Το "Some Velvet Morning",
το γνώρισα στις αρχές των '00, από τους
Primal Scream με την Kate Moss, να λικνίζεται
ερωτικά στο βιντεοκλίπ και να κάνει τα
γυναικεία φωνητικά. Η ιστορία του όμως
ξεκινάει την χρονιά του 1967, όταν το
δημιούργησε ο Lee Hazlewood. Το ηχογράφησε σε
ντουέτο μαζί με την Nancy Sinatra και το
τραγούδι μπήκε στο δικό της άλμπουμ
Movin' with Nancy. Το single γνώρισε αρκετή απήχηση
και έφτασε Νο 26 στο Billboard Hot 100, την επόμενη
χρονιά.
Το κομμάτι ξεχειλίζει
από περίσσιο ερωτισμό, που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο, ούτε καν την συντηρητική London's The Daily Telegraph, που το 2003 την χαρακτήρισε
" Το πιο παράξενο, εθιστικό, σεξουαλικά σκοτεινό τραγούδι που έχει βγει ποτέ-
φιλόδοξο, όμορφο και αξέχαστο".
Στιχουργικά, όπως σχεδόν σε όλα τα
ψυχεδελικά κομμάτια, παρουσιάζει πολλές
ασάφειες. Οι στίχοι χωρίζονται σε
αντρικούς και γυναικείους. Το αντρικό
μέρος αναφέρεται στους τρόπους αγάπης
προς μια μυστηριώδη και δυνατή γυναίκα,
που αυτοαποκαλείται Phaedra. Ενώ τα γυναικεία
φωνητικά, πάνω σε πιο απαλή μουσική
υπόκρουση, για όμορφες εικόνες της φύσης
και για κάποια μυστικά που δημιουρήθηκαν
από ένα ασαφές συλλογικό "εμείς"
Το τέμπο του από 4/4, που είναι αντρικά
φωνητικά σε 3/4 στα γυναικεία. Οι διασκευές
πάρα πολλές, σχεδόν πάντα σε ντουέτο,
αλλά με μακράν, πιο πετυχημένη αυτή των
Primal Scream μαζί με το τοπ μόντελ Phaedra. Ακόμα
το τραγούδι έδωσε όνομα σε indie rock group.
Κάπου στην εφηβεία ξεκινάνε τα πάντα για όλους μας. Εκεί τα όνειρα μας παίρνουν τεράστιες διαστάσεις και φαντάζουν απλά ένα βήμα μακριά από την πραγματοποίηση τους. Κάπου εκεί ξεκινάνε και μεγαλύτερες μουσικές ιστορίες, αν όχι όλες, οι πιο πολλές τουλάχιστον. Σχεδόν κάθε πιτσιρικάς, που έχει λύσει τα βασικά προβλήματα επιβίωσης, με μια εσωτερική "πρωταρχική κραυγή" απαιτεί την πραγματοποίηση του κάθε του ονείρου. Σε αυτή την ηλικία ξεκινάει και οι ιστορία των Primal Scream, κάπου στην γη των Highlander και του Sir William Wallace.
Σε ένα προάστιο της Glasgow, το Mount Florida, ξεκινάει μια ιστορία που διαρκεί εδώ και 31 χρόνια, η ιστορία των Primal Scream (πρωταρχική κραυγή), από τα πιο αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα της Alternative rock και indie pop βρετανικής μουσικής σκηνής. Οι πρωταγωνιστές της αρχής της ιστορίας ήταν Bobby Gillespie, Robert Young και Alan McGee, μετέπειτα μάνατζερ του γκρουπ. Η πρώτη "πνοή" του πνεύματος του Rock'n'Roll ήταν μια συναυλία των Thin Lizzy και η χρονική στιγμή ήταν κάπου στο 1978. Μετά από αυτό οι McGee και Gillespie, προσχωρούν σε ένα τοπικό punk rock, τους The Drains, όπου παίζει κιθάρα ο 15χρονος τότε Andrew Innes. Το συγκρότημα δεν κράτησε πολύ καθώς ο McGee μετακόμισε στο Λονδίνο. Ο Gillespie ανακαλύπτει την New Wave και μουσικές του συναναστροφές είναι γύρω από την μουσική αυτή. Αφού ανακαλύπτει τους Velvet Underground και The Byrds, θέτει και τις βάσεις για τις μελλοντικές επιρροές του γκρουπ που δημιουργεί, καθώς παίζουν τις δικές τους διασκευές πριν ξεκινήσουν να γράφουν τα δικά τους μουσικά κομμάτια.
