Anathema - Jade Vine acoustic Concert

Πίσω από τις ζωντανές εμφανίσεις μιας ροκ μπάντας κρύβεται μια ολόκληρη φιλοσοφία και για να πετύχουν εξ ολοκλήρου χρειάζεται να υπάρχει χημεία ανάμεσα σε όλα αυτά τα συστατικά που συνθέτουν ένα live. Ο χώρος, ο ήχος και το κοινό είναι από τα βασικά, εφόσον, φυσικά, η μπάντα έχει αποδείξει την αξία της. Μεγάλο ρόλο παίζει σίγουρα η συμπεριφορά της πάνω στη σκηνή, δηλαδή η σκηνική της παρουσία, αλλά και η επίγνωση του που ακριβώς παίζει, γεγονός που ίσως να φαίνεται υπερβολικό, αλλά από την άλλη δεν είναι λίγες οι φορές που ακόμα και μία άψογη εμφάνιση τελικά φαίνεται σαν δισδιάστατη απεικόνιση.  Ένας ακόμα σημαντικός παράγοντας είναι και το support-group, για το οποίο δεν είναι λίγες οι φορές που επέλεξα να πάω σε live. Αυτό συνέβη και με τους Jade Vine, αν και οι headliners ήταν οι αδερφοί Vincent Cavanagh και Daniel Cavanagh, μαζί με την υπέροχη Lee Douglas ή αλλιώς, αν θέλετε, οι Anathema σε ένα ακουστικό σετ.

