Conspiracy: Project BLACK METALLUM

 Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ΙΙ χρηματοδότησε τους Venom για την δημιουργία του Black Metal

Ο Μακροβιότερος μετά το Πίο ΙΧ Πάπας στην ιστορία της καθολικής εκκλησίας κατάφερε να αποκαταστήσει την τιμή του Αγίου Θρόνου, αλλά και να κάνει μια μεγάλη συσπείρωση των πιστών. Αλλά οι μέθοδοι του αμφισβητήθηκαν από πολλούς, οι οποίοι μάλιστα βγήκαν στην δημοσιότητα μετά τον θάνατό του το 2005.

Στο φως ήρθαν μαρτυρίες πρόσφατα, που φανερώνουν τους ανορθόδοξους τρόπους για να προσελκύσει τους πιστούς. Αυτό που τον χαρακτήρισε ήταν τα πολλά του ταξείδια. Σε ένα από αυτά, το πρώτο του προκαθήμενου της Καθολικής Εκκλησίας στο Ηνωμένο Βασίλειο έκανε μια μυστική συνάντηση με κάποιους μουσικούς για να διαφθείρει την νεολαία της χώρας και παράλληλα να βρει μια πιο χειροπιαστή έκφραση του κακού και του ίδιου του Βεζεβούλ.

Η συνάντηση έγινε σε ένα μικρό δωμάτιο πίσω από τον καθεδρικό, γνωστό στους insiders ως “Sistine VIP Lounge”. Οι μουσικοί αυτοί ήταν Cronos, Mantas, Abaddon και ο παραγωγός της μπάντας Keith Nichol, ο οποίος και κανόνισε την συνάντηση. Το ημερολόγιο έγραφε 1982. Ο στόχος ήταν η δημιουργία ενός μουσικού είδους το οποίο θα υμνεί τον τρισκατάρατο και με αυτό τον τρόπο η εκκλησία θα κατηγορεί όλη την metal μουσική.

Η ιδέα ήταν απλή: αν δημιουργήσεις τον διάβολο σε βινύλιο, μπορείς μετά να πουλήσεις περισσότερους αγίους. Η αμοιβή ήταν γενναία για το τρίο των μουσικών ώστε να αρνηθούν, αν και δεν ήξεραν να παίζουν. Η αμοιβή δόθηκε σε λίρες, αλλά και σε κουπόνια εξομολόγησης.

Ένα άλμπουμ το έβγαλαν, κλέβοντας τα από τα λεφτά της σύνταξης του ανθρακωρύχου πατέρα του τραγουδιστή, άρα δύσκολα θα μπορούσαν να αρνηθούν. Την ίδια χρονιά βγαίνει το δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος, το οποίο και δίνει το όνομα σε ένα από τα πιο σημαντικά είδη της metal. Το Βατικανό ήθελε ένα μικρό σκάνδαλο. Πήρε ολόκληρη νορβηγική σκηνή.

Απόρρητα Αρχεία Βατικανού

Και εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο σκοτεινά. Διότι σύμφωνα με έγγραφα που βρέθηκαν σε έναν ξεχασμένο διάδρομο της Βιβλιοθήκης του Βατικανού, υπάρχει φάκελος με την ένδειξη: “Archivum Secretum — Project BLACK METALLUM (1982)”

Το έγγραφο περιλαμβάνει σημειώσεις όπως:

“Στόχος: Δημιουργία μουσικής τόσο κακής, ώστε να φαίνεται ο Σατανάς πιο συμπαθής.”

“Επιτροπή Μοϊκάνας και Αντικληρικού Θορύβου: Συνεδρίαση Τρίτη 23:00.”

“Ο Cronos παρουσιάζει ενδιαφέρον, αλλά χρειάζεται περισσότερη κόλαση στα τύμπανα.”

Σε ένα άλλο απόσπασμα αναφέρεται:

“Η επιχείρηση προορίζεται για 5.000 αντίτυπα. Αν ξεφύγει, θα το ρίξουμε στη Νορβηγία.”

Φυσικά για ευνόητους λόγους δεν αναφέρουμε το όνομα του συγκροτήματος. Μετά την επιτυχία του άλμπουμ η χρηματοδότηση σταμάτησε καθώς το είδος εξαπλώθηκε ανεξέλεγκτα. Το σχέδιο που προοριζόταν για 5.000 αντίτυπα. Κατέληξε να γίνει genre.

Και μην ξεχνάμε: ο Πάπας ήταν στη Βρετανία τον Μάιο. Το Black Metal βγήκε τον Νοέμβριο. Τυχαίο; Οι συνωμοσίες δεν πιστεύουν στις ημερομηνίες. Το Βατικανό αργότερα αρνήθηκε τα πάντα…

…αλλά παραδέχτηκε ότι το riff ήταν “ανησυχητικά πιασάρικο”.

Το κείμενο αυτό αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας, οποιαδήποτε ομοιότητα είναι καθαρή σύμπτωση! 

Conspiracy: Σχέδιο PUNKTRAKTOR-77

 

Ο ψυχρός πόλεμος πέρα του γεγονότος ότι συντηρούσε τις ενίοτε κυβερνητικές αυθαιρεσίες των χωρών που συμμετείχαν σε αυτόν, ήταν γεμάτος από ευρεσιτεχνίες και κόλπα που θα ζήλευαν σεναριογράφοι ταινιών φαντασίας. Φυσικά η μουσική, ειδικά η ροκ με όλες τις εκφάνσεις της, ήταν και αυτή στο επίκεντρο χειραγώγησης και από τις δύο πλευρές του σιδηρούν παραπετάσματος, αλλά πάντα με διαφορετικό τρόπο.

