Rock - e - pedia: Christian hardcore

 

Στο μέλι έρχονται και μέλισσες και μύγες.

Christian hardcore

 

Πως ακούγεται: σαν hardcore γεμάτο ελπίδα και αγάπη για τον Κύριο. Ουσιαστικά είναι hardcore με χριστιανικό στίχο και πολύ πιο ακριβή παραγωγή.

Γιατί να το ακούσουμε: Γιατί παρόλο που είσαι βλάσφημος πάνκης και μεταλλάς, κατά βάθος νιώθεις το κάλεσμα Κυρίου και το φως του στην καρδιά σου. Αηδίες. Γιατί για έναν παράξενο λόγο οι χριστιανικές μπάντες βγάζουν πολύ καλή μουσική, ειδικά στην Αμερική.

Γιατί όχι: Γιατί αν και νιώθεις το θείο φως να σε λούζει μέσα σου, κατά βάθος είσαι ένας σατανιασμένος μεταλλάς και αλητάμπουρας πάνκης μαζί.

Που; Η.Π.Α. και Σκανδιναβία

Πότε; Από τα μέσα της δεκαετίας του ’80.

Ποιοι; Extol, Zao, Living Sacrifice θεωρούνται πρωτοπόροι του είδους. Ουσιαστικά κινήθηκε παράλληλα με την εξάπλωση του hardcore. Αλλά γεννήτορες του είδους είναι μάλλον οι The Crucified, Focused και No Innocent Victim.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: As I Lay Dying, Norma Jean, Demon Hunter, Fireproof, Life In Your Way, The Heavens, The Blamed

Μέρες δόξας:  Ουσιαστικά μετά το 2000 μ.Χ. κάποιες μπάντες μπήκαν ακόμα στα αμερικάνικα charts, αλλά κάτω από το πέπλο της metalcore.

Κόκκινη κάρτα: Η χρηματοδότηση αυτών των συγκροτημάτων παραμένει ένα μυστήριο, αλλά είναι γνωστό πως ειδικά κάποιες χριστιανικές σέχτες, δεν τσιγκουνεύονται να ρίξουν μπόλικο χρήμα στην μουσική βιομηχανία. Επίσης, δεν είναι λίγες φορές που τα συγκροτήματα αλλάζουν είδος, αλλά πάντα είναι σταθερά στην θεματολογία τους.

Με τι μπερδεύεται; Με αγνό και αλήτικο hardcore, με metalcore και Christian punk

Τι λες στον άσχετο; Κάτι φωνακλάδες πάνκηδες που μιλάνε για τον Κύριο και μοναδικό μας σωτήρα και δεν πίνουν αλκοόλ, ούτε ναρκωτικά

Jacek Henryk Maniakowski 

Rock - e - pedia: Christian alternative rock

Ο άνθρωπος πάντα δημιουργούσε πράγματα που θα τον ξεπερνούσαν σε μέγεθος ή και χρόνο, υμνώντας τα πάντα. 

 Christian alternative rock 

Πως ακούγεται: σαν alternative rock, απλά υμνεί τον θεό του χριστιανισμού μέσα από τους στίχους

Γιατί να το ακούσουμε: γιατί μας αρέσει η alternative rock, αλλά δεν είμαστε τίποτα ταραχοποιοί αναρχικοί και τέτοια και φυσικά είμαστε καλοί και τυπικοί χριστιανοί 

Γιατί όχι: δεν είμαστε φλώροι και εκκλησία έχουμε να πάμε από τα βαφτίσια… τα δικά μας 

Που; Η.Π.Α., που άλλου; 

Πότε; Αρχές δεκαετίας του ‘80 

Ποιοι; Ξέρω γω; Ο Μωυσής, ο Θεός ο ίδιος; Ο Λούθηρος ή κάποιος Πίος, πάπας. Ουσιαστικά οι ρίζες είναι μέσα από την Christian punk και καλλιτέχνες όπως Andy McCarroll and Moral Support, Undercover, the 77s, Steve Scott, Adam Again, Quickflight, Daniel Amos, Youth Choir (αργότερα μετονομάστηκαν the Choir) 

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Lifesavers Underground, Michael Knott, the Prayer Chain, Altar Boys, Breakfast with Amy, Steve Taylor, 4-4-1, David Edwards και Vector. 

