδο εδώ και δεκαετίες. Αλλά, στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο θυμός της  Ann Wilson μετατράπηκε σε ένα από τα κλασικά ροκ τραγούδια και από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του συγκροτήματος. Αν και στην δημιουργία του τραγουδιού πήραν μέρος και οι Nancy Wilson, Michael DeRosier, Roger Fisher, η τραγουδίστρια της μπάντας την ξεκίνησε με το λυρικό μέρος.

Η αφορμή υπήρξε μια ανακοίνωση  που έβγαλε η Mushroom Records για την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ, υπονοώντας ότι, οι δυο αδελφές είχαν διαφορετική σχέση μεταξύ τους και όχι συγγενική. Το λάδι στην φωτιά έριξε ένας promoter, που έκανε μια ερώτηση στην Ann, μετά από μια συναυλία του συγκροτήματος μετά από μια συναυλία στο Detroit. Ο συγκεκριμένος, κατ’ ευφημισμόν μόνο, κύριος την ρώτησε  πως ήταν ο/η (lover) εραστής της. Η ίδια λογικά σκεφτόμενη, απάντησε για τον φίλο και μέλος της μπάντας Michael Fisher. Αλλά αργότερα, ο ίδιος της αποκάλυψε ότι εννοούσε την αδελφή της Nancy. Ο θυμός της τραγουδίστριας απέναντι στις πολιτικές των δισκογραφικών για την προώθηση κάποιου άλμπουμ ή καλλιτέχνη, αλλά και στον άμυαλο promoter μετατράπηκε σε δημιουργικότητα. Αμέσως μετά το περιστατικό, η Ann πήγε στο ξενοδοχείο που διέμενε η μπάντα και μέσα από τους στίχους, που έγραψε παρομοίασε την αγανάκτησή σε με ένα επιθετικό ψάρι, δίνοντας ένα μια διαφυγή στον θυμό της. Μέσα στο ίδιο κλίμα η Nancy δημιούργησε και το μουσικό θέμα, πάντα όμως ακολουθώντας τους στίχους. Και όλα αυτά οδήγησαν σε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του καναδέζικου συγκροτήματος.

Τα προβλήματα δεν σταμάτησα για τις συμπαθείς Καναδέζες καλλιτέχνιδες, ακόμα και πολλά χρόνια μετά την επιτυχία του τραγουδιού. Κατά την προεκλογική καμπάνια του 2008, η υποψήφια αντιπρόεδρος και πιθανόν πιο αντιπαθής πολιτικός, Sarah Palin χρησιμοποίησε και το τραγούδι των Heart. Η κυβερνήτης της Αλάσκα, στα σχολικά της χρόνια είχε το παρατσούκλι Sarah Barracuda, όταν έπαιζε μπάσκετ, λόγω της ανταγωνιστικότητάς της. Αρχικά το είχε χρησιμοποιήσει όταν ήταν υποψήφια δήμαρχος στην γενέτειρα πόλη της  Wasilla, αλλά το συγκρότημα δεν το αντιλήφθηκε. Όμως, το 2008, αμέσως μετά την ομιλία της στην Αμερικάνικη Εθνική Συνέλευση του Ρεπουμπλικανικού κόμματος έβγαλαν μια ανακοίνωση πως το τραγούδι παίχτηκε χωρίς την άδεια τους και ζήτησαν να μην ξαναχρησιμοποιηθεί . Φυσικά η επιθυμία τους δεν έγινε αποδεκτή και όπως κάθε πολιτικός, που σέβεται την θέση του, η αυθαιρεσία των υπεύθυνων της εκστρατείας συνεχίστηκε. Μάλιστα έβγαλαν και ανακοίνωση ότι, έχουν τηρηθεί όλα τα νομικά μέσα για να μπορεί το τραγούδι να παίζεται κατά την διάρκεια του προεκλογικού αγώνα τους. Προφανώς οι δημιουργοί του τραγουδιού δεν είχαν κανένα λόγο στα πνευματικά δικαιώματα του τραγουδιού.