Έτσι οι Σοβιετικοί, βλέποντας την έκρηξη της punk rock στο Ηνωμένο Βασίλειο και γνωρίζοντας πολύ καλά την δύναμη μουσικής, ήθελε να παρεισδύσει στην μουσική των νέων τότε. Μεταδίδοντας τις αρχές της εργατικής τάξης και κατ’ επέκταση  και του κομμουνισμού. Η punk rock, που δεν γεννήθηκε στα σαλόνια, αλλά στις εργατικές κατοικίες. Το σχέδιο είχε την κωδική ονομασία «PUNKTRAKTOR-77» και εγκρίθηκε από την Επιτροπή Πολιτιστικής Αποσταθεροποίησης, αίθουσα 3Β, με σφραγίδα “ΜΗΝ ΤΟ ΔΕΙΤΕ ΑΥΤΟ”.

Για το εγχείρημα αυτό επιμελήθηκε προσωπικά ο Andrei Gromyko, σχεδόν μόνιμος υπουργός εξωτερικών. Οι Σοβιετικοί επέλεξαν την punk διότι τα καρφιά στα μπουφάν θύμιζαν βιομηχανική παραγωγή, άρα ήταν ιδεολογικά συμβατά. Ο Γκρομίκο, γνωστός φαν των Ramones (αν και δεν το παραδεχόταν δημόσια), διέταξε να κατασκευαστούν 3.000 μοϊκάνες σε κρατικό εργοστάσιο. Το σχέδιο κατέρρευσε όταν η KGB διαπίστωσε ότι οι punk αρνούνταν να συμπληρώσουν τα έντυπα Α-12 για ιδεολογικά συμβατό καρφί. Από την άλλη ο Μπρέζνιεφ προσωπικά επέμενε ότι το σωστό tempo για την επανάσταση είναι 180 bpm. Ο ίδιος ο  Andrei Gromyko είχε και απόλυτο έλεγχο και των Ρώσων κατασκόπων, ακόμα και Βρετανών διπλών πρακτόρων, που δεν ήταν και λίγοι. Ένας από αυτούς, ο John Alexander Symonds ή "Romeo spy" με την κωδική ονομασία SKOT, στρατολογήθηκε για να πλησιάσει νέους οργισμένους μουσικούς, που άνηκαν στην εργατική τάξη, όπως διαβάζουμε στο  Εγχειρίδιο ΚΓΒ για Μοϊκάνες και Ταξική Πάλη, έκδ. 1978.

Έτσι ο Romeo ξαμολήθηκε σε εργατικές γειτονιές, με μηδαμινά αποτελέσματα αρχικά. Αλλά μετά από κάποιες συζητήσεις με τον εντολοδόχο  του, κατέληξε να παρακολουθεί συναυλίες σε σχολικά γυμναστήρια, σαν ανιχνευτής μουσικών ταλέντων. Κάποια στιγμή κατέληξε στο Lancashire και συγκεκριμένα στο Poulton, όπου μια μπάντα από τσαντισμένους πιτσιρικάδες έπαιζε διασκευές των Rolling Stones. Πλησίασε έναν εκ αυτών, τον πιο τσαντισμένο και δίνοντας μια μικρή αμοιβή και υποσχόμενος μεγάλη καριέρα, κατάφερε να ορίσει μαζί του δυο τρία ραντεβού για να του κάνει κατήχηση, αλλά να μην το καταλάβει. Ήταν ο  Ian Stuart Donaldson, γνωστός αργότερα σαν Ian Stuart. Οι υπηρεσίες αρνούνται τα πάντα,... όπως πάντα... , εκτός από το γεγονός ότι ο πράκτορας λάτρευε τους Clash.

Γρήγορα ο πιτσιρικάς σχημάτισε μια πολλά υποσχόμενη μπάντα, τους Skrewdriver, με καθαρά Oi! ήχο, με την punk σιγά σιγά να αρχίσει να εκκολάπτεται. Ο κατάσκοπος μας, όμως δεν ερεύνησε καλά το παρελθόν της οικογένειάς του και καθώς οι πληγές του ναζισμού δεν είχαν ακόμα κλείσει καλά καλά, δεν μπορούσε να φανταστεί πως υπάρχουν και πολλά «αυγά του φιδιού», ακόμα και στην χώρα που νίκησε το τρίτο Ράιχ. Και ουσιαστικό το σχέδιο απέτυχε όταν οι κατάσκοποι τσακώθηκαν για το αν το πανκ είναι πιο επαναστατικό από το progressive rock και η σύσκεψη κράτησε 14 ώρες.

Τελικά σε ελάχιστο χρόνο το συγκρότημα άρχισε να κερδίζει οπαδούς. Το σχέδιο του διπλού κατάσκοπου όμως, το κατάλαβαν οι Βρετανικές μυστικές υπηρεσίες και απλά «ψιθύρισαν» στο τραγουδιστή το σχέδιο του και με μια λίγο μεγαλύτερη αμοιβή, το «αυγό του φιδιού» εκκολάφτηκε. Παράλληλα δημιουργώντας, όχι μόνο από τα πιο σιχαμερά μουσικά σχήματα με καθαρά ρατσιστικό προσανατολισμό, αλλά και του κίνημα του νεοναζισμού, που την επόμενη δεκαετία κατέκλισε όλη την Ευρώπη.  

