Ο κόσμος της μουσικής αποτελείται από δύο βασικά συστατικά: την τέχνη και την τεχνική. Η τέχνη από μόνη της μοιάζει με μια ιδέα στο κεφάλι ενός 6χρονου, που δεν ξέρει καλά καλά να κρατάει ένα κουτάλι — άρα δεν μπορεί να την εφαρμόσει γιατί δεν ξέρει πώς. Η τεχνική, από την άλλη, είναι σαν να έχεις μια Φερράρι αλλά δεν έχεις ιδέα πού θέλεις να πας με αυτή, και από πάνω δεν έχεις ούτε σταγόνα βενζίνης. Άρα, η ανάγκη της συνύπαρξης των δύο είναι τουλάχιστον αναγκαία.
Δεν είναι λίγες οι φορές που, γυρνώντας από μια συναυλία, καταφέρνεις να μιλήσεις κανονικά μετά από 2–3 μέρες — ειδικά αν γνωρίζεις καλά τα τραγούδια της μπάντας που παρακολουθούσες. Φυσικά, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι προσπαθούσες (ναι ναι, απλά προσπαθούσες — και σίγουρα δεν τα κατάφερες) να τραγουδήσεις μαζί με τον τραγουδιστή της αγαπημένης σου μπάντας. Την ίδια στιγμή, εκείνος δεν είχε κανένα πρόβλημα και την επόμενη μέρα πιθανώς τραγουδούσε σε άλλη πόλη, ενώ κάποιοι φανς του έμεναν άφωνοι για μέρες.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο 6χρονος γιος του γείτονά σου δεν σταμάτησε να γκαρίζει από την Κυριακή στις 9 το πρωί μέχρι το μεσημέρι — όταν γέμισε το στόμα του με κεφτεδάκια. Και συνέχισε να γκαρίζει και μετά το φαγητό, για την υπόλοιπη εβδομάδα, χωρίς κανένα πρόβλημα.
Όσο περίεργη κι αν φαίνεται η σύγκριση, δεν είναι καθόλου άσχετη. Η τέχνη και η τεχνική του screaming συμβαδίζουν. Στον εξάχρονο γείτονα είναι αυθόρμητη, ενώ στον αγαπημένο σου τραγουδιστή είναι αποτέλεσμα τεχνικής και εξάσκησης.
Ο Krzysztof Izdebski από το Pacific Voice and Speech Foundation, ειδικός σε ασθενείς με προβλήματα στις φωνητικές χορδές, έβγαλε πολύ χρήσιμα συμπεράσματα. Συγκεκριμένα, αποκάλυψε πως οι metal τραγουδιστές χρησιμοποιούν μια τεχνική που είναι φυσική στα παιδιά — δηλαδή τα παιδιά απλά το έχουν.
Παρατήρησε πως τα μωρά, πριν αρχίσουν να μιλάνε, βγάζουν διάφορους ήχους — όχι, δεν εννοεί τις παιδικές πορδές — αλλά κραυγές, γκαρίσματα, τσιρίγματα σε ψηλό και χαμηλό τόνο, σφυρίγματα, ακόμα και η αναπνοή τους βγάζει ήχο. Έτσι σκέφτηκε πως ο οργανισμός γνωρίζει από την αρχή, ενστικτωδώς, αυτή την τεχνική. Δηλαδή έχουμε αυτή την ικανότητα και, κατά κάποιον τρόπο, την χάνουμε μεγαλώνοντας. Οι ασθενείς που υποφέρουν από πληγωμένες φωνητικές χορδές δεν μπορούν να μάθουν πώς να το κάνουν σωστά, με αποτέλεσμα να τραυματίζονται.
Για να μελετήσει το φαινόμενο, ο Izdebski χρησιμοποίησε ειδικές κάμερες με δυνατότητα καταγραφής 16.000 fps (frames per second). Αυτό του επέτρεψε να δει τη διαδικασία σε πολύ αργή κίνηση. Τοποθέτησε την κάμερα στον λάρυγγα τραγουδιστή και διαπίστωσε πως οι metal τραγουδιστές χρησιμοποιούν τη φωνή τους με τέτοιο τρόπο ώστε οι φωνητικές τους χορδές δεν χτυπάνε μεταξύ τους — κάτι που αποτρέπει οποιαδήποτε ζημιά.
Οι εικόνες που κατέγραψε δείχνουν ξεκάθαρα ότι οι ήχοι παράγονται κυρίως από δομές στον λάρυγγα, ακριβώς στη γλωττίδα. Οι φωνητικές χορδές ανοίγουν και δονούνται χωρίς να ακουμπά η μία την άλλη, ενώ όλη η περιοχή πάνω από αυτές — γλωσσικές-υπεργλωττιδικές πτυχώσεις και αραχνοειδείς χορδές — δημιουργεί δονήσεις και ήχους. Αυτή η περιοχή είναι αρκετά αραιή, και ο αέρας δημιουργεί αναταράξεις που με τη σειρά τους παράγουν ήχο. Δημιουργείται, με άλλα λόγια, ένας ακουστικός θόλος μέσα στο στόμα μας.
Ο Πολωνός επιστήμονας καταλήγει πως αυτές οι πληροφορίες μπορούν να βοηθήσουν πολλούς ασθενείς που, λόγω άγνοιας, δεν μιλάνε ή τραγουδούν σωστά — με αποτέλεσμα να καταστρέφουν τις φωνητικές τους χορδές και να προκαλούν μόνιμες βλάβες.
Τώρα, με λίγη μελέτη της τεχνικής και της ανατομίας της στοματικής κοιλότητας, μπορείτε πιο εύκολα να πιάσετε μικρόφωνο σε μια death metal μπάντα. Αλλά καλύτερα να μην ξεκινήσετε την πρακτική μέσα στο σπίτι… εκτός αν μένετε στο βουνό, μόνοι σας.