Μέρες δόξας: δεκαετία του ’80, από αρχές της επόμενης δεκαετίας φλώρεψαν και άλλο και οι περισσότερες μπάντες το γύρισαν σε Christian pop, καθώς και έκλεισαν οι δισκογραφικές που τους υποστήριζαν 

Κόκκινη κάρτα: πάντα πίσω από τις Χριστιανικές μπάντες υπάρχει μια υποψίας κρυφής χρηματοδότησης, αν και ποτέ δεν έχει επιβεβαιώσει κανείς κάτι τέτοιο. Το να υμνείς τον Κύριο, επίσης, ακούγεται πολλές φορές αρκετά βαρετό 

Με τι μπερδεύεται; με Alternative rock, Christian rock, contemporary Christian music, Christian punk και new wave 

Τι λες στον άσχετο; κάτι τύποι με χριστουγεννιάτικα πουλόβερ παίζουν διασκευές από κάλαντα σε υποτιθέμενο rock ύφος. Όχι όχι, δεν είναι σαν την Δημητράκη της κυρα-Λίτσας από τον 3ο, που είναι πιο ψηλός από τους συμμαθητές και παίζει μπουζούκι, άλλο αυτός

Jacek Henryk Maniakowski

Μεταλλάδες φοβούνται λιγότερο τον θάνατο

 

Τα στερεότυπα, εκτός από βασικοί παράγοντες επιβράδυνσης της σκέψης ως και εκμηδενισμού αυτής, είναι και καλύτεροι συμπαραστάτες κάθε πλάνης. Αλλά και εργαλείο χειραγώγησης των αδαών. Η metal, σε όλες της τις προεκτάσεις το έχει βιώσει πολύ καλά και δεν ήταν λίγες οι μπάντες που βρέθηκαν στο στόχαστρο κάποιων επιτήδειων, που απλά προσπαθούν να βρουν κάποιον αόρατο εχθρό και πάντα με σκοπό την προβολή. Αλλά η επιστήμη της ψυχολογίας, εδώ και κάποια χρόνια, βρήκε το θέμα της metal μουσικής πολύ ενδιαφέρον μέσο για την κατάρριψη των κάθε στερεοτύπων.

Έτσι λοιπόν, αφού αυτοί που άκουγαν metal μουσική στην δεκαετία του ’80, δεν έγιναν δολοφόνοι, αλκοολικοί βιαστές και δεν τυφλώθηκαν από το άσβεστο μίσος για τους πάντες, δημιουργώντας μια ισορροπημένη ζωή, άρχισαν να προσελκύουν ακόμα περισσότερους επιστήμονες να ερευνήσουν την ιδιαιτερότητα της μουσικής αυτής. Οι σχετικές έρευνες πληθαίνουν και οι ψυχολόγοι δεν δυσκολεύονται να βρουν επιχειρήματα, που αποδεικνύουν ότι η μουσική αυτή δεν είναι μόνο μια υγιής έκφραση, αλλά πολλά περισσότερα. Ο φόβος του θανάτου είναι ένας από τους δύο βασικούς φόβους, που είναι υπεύθυνος για την δημιουργία πολλών αγχωτικών καταστάσεων. Και όπως αναφέρει μια νέα έρευνα η metal ξανά έχει λύση και για αυτό.

Η σκληρή μουσική βοηθά σημαντικά την διαχείριση του φυσικού τρόμου απέναντι στο θάνατο, κάνοντας την «πολιτιστικό αγαθό». Αυτό ισχυρίζονται οι ψυχολόγοι Julia Kneer και DIana Rieger στην έρευνά τους που δημοσιεύτηκε αρχές Ιουλίου του 2016 στην  βάση δεδομένων της American Psychological Association και με τίτλο «The memory remains: How heavy metal fans buffer against the fear of death.», προφανώς επηρεασμένο από τραγούδι των Metallica από το άλμπουμ Reload του 1997.