Λίγο αργότερα συνελήφθη ο John Alexander Symonds και οι Skrewdriver συνέχισαν να χρηματοδοτούνται κρυφά από τις μυστικές υπηρεσίες, που είχε κρυφά αντι-κομμουνιστικά κονδύλια.

Το κείμενο αυτό αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας, οποιαδήποτε ομοιότητα είναι καθαρή σύμπτωση! 

Rock - e - pedia : Mathcore

 

Ακόμα και το χάος έχει την μαθηματική δομή του.

Mathcore (παλιότερα καταγραφόταν και σαν "chaotic hardcore" ή "noisecore")

 

Πως ακούγεται: Σαν μουσικοί της progressive αποφάσισαν να παίξουν hardcore, με τραγουδιστή που δεν χρειάζεται να χει ιδιαίτερες φωνητικές ικανότητες. Βασικά σαν καψόνι στον  ντράμερ με συνεχείς εναλλαγές ρυθμού. Ακόμα ακούγεται σαν μουσικοί με υψηλή εκπαίδευση ήθελαν να κάνουν hardcore μπάντα, βάζοντας μέσα μέχρι και jazz.

Γιατί να το ακούσουμε: είναι πολύπλοκο και δεν το βαριέσαι και έχει την ένταση του hardcore.

Γιατί όχι: χάνεσαι στον τέμπο και δεν ξέρεις πότε να κάνεις stagediving και πότε headbaging

Που; Η.Π.Α.

Πότε; Δεκαετία του ‘90

Ποιοι; Ουσιαστικά ο όρος είναι εφεύρεση μουσικών  δημοσιογράφων για να περιγράψει πιο noise και πιο τεχνική έκφραση της hardocore punk συγκροτημάτων όπως οι  Converge, Cave In, Today Is the Day, The Dillinger Escape Plan, Converge, Coalesce, Candiria, Botch, και Psyopus.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Dazzling Killmen, Craw, Rorschach, Drowningman, Universal Order of Armageddon,  Starkweather, Earth Crisis, Rolo Tomassi, Frontierer, The Armed, Black Matter Device, The Callous Daoboys, SeeYouSpaceCowboy

Μέρες δόξας:  από τα μέσα δεκαετίας του ’90 ως τα μέσα της δεκαετίας ’00, αλλά υπάρχει μια συνεχής ανανέωση στα συγκροτήματα και έχει το κοινό του το είδος.

Κόκκινη κάρτα: δύσκολα ανοίγεται σε πιο ευρύ κοινό.

Με τι μπερδεύεται; Hardcore punk, extreme metal, metalcore, post-hardcore, math rock, grindcore

Τι λες στον άσχετο; κάτι τύποι, γυμνοί από πάνω κάνουν θόρυβο, αλλά το κάνουν πολύ τεχνικά

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia : Math rock

 

Τα πάντα είναι μαθηματικά, όλη η ζωή καθορίζεται από μαθηματικές σχέσεις και εξισώσεις.

Math rock

Πως ακούγεται: σαν να μπλέχτηκε ένας μουσικόφιλος μπάμπουρας (βόμβος ή βομβίνος πιο επιστημονικά) ανάμεσα σε χορδές μιας 37-χορδης χειροποίητης ηλεκτρικής κιθάρας, τις οποίες πέρασε για άβακα και προσπαθούσε να κάνει μαθηματικές πράξεις. Στην πραγματικότητα είναι σαν progressive rock με ακόμα πιο περίεργα μουσικά μέτρα όπως 7/8, 11/8, 13/8.

Γιατί να το ακούσουμε: υποθέτω πως θα μπορούσε να είναι ένας καλός τρόπος για να επικοινωνήσουμε με εξωγήινους πολιτισμούς. Στην ουσία η πολυπλοκότητα του είδους δε μπορεί να κατανοηθεί με ένα άκουσμα, έτσι κάθε φορά που ακούς μια σύνθεση ανακαλύπτεις νέα μουσικά στοιχεία. Και γιατί η μουσική δεν είναι παρά μαθηματικά με ήχους. Γιατί ο ντράμερ είναι η μούρη/σταρ της μπάντας.

Γιατί όχι: γιατί μπορεί να θλάση τα μισά σου εγκεφαλικά κύτταρα, αν δεν έχεις εξασκηθεί στον ήχο αυτόν.

Που; Η.Π.Α. και Ιαπωνία

Πότε; Τέλη δεκαετίας του ‘80

Ποιοι; Οι ρίζες μπορούν φτάσουν πολύ βαθιά στον χρόνο ακόμα στον Igor Stravinsky ή Dave Brubeck. Σίγουρα όλοι οι μουσικοί του είδους επηρεαστήκαν από μπάντες όπως οι  King Crimson, Yes και Rush. Αλλά σαν βασικό σημείο αναφοράς του είδους είναι ο Steve Albini  και το πρώτο του συγκρότημα οι Big Black. Οι παγκοσμίως άγνωστοι Wider, οι Slint, Fugazi, και Naked Raygun είναι από τους πρωτοπόρους του είδους.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Drive Like Jehu, Don Caballero, Chavez, Battles, Chavez, Polvo, Owls, Tera Melos, Hella, The Blood Brothers, Plot to Blow Up the Eiffel Tower, June of 44, Rodan.

Μέρες δόξας:  Μέσα δεκαετίας του ’90 κυρίως χάρη σε μια σχετική επιτυχία κάποιων συγκροτημάτων του είδους.

Κόκκινη κάρτα: Καταντάει μουσικός αυνανισμός, κάτι σαν την τέχνη μόνο για την τέχνη.

