The Undertones - Teenage Kicks

 

Η ρήση «δεν έχει σημασία τι λες, αλλά τι καταλαβαίνουν αυτοί που σε ακούνε» έχει μια ουσιαστική προέκταση: «...και πόσοι σε ακούνε». Κάθε λόγος, κάθε δημιουργία, χρειάζεται κάποιον να τη διαδώσει. Πνευματικοί άνθρωποι χάθηκαν στη λήθη της ιστορίας επειδή δεν υπήρχε κανείς να μεταφέρει τον λόγο τους. Όπως και ιστορικά γεγονότα που δεν καταγράφηκαν ποτέ — απλώς σβήστηκαν.

Στη μουσική, τα πράγματα δεν είναι πολύ διαφορετικά. Τα σκονισμένα κιτάπια της μουσικής ιστορίας είναι γεμάτα από αριστουργήματα που δεν βρήκαν ποτέ το δρόμο προς το κοινό, επειδή δεν υπήρχε κανείς να τα αναδείξει. Από την άλλη, υπάρχουν τραγούδια που έγιναν γνωστά επειδή απλώς τα λάτρεψε ένας DJ — και η αγάπη του αυτή τα εκτόξευσε. Όπως συνέβη με το City am Fenster, που έγινε λατρεμένο χάρη σε έναν ραδιοφωνικό παραγωγό που το πίστεψε.( http://www.echoadventures.net/index.php/el/song-stories/346-city-am-fenster )

Ίσως η punk rock/new wave μπάντα των The Undertones να είχε μείνει στη μνήμη κάποιων μεθυσμένων Ιρλανδών μιας παμπ στο Derry, αν δεν υπήρχε γι’ αυτούς ένας «απόστολος» να κολλήσει με ένα τραγούδι τους. Οι Βόρειο-Ιρλανδοί, στα πρώτα χρόνια της ύπαρξής τους (1975–1983, με επανασύνδεση το 1999), κυκλοφόρησαν τέσσερα άλμπουμ. Όμως μόνο το πρώτο, του 1979, έβγαλε ένα τραγούδι που έμελλε να γίνει ύμνος κάθε τσαντισμένου έφηβου: το Teenage Kicks.

Το κομμάτι γράφτηκε το 1977 από τον κιθαρίστα John O'Neill, βασικό συνθέτη της μπάντας. Δεν είχε κάτι το λυρικά επαναστατικό, ούτε μουσικά πρωτοποριακό — ήταν απλώς ένα καλό punk τραγούδι, απλό, άμεσο, με τίτλο που δεν είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ ως τότε. Και όμως, η επιτυχία του δεν ήρθε από την μπάντα. Ήρθε από τον John Peel, τον θρυλικό παραγωγό του BBC Radio 1.

Οι Undertones έστειλαν το demo του τραγουδιού στον Peel μία και μοναδική φορά. Δεν περίμεναν τίποτα. Ούτε ότι θα το παίξει. Ούτε ότι θα το αγαπήσει. Ούτε ότι θα το παίξει δύο φορές στη σειρά — κάτι που δεν είχε ξανακάνει ποτέ. Ούτε ότι θα του δώσει 28 αστερίσκους, όταν η βαθμολογία του στα τραγούδια κυμαινόταν από 1 έως 5. Ούτε ότι θα γίνει το αγαπημένο του τραγούδι από το 1978 μέχρι τον θάνατό του το 2004.

Ο Peel ταυτίστηκε με το τραγούδι περισσότερο από το ίδιο το συγκρότημα. Σε συνέντευξή του στην The Guardian το 2001, είχε δηλώσει πως, πέρα από το όνομά του, οι μόνες λέξεις που ήθελε να γραφτούν στον τάφο του ήταν ο στίχος:

“Teenage dreams, so hard to beat.”

Και αυτό ακριβώς έγινε το 2008, όταν τοποθετήθηκε επιτύμβια πλάκα με τον στίχο χαραγμένο. Το τραγούδι έπαιξε και στην κηδεία του, τον Οκτώβριο του 2004.

Το συγκρότημα συνέχισε να γράφει μουσική και να κυκλοφορεί τραγούδια που θεωρούσε καλύτερα από το Teenage Kicks — αλλά η ιστορία είχε ήδη γραφτεί. Και γράφτηκε γιατί κάποιος τους άκουσε. Και τους πίστεψε.

Jacek Henryk Maniakowski 

Rod Stewart - Maggie May

Δεν είναι λίγες φορές που ένας μουσικός μοιράζεται τις δικές του προσωπικές εμπειρίες μέσω του λυρικού μέρους των τραγουδιών. Οι στιγμές αυτές, στην πλειονότητά τους, αφορούν κάποια γυναίκα. Φυσικά, κάποιοι φτάνουν σε εξομολογήσεις πολύ προσωπικές, αλλά αλλάζοντας κάποια ονόματα. Και κάνοντας μια μικρή έρευνα, μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι κάποια ονόματα φιγουράρουν πιο συχνά  είτε σαν τίτλος τραγουδιού είτε σαν αναφορά μέσα στους στίχους. Ένα από αυτά είναι το όνομα Maggie, αλλά το επίθετο May, που συνήθως το συνοδεύει, σε κάνει να αναρωτηθείς για τη συγκεκριμένη προσωπικότητα. Αν είσαι κάτοικος του Liverpool, δεν υπάρχουν αυτές οι απορίες.

