Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2014

Scorpions - Rock You Like a Hurricane


Μερικές φορές η ιστορία αποδεικνύει ότι, μια μικρή στροφή είναι πιο σημαντική από όλο τον δρόμο. Και μεταφράζοντας την αλληγορία, ένα ασήμαντο γεγονός μπορεί να δώσει μια τελείως διαφορετική τροπή στα γεγονότα, φτάνει να γίνει αντιληπτό και να χρησιμοποιηθεί σωστά. Η ιστορία της ροκ είναι γεμάτη από ασήμαντα γεγονότα, που αλλάξανε την πορεία συγκροτημάτων ή μεμονωμένων καλλιτεχνών. Αλλά και κλασικά μετέπειτα τραγούδια έγιναν σύμβολα κάποιας μπάντας, απλά με μια σειρά τυχαίων γεγονότων, φαινομενικά άσχετων μεταξύ τους. Από αυτά, το καθένα από μόνο του πρόσθετε και μικρή λεπτομέρεια ή οποία ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν ένα τραγούδι. 
Το τρίπτυχο sex, drugs and rock'n'roll είναι από τα αγαπημένα θέματα της ροκ, αλλά για να ξεχωρίσει από το πλήθος ένα τραγούδι, χρειάζεται μια μικρή λεπτομέρεια. Το Rock You Like a Hurricane είχε ακριβώς μια τέτοια. Η δημιουργία των Rudolf Schenker, Klaus Meine και Herman Rarebell βρίσκεται στο ένατο άλμπουμ των Γερμανών  Scorpions, το  Love at First Sting του 1984. Ένα τραγούδι που έγινε σχεδόν συνώνυμο της μπάντας, αν και δεν είναι από τα καλύτερά τους, σίγουρα από τα πιο εμπορικά τους. Οι στίχοι, του τραγουδιού δεν χρειάζονται ιδιαίτερη αναφορά μιας και είναι ξεκάθαροι και ευνόητοι, Δεδομένης και τις γνώσης της αγγλικής από τα μέλη της μπάντας σίγουρα δεν θα βρούμε ιδιαίτερο λυρισμό σ' αυτούς.
Αλλά έχει αρκετό ενδιαφέρον το εύηχο ρεφρέν του τραγουδιού, το οποίο και το οδήγησε και στην δόξα. Και σίγουρα δεν υπάρχει ροκάς που δεν τραγούδησε έστω και μια φορά το περίφημο Here I am/ Rock you like a hurricane. Η μεταφορά, με την λογοτεχνική έννοια του όρου,  που χρησιμοποιήται σαν προτροπή περισσότερο, παρά σαν χαρακτηρισμός μιας κατάστασης. Το τραγούδι γράφτηκε λίγα χρόνια πριν την κυκλοφορία του με πρώτο το μουσικό του μέρος. Οι στίχοι γυρίζανε στο μυαλό του Klaus Meine και μόλις στην δέκατη του προσπάθεια τσαντισμένος κατέληξε στο The bitch is hungry, she needs to tell, so give her inches and feed her well.' Σχετικά με το ρεφρέν υπάρχει μια εικασία ότι έβαλε το χεράκι του Rudolf Schenker. Συγκεκριμένα, όταν μετακόμισε στο καινούργιο του σπίτι, μόλις πάτησε το πόδι του απλά είπε την γνωστή φράση, που έγινε από τα πιο διάσημα δίστιχα της ροκ μουσικής.
Οι διάφορες ιστορίες ακολουθούσαν το τραγούδι και μια εξ αυτών είναι σχετική με το baby boom, έκρηξη γεννήσεων, που παρατηρήθηκε στην Γαλλία το 1985, έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία του τραγουδιού. Κάποιοι δημοσιογράφοι προσδίδουν σε αυτό το τραγούδι τα αίτια για αυτήν την έκρηξη. Φυσικά, η μπάντα μόλις το έμαθε ξεκαρδίστηκε στα γέλια, αν και οι μετρήσεις ήταν κρατικές και επίσημες. Οι στίχοι του, επίσης, έδωσαν και τον τίτλο στο άλμπουμ στο οποίο κυκλοφόρησε.
Το βιντεοκλίπ, δημιουργία του David Mallet, οποίος έχει σκηνοθετήσει για αρκετές ροκ μπάντες, είναι το ίδιο προκλητικό με τους στίχους του τραγουδιού. Αλλά έγινε και αιτία να να δημιουργηθεί η οργάνωση  PMRC (Parents Music Resource Center) η οποίο επικήρυξε το τραγούδι αυτό μαζί με τα Hot For Teacher των Van Halen και το Looks That Kill των Motley Crue. Παρ' όλα αυτά αποτέλεσε και έμπνευση για την νουβέλα του  Dave Eggers την You Shall Know Our Velocity. Οι κεντρικοί ήρωες της μοιράζουν χρήματα σε κουτάκια τα οποία γράφουν το περίφημο δίστιχο του ρεφρέν. 
 Jacek Maniakowski

Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2014

Hush 'N Rush




Σπιρτόκουτο




Cold Remembrance - Echo-λόγιο


Οι Cold Remembrance απαντούν: 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Τις αναμνήσεις που ενσταλάζουν στην ψυχή μας, παγώνουν στο χρόνο και τροφοδοτούν τις σκέψεις, τα όνειρα αλλά και τις δράσεις μας. Ο άνθρωπος που πορεύεται στη ζωή έχοντας συμφιλιωθεί με τις αναμνήσεις του, διαθέτει πείρα και αυτογνωσία, σε αντιδιαστολή με αυτόν που ζει το παρόν έχοντας διαγράψει το παρελθόν του.

2) Χρήμα ή δόξα;
Γενικά, υστεροφημία. Ειδικά, αρκεί η πρόκληση συναισθημάτων στον δέκτη της μουσικής μας.

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Αγνό συναίσθημα.

4) Σημείο μηδέν της μπάντας
2004 η συνάντησή μου (Romanos) με τον V-Angel.

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Οτιδήποτε υστερεί σε προσωπικό στοιχείο και βασίζεται στη στείρα αντιγραφή.

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Για να εμφυσήσουμε το συναίσθημα στις ψυχές των ανθρώπων σε μια εποχή, όπου ο τεχνοκρατικός τρόπος σκέψης καταλύει κάθε στοιχείο ανθρωποκεντρισμού.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
The Cure.

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Ναι στην τέχνη για τον άνθρωπο, όχι στη στράτευσή της!

9) Οι επιρροές σας;
Gothic rock-metal, dark wave, Cold Wave, Industrial, Electro, Synth-pop.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Μέσο έκφρασης

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Μέσο έκφρασης

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Προφανώς την ταπεινοφροσύνη! Κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει από που ξεκίνησε. Το ‘’τάλαντο’’, όπως το αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες, είναι έμφυτο. Η ταπεινοφροσύνη, όμως, είναι αρετή, συνεπώς, είναι επίκτητη. Μερικοί το ξεχνούν αυτό ή απλά δεν τη διδάχτηκαν ποτέ!

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Πολλοί σύγχρονοι φιλόσοφοι, ως και ο πολύς Αριστοτέλης (φύσει μέν ἐστιν ἄνθρωπος ζῷον πολιτικόν), θεώρησαν τον άνθρωπο ως το μεγαλύτερο ζώο! Αφορμώμενος απ’ αυτό θα χαρακτήριζα τους Cold Remembrance με τον άνθρωπο που βρίσκεται σε στενή σχέση τόσο με το παρελθόν όσο και με το παρόν και οι ψυχικές του μεταπτώσεις μέσα και πίσω από τα μάτια του αποτελούν τα σπαράγματα μιας ολάκερης ζωής. Ο πόνος, η αγάπη, το μίσος, η θλίψη, το παράπονο, ο έρωτας, είναι οι συνεπιβάτες του, η λύτρωση μα και ο Γολγοθάς του. Αυτό το ζώο είναι για μένα οι Cold Remembrance.