Οι ίδιες οι αδελφές Wilson απάντησαν πως το τραγούδι δεν ανταποκρίνεται στις αξίες της αχώνευτης πολιτικού, αλλά είναι ένα κατηγορώ  για την αντιμετώπιση των γυναικών στα τέλη της δεκαετίας του ’70, από μεγάλες εταιρίες. Ήταν μάλλον ειρωνική η χρήση του τραγουδιού, καθώς η εν λόγω «κυρία» υπερασπίζεται και ήθελε να επαναφέρει αυτές τις «αξίες» ξανά. Ο συνδημιουργός του τραγουδιού, προχώρησε περισσότερο λέγοντας ότι, ένα μέρος των εσόδων από το τραγούδι θα χρησιμοποιηθεί για την  προεκλογική καμπάνια του αντιπάλου της, του Obama. 

 Jacek Maniakowski

Joan Jett - I Love Rock 'n' Roll

Το rock’n’roll μπορεί να έχει κάποια φαινομενικά μοτίβα, αλλά στην πραγματικότητα είναι κάτι πολύ περισσότερο. Το ενδελεχές της φύσης του αποβάλλει οτιδήποτε δεν είναι αληθινό και δεν ταιριάζει σε αυτό. Και αυτό οφείλεται σε κάτι πιο αόρατο, αν και αποδεκτό σχεδόν απ΄ όλους τους οπαδούς του, δύσκολα  εξηγήσιμο. Και κει αρχίζει κάποιος ερευνητής ή ακόμα και απλός οπαδός, να αναρωτιέται μήπως το κάθε τραγούδι έχει μια δική του οντότητα, μια ψυχή, που είναι με την σειρά του μέρος μια παγκόσμιας ροκ ψυχής. Μια ψυχή που ξεπερνάει πρόσωπα και συγκροτήματα, αλλά ακόμα και επιχειρήσεις που επωφελούνται από αυτήν την μουσική.

Οι   Arrows ήταν ένα συγκρότημα κομήτης, με ένα άλμπουμ το First Hit του 1976, κάποια τηλεοπτική εκπομπή και ελάχιστα hits. Αλλά η συνεισφορά του στο rock’n’roll είναι μια σύνθεση των Alan Merrill, μπασίστα και τραγουδιστή τους και του κιθαρίστα Jake Hooker, το "I Love Rock 'n' Roll". Ένα τραγούδι που αργότερα έμελλε να κατακτήσει όλον τον κόσμο, αλλά με άλλη φωνή, ουσιαστικά την επιτομή των ροκ γυναικείων  φωνητικών, Αλλά πριν πυροδότησε μια σειρά γεγονότων ώστε το τραγούδι να βρει την φωνή που του ταιριάζει καλύτερα.

Τα γεγονότα ξεκίνησαν κάπου στο μακρινό 1975, όταν ο Alan Merrill παρακολουθούσε την στην διάσημη εκπομπή Top of the Pops τους Rolling Stones. Καθώς είχε βρεθεί κοινωνικά με τον Mick Jagger σε κάποια από τα μεγαλειώδη πάρτι που συμμετείχε ο τραγουδιστής και τον είδε να περιβάλλεται από ένα σωρό ανθρώπους της τζετ σετ κοινωνίας και παραδοσιακούς αριστοκράτες. Ενθυμούμενος το τραγούδι τους 'It's Only Rock 'N' Roll.', ήθελε απλά να απολογηθεί για τον σφετερισμό της λάμψης που ήδη είχε δημιουργήσει η μουσική αυτή, λέγοντας απλά μέσα του …. τους  πρώτους στίχους της επόμενης δημιουργίας του. Κυκλοφόρησε σαν B-side στο  σινγκλ "Broken Down Heart” και αυτό με το ζόρι, γιατί εκείνη την εποχή ήταν στην μόδα οι μπαλάντες. Τα εμπόδια για το τραγούδι δεν σταμάτησαν εκεί, καθώς η παραγωγή του ήταν άθλια και έπρεπε να επανακυκλοφορήσει  σαν Α’ πλευρά, κάτι που πίστευε τελικά μόνο η Christina Hayes, σύζυγος του τραγουδιστή και συνδημιουργού του.