Με τι μπερδεύεται; Με Indie rock, post-hardcore, progressive rock, minimal

Τι λες στον άσχετο; σκέψου κάτι εξισώσεις στο σχολείο που δεν καταλάβαινε γρι, ε αυτό σε μουσική.

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia : Latin metal

 

Πολλές φορές ίδια λέξη σε άλλη γλώσσα, δημιουργεί και διαφορετική αίσθηση ή συναίσθημα.

 

Latin metal (στα ισπανικά Heavy metal en español και στα πορτογαλικά Heavy metal em português)

 

Πως ακούγεται: Σαν μουσική υποθετικής ταινίας του Αλδομοβάρ για τις trans μεταμφιέσεις heavy metal συγκροτημάτων. Βασικά είναι heavy metal, που δεν ξέρεις αν είναι να κουνήσεις τον κώλο σου σε κάποιο λατινικό ρυθμό ή το κεφάλι σου κάνοντας headbaging. Είναι heavy metal στα ισπανικά με προσθήκη πνευστών και κρουστών που κατά βάσει ακούγονται σε λάτιν μουσική, με τέμπο πολλές φορές  να είναι αυτό της Salsa.

Γιατί να το ακούσουμε: γιατί σε συναυλία τέτοιου συγκροτήματος μπορείς να βγάλεις και την κοπέλα σου που θέλει λάτιν χορούς και συ θες να χτυπηθείς σαν γνήσιος μεταλλάς. Βασικά από βίτσιο, ακούγεται ενδιαφέρον και αρκετό πρωτότυπο.

Γιατί όχι: Γιατί δεν σου κάθεται στο αυτί η ισπανική γλώσσα μαζί με metal και η metal δεν είναι να κουνάς τον πωπό σου σαν να είσαι στο Rio de Janeiro την εποχή των καρναβαλιών. 

Που; Λατινική Αμερική κυρίως.

Πότε; Τέλη δεκαετίας ’70, Αλλά επίσης χρονιά ορόσημο είναι 1992, όταν η συναυλία των Iron Maiden στο Santiago της Χιλής ακυρώνεται μετά από αίτημα τοπικών εκκλησιών, ξεσηκώνοντας πολλούς να φτιάξουν δικές τους μπάντες.

Ποιοι; Ουσιαστικά ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον μουσικό δημοσιογράφο Robert Christgau, οποίος αναφερόταν στην μουσική του Carlos Santana σαν  «Latin-metal pop». Στην Ισπανία πρωτοπόροι του είδους ήταν Baron Rojo και Angeles del Infierno. Οι Αργεντινοί Hermética, Kraken από την Κολομβία και οι Khaos από την Ονδούρα είναι επίσης από τις πρώτες μπάντες του είδους.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Broncco, C.R.Y., Almafuerte, Malón, Kranium, Luzbel, Maleficia, Massakre, Rata Blanca, Rawhide, Ill Niño, Puya,   Acrania, Ankla

Μέρες δόξας:  Αν και δύσκολα προσδιορίζεται κάτι τέτοιο, πολλές μπάντες στην δεκαετία του ’90 έκαναν Αμερικάνικη και Ευρωπαϊκή περιοδεία. Η επιτυχία κάποιων συγκροτημάτων μπορεί να είναι τοπική.

Κόκκινη κάρτα: Οι αρχικές μπάντες του είδους ήταν απλά κακές αντιγραφές των αμερικάνικων ή ευρωπαϊκών (Αγγλικών). Γενικά η απαξίωση ισπανόφωνων συγκροτημάτων από Ευρωπαίους φίλους του είδους, κυρίως αυτών της Λατινικής Αμερικής. Πολλές φορές πολύ πρόχειρη παραγωγή.

Με τι μπερδεύεται; με βήματα ρούμπα ή σάμπα όταν κάνεις headbanging. Βασικά με πολλά ήδη metal, καθώς πολλά συγκροτήματα ακολουθούν μουσικά και άλλα υπο-είδη

Τι λες στον άσχετο; κάτι μεταλλάδες που δεν έχουν αποφασίσει αν θέλουν να παίξουν salsa ή heavy metal.

Jacek Henryk Maniakowski

Kasabian - Bumblebeee

 

Ένα rock συγκρότημα δεν είναι μόνο οι μουσικοί που το αποτελούν, αλλά ούτε μόνο η μουσική που παίζουν. Γύρω από τη βιτρίνα των ροκ σταρ, ή ακόμα των επίδοξων ροκ σταρ, υπάρχει ένα πλήθος ανθρώπων που δουλεύουν για ένα ευπρεπές αποτέλεσμα. Μια επιτυχημένη μπάντα είναι στην πραγματικότητα μια μικρή κοινωνία με δικό της, πολλές φορές, κώδικα επικοινωνίας. Αλλά η πραγματική ουσία και ο σκοπός είναι οι οπαδοί μιας μπάντας, αυτοί την αναδεικνύουν. Τα πραγματικά μεγάλα συγκροτήματα και όχι απαραίτητα με την εμπορική έννοια, σέβονται όχι μόνο τους συνεργάτες τους, αλλά και το κοινό τους. Κάποιοι φτάνουν ακόμα πιο μακριά, και δεν είναι λίγα τα παραδείγματα συγκροτημάτων που γράφουν τραγούδια για κάποιον οπαδό τους, όπως οι Kiss με το Detroit Rock City ή οι Foreigner με το Juke Box Hero. Άλλοι απλά υμνούν τους οπαδούς τους μέσα από κάποιο τραγούδι.