Οι Jade Vine, που άνοιξαν τη συναυλία, είναι ένα συγκρότημα που δημιουργήθηκε από τους αδερφούς Κώστα και Μάριο Μαγδαληνό, οι οποίοι είναι και ο πυρήνας της μπάντας. Φυσικά και τα υπόλοιπα μέλη της είναι εξίσου αξιόλογα. Άλλωστε, η ισοτιμία μεταξύ των μελών μιας μπάντας είναι πάντα βασικός παράγοντας στο να μπορέσει αυτή να πετύχει. Και γι αυτούς δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία! Και μόνο το γεγονός ότι τους προτίμησε ο Daniel Cavanagh για να κάνει την παραγωγή στο “Nothing Can Hide from Light”, το ντεμπούτο τους άλμπουμ δεν είναι τυχαίο! Η συνθετική ικανότητα των Jade Vine σίγουρα θα μας κάνει να μιλήσουμε για αυτούς αρκετά στο μέλλον. Στη συγκεκριμένη εμφάνιση και αυτοί είχαν ετοιμάσει για το κοινό τους ένα  πλήρες ακουστικό σετ. Η συνέπεια στην έναρξη της συναυλίας είναι και αυτή «στα συν» της μπάντας, αν και  στα δικά μου «μείον», αφού δεν εμπιστεύτηκα τους διοργανωτές και καθυστέρησα… Σίγουρα όμως το ζεστό χειροκρότημα που έλαβαν από το κοινό, που ήρθε να δει τους Anathema, έφερε και σε μένα το χαμόγελο, ενώ  αποδεικνύει ότι και αυτά που γράφω παραπάνω για αυτούς δεν είναι υπερβολές ενός Maniako-wski!
Με ένα χαμόγελο για την πετυχημένη εμφάνιση, όπως συμπέρανα, αλλά και μια απογοήτευση που δεν ήρθα στην ώρα μου, ανέμενα τους headliners, ενώ συζητούσα με φίλους κυρίως για την έμπνευση που μάλλον εγκαταλείπει σιγά-σιγά την μπάντα... Όμως,  η κουβέντα συνέχιζε και καταλάβαινα πως αργούν κάπως να βγουν στην σκηνή. Βρήκα κι εγώ χρόνο για να «περιεργαστώ» το κοινό, το οποίο ήταν πολύ περισσότερο απ' όσο υπολόγιζα, παρ' όλο που γνωρίζω τη συμπάθεια του ελληνικού κοινού προς αυτούς. Η παρουσία κάποιων μουσικών, αλλά και μία αρκετά ευρεία γκάμα ηλικιών, δείχνει τη σημαντική θέση των Anathema, τουλάχιστον στις καρδιές των Ελλήνων fans της μουσικής τους . Μετά απ' όλες τις διαπιστώσεις που είχα κάνει, η μπάντα αργούσε ακόμα να εμφανιστεί και η κουβέντα με τους φίλους μου άρχισε να ξεφεύγει από τα μουσικά δρώμενα. Αλλά πριν εκτροχιαστεί τελείως και εκεί που θα αρχίζαμε να σχολιάζουμε τις όμορφες παρουσίες μέσα σε έναν χώρο φτιαγμένο καθαρά για συναυλίες, τα φώτα χαμήλωσαν, η «μουσική σίγησε»… και κοριτσίστικες τσιρίδες συναγωνίστηκαν τα αγορίστικα γκαρίσματα!
Τα ένα δυο λεπτά απόλυτης σιγής τελείωσαν με την αριστοκρατική είσοδο των τριών μελών του ακουστικού line up της μπάντας. Απλά ξεκίνησαν να παίζουν, αποκαλύπτωντας σε μένα τον αδαή, την χρηστικότητα κάποιων μηχανημάτων, για την οποία πραγματικά απόρησα. Το σκηνικό λιτό, αλλά και γοητευτικό μαζί, γρήγορα κέρδισε την προσοχή μου, αν και δεν είμαι από τους φανατικούς οπαδούς των Βρετανών. Το κοινό γνώριζε κυριολεκτικά τον κάθε στίχο των τραγουδιών τους και είχε μια άψογη συμπεριφορά. Οι «κλαμπάκηδες», αυτοί, δηλαδή, που ποτέ δεν «παρακολουθούν» μια συναυλία, αλλά πηγαινοέρχονται άσκοπα κατά την διάρκειά της, δεν υπήρχαν ούτε για δείγμα! Μια κοπέλα που πέρασε μπροστά μου μερικές φορές, πιθανόν δεν θα είχε και πολύ χώρο στην κύστη της και δεν ανήκει στην κατηγορία που προανέφερα!
Μετά από δυο τρία τραγούδια καλησπέρισαν τη Θεσσαλονίκη και το κοινό τους στη γλώσσα της χώρας, στην οποία έπαιζαν, κάτι που προσωπικά εκτιμώ πολύ! Αλλά και οι ίδιοι γνωρίζονται πλέον με το ελληνικό κοινό, έτσι, η συγκεκριμένη χειρονομία δεν αποτελεί γι αυτούς κάτι πρωτόγνωρο. Οι πρώτες νότες από την υπέροχη φωνή της Lee Douglas, με μάγεψαν και ακόμα περισσότερο ο τρόπος με τον οποίο τραγουδούσε, καθώς, εκτός από το ταλέντο της, έδειχνε και βαθιά παιδεία και γνώση της φωνητικής τέχνης. Το σετ συνεχιζόταν στο ίδιο τέμπο, και, παρόλο  που η εκτέλεση των τραγουδιών ήταν άψογη, άρχισα λιγάκι να το βαριέμαι. Οι αναφορές του Daniel Cavanagh στα σουβλάκια για πρωινό, ήταν μάλλον άστοχες μπροστά σε ένα πραγματικά μουσικόφιλο κοινό, που πειθάρχησε σε κάθε παρότρυνση των δυο αδερφών, ιδίως για την ελάχιστη χρήση φλας και για την αποφυγή, όσο ήταν δυνατό, του καπνίσματος. Η ησυχία που ζήτησαν για το πιο ατμοσφαιρικό κομμάτι του σετ, τηρήθηκε. Την αλλαγή στη ροή του κυρίαρχου τέμπο έφεραν δύο διασκευές΄  Η μία από τον Daniel και ήταν η διασκευή του τραγουδιού “Big Love” των Fleetwood Mac σε μια καταπληκτική ακουστική εκτέλεση. Η άλλη ήταν φυσικά το “Oh Darling” στην εκτέλεση της Lee Douglas. Μαγευτική εκτέλεση...
Το σετ τους κράτησε μία ώρα και κάτι. Όταν έφυγαν από τη σκηνή, όλοι περιμέναμε υπομονετικά για το encore, το οποίο και δεν άργησε να ξεκινήσει. Με έκφραση συμπάθειας προς την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα μας, ο Vincent Cavanagh μας παρότρυνε να μην αφήσουμε ποτέ τα “Fragile Dreams” να σπάσουν... και απλά ακολούθησε «πανζουρλισμός»! Η ακουστική εκτέλεση του τραγουδιού είναι κάπως διαφορετική από την κανονική, αλλά αποδεδειγμένα πολύ καλή. Η έκπληξη για μένα ήταν το δεύτερο τραγούδι που επέλεξαν για το encore τους, με το οποίο απέδωσαν έναν φόρο τιμής στους Pink Floyd! Το κοινό έγινε ένα μαζί τους στο άκουσμα του "we don' t need no education, we don’ t need no thought control" στην ακουστική εκτέλεση του “Another Brick in the Wall, Pt.2”. Μια πάρα πολύ καλή συναυλία, αν και πιστεύω πως θα μπορούσαν να «εκμεταλλευτούν» περισσότερο το κοινό, για το οποίο θα έπρεπε να είναι περήφανοι! Οι παροτρύνσεις τους για αγορές των προϊόντων τους δεν μου άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις. Δεν ταιριάζει σε μια μπάντα με τη δική τους ιστορία η νοοτροπία του πωλητή. Προσωπικά, τώρα, αν και πιστεύω πως από λειτουργική άποψη ήταν μια αψεγάδιαστη εμφάνιση, για κάποιο λόγο, δεν ένιωσα πως με γέμισε! Αλλά στη μουσική  δεν υπάρχουν καθορισμένα μέτρα και σταθμά και το αντικειμενικό έχει πάντα μια υφή υποκειμενικότητας...