Η έρευνα έγινε ανάμεσα σε 30 άτομα από Γερμανία και Ολλανδία, τα οποία χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Η μία άκουγε το κλασικό Angel Of Death των Slayer και η άλλη κάποιες τυχαίες επιλογές από audiobook. Και τα αποτελέσματα ήταν πολύ εντυπωσιακά, καθώς το τραγούδι για τον Josef Mengele έδειξε πως αυξάνει την αυτοπεποίθηση και επίσης ότι, ο φόβος για τον θάνατο σχεδόν εξαφανίστηκε. « Η Heavy metal μουσική πολλές φορές ταυτίζεται, από αυτούς που δεν την ακούνε, με τον θάνατο. Όμως οι οπαδοί της βεβαιώνουν ότι ο ήχος της τους βοηθά να ξεφύγουν από κατάθλιψη, ακόμα και να αποβάλουν σκέψεις σχετικές με τον θάνατο. Σύμφωνα με την θεωρεία της διαχείρισης του φόβου, η αυτοεκτίμηση και πολιτιστική προσέγγιση προς το περιβάλλον αποτελούν ένα δίπολο ανακούφισης από τον φόβο του θανάτου», αναφέρουν οι Αμερικανίδες.

Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, ενθυμούμενοι την συγκεκριμένη θεωρεία των Thomas A. Pyszczynski , Sheldon Solomon  και Jeff Greenberg, η οποία λέει ότι αυτός είναι και ο βασικός λόγος, για τον οποίο οι άνθρωποι αφιερώνουν τόσες δραστηριότητες στην προσπάθεια τους για να διατηρήσουν το συγκεκριμένο δίπολο. Η έρευνα των δύο Αμερικανίδων είχε σαν στόχο να τεστάρει, αν από μόνος του,  ο πολιτιστικός παράγοντας είναι ικανός να διώξει τον φόβο του θανάτου. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση αναφέρεται στην κουλτούρα της metal μουσικής. « Η metal μουσική μπορεί να θεωρηθεί από τους οπαδούς της σαν ένας πολύ θετικός πολιτιστικός παράγοντας, άρα είναι και υπεύθυνος για την διαμόρφωση της κοινωνικής τους ταυτότητας. Η έρευνά μας, αποτελούμενη από δύο μέρη, ήθελε να ελέγξει, αν η  heavy metal είναι ικανή να αμβλύνει το υπαρξιακό άγχος. Στο πρώτο μέρος μάθαμε ότι οι μεταλλάδες δεν χρειάζεται να διευρύνουν τους πολιτιστικούς τους ορίζοντες, αφού μόνο με τη ακρόαση της μουσικής τους έχουν την συνείδηση της αναγκαιότητας (ή το μη αναστρέψιμο χαρακτήρα του) του θανάτου. Το δεύτερο μέρος έδειξε ότι  η σκληρή μουσική βελτιώνει αυτόματα την αυτοεκτίμηση των οπαδών της, την ίδια στιγμή που οι άλλες ομάδες εξεταζομένων χρειαζόταν να την οικοδομήσουν» καταλήγουν οι δύο Αμερικανίδες.

Δεν είναι πρώτη έρευνα, μάλλον ούτε και τελευταία, που αποδεικνύει ότι, η σκληρή μουσική δεν είναι και τόσο κακή επιρροή. Κάποιες παλιότερες έρευνες έδειξαν ότι οι οπαδοί της είναι πιο πιστοί σύντροφοι, αλλά και περισσότερο ευφυείς. Αλλά ακόμα ότι ο δυνατός ήχος της έχει και … καταπραϋντικές ιδιότητες. Επίσης αποδεικνύεται και πάλι ο ιδιαίτερος χαρακτήρας που, θα τολμήσω να πω, βοηθά στην εξέλιξη και του ίδιου του ανθρώπου. Άλλωστε δεν είναι λίγες οι χώρες, που όχι μόνο την από-δαιμονοποίησαν, αλλά την έχουν συμπεριλάβει και στην καθημερινή κουλτούρα τους. 