Μια καλή παρομοίωση θα μπορούσε να είναι ένα μελίσσι, άλλωστε ο χώρος μιας συναυλίας μοιάζει με κάτι τέτοιο, μιας που όλοι οι συμμετέχοντες πρέπει να είναι καλά συντονισμένοι. Η σωστή δόνηση είναι το ζητούμενο, όπως μια μέλισσα πετάει χάρη στη δόνηση που δημιουργεί. Αυτήν την εικόνα θα είχε προφανώς ο Sergio Pizzorno, κιθαρίστας και βασικός δημιουργός των Kasabian, όταν έγραφε το πρώτο τραγούδι για το 48:13, πέμπτο άλμπουμ των Βρετανών, που κυκλοφόρησε στα μέσα του 2014. Το 48:13 πήρε το όνομά του από τη συνολική διάρκεια του άλμπουμ — μια μινιμαλιστική ιδέα που ο Pizzorno θεωρούσε «κάθαρση» μετά από πιο περίπλοκες παραγωγές. Το τραγούδι Bumblebeee ήταν το πρώτο που γράφτηκε για το άλμπουμ αυτό, δύο χρόνια πριν την κυκλοφορία του, αλλά χωρίς να του δοθεί κάποιος τίτλος. Ουσιαστικά ο δημιουργός ήθελε να φτιάξει ένα κομμάτι που να συνδέει την μπάντα με τους οπαδούς. Και η βασική ιδέα γι’ αυτό το εγχείρημα, αλλά και η έμπνευση για τη μελωδία, ήρθε μετά από μια εμφάνιση των Damon Albarn’s Africa Express στο Granary Square του Λονδίνου, στην οποία παραβρέθηκε.

Αν και το μουσικό μέρος ήταν έτοιμο, και οι στίχοι το ίδιο, έλειπε ο τίτλος. Το λυρικό μέρος απευθύνεται στο δεύτερο πρόσωπο, στους οπαδούς της μπάντας. Life is so simple when you are with me / ’Cause when we’re together, I’m in ecstasy, οι στίχοι μοιάζουν περισσότερο με ερωτική εξομολόγηση, αλλά ο στόχος τους ήταν να δείξουν την ανάγκη του δημιουργού να βρίσκεται μαζί τους και πόσο απαραίτητοι είναι για την μπάντα. Τη λύση για τον τίτλο δίνει ο μικρός γιος του Pizzorno, ο Ennio, ο οποίος ονόμασε το τραγούδι Busy Bee. Αλλά του περήφανου τα αφτιά όλα τα ταιριάζουν και αυτό που άκουσε ο κιθαρίστας ήταν bumblebee. Οι συνειρμοί που ακολούθησαν είχαν τη μορφή χιονοστιβάδας, σαν να υπήρχε το όνομα ήδη στο μυαλό του, αλλά σε κάποια σκονισμένη γωνιά του. Εφόσον το τραγούδι είναι γραμμένο για τους οπαδούς της μπάντας και χωρίς αυτούς δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, όπως και ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τις μέλισσες, οι οπαδοί είναι σαν μέλισσες που κάνουν επικονίαση στα λουλούδια. Και όλη αυτή η διεργασία οδηγεί τελικά στην έκσταση μιας ζωντανής εμφάνισης.

Το Bumblebeee έγινε αμέσως live favourite και άνοιγε συχνά τις συναυλίες της περιοδείας, ακριβώς επειδή είχε γραφτεί για να «ανάβει» το κοινό. Ο Pizzorno έχει δηλώσει ότι το κομμάτι είναι «ένα κάλεσμα στα όπλα για τους fans», κάτι σαν τελετουργικό έναρξης.

Στο άλμπουμ, το τραγούδι προλογίζει μια ξεχωριστή εισαγωγή, το “(shiva)” διάρκειας 1:07, που βάζει τον ακροατή σε μια… μελισσο-κατάσταση. Το “(shiva)” πήρε το όνομά του από τον ινδουιστικό θεό της καταστροφής και της αναγέννησης — μια μεταφορά για την ενέργεια που θέλει να προκαλέσει το άλμπουμ από την πρώτη κιόλας στιγμή.Ο δημιουργός το χαρακτηρίζει σαν “Beastie Boys dub μαζί με λίγο Zeppelin και Rage Against The Machine στο ρεφρέν”. Για πρώτη φορά παίχτηκε στο Παρίσι στις 30 Απριλίου 2014. Εκεί γυρίστηκε και το βιντεοκλίπ του, υπό τις οδηγίες του Alex Courtes.

Jacek Henryk Maniakowski

Γιατί ακούμε metal ή punk μουσική; Η επιστήμη πίσω από την μουσική επιλογή

Ίσως από τα μεγαλύτερα ερωτήματα που έχουμε βασανίσει τους φιλοσόφους και επιστήμονες είναι κατά πόσο έχουμε ελεύθερη βούληση να επιλέγουμε, να αποφασίζουμε ουσιαστικά τι θα συνοδεύσει στη ζωή μας και για το υπόλοιπο τους. Από τι θα ασχοληθούμε από την παιδική μας ηλικία ως με ποιον άνθρωπο θέλουμε να τελειώσουμε τη ζωή μας. Ας κάνουμε επιλέξουμε κάτι από το τι φαγητό μας αρέσει φως και τη μουσική θα ακούσουμε. Η βούληση η δικιά μας δεν είναι ακριβώς ελεύθερη, ίσως κάποιες στιγμές μπορεί να γίνει αλλά στην ουσία, είναι πολλοί άλλοι παράγοντες που μας οδηγούν να κάνουμε οποιαδήποτε επιλογή. Και η μουσική, όπως σε κάθε πτυχή της ζωής μας, δεν αποτελεί καμία εξαίρεση.