Jacek Maniakowski

Διόρθωση κειμένου Maria Florokapi

Jade Vine - Echo-λόγιο

Οι Jade Vine απαντούν: 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Jade Vine είναι η ονομασία ενός πολύ όμορφου και σπάνιου λουλουδιού που ευδοκιμεί στις Φιλιππίνες. Ο λόγος που το επιλέξαμε σαν όνομα της μπάντας είναι ακριβώς το ότι είναι κάτι μοναδικό. Επίσης είναι εύηχο και εύκολο να θυμάσαι.

2) Χρήμα ή δόξα;
Όταν η μουσική σου ή όποια άλλη μορφή τέχνης κάνεις έχει σαν σκοπό τη δόξα τότε την κάνεις για λάθος λόγο. Το να θέλεις να αγγίξεις όσο περισσότερο κόσμο μπορείς, αυτό είναι εντελώς διαφορετικό και επιθυμητό. Όσο για το χρήμα, καλώς ή κακώς αν και δεν είναι ο στόχος μας, είναι απαραίτητο για να μπορούμε να συνεχίσουμε να κάνουμε μουσική και να την προωθούμε.

3) Πώς θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
“Νηφάλιοι”, και δεν εννοούμε από ουσίες αλλά από ανθρώπους, πιστεύω και υποσχέσεις.

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

Το σημείο μηδέν ήταν όταν τελικά αλλάξαμε το ύφος της μουσικής μας και βρήκαμε τι ακριβώς θέλουμε να παίξουμε. Αυτό μας οδήγησε αμέσως στο να εκφράσουμε μεσώ της μουσικής μας τις απόψεις μας, τις ανησυχίες μας, τα μηνύματά μας και γενικά να αποκτήσουμε μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Όλα τα υπόλοιπα ήταν ένα φυσικό επακόλουθο.

5) Τι μουσική σάς εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Δεν είναι η μουσική που δεν μας εκφράζει αλλά αυτό που προσπαθούν να διαφημίσουν μέσω της μουσικής τους κάποιοι καλλιτέχνες καθώς και ο σκοπός τους.

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική, πού θα τη χρησιμοποιούσατε;
Η μουσική, δεν ξέρω αν είναι υπερόπλο, αλλά σίγουρα μπορεί να αλλάξει ζωές, να διδάξει, να επαναστατήσει, να αγαπήσει, να προσφέρει. Αυτός είναι και ο σκοπός της μουσικής μας, όχι μόνο για τους fans μας αλλά κυρίως για εμάς τους ίδιους.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στη σκηνή;
Κάποιοι από εμάς με τον David Gilmour και κάποιοι με τους Toto!