 

Jacek Henryk Maniakowski 

Rock - e - pedia: Chicano rock

 Όλοι από κάπου προερχόμαστε και συνήθως κάπου άλλου καταλήγουμε, όπως ακριβώς και οι νότες. Αυτό λέγεται εξέλιξη.

Chicano rock

 

 

Πως ακούγεται: Σαν Μεξικανούς να παίζουν για λευκούς WASP*. Ουσιαστικά είναι όλα τα είδη της rock, από Rock N Roll ως Funk, Latin, Salsa και Jazz. Είτε στα ισπανικά είτε στα αγγλικά, ουσία είναι οι να είναι Chicano, δηλαδή Αμερικανο-Μεξικανοί. Αλλά γενικά ακούγεται πολύ κυριλάτο, με πολλά όργανα στην σύνθεση κάθε συγκροτήματος.

Γιατί να το ακούσουμε: Είναι μελωδικό, γκρουβάτο και πολύ ιδιαίτερο. Με διακριτικούς λάτιν ρυθμούς και πολλές φορές όργανα από μουσική παράδοση του Μεξικού.

Γιατί όχι: πολύ κυριλέ, πολλές φορές χωρίς νεύρο.

Που; ΗΠΑ και συγκεκριμένα στο L.A., πιο συγκεκριμένα Ανατολικό Λος Άντζελες και τη Νότια Καλιφόρνια.

Πότε; Τέλη της δεκαετίας του ‘50.

Ποιοι; Ο DJ Dick Hugg (γνωστός και ως Huggie Boy) και ο ραδιοφωνικός σταθμός “KRLA 1110” έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην προώθηση αυτής της μουσικής.

Οι Sapo, Santana, Malo, War, Tierra, El Chicano είναι ανάμεσσα στους πρώτους του είδους, οι οποίοι συνδυάζουν μελωδίες από R&B, Jazz και μουσική της Καραϊβικής.

Ωστόσο, η πρώτη επίσημη εμφάνιση του Chicano, είναι από τον Don Tosti και το τραγούδι του 1948 “Pachuco Boogie”, το οποίο πούλησε εκατομμύρια αντίπυτα.

Στους πρωτοπόρους ανήκουν και οι  Ritchie Valens, Buddy Holly, The Big Bopper.

Αλλά ακόμα να ακούσεις:   The Plugz, Los Lonely Boys, Malo, Aztlan Underground.

Μέρες δόξας:  Από την δεκαετία του ’60 ως αρχές του αιώνα έχει βγάλει πραγματικά τεράστια ονόματα στην παγκόσμια μουσική σκηνή, αλλά και πολλούς πρωτοπόρους.

Κόκκινη κάρτα: ένα είδος που ορίζεται από τη καταγωγή και μάλιστα σε μια χώρα γεμάτη με ρατσιστικές «σφηκοφωλιές» (WASP), δεν ακούγεται πολύ καλά. Αλλά επίσης σαν να εξαντλήθηκε η εξέλιξη του σαν είδος.

Με τι μπερδεύεται; Με όλα τα είδη, σχεδόν, εκτός του Metal!

Τι λες στον άσχετο; Σαν τον Santana, όχι ρε Σατανά, δεν είναι metal, αλλά με πνευστά και περίεργα κρουστά ή χωρίς αυτά.