Ο Alan Merrill σε μια συνέντευξη του δήλωσε, ότι είχε έτοιμο το ρεφρέν και ήθελε να είναι ξεχωριστό, χωρίς ιδιαίτερο λυρικό μέρος. Απλά ένα τραγούδι βγαλμένο από juke box, να το χορεύει κάποιο ζευγάρι εφήβων φλερτάροντας μεταξύ τους ταυτόχρονα. Αυτήν ήταν και η εικόνα που σχημάτιζε ο ίδιος για το τραγούδι συνθέτοντάς το και επενδύοντας στην απόλυτη επιτυχία του τραγουδιού. Η φαντασίωση ή η προφητεία του έγινε πραγματικότητα μέσα από τα χείλη μια μικροκαμωμένης και πάντα εκνευριστικά τσαντισμένης τραγουδίστριας.  

Όμως, η ιστορία ή κάποιο πνεύμα του rock’n’roll είχε αποφασίσει πως δεν ήρθες ακόμα η ώρα του. Οι διαφορές της μπάντας με την δισκογραφική εμπόδισαν οποιαδήποτε εξέλιξη και προώθηση της. Αλλά και μια μεγάλη απεργία στο Τύπο, την εποχή που κυκλοφόρησε το τραγούδι, δεν άφησε και πολλά περιθώρια για προβολή του τραγουδιού. Παρ’ όλα αυτά το τραγούδι είχε μια παράξενη δυναμική. Η πρώτη του δημόσια εκτέλεση έγινε στην εκπομπή  Pop 45 του καναλιού UK TV, όπου εντυπωσίασαν τον παραγωγό  Muriel Young. Ο ενθουσιασμός του ήταν τέτοιος που πήραν μια ολόκληρη εκπομπή δική τους, που λεγόταν The Arrows Show. Αυτήν την εκπομπή είδε και η Joan Jett, όταν ήταν στην Αγγλία για μια περιοδεία με τις The Runaways και άμεσα απέκτησε το σινγκλάκι και ζήτησε από την μπάντα να το διασκευάσει. Αλλά, το αποτελούμενο από έφηβες γκρουπ, μάλλον τσαντισμένες με τα πάντα και με «εγώ» που έφευγε από τα όρια του ηλιακού συστήματος, δεν αποδέχτηκε την πρόταση της τραγουδίστριας τους.

Τα πράγματα ήταν ήδη τεταμένα μέσα στο γκρουπ και το πνεύμα του  rock’n’roll δεν άφησε την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί το «εγώ» της τραγουδίστριας. Έτσι, ηχογράφησε το τραγούδι μόνη της, δηλαδή χωρίς την μπάντα της, αλλά μαζί με τους Paul Cook και Steve Jones των  The Sex Pistols και κυκλοφόρησε σαν B-side του "You Don't Own Me"  το 1979, καθυστερώντας για δυο χρόνια ακόμα την παγκόσμια επιτυχία του τραγουδιού. Η ίδια δήλωσε για αυτήν την συνεργασία της ότι, δεν ένιωθε κανένα δέος μαζί τους και ας λέγανε όλοι ότι ήταν η κορυφαία μπάντα στον πλανήτη. Η παραγωγή του ταίριαζε περισσότερο σε punk συγκρότημα, αλλά σιγά σιγά άρχισε να «αγριεύει», μπαίνοντας σε μια φανταστική εφηβεία ενός τραγουδιού, πριν «ανδρωθεί» μέσα από τα γυναικεία φωνητικά της Joan Jett και μιας καλύτερης παραγωγής. Αυτό έγινε μέσα από δεύτερο και ομώνυμο του τραγουδιού άλμπουμ και με την παραγωγή των Ritchie Cordell και του μέντωρά της  Kenny Laguna. Τα υπόλοιπα απλά ήταν αριθμοί, μονοψήφιοι στα charts και πολυψήφιοι στις πωλήσεις. 

Jacek Maniakowski

Chickenfoot

                Η δημιουργία ενός "supergroup" στις μέρες μας σπανίζει, έως, δεν υφίσταται καν. Έτσι, το 2008, στο άκουσμα της ίδρυσης ενός συγκροτήματος με μέλη που, είτε σαν σόλο, ή με τις μπάντες τους, ήταν ήδη καταξιωμένα και πασίγνωστα, μας ήρθε πάλι στο μυαλό αυτός ο όρος. Οι Chickenfoot, περί ου ο λόγος, αποτελούνται από τους: Sammy Hagar, φωνητικά, γνωστός από την συμμετοχή του στους Montrose, Van Halen, αλλά και τη σόλο καριέρα του, τον Michael Anthony, μπάσο, πρώην μέλος των Van Halen, τον Chad Smith, ντραμς, μέλος των Red Hot Chili Peppers και τον Joe Satriani, κιθάρα, για τον οποίο οι συστάσεις περιττεύουν.