Δεν ακούμε τη μουσική τυχαία. Δεν πατάμε κάποιο κουμπί επειδή απλά μας αρέσει ο ήχος, αλλά η επιλογή ενός μουσικού είδος είμαι μια πράξη το οποίο ορίζει την ταυτότητά μας, αλλά παράλληλα και μια νευροβιολογική αντίδραση καθώς και μια κοινωνική δήλωση και σίγουρα δεν μπορούμε να αφαιρέσουμε και την ψυχολογική ανάγκη. Και το γεγονός αυτό το επιβεβαιώνει και η επιστήμη, δηλαδή πώς η μουσική που ακούμε, ειδικά για κάποια είδη όπως είναι η metal και η punk, είναι αποτέλεσμα ενός σύνθετου πλέγματος παραγόντων και αίτιων τα οποία ξεκινούν από τον εγκέφαλο και φτάνουν ακόμα και στην κουλτούρα.

H ακρόαση της μουσικής καταφέρνει να ενεργοποιεί το σύστημα που σχετίζεται με την ανταμοιβή του εγκεφάλου, γεγονός το οποίο απελευθερώνει την ντοπαμίνη, δηλαδή την ουσία η οποία σχετίζεται με την ευχαρίστηση από το φαγητό, το σεξ ή ακόμα και το χρήμα. Μελέτη του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης έδειξε ότι η χορήγηση λεβοντόπα (πρόδρομος της ντοπαμίνης) κατάφερε να αυξήσει την απόλαυση από τη μουσική, ενώ επίσης η ρισπεριδόνη (ανταγωνιστής ντοπαμίνης) την περιόρισε σημαντικά. Η μελέτη αυτή λοιπόν, αποδεικνύει πως η μουσική απόλαυση έχει και βιολογική βάση και δεν αποτελεί απλά ένα πολιτισμικό κατασκεύασμα.

Η metal και η punk, αν και πολλές φορές θεωρούνται επιθετικά είδη με αρνητική διάθεση, παρόλα αυτά προκαλούν έντονη συναισθηματική διέγερση και σαν συνέπεια βοηθούν στην εκτόνωση του άγχους, της οργής καθώς και της απογοήτευσης. Μέσα από τις μελέτες έχει αναδειχθεί το γεγονός πώς οι ακροατές και φίλε αυτών των ειδών μπορούν να βιώσουν πολύ θετικά συναισθήματα, παρόμοια με εκείνα τα οποία προκαλούνται από μουσικά είδη που είναι πιο ήπια ή αλλιώς πιο εύπεπτα. Η μουσική καταφέρνει να γίνεται ένα εργαλείο της συναισθηματικής ρύθμισης, καθώς και η επιλογή της τις περισσότερες φορές είναι ασυνείδητη αλλά ταυτόχρονα και στοχευμένη. Δηλαδή, από τη στιγμή που ακούμε metal μουσική, δεν βιώνουμε κάποιον θυμό, αλλά αντίθετα νιώθουμε εκτόνωση. Κάτι ανάλογο ισχύει και για την punk μουσική, όπου κατά τη διάρκεια της ακρόασης της δεν απορρίπτουμε, αλλά επαναπροσδιορίζουμε.

Στην επιλογή της μουσικής που ακούμε, σημαντικό ρόλο παίζει επίσης και η προσωπικότητα. Οι οπαδοί της metal και της punk έχουν την τάση να είναι πιο ανοιχτοί σε οποιαδήποτε εμπειρία και παράλληλα κρατούν αρνητική στάση απέναντι σε μια συντηρητική εξουσία, έχουν ανάγκη για μοναδικότητα και επίσης πολύ χαμηλά επίπεδα αναζήτησης κάποιας θρησκευτικής ομαδοποίησης. Μελέτη του Swami το 2013 ανέδειξε το γεγονός πως η μεταλλάδες πολλές φορές έχουνε πιο χαμηλή αυτοεκτίμηση, αλλά ως αντίβαρο χρησιμοποιούν τη μουσική σαν έναν χώρο αυτοεπιβεβαίωσης καθώς και ταύτισης. Στην περίπτωση αυτή η μουσική γίνεται όχι απλά ένα καταφύγιο, αλλά ένας καθρέφτης της κάθε προσωπικότητας. Και σε τελική ανάλυση, δεν ακούμε την metal επειδή νιώθουμε θυμό, αλλά γιατί προσπαθούμε και θέλουμε να είμαστε αληθινοί.

Σε όλα αυτά προστίθεται και η κοινωνική πλευρά της προτίμησης μας για τη μουσική ως ένα κοινωνικό σήμα. Μια έρευνα των Clark & Lonsdale το 2023 απέδειξε πως η προτίμηση για μια πιο έντονη και επαναστατική μουσική έχει άμεση σχέση με πολύ υψηλή συλλογική αυτοεκτίμηση, δηλαδή οι ακροατές της νιώθουν υπερήφανοι για την ομάδα στην οποία ανήκουν και ταυτίζονται με αυτήν. Στην περίπτωση αυτή η μουσική γίνεται ένα badge of identity, δηλαδή ένα σύμβολο για το ποιος είμαι και πού ανήκω. Η ταύτιση αυτή δεν έχει να κάνει με τον ήχο, αλλά είναι μια δήλωση, μια φωνή, καθώς και η πίστη σε μια κοινότητα.