 

* https://en.wikipedia.org/wiki/White_Anglo-Saxon_Protestants

Jacek Henryk Maniakowski 

Rock - e - pedia: Celtic Rock

 Δεν υπάρχει τίποτα που δεν έχει κάποιου είδους ρίζες είτε μεταφορικά είτε κυριολεκτικά

Celtic Rock

 

 

Πως ακούγεται: Σαν μια rock μπάντα προσπαθεί να βγάλει κανένα μεροκάματο σε κάποιο καλοκαιρινό πανηγύρι στην επαρχιακή Σκωτία ή Ιρλανδία και πρέπει να παίξει δικά τους τραγούδια. Αλλά πρέπει να δώσουν και παραδοσιακό χρώμα, αλλιώς δεν θα πληρωθούν. Ουσιαστικά είναι η folk rock, αλλά με καθαρά κελτικές προσμίξεις και με βιολιά, φλάουτα και οτιδήποτε μπορεί να βγάλει τους ήχους της κελτικής μουσικής παράδοσης.

Γιατί να το ακούσουμε: Γιατί έχει βγάλει μπαντάρες, που έγιναν εμβληματικές και γενικά έδωσε ώθηση στην εξάπλωση της rock μουσικής. Είναι πολύ  μελωδικό και διηγείται πολλές ιστορίες από παλιά, δημιουργώντας παράλληλα κλασικά μουσικά κομμάτια.

Γιατί όχι: Όχιιιι άλλο folk!!!!! Δεν μπορεί να παίζεις συνέχεια αυτά που ακούγανε οι πρόγονοι σου σε ζωοπανήγυρη.

Που; Ιρλανδία.

Πότε; Δεκαετία του ‘60.

Ποιοι; Οι Horslips που δημιουργήθηκαν το 1970, ήταν το πρώτο ιρλανδικό συγκρότημα που χρησιμοποίησε τους όρους “Celtic rock”.

Θεωρούνται σημαντικοί στην ιστορία του Celtic Rock καθώς ήταν το πρώτο μεγάλο συγκρότημα που γνώρισε επιτυχία χωρίς να χρειαστεί να εγκαταλείψει την πατρίδα του.

Στους επιτυχημένους του είδους συγκαταλέγονται και οι Thin Lizzy.

Μεταξύ των πρωτοπόρων είναι και οι: JSD Band, Spencer's Feat, Five Hand Reel,  Capercaillie,  Wolfstone.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: The Waterboys, Jethro Tull/ Ian Anderson, Rathkeltair, Alan Stivell, Gaelic Storm, Sinιad O'Connor, The Cranberries, The Proclaimers, Red Cardell, Peatbog Faeries, Lenahan, Lordryk, The Dreaming, Shooglenifty, Spirit of the West, the American Rogues, Homeland, Ashley MacIsaac, Mudmen, The Paperboys, Great Big Sea.

Μέρες δόξας:  Δεκαετία του 70’ και 80’ βγήκαν εμβληματικές μπάντες που πέρασαν στην σφαίρα του κλασικού. Δεν ήταν και λίγες φορές που σκαρφάλωσαν σε ψηλές θέσεις των charts.

Κόκκινη κάρτα: Βάλτωσε με τον καιρό και φάνηκε πως δεν μπόρεσε να ακολουθήσει την εξέλιξη της σύγχρονης μουσικής. Το έντονο φλερτ με την progressive, στέρησε το ενδιαφέρον από οπαδούς πολλών συγκροτημάτων.

Με τι μπερδεύεται; Irish folk music, Rock music, folk rock, Scottish folk music, Celtic music

Τι λες στον άσχετο; Έχεις πάει σε σκωτσέζικο πανηγύρι στα μέσα Ιουλίου κάπου στα Highlands; Τι, όχι; Μπορείς να το φανταστείς; Ούτε; Σκέψου το BraveHeart με χίπηδες. 