14) Μια ευχή για την μπάντα
Να μην αλλοτριωθούμε, γιατί οι πειρασμοί είναι πανταχού παρόντες.

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Το σημείο που τελειώνεις ένα κομμάτι και νιώθεις ένα απέραντο κενό μέσα σου, σαν να βγήκε κάτι απ τα σπλάχνα σου και ξαφνικά είσαι μόνος.


Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/ColdRemembrance
Θα τους ακούσετε εδώ: http://www.reverbnation.com/coldremem...
Θα τους ακολουθήσετε εδώ:  https://twitter.com/ColdRemembrance


Παρασκευή 31 Ιανουαρίου 2014

Bang



               Όπως λέει και μια γνωστή ρήση, πολλοί καλούνται αλλά μόνο λίγοι είναι οι εκλεκτοί. Αυτό θα μπορούσε να εκφράσει απόλυτα την απογοητευτική πορεία των Bang, μέσα στη γενικότερη εικόνα του hard rock και heavy metal, των αρχών της δεκαετίας του '70, κι αυτό επειδή ξεκίνησαν καταιγιστικά, με σκοπό να κυριαρχήσουν στην σκηνή αυτού του είδους, τους βάφτισαν ως η απάντηση της Αμερικής στους Black Sabbath και προάγγελοι του doom metal, αλλά, λόγω απειρίας και κακού μάνατζμεντ, τελικά εξελίχθηκαν σε κάτι άλλο και τελικά χάθηκαν.

                Η ιστορία τους ξεκινά στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια, το 1970, όταν δυο φίλοι από το σχολείο, οι Frank Ferrara (φωνητικά/μπάσο) και Frankie Glicken (κιθάρα, φωνητικά), μόλις 16 χρονών τότε, μαζί με τον κατά μια δεκαετία μεγαλύτερό τους, Tony Diorio (τύμπανα), άρχισαν να κάνουν πρόβες παίζοντας τραγούδια από Black Sabbath, Grand Funk Railroad, και Led Zeppelin. Μεταξύ αυτών όμως έγραφαν και δικές τους συνθέσεις, επηρεασμένες βέβαια, από τους παραπάνω.

                Το 1971, κι αφού ονομάστηκαν τελικά Bang, βρέθηκαν τυχαία στο Ορλάντο της Φλόριντα και λόγω μιας αναπάντεχης γνωριμίας, άνοιξαν μια συναυλία των Faces και των Deep Purple. Αμέσως ενδιαφέρθηκε για αυτούς κάποιος μάνατζερ και πέρασαν όλο το καλοκαίρι περιοδεύοντας στην ανατολική ακτή των Η.Π.Α. Σε λίγο διάστημα ηχογράφησαν και το πρώτο τους άλμπουμ "Death Of A Country", αλλά η εταιρεία που τους ανέλαβε, (Capitol), αρνήθηκε να το κυκλοφορήσει, καθώς τα τραγούδια τους ήταν ακόμα ένα συνονθύλευμα από hard rock και  χίπικες μπαλάντες. Έτσι ηχογράφησαν άμεσα το ομώνυμό τους άλμπουμ, το οποίο ήταν και το επίσημο δισκογραφικό τους ντεμπούτο.

bang_vinyl                Σε αυτό το άλμπουμ αποχαιρέτησαν για τα καλά την ψυχεδέλεια και καλώς έπραξαν, καθώς γνώρισαν μεγάλη επιτυχία και το σινγκλ του δίσκου "Questions", ανέβηκε στο Top100 του Billboard. Κατά τη διάρκεια, όμως, των ηχογραφήσεων του επόμενου άλμπουμ τους, άρχισαν να συμβαίνουν διάφορα πράγματα. Συγκεκριμένα, άρχισαν να τους πηγαίνουν διάφορους άλλους ντράμερ, θέτοντας τον Diorio στο περιθώριο, ενώ ο μάνατζέρ τους επέμενε να γίνουν πιο εμπορικοί. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Capitol, αποφάσισε να κυκλοφορήσει σαν σινγκλ, μια διασκευή του "No Sugar Tonight" των Guess Who, το οποίο απογοήτευσε τους οπαδούς τους και δεν παίχτηκε ποτέ στο ραδιόφωνο.