 Η μουσική ως πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Ίσως και τα δυο ως ένα βαθμό αλλά όχι μόνο. Προσπαθούμε να καλύψουμε ένα πιο ευρύ φάσμα των ανησυχιών μας.

9) Οι επιρροές σας;

Οι κοινές επιρροές των Jade Vine είναι Pink Floyd, Anathema, Porcupine tree και γενικότερα συγκροτήματα και καλλιτέχνες της ατμοσφαιρικής Prog rock σκηνής. Όμως πιστεύω ότι ξεχωριστές επιρροές του καθενός από άλλα ήδη μουσικής είναι αυτές που κάνουν τη μουσική μας διαφορετική.

10) Μέσο ή σκοπός το συγκρότημα;
Μέσω έκφρασης, σκοπός ζωής.

11) Μέσο ή σκοπός η μουσική;
Τα πάντα, τρόπος ζωής.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Το οποιοδήποτε ταλέντο από μόνο του δεν αρκεί. Ίσως η αλαζονεία να είναι μία από τις κινητήριες δυνάμεις που οδηγούν το ταλέντο στο να φέρει αποτελέσματα και η ταπεινοφροσύνη να είναι ο κρυφός παράγοντας που το ελέγχει έτσι ώστε να μην επισκιάσει τα αποτελέσματα αυτά.

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

Δεν θα παρομοίαζα τη μπάντα σαν ένα μόνο ζώο αλλά σαν μια κυψέλη χωρίς βασίλισσες και κηφήνες. Οι Jade Vine εργάζονται ασταμάτητα, είναι δημιουργικοί και μοιράζονται το “μέλι” που παράγουν με όσους θέλουν να το γευτούν!

14) Μια ευχή για την μπάντα
Ελπίζουμε να μπορούμε να κάνουμε μουσική για το υπόλοιπο της ζωής μας και ευχόμαστε σαν μπάντα να μπορέσουμε να αγγίξουμε όσο περισσότερο κόσμο
γίνεται και να έχουμε διάρκεια.

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας

Αν υπάρχει δεν το έχουμε βρει ακόμα. Ίσως γιατί αντιμετωπίζουμε τη μουσική με την ίδια αγάπη και ενθουσιασμό όπως όταν ήμασταν μόνο ακροατές.

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/TheJadeVineUK

Jade Vine

Το Jade Vine( (Strongylodon macrobotrys) , γνωστό για τα εντυπωσιακά γαλαζοπράσινα, σαν νύχι άνθη του, παράγει μια κρεμάμενη ταξιανθία. Το λουλούδι γονιμοποιείται από τις νυχτερίδες που κρέμονται ανάποδα για να πιουν το νέκταρ του. Αυτά τα σπάνια λουλούδια σπάνια μπορεί κανείς να τα δει πλέον στη φύση ​​και πιστεύεται ότι απειλούνται από την αποψίλωση των φυσικών οικοτόπων τους στις Φιλιππίνες. Σίγουρα δε θα γράψω γράψω οδηγό χλωρίδας των Φιλιππίνων  αλλά αυτά τα "λουλούδια" παίζουν μουσική και το κάνουν καλά. Άλλωστε δεν θα τους έκανε τιμή να συνεργαστεί μαζί τους ο παραγωγός Danny Cavanagh των Anathema.

Οι Jade Vine δημιουργήθηκαν το 2006, από τους αδελφούς Κωνσταντίνο(guitar, vocals) και Μάριο Μαγδαληνό(guitar, vocals), στο συγκρότημα προσχωρεί και ο Μπάμπης Μαργαριτίδης (drums, percussion) όταν ακόμα λέγονταν Uncaused Creation. Επί 6 χρόνια δούλευαν σκληρά να βελτιωθούν στο βροχερό Λονδίνο. Το 2012 είναι γι αυτούς σταθμός. Ο Roy Stewart (bass guitar) συμπληρώνει το σχήμα. Αλλάζουν μουσική κατεύθυνση. Οι επιρροές τους Pink Floyd, Porcupine Tree, Anathema και Pain of Salvation φαίνονται και στις συνθέσεις τους. Ηχογραφούν το ντεμπούτο άλμπουμ τους, το “Nothing Can Hide From Light” και είναι έτοιμοι να κατακτήσουν την Ευρώπη.

Jacek Maniakowski