Jacek Henryk Maniakowski 

Πόσο συχνά γίνεται σεξ στα φεστιβάλ

 

Η ερωτική διάθεση είναι κάτι που δεν έχει κάποια συνταγή. Πολλές φορές η ερωτική επιθυμία έρχεται από του πουθενά, ίσως και την πιο ακατάλληλη στιγμή. Άνθρωποι, που σε καμιά περίπτωση δεν θα κοιτούσαν ένας τον άλλον, πόσο και να υπήρχε κάποια επιθυμία, υπό κατάλληλες συνθήκες ή αυτές που δημιουργούν ενθουσιασμό/έκσταση, μπορεί να συνευρεθούν ερωτικά. Ωστόσο υπάρχουν κάποιες συνταγές όπως καλοκαίρι-αγαπημένη μουσική-ενθουσιασμός. Φυσικά όλα αυτά είναι συστατικά και ενός καλού φεστιβάλ.

Άνθρωποι γενικά είναι φτιαγμένοι και από ερωτική επιθυμία. Αυτή είτε εντείνεται σε μια τέτοια εκδήλωση ανάμεσα σε ζευγάρια είτε απλά είναι ευκαιριακή. Και κανένας δεν θέλει να περιμένει να πάει σε κάποιο μέρος με λιγότερη πολυκοσμία.

Και φυσικά κάτι τόσο πικάντικο έγινε και αντικείμενο έρευνας: Σε ποια φεστιβάλ γίνεται το περισσότερο σεξ; Αν σας βασανίζει αυτό το ερώτημα ή απλά θέλετε να το προσθέσετε στο ήδη μεγάλο σας γνωσιολογικό αρχείο του κεφαλιού σας, τότε μια εταιρία ερωτικών παιχνιδιών ικανοποίησε την περιέργεια σας.

Η εταιρία  Lovehoney, η οποία φτιάχνει ερωτικά γκάντζετ, αποφάσισε να κάνει μια έρευνα για να σας πει σε ποια φεστιβάλ υπάρχουν πιο πολλές πιθανότητες να κάνετε σεξ. Τώρα γιατί ψάχνετε ένα φεστιβάλ για να κάνετε σεξ, τότε μάλλον πρέπει να το κοιτάξετε, αλλά η προσδοκία είναι πάντα μια προσωπική υπόθεση. Δεν θα κρίνουμε εμείς.

Στην έρευνα αυτή συμμετείχαν 1000 Βρετανοί, φανατικοί των μεγάλων φεστιβάλ. Από αυτού το 43% δήλωσε πως είχε μια ερωτική συνεύρεση κατά την διάρκεια και τον χώρο της εκδήλωσης. Αυτό μπορούσε να γίνει είτε στο αντίσκηνο, λογικό, είτε σε αυτοκίνητο, επίσης λογικό, είτε ακόμα και σε χημικές τουαλέτες… μπλιάααχ. Οι έρευνα δεν σταματά μόνο σε αυτό, αλλά αναλύει και άλλες παραμέτρους όπως σε ποιες εκδηλώσεις είναι πιο εύκολο το σεξ, ποια είδη της μουσικής και ποιοι καλλιτέχνες ξυπνάνε περισσότερη ερωτική διάθεση.

Οι αντιπρόσωποι της εταιρίας Lovehoney μιλάνε για την στατιστική της, χωρίς να κρύβουν την περηφάνια τους: «Σεξ, λάσπη και rock'n'roll, αυτή είναι η πραγματικότητα ενός μέσου Βρετανού επισκέπτη των φεστιβάλ. Το 2016, ήταν μια ακόμα χρονιά όπου το καλοκαίρι έφερε ακόμα μια φορά πολύ «αγάπη». Και το θαύμα ήταν, πως ο κακός καιρός δεν ακύρωσε τα σχέδια των μουσικών εραστών»

Αλλά ας δούμε μερικά πραγματικά στοιχεία αυτής της έρευνας, αρχίζοντας με την λίστα με τα φεστιβάλ στα οποία κάνανε πιο συχνά σεξ: 1.          