                Ήδη η εταιρεία τους, είχε αρχίσει να χάνει το ενδιαφέρον της, αλλά αυτοί αποφάσισαν να ξαναφέρουν στα τύμπανα τον Diorio και να ηχογραφήσουν ένα καινούργιο άλμπουμ, το οποίο όμως ήταν μια μεγάλη στροφή προς πιο ποπ μονοπάτια, χωρίς καθόλου στοιχεία του hard rock, που τους χαρακτήριζαν. Αυτό βέβαια, ήταν μια μεγάλη αποτυχία, με αποτέλεσμα να τους απολύσει η Capitol, να ματαιωθούν πολλές από τις συναυλίες και αναμενόμενα, να διαλυθούν, στα τέλη του 1973.

                Στο πέρασμα των επόμενων χρόνων, τα μέλη της μπάντας, ασχολήθηκαν με άλλα σχήματα, όταν απρόσμενα, το 1996, επανιδρύθηκαν και το 1999 κυκλοφόρησαν νέο άλμπουμ, στο παλιό, καλό τους στυλ και πέντε χρόνια αργότερα ακόμα ένα, ενώ την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και το ξεχασμένο "Death Of A Country". Κάποιες φήμες μάλιστα αναφέρουν ότι σύντομα θα μπουν ξανά στο στούντιο, για την ηχογράφηση νέου υλικού, ίδωμεν.

Δισκογραφία:

Death Of A Country (recorded 1971, released 2004)

Bang (1971)
Mother / Bow To The King (1972)
            Music (1973)



                     Return To Zero (2001)                                 The Maze (2004)
maze_cover
 RTZnew250cover






Ναούμ Αθ. Βάρκας

Sixto Rodriguez - Searching for Sugar Man


Όσο τσιμέντο και να ρίξει κάποιος, πάντα θα υπάρχει ένας σπόρος που θα ρουφήξει την ελάχιστη υγρασία και θα καταφέρει αργά να το ραγίσει. Κατά τον ίδιο τρόπο πάντα μια νότα ή ακόμα και ένας στίχος είναι ικανός να σπάσει τα δεσμά μιας πιο στυγερής δικτατορίας, ρουφώντας τις εναπομείναντες σταγόνες συνείδησης και ανθρωπιάς από τους ανθρώπους. Και πάντα για να ξυπνήσει την πραγματική φύση τους. Το ερώτημα είναι πάντα από που μπορεί να προήλθε αυτός ο σπόρος και πως βρέθηκε σε ένα συγκεκριμένο μέρος. Και αυτό, από την ανάγκη του ανθρώπου να εξηγεί τα γεγονότα, οδηγούσε στους μύθους. Όμως, οι ρίζες ενός μύθου, όπως είναι και σε ένα δέντρο, είναι ταπεινές, βρώμικες και πάντα αθέατες.
Πολλοί αναφέρουν ότι η ανθρώπινη φαντασία μπορεί να ξεπεράσει κατά πολύ την πραγματικότητα, αλλά η ίδια η ζωή μερικές φορές, όσες προλαβαίνουμε να μάθουμε, πλάθει ακόμα πιο φανταστικές ιστορίες. Και μια από αυτές είναι του Sixto Rodriguez ή Sixto Díaz Rodríguez και μερικές φορές είναι γνωστός και σαν Rodríguez, είτε Jesús Rodríguez, αν και η λέξη "γνωστός" αποκτά μια παράξενη ειρωνεία εδώ. Ο δημιουργός του rockumentary ή ντοκιμαντέρ ο Σουηδός Malik Bendjelloul κατέγραψε μια πραγματική ιστορία, που ακόμα και μεγάλοι λογοτέχνες δεν θα μπορούσαν να επινοήσουν. Αλλά πραγματικά, το πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους Searching for Sugar Man είναι ένα μανιφέστο για την δύναμη της μουσικής, αλλά και την άφθαρτη φύση της.
Ο λυρισμός του φιλμ, έχει μια απροσδιόριστη πηγή. Μπορεί να είναι η ίδια η ιστορία, είτε η ματιά του δημιουργού, αλλά ακόμα και η ίδια η μουσική, του μεξικάνικης καταγωγής, καλλιτέχνη. Από την άλλη, μπορεί να είναι η επιμονή του Stephen 'Sugar' Segerman και Craig Bartholomew Strydom, να ανακαλύψουν την αλήθεια πίσω από ένα μύθο. Αλλά και ο ίδιος μύθος δημιουργείται από από μια καρμική σύμπνοια κυνικής πραγματικότητας και λυρισμού, βγαλμένου από κάποια ξεχασμένη τραγωδία και πάντα με μια λύτρωση και απόδοση δικαιοσύνης στο τέλος της. Και αυτή είναι η ιστορία, του γεννημένου στις 10 Ιουλίου του 1942 και έκτου τέκνου της οικογένεια Rodriguez, εξ ου και το παράξενο όνομα Sixto, από το "Seex-toh".