Ίσως το πιο γνωστό και επιτυχημένο Maggie May είναι αυτό του Rod Stewart, από το άλμπουμ του Every Picture Tells a Story, του 1971. Η συνδημιουργία του τραγουδιστή μαζί με τον Martin Quittenton κυκλοφόρησε αρχικά σαν B' πλευρά του σινγκλ Reason to Believe. Αλλά οι DJ's στην Αμερική το μετατρέψανε σε A' πλευρά. Ήταν η πρώτη σημαντική επιτυχία στη σόλο καριέρα του τραγουδιστή. Και τι επιτυχία: Νο 1 ταυτόχρονα και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και στις ΗΠΑ, ενώ το άλμπουμ έφτασε επίσης στην κορυφή των charts. Το τραγούδι έμεινε πέντε εβδομάδες στο Νο 1 στο UK και ισάριθμες στο Billboard Hot 100.

Ακόμα και ο ίδιος ο Stewart αναρωτιέται πώς έγινε αυτό, μιας και θεωρεί ότι το τραγούδι είναι απλό σύνολο από συγχορδίες χωρίς κάποια μελωδία. Μουσικά, το τραγούδι δεν προσαρμόστηκε καθόλου στις απαιτήσεις του μάρκετινγκ ή της μόδας. Η πρώτη του εκτέλεση έμεινε αυθεντική, ακόμα και στο σόλο στο μαντολίνο και αυτό μάλλον λόγω του ότι μπήκε σαν B-side στην αγορά. Το μαντολίνο έπαιξε ο Ray Jackson από τους Lindisfarne, αν και δεν αναφέρεται στα credits, γεγονός που προκάλεσε αργότερα διαμάχη. Στην τηλεοπτική εμφάνιση στο Top of the Pops, το μαντολίνο “υποδύθηκε” ο John Peel, DJ και φίλος του συγκροτήματος, προσθέτοντας μια δόση χιούμορ στην παρουσίαση.

Αρχικά, η δισκογραφική δεν ήθελε να μπει το κομμάτι στον δίσκο, θεωρώντας ότι δεν είχε “ραδιοφωνική” μελωδία. Όταν κυκλοφόρησε το άλμπουμ, ο Stewart ήταν ακόμα μέλος των Faces, και η επιτυχία του τραγουδιού ήταν ο κύριος λόγος της αποχώρησής του. Παράλληλα, ήταν και η αιτία να εγκαταλείψει την πατρίδα του, λόγω των υψηλών φορολογικών συντελεστών για τους καλλιτέχνες εκείνη την εποχή.

Στο λυρικό μέρος, ο Stewart απλά περιγράφει την πρώτη του σεξουαλική εμπειρία στα 16 του, δέκα χρόνια πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ, στο Beaulieu Jazz Festival του 1961. Όπως εξομολογείται στην αυτοβιογραφία του, είχε τρυπώσει στο φεστιβάλ μέσα από έναν σωλήνα αποχέτευσης και, σε μια απομονωμένη γωνιά του γρασιδιού, είχε μια σύντομη και μάλλον απογοητευτική εμπειρία με μια μεγαλύτερη γυναίκα που τον προσέγγισε στο beer tent.

Η ιστορία που περιγράφει είναι σχεδόν η πραγματική, με το όνομα να είναι απλά ψεύτικο. Το όνομα Maggie May χρησιμοποιείται για τις πόρνες του δρόμου, και στους στίχους δεν αναφέρεται πλήρες. Με αυτό τον τίτλο υπάρχει ένα παραδοσιακό τραγούδι του Liverpool, που έχει γνωρίσει πολλές εκτελέσεις — μεταξύ των άλλων και από τους The Beatles, στο άλμπουμ Let It Be (1970), όπου τραγουδούν μια σύντομη εκδοχή του παραδοσιακού Maggie Mae. Το τραγούδι αυτό, που προέρχεται από τη skiffle σκηνή των ’50s, μιλά για μια πόρνη που λήστευε ναυτικούς στην Lime Street και εξορίστηκε στην Van Diemen’s Land (σημερινή Τασμανία). Από εκεί εμπνεύστηκε και τον τίτλο ο Stewart.

Το Maggie May παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια του Rod Stewart και έχει συμπεριληφθεί σε σχεδόν όλες τις συλλογές του. Το 2004, το περιοδικό Rolling Stone το κατέταξε στο Νο 130 στη λίστα με τα 500 σπουδαιότερα τραγούδια όλων των εποχών, ενώ το 2017 μπήκε στο Grammy Hall of Fame.

Jacek Henryk Maniakowski