1. Glastonbury 34%

2. Creamfields 13%

3. Download 10%

4. T in the Park 9%

5. V Festival 8%

6. The Secret Garden Party 7%

7. Leeds 6%

8. Isle of Wight 5%

9. Reading 4%

10. Bestival 2%

11. Latitude 1%

Όσο αφορά τα είδη μουσικής, που βοήθησαν για να δημιουργηθεί η ερωτική ατμόσφαιρα, η metal μάλλον δεν πρέπει να νιώθει πολύ περήφανη. Αλλά λες και δεν το ξέραμε, όσο και η επιτυχία του Stranger Things, έδωσε μια κάποια ώθηση στη ερωτική επιθυμία για τους μεταλλάδες ή στους μεταλλάδες. Τη κατάσταση σώζει κάπως η rock, αλλά και στις δύο περιπτώσει πάει καλύτερα από την rap:

1. R&B 25%

2. Dance 22%

3. Rock 22%

4. Indie 11%

5. Metal 8%

6. Pop 6%

7. Rap 1%

Όσο για τους καλλιτέχνες, το πιο ερωτικό metal συγκρότημα ήταν οι Iron Maiden, σώζοντας την (ερωτική) τιμή των μεταλλάδων. Δηλαδή στα φεστιβάλ που ήταν τα συγκροτήματα αυτά ή καλλιτέχνες headliner το 2016, για την χρονιά που έγινε η έρευνα. Αλλά ας δούμε ποιο ήταν πιο… ερωτικοί ή βοηθούσαν στην ερωτική διάθεση.

1. Rihanna 30%

2. Red Hot Chilli Peppers 17%

3. Adele 10%

4. Coldplay 9%

5. Muse 7.5%

6. Queen 7%

7. Iron Maiden 6.5%

8. Kasabian 5%

9. The Cure 3%

10. Justin Bieber 2%

Όσο αφορά τα μέρη που … κουνούσαν την αχλαδιά, πιο συχνά γινόταν στα αντίσκηνα, μετά τα αυτοκίνητα και τροχόσπιτα. Δημοφιλή ήταν επίσης και κάποια απόμερα και πιο ήσυχα μέρη, μεγάλες σκηνές για τις ανάγκες του φεστιβάλ και backstage. Δεν έλλειπαν φυσικά και πιο θαρραλέοι, που το έκαναν μέσα στο πλήθος ή ακόμα και στις χημικές τουαλέτες… ξανά μπλιάααχ. Επίσης μάθαμε πως ένας στους πέντε είχε μαζί του κάποιο ερωτικό γκαντζετάκι και ένας στους έξι το χρησιμοποιούσε. Πραγματικά δεν θέλω καν να φανταστώ… πως και που. Ακόμα ένας στους πέντε συνευρισκόταν ερωτικά με άγνωστο πριν για αυτόν άτομο.

Η έρευνα έγινε το 2016 και στην Μεγάλη Βρετανία, αλλά μετά την δίχρονη φεστιβαλική «ανομβρία», τα πράγματα σίγουρα άλλαξαν αρκετά. Δεν μπορεί να ξέρουμε ακόμα αν προς το καλύτερο ή χειρότερο. Σίγουρα όμως κάποια νέα ονόματα καλλιτεχνών αναδείχτηκαν, ακόμα πιο ερωτικά και σε κάποια άλλα απλά έπεσε ο … ερωτισμός. Ελπίζουμε, εδώ και δεκαετίες πως η metal να ανέβηκε λίγο ακόμα και σε επίπεδο της ερωτικής έλξης.

 

Jacek Henryk Maniakowski 

Πηγη: https://www.antyradio.pl/Muzyka/Rock-News/Na-ktorych-festiwalach-najczesciej-uprawia-sie-seks

 

Νέα είδη αραχνών ονομάστηκαν προς τιμή των Iron Maiden, Scorpions και Def Leppard

 Η επιστήμη έχει συναντήσει αρκετές φορές την metal, τουλάχιστον τα  τελευταία χρόνια. Το θετικό είναι πως αυτό γίνεται όλο και πιο συχνά. Και υπάρχουν όλο και λιγότεροι περιορισμοί στους επιστημονικού κύκλους, να δηλώσει κάποιος την αγάπη του για αυτή την μουσική με … επιστημονικό τρόπο. Για παράδειγμα ονομάζοντας ένα νέο είδος προς τιμή του αγαπημένου μέταλ ειδώλου.