Η περιγραφή και τα σχόλια πάνω στα συναισθήματα που δημιουργεί το ντοκιμαντέρ, αλλά και η ίδια η ζωή, αυτού του πραγματικά ασυνήθιστου καλλιτέχνη, θα μπορούσαν άνετα να γεμίσουν ένα βιβλίο. Κάθε φράση και κάθε στίχος, κάποιου τραγουδιού του, από τα οποία είναι γεμάτη όλη η ταινία και εναλλάσσονται αρμονικά με τις μαρτυρίες για την ζωή του, δημιουργώντας στον θεατή μια γεμάτη συναίσθημα πλάνη, κάπου ανάμεσα στην πραγματικότητα και κάποιο ασυνήθιστο σενάριο. Οι εικόνες του ηλιόλουστου Cape Town, που εναλλάσσονται με αυτές του χιονισμένου Detroit, συντελούν ακόμα περισσότερο σε αυτήν.
Η μοίρα, στην οποία αφέθηκε πλήρως ο μοναδικός αυτός καλλιτέχνης, με τον σχεδόν προφητικό στίχο, είχε διαφορετικά σχέδια για αυτόν. Ο λυρισμός του, που συναγωνίζεται αυτό του Bob Dylan, αποτελούσε μια ηλιαχτίδα για τους κατοίκους του σκοτεινού και σκληρού καθεστώτος του απαρτχάιντ της Νοτίου Αφρικής, στην άλλη άκρη του κόσμου. Την ίδια στιγμή που ο ίδιος πάλευε με την ψυχρή και κυνική καθημερινότητα, ενός φαινομενικά ελεύθερου κόσμου. Παντελώς άγνωστος στην φιλόμουση Αμερική, κατακτούσε με μαθηματική πρόοδο τις καρδιές των εφήβων της Αφρικάνικης χώρας, που μεγαλώνοντας με τους στίχους του, αργότερα γινόταν η πρώτη γραμμή κρούσης, ενάντια στο πιο ρατσιστικό καθεστώς της μεταπολεμικής ιστορίας.
Πιο διάσημος και από τους Beatles, αλλά και τον ίδιο τον Elvis, ήταν απλά ένας μύθος σε αυτήν την χώρα. Κανένας δεν ήξερε τίποτα γι αυτόν, πέρα του ονόματός και αυτό όχι και ολόκληρο. Οι ιστορίες περί της αυτοκτονίας του πάνω στην σκηνή, είτε με αυτοπυρπολισμό, είτε με αυτοπυροβολισμό, ήταν πιο πιστευτές από την πραγματική ζωή του. Αλλά ο μύθος, δημιουργείται για να καταληφθεί αργότερα. Και αυτό έγινε με ανάγκη για αναζήτηση της αλήθειας, ενός μουσικού δημοσιογράφου και ενός ιδιοκτήτη δισκοπωλείου. Και ο μύθος, που βρισκόταν πίσω από τον ύμνο της επανάστασης της Νοτίου Αφρικής, "κάθε επανάσταση χρειάζεται έναν ύμνο και για μας ήταν το Cold Fact", μαρτυρά ο Craig Bartholomew σε κάποιο σημείο του ντοκιμαντέρ, έπρεπε να αποκαλυφθεί.......The mayor hides the crime rate/ council woman hesitates / Public gets irate but forget the vote date / Weatherman complaining, predicted sun, it's raining / Everyone's protesting, boyfriend keeps suggesting
Ίσως, η απόλυτη ένδειξη ελευθερίας ενός καλλιτέχνη, είναι να απαγορευτεί σε μια χώρα με αυταρχικό καθεστώς και ο Rodriguez το κατάφερε. Αλλά η ίδια απαγόρευση αυτή, ουσιαστικά ήταν το λάδι στην φωτιά της ελευθερίας που σιγόκαιγε σε αυτήν την χώρα. Και όσο λογοκρινόταν τα τραγούδια του, άλλο τόσο πουλούσαν, αν και η αναμετάδοσή τους ήταν απαγορευμένη. Ήταν η βασική έμπνευση για νέες μπάντες, που άρχισαν να ξεφυτρώνουν. Και όλα αυτά εν αγνοία του. Το κουβάρι μυστηρίου γύρω από το πρόσωπό του όμως, κάποια στιγμή άρχισε να ξετυλίγεται από μια τυχαία ερώτηση. Και η μοναδική άκρη αυτού του νήματος ήταν οι στίχοι των τραγουδιών. Εκεί, που κάθε τραγουδοποιός, κρύβει έξυπνα αυτά που τον τρομάζουν. Και οι φόβοι του έγιναν χνάρια στη σκόνη της λήθης, στην οποία βρισκόταν στην πατρίδα του.

