Ο Μάρσαλ Μακ Λούαν είχε πει το περίφημο "Το μέσο είναι το μήνυμα", προφητεύοντας ουσιαστικά την εξάπλωση του διαδικτύου. Το άλλο του απόφθεγμα "τα εργαλεία είναι απλά προεκτάσεις των χεριών" ουσιαστικά το συμπληρώνει. Στην μουσική η ανάπτυξη της τεχνολογίας πάνω στον ήχο, δημιούργησε νέα δεδομένα και η φράση του Καναδού κοινωνιολόγου βρήκε την πλήρης εφαρμογή του, όπου το μέσον είναι το διαδίκτυο και το μήνυμα είναι η ανταλλαγή ιδεών. Και η ανταλλαγή αυτή είναι σα μια ερωτική πράξη, που το αποτέλεσμα της πάντα είναι η δημιουργία μια νέας ζωής και στην συγκεκριμένη περίπτωση νέας μουσικής προσέγγισης. Όπου πλέον οι ήχοι μπορεί να δημιουργηθούν με λιγότερο παραδοσιακούς τρόπους.
Η ψηφιοποίηση του ήχου άνοιξε τα φτερά σε πολλούς μουσικούς, επειδή η διαχείρισή του έγινε πολύ πιο εύκολη. Ο καλλιτέχνης είχε πλέον την δυνατότητα να αφοσιωθεί πολύ περισσότερα στην δημιουργία της μελωδίας, παρά στον χειρισμό κάποιου μουσικού οργάνου. Οι πρωτοπόροι αυτής της προσέγγισης ήταν οι Massive Attack, που το ταλέντο των δυο μουσικών παραγωγών Robert "3D" Del Naja και Grant "Daddy G" Marshall δημιούργησε, όχι μόνο ξεχωριστό ήχο, αλλά ολόκληρο μουσικό ρεύμα, το trip hop. Και το "Unfinished Sympathy" ήταν το πρώτο βήμα σε αυτό το νέο μουσικό μονοπάτι. Δημιουργία των Grantley Marshall, Andrew Vowles, Robert Del Naja, Jonathan Sharp και της Shara Nelson, η οποία κάνει και τα φωνητικά κυκλοφόρησε μέσα από το ντεμπούτο τους άλμπουμ, το Blue Lines, που κυκλοφόρησε αρχές του 1991 και ηχογραφήθηκε λίγους μήνες νωρίτερα.
Οι στίχοι της Nelson "Like a soul without a mind/ In a body without a heart/ I'm missing every part" δείχνουν παντελής έλλειψη πρωτοτυπίας, αλλά δε μας νοιάζει, μιας και δεν είναι αυτό το ζητούμενο στο συγκεκριμένο τραγούδι. Το ντουέτο έκανε ένα κολάζ μουσικών και ήχων με την συνεισφορά του Jonny Dollar στην παραγωγή. Το τραγούδι ενσωματώνει τα σκρατς, χαρακτηριστικό της hip hop και rap, μαζί με κρουστά από το " Strut Parade ( Instrumental ) " του JJ Johnson και όλα κάτω από τα hip-hop beats. Τα μοναδικά φωνητικά της τραγουδίστρια Shara Nelson, είναι απλά σαν να σκεπάζεις με μετάξι ένα καλλίγραμμο κορμί, που τα χαρακτηριστικά του διακρίνονται κάτω από αυτό. Τα αντρικά samples "hey, hey, hey, hey...", όσο και αν δεν φαίνονται αντρικά, ανήκουν στον John McLaughlin, από τους Mahavishnu Orchestra και ακούγονται στο τραγούδι τους "Planetary Citizen" του 1974. Τα έγχορδα που ενορχηστρώθηκαν από τον Wil Malone συμπληρώνουν το μουσικό αυτό κολάζ.
Και κει που νομίζει κανείς πως έχει ανακαλύψει την προέλευση του κάθε κομματιού του παζλ, υπάρχουν και τα καμπανάκια από το τραγούδι "Take Me To The Mardi Gras" του τζαζίστα Bob James. Το τραγούδι κυκλοφόρησε αμέσως μετά τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου και λόγω μιας ευαισθησίας το όνομά τους ήταν απλά «Massive». Μόλις όμως, η ένταση της κοινωνικής υποκρισίας μειώθηκε, έγιναν ξανά Massive Attack.
Το βιντεοκλίπ γυρίστηκε από τον Baillie Walsh στην West Pico Boulevard του Los Angeles. Σ' αυτό απεικονίζεται η Nelson να περπατάει στο πεζοδρόμιο της λεωφόρου αυτής, αγνοώντας από μεθύστακες , συμμορίες , ποδηλάτες μέχρι και άτομα με ειδικές ανάγκες. Πίσω της ακολουθούν τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ. Την ιδέα την δανείστηκαν και οι The Verve στο "Bitter Sweet Symphony" ( http://echooadventures.blogspot.gr/2013/04/the-verve-bitter-sweet-symphony.html ) , 6 χρόνια αργότερα. Από τις πιο ενδιαφέρουσες διασκευές είναι αυτή της Tina Turner. Το τραγούδι γνώρισε τεράστια επιτυχία, όπως και το άλμπουμ, αναδεικνύοντας τους σε μουσικούς παγκόσμιας κλάσης.