Η βία αποτελεί μια κρίσιμη περίοδος για τη διαμόρφωση όχι μόνο της προσωπικότητας του καθένα, αλλά και για την διαμόρφωση της μουσικής ταυτότητας. Η μουσική την οποία ακούμε μεταξύ 12 και 22 ετών αφήνει ένα ανεξίτηλο στίγμα, παράλληλα λειτουργώντας ως μουσικό imprinting το οποίο δύσκολα μπορεί να αλλάξει αργότερα. Η metal και η punk, με την ένταση και την ειλικρίνεια της, αλλά γενικά με την αντικομφορμιστική τους φύση, βρίσκουν το πιο εύκολο σημεία επικοινωνίας με την ψυχολογία ενός έφηβου, δηλαδή την ανάγκη για ανεξαρτησία, την αμφισβήτηση και την δημιουργία της ταυτότητάς του. Δεν αποτελεί ένα τυχαίο γεγονός πως οι πρώτες μπάντες που αγαπήσαμε στην εφηβεία, συνεχίζουμε να τις αγαπάμε για πάντα. Είναι οι πρώτες φωνές οι οποίες με τις νότες τους είπαν την πιο όμορφη κουβέντα σε φιλικές ψυχές: «είσαι εντάξει έτσι όπως είσαι».

Καλά στην επιλογή της μουσικής, καθοριστικό ρόλο έχει το περιβάλλον καθώς και η πολιτισμική έκθεση. Από τη στιγμή που έχουμε μεγαλώσει σε κοινότητες μέσα στις οποίες η punk ή η metal έχουν μια αισθητή παρουσία, είναι πολύ πιθανόν κράτησε ενσωματώσουμε ως ένα μέρος της πολιτισμικής μας ταυτότητας. Σε όλα αυτά προστίθεται και η γεωγραφία ως ένας ακόμα παράγοντας ο οποίος συμβάλλει στην επιλογή της μουσικής που ακούμε. Οι μελέτες έχουν δείξει πως η μουσικές μας ρίζες διαμορφώνονται πολύ νωρίς και παραμένουν σταθερές, ακόμα και αν έχουμε αλλάξει ριζικά πολιτισμικά μας περιβάλλοντα. Έτσι λοιπόν, η μουσική δεν είναι μόνο μια προσωπική επιλογή, αν αποτελεί επίσης και μια πολιτισμική μνήμη. Ουσιαστικά είναι ένα είδος soundtrack της γειτονιάς, της παρέας, της πρώτης συναυλίας. Είναι αυτή που κρατάει και τις παιδικές μας μνήμες, μαζί με τα αισθήματα μας, ακόμα ζωντανά.

Έχει πλέον αποδειχτεί πώς η μουσική έχει τη δυνατότητα να αποτελέσει ένα εργαλείο για την κατανόηση του εαυτού, ουσιαστικά μπορεί να γίνει ένα κλειδί αυτογνωσίας. Από τη στιγμή που ακούμε ένα τραγούδι το οποίο μας φέρνει κάποια συγκίνηση,  δεν είναι μόνο οι νότες που μας τη φέρνουν, αλλά ουσιαστικά ακόμα τον εαυτό μας. Η metal και η punk, με την ωμή ειλικρίνεια, στα όρια του κυνισμού, την άρνησή της για κάποιο είδος τι φτιασιδώματος, την αποδοχή του σκοτεινού και του ομιχλώδους, καταφέρνει να μας προσφέρει αυτό που λίγα είδη μπορούν, δηλαδή την αίσθηση πως δεν είμαστε μόνοι. Γιώργη μπορεί μετά να μετατραπεί σε ήχο, η αμφισβήτηση σε αριθμό καθώς και η μοναξιά έχει τις λέξεις της οι οποίες αποτυπώνονται στους στίχους.

Οι πιο πρόσφατες έρευνες δεν στοχεύουν να ακυρώσουν τη μαγεία που έχει η μουσική, αλλά ίσα ίσα προσπαθούμε να την εξηγήσουν, καθώς και να την αναδείξουν. Ουσιαστικά προσπαθούν να το γεγονός πως η επιλογή ενός είδους μουσικής αποτελεί μια πράξη βαθιά ανθρώπινη, αλλά επίσης και βαθιά πολιτισμική. Όλο αυτό έρχεται μα να δείξει το γεγονός πως δεν ακούμε metal επειδή είμαστε «σκληροί καριόληδες», δεν ακούμε απλά την πανκ επειδή είμαστε αντιδραστικοί. Ακούμε τα ίδια αυτά γιατί καταφέρνουν να μας επιτρέψουν, αλλά ίσως και να μας ωθήσουν λίγο περισσότερο, στο να είμαστε αληθινοί και πιο κοντά στον εαυτό μας, ουσιαστικά να είμαστε εμείς. Αυτό ακριβώς επιβεβαιώνεται και μέσα από τις σύγχρονες επιστημονικές έρευνες.

Η μουσική ουσιαστικά αποτελεί έναν τρόπο της ύπαρξης, είναι η σωκρατική μύγα η οποία προσπαθεί να τσιμπήσει, όχι για να βλάψει αλλά για να αφυπνίσει. Είναι η φωνή του Smith που σταματά πριν τον τερματισμό. Είναι το “I get knocked down, but I get up again”. Είναι το “God Save the Queen” που δεν σώζει τίποτα. Είναι το “Master of Puppets” που κόβει τα νήματα. Είναι το “Holiday in Cambodia” που δεν είναι καθόλου διακοπές. Είναι το “Roots Bloody Roots” που φωνάζει για καταγωγή και αντίσταση.