                Παρότι το όνομά τους και το λογότυπό τους, θεωρούνται δυσφημιστικοί όροι για το σύμβολο της ειρήνης, το αποτύπωμα της κότας, ο Michael Anthony βεβαιώνει ότι προέρχεται από ένα συμβολισμό που έδωσαν οι ίδιοι, όταν "τζαμάρανε", μαζί με τους Hagar και Smith. Όπως λέει, το πόδι της κότας έχει τρία δάχτυλα και εμείς ήμασταν τρεις. Υποτίθεται ότι ήταν ένα ηλίθιο όνομα που χρησιμοποιούσαμε προσωρινά, αλλά όταν διέρρευσαν οι πληροφορίες για το συγκρότημα κι έγινε γνωστό, είπαμε "δεν γαμ...., ας το πούμε κι επίσημα, στο κάτω κάτω έχει να κάνει με την μουσική.

                Οι τρεις τους, λοιπόν, έπαιζαν στο κλαμπ του Hagar, στο Μεξικό και πολλοί τους ρωτούσαν αν έχουν σκοπό να κάνουν περιοδείες ή να βγάλουν κάποιο άλμπουμ. Τότε ο Hagar, ο οποίος έπαιζε και κιθάρα, είπε: "αν είναι να το κάνουμε, ας το κάνουμε σωστά, χρειαζόμαστε έναν πολύ καλό κιθαρίστα, πάμε να μιλήσουμε στον Joe Satriani" (τι απλά που είναι τα πράγματα για κάποιους....). Ο τελευταίος δέχθηκε, καθώς είχε φιλικές σχέσεις με όλους και γεννήθηκαν οι Chickenfoot.

                Από τις πρώτες τους πρόβες, αλλά και κάποιες δημόσιες εμφανίσεις, κατάλαβαν ότι η χημεία υπήρχε, γιατί το διασκέδαζαν πάρα πολύ, αλλά και η αποδοχή από τον κόσμο ήταν απόλυτη. Αποφάσισαν έτσι να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα, το γράψιμο τραγουδιών για το πρώτο τους άλμπουμ. Στα διαλείμματα από τις περιοδείες του Satriani, μαζεύονταν στο σπίτι του Hagar και ηχογραφούσαν νέο υλικό και τελικά τον Ιούνιο του 2009, κυκλοφόρησε το πρώτο τους, ομώνυμο, άλμπουμ. Σχεδόν αμέσως άρχισαν και τις περιοδείες στην Αμερική και στην Ευρώπη.

                Στα τέλη του ίδιου έτους, ο Chad Smith ενώθηκε πάλι με τους Red Hot Chili Peppers, για να αρχίσουν να δουλεύουν πάνω στο δέκατο άλμπουμ τους, δημιουργώντας ένα κενό στους Chickenfoot. Όταν ρωτήθηκε για το αν θα συνεχίσει, ήταν κατηγορηματικός, λέγοντας, "Οπωσδήποτε, διασκεδάζουμε τόσο πολύ μαζί, αλλά και μουσικά μας αρέσει, άρα δεν υπάρχει λόγος να μην συνεχίσω. Επίσης να ξεκαθαρίσω ότι οι Chickenfoot, δεν έγιναν για μια φάση μόνο, αλλά θα συνεχίσουν, είμαστε μια μπάντα."

                Προς επιβεβαίωση αυτών, το Σεπτέμβριο του 2011, ήρθε και το δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο "Chickenfoot III", κάτι που μπέρδεψε πολλούς, καθώς δεν υπάρχει ΙΙ!!! Και τα δυο κινούνται στο χώρο του κλασικού hard rock, του στυλ της δεκαετίας του '70 και '80, αλλά με σύγχρονα μέσα και ήχο και αν μη τι άλλο, επικυρώνουν το χαρακτηρισμό τους ως "supergroup".

                 

            Δισκογραφία:

                                Chickenfoot (2009)

                                Chickenfoot III (2011)

                Ναούμ Αθ. Βάρκας