Τα γεγονότα ξεκινάνε όταν ανακαλύφτηκαν πρόσφατα 4 νέα είδη αραχνών. Η βιολόγος από την Βραζιλία Cristina Rheims,  από το κέντρο μελέτης  Instituto Butantan στο Sao Paulo ανακάλυψε 4 νέα είδη αυτού του εντόμου. Αλλά η ίδια δηλώνει και μεγάλη οπαδός της metal μουσικής. Η ίδια το δήλωσε στο Public Radio International: « Η Metal είναι το είδος μουσικής, την οποία αγαπάω πιο πολύ και αυτή που ακούω πιο συχνά».

Τελικά αποδείχτηκε πως η Rheims μπορούσε να ενσωματώσει τα μουσικά της γούστα στην δική της μελέτη, αν και φαινομενικά δεν είχαν καμιά σχέση μεταξύ τους.

Η ονοματολογία των νέων ειδών αραχνών έχει ένα συγκεκριμένο πρωτόκολλο ή και τυπικό. Το πρώτο συνθετικό αποτελείται από την ονομασία του είδους, η οποία είναι ήδη προκαθορισμένη. Το δεύτερο συνθετικό είναι  το επίθεμα ή επίθετο, το οποίο δίνεται, τιμής ένεκεν, από τον εκάστοτε  μελετητή.  Ο οποίος είτε θα χρησιμοποιήσει το δικό του όνομα, σαν επιβράβευση των κόπων του είτε θα αφήσει την φαντασία του να κάνει αυτή την επιλογή ονόματος.

Τα νέα είδη που ανακάλυψε η Βραζιλιάνα βιολόγος ανήκουν στην οικογένεια των Sparianthinae και συναντώνται  στις περιοχές του Ν. Μεξικού ως και την Αργεντινή. Έτσι οι ονομασίες  των νέων ειδών έχουν ως εξής:

Extraordinarius brucedickinsoni:

Φυσικά προς τιμή του τραγουδιστή των Iron Maiden Bruce Dickinson

Extraordinarius klausmeinei: από τον τραγουδιστή των Scorpions Klausa Meine

Extraordinarius rickalleni: από τον ντράμερ των Def Leppard Rick Allen

Extraordinarius andrematosi: προς τιμή του  André Matos, τραγουδιστή των Βραζιλιάνων Angra, οποίος απεβίωσε  ( 8 Ιουνίου του 2019) από καρδιακή προσβολή/.

 Η ίδια ομολογεί πως πάντα ονειρευόταν μια τέτοια γλωσσική διαδικασία ονομασίας: «Πάντα ήθελα κάπως να τιμήσω των Rick Allen, θεωρώ πως είναι καλό παράδειγμα για όλους τους ανθρώπους. Είναι ντράμερ, ο οποίος έχασε το ένα του χέρι και δεν παραδόθηκε.  Συνέχισε την καριέρα του, δεν παραιτήθηκε και έμαθε να παίζει με το ένα χέρι. Νομίζω πως και ο ίδιος ανήκει στην κατηγορία των ασυνήθιστων (extraordinarius στα λατινικά, κατά προσέγγιση)" 

Μένει να ακούσουμε ένα διάλογο τύπου:

Γιος – Μαμά μαμά έχει μια Extraordinarius brucedickinsoni κάτω από το κρεβάτι μου

Μάνα – ε φυσικά, με αυτά που ακούς θα εμφανιζόταν και αυτή. Να καθαρίσεις και το δωμάτιο σου!!

Jacek Henryk Maniakowski 

Πηγή: https://www.antyradio.pl/Muzyka/Rock-News/Nowe-gatunki-pajakow-zostaly-nazwane-na-czesc-Iron-Maiden-Scorpions-czy-Def-Leppard-36313