Συνοπτικά μπορούμε να πούμε πως η μουσική δεν είναι η επιλογή του ήχου, αλλά η επιλογή της ταυτότητας. Και σε αυτό συμφωνεί και η επιστήμη με τις σύγχρονες έρευνες της, επιβεβαιώνοντας το γεγονός πως οι ακροατές και οι φίλοι αυτών των ειδών το γνωρίζουν ήδη πώς η μουσική δεν είναι απλά η διασκέδαση. Είναι ένα τρόπος να υπάρχουμε και να θυμόμαστε, αλλά επίσης και να ζούμε σε ένα αντί-κόσμου. Έχοντας τις μνήμες μας, όχι μόνο στο μυαλό μας αλλά και στην καρδιά μας και ταυτόχρονα αντιστεκόμαστε με νότες. Να δημιουργούμε κοινότητες μέσα από τους ήχους και τις νότες, οι οποίες δεν ζητούν κάτι εμείς ή έγκριση άλλα προσφέρουν απλόχερα ένα καταφύγιο. Η metal και η punk δεν αποτελούν απλά μουσικά είδη, αλλά είναι ο τρόπος και το μέσον να μπορείς να υψώσει τη φωνή σου από τη στιγμή που δεν σε ακούει κανείς. Είναι ένα είδος που δεν αρκούνται στο να χαϊδέψουν, αλλά προσπαθούν να αφυπνίσουν. Ουσιαστικά αποτελεί το καλύτερο τεκμήριο στο αξίωμα πως η τέχνη δεν χρειάζεται να είναι απλά όμορφη, για να μπορεί να είναι αληθινή.

Η επιστήμη, μέσα από τις μελέτες της, τις αναφορές της στους νευροδιαβιβαστές, τις συγκριτικές τις στατιστικές και όποιους τρόπους χρησιμοποιεί για να τη εξερευνήσει, δεν αφαιρεί το μυστήριο της μουσικής, αλλά έρχεται για να δείξει προς αυτό το μυστήριο έχει πολύ βαθιές ρίζες, όχι μόνο στην ψυχή, αλλά και στον εγκέφαλο και στην ίδια την κοινωνία που ζούμε. Έρχεται να αποδείξει πως η επιλογή να ακούσουμε ένα τραγούδι δεν προέρχεται από ένα ρηχό «μου αρέσει», αλλά ουσιαστικά βασίζεται στο «με εκφράζει», «με σώζει», καθώς και «μου θυμίζει ποιος είμαι πραγματικά».

Και από τη στιγμή που η επιλογή της μουσικής είναι η metal ή η punk, τότε μιλάμε πολύ περισσότερο από μουσική, είναι μια βουτιά στην ίδια την ψυχή μας. Ουσιαστικά μιλάμε για μια «αντίσταση στην ομοιομορφία», για την «αποδοχή του σκοτεινού» ως ένα κομμάτι του ίδιου του εαυτού μας και τέλος για την «ανάγκη να ακουστείς χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσεις τίποτα». Η επιλογή αυτών των 2 ειδών ουσιαστικά είναι μια κραυγή, ως η ασβέστη φλόγα σε κάποιον ναό του ζωροαστρισμού, η οποία δεν σβήνει ποτέ, μια οργή η οποία δεν ξεχνά ποτέ και μια συλλογική μνήμη την οποία κανένας δεν μπορεί να υποτάξει.

Κάθε μουσικό είδος αποτελεί ένα σύμβολο, η metal και η punk είναι τα πιο ειλικρινή σύμβολα που έχουμε. Είναι μουσικά ρεύματα τα οποία δεν προσφέρουν προσδοκία κάποιας λύτρωσης, ούτε ουσιαστική παρηγοριά, αλλά απλόχερα δίνουν την αλήθεια, η οποία πολλές φορές δεν είναι καθόλου ευχάριστη, όμως είναι πάντα απαραίτητη. Και αυτός είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο επιλέγουμε αυτά τα είδη, όχι επειδή μας απαλύνουν τον πόνο και μας κάνουν να νιώθουμε καλά, αλλά επειδή μας κάνουν να νιώθουμε πραγματικά. Και σε αυτό τον τομέα, η επιστήμη δίνει απλόχερα τα δεδομένα της πήγε να το επιβεβαιώσει. Δεν είμαστε απλοί παθητικοί ακροατές, αλλά είμαστε δρομείς μεγάλων αποστάσεων με τη μουσική να είναι ο ρυθμός μας που ταιριάζει με τον χτύπο της καρδιάς.

 

Jacek Henryk Maniakowski

Πηγές: 

- [Clark & Lonsdale (2023) – Music preference, social identity, and collective self-esteem](https://journals.sagepub.com/doi/pdf/10.1177/03057356221126202) 

- [Futura Labs – Psychology of Music Genres](https://futuralabs.tech/blog/music/psychology-of-music-genres-6-reasons-why-we-love) 

- [Swami et al. (2013) – Personality and Preference for Heavy Metal](https://www.apa.org/pubs/journals/features/aca-a0034493.pdf) 

- [Verywell Mind – Music Preferences and Personality](https://www.verywellmind.com/music-and-personality-2795424) 

- [Neuroscience News – The Neuroscience of Musical Tastes](https://neurosciencenews.com/music-taste-neuroscience-25588/) 

- [Frontiers in Psychology – Neural Correlates of Emotion Regulation and Music](https://www.frontiersin.org/journals/psychology/articles/10.3389/fpsyg.2017.00501/full) 

- [PNAS – Dopamine modulates the reward experiences elicited by music](https://www.pnas.org/doi/pdf/10.1073/pnas.1811878116)