Η εξέλιξη της τεχνολογίας και η ψηφιοποίηση του ήχου, δημιούργησαν νέα δεδομένα και μια ακόμα νίκη, ενάντια στην εκμετάλλευση της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Και τα εμπόδια δεν είναι παρά προσανάμματα στην φωτιά της αποκάλυψης της αλήθειας. Ένα site, μια φράση σε ένα κείμενο, για το δεύτερο COMING FROM REALITY άλμπουμ, που κυκλοφόρησε σε cd, ήταν να δημιουργήσουν την βάση για την αναγνώριση ενός μύθου. Και εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς ότι, πίσω από το θάψιμο στην λήθη αυτού του τραγουδοποιού βρισκόταν κάποια βρώμικα παιχνίδια με χρήματα. Αλλά ένα τηλεφώνημα άρχισε να αποκαθιστά τα πράγματα.......
Ένα καταπληκτικό ντοκιμαντέρ, δοσμένο με τρόπο που μπορεί εύκολα να συγκινήσει, αλλά και να αφυπνίσει το θεατή, προτρέποντάς τον να αναζητήσει την μουσική αυτού του καλλιτέχνη. Αλλά, όπου τελείωνε κάτι, άρχιζε κάτι καινούργιο και καλύτερα, ο καθένας μόνος του, να δει το ντοκιμαντέρ, πάντα με τις νότες του Sixto Rodriguez να τον συνοδεύουν..... εγώ απλά ..... I wonder how many times you've been had/ And I wonder how many plans have gone bad ..... I wonder about the love you can't find/ And I wonder about the loneliness that's mine/ I wonder how much going have you got........

"Ευχαριστώ που με κρατήσατε Ζωντανό......" έτσι ξεκίνησε η πρώτη του μεγάλη συναυλία..
Jacek Maniakowski