Το συγκρότημα παίρνει σάρκα και οστά, αν και ακόμα σε "εμβρυακή" κατάσταση, το 1982. Το όνομά του το εμπνέονται από primal therapy, ένα είδος ψυχοθεραπείας που δημιούργησε ο Arthur Janov. Ο σκοπός της είναι να θεραπεύσει παιδικά τραύματα και διάφορες νευρώσεις και η θεωρία αυτή αποτυπώνεται στο βιβλίο The Primal Scream. Με αυτό το όνομα κάνουν και την πρώτη τους ζωντανή εμφάνιση την ίδια χρονιά.
Το πρώτο τους σινγκλ The Orchard, ο McGee το ηχογραφεί με την ανεξάρτητη Essential Records. Τις ταινίες αυτής της ηχογράφησις τις καίει, λίγα χρόνια μετά ο Jim Beattie, με όλο το δίκιο με το μέρος του, καθώς ήταν απλή μουσική καρικατούρα. Το δεύτερο τους σινγκλ Crystal Crescent έχει καλύτερη τύχη καθώς συμπεριλαμβάνεται σε μια συλλογή. Ο Gillespie παίζει τύμπανα στους The Jesus and Mary Chain, παράλληλα, κάτι που επιβραδύνει την πορεία των Primal Scream. Μόλις το 1986 ξεκινάνε σοβαρή προσπάθεια σαν συγκρότημα, με τον Gillespie να 'χει μοναδική ασχολία το γκρουπ του. Το lineup συμπληρώνουν Jim Beattie, Robert Young, Stuart May, Tom McGurk και Martin St. John. Με αυτήν την σύνθεση ηχογραφούν και το πρώτο αξιόλογο τους σινγκλ, το "All Fall Down" στην νεο-ιδρυθείσα δισκογραφική του McGee, την Creation Records.
Με κάποιες αλλαγές στη σύνθεσή τους κυκλοφορούν το πρώτο τους άλμπουμ Sonic Flower Groove, το 1987 με αρκετή εισπρακτική επιτυχία. Το δεύτερο τους, ομώνυμο άλμπουμ βγαίνει το 1989, με φανερή ροκ μεταστροφή τους. Δύο χρόνια αργότερα έρχεται και απόλυτη αναγνώριση με το Screamadelica, ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας του '90. Το 1994 ΄κυκλοφορούν το Give Out But Don't Give Up και τρία χρόνια αργότερα το Vanishing Point, εμπνευσμένο από την ομώνυμη ταινία. Το XTRMNTR ( "Exterminator") του 2000 εδραιώνει τη θέση τους στην παγκόσμια μουσική σκηνή, με πλήθος διακρίσεων, αποκορύφωμα των οποίων είναι να βραβευτεί σαν το άλμπουμ της χρονιάς από NME Carling Awards έναν χρόνο αργότερα. Κυκλοφορούν άλλα τρία άλμπουμ, Evil Heat (2002), Riot City Blues (2006), Beautiful Future (2008).
Μετά από 5 χρόνια δισκογραφικής σιωπής το 2013 και συγκεκριμένα στις 6 Μαϊού κυκλοφορούν το More Light. Με σύνθεσή τους να αποτελείται από Bobby Gillespie, Andrew Innes, Martin Duffy, Darrin Mooney, Barrie Cadogan, Simone Butler, Debbie Googe έδωσα ήδη τα πρώτα δύο δείγματα από την νέα τους δουλειά: το 2013, με το οποίο ξεκινάει το άλμπουμ και κυκλοφόρησε 25 Φλεβάρη και το "It's Alright, It's Ok" που κυκλοφόρησε στις 23 του Μάρτη και "κλείνει" την αναμενόμενη τους κυκλοφορία. Τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου είναι: "River Of Pain", "Culturecide", "Hit Void", "Tenement Kid", "Invisible City" ,"Goodbye Johnny", "Sideman", "Elimination Blues", "Turn Each Other Inside Out", "Walking With The Beast", "Relativity" .
Τα πρώτα δείγματα τουλάχιστον δείχνουν εντυπωσιακά και μάλλον θα προστεθεί η νέα τους δουλειά στις μεγάλες κυκλοφορίες του 2013, έτος που αποδεικνύεται τυχερό για μουσικόφιλους. Φρέσκοι όσο ποτέ έχουν κατακτήσει με την μουσική τους, την απλότητα, μια αρετή που θεωρείται η "βασίλισσα των Αρετών" από τις ανατολικές φιλοσοφίες. Οι Primal Scream αποδεικνύουν το μέγεθός τους, με την λάμψη τους να κατακτά νέους οπαδούς, αφήνοντας τους παλιούς με ένα ευρύ χαμόγελο ικανοποιήσεως...
