The Cure - A Letter to Elise

 Η πηγή της δημιουργίας βρίσκεται στα πιο σκοτεινά βάθη της ψυχή του κάθε ανθρώπου, είχε πει κάποιος. Και τις πιο πολλές φορές αυτό συμβαίνει, όταν ένας μουσικός προσπαθεί να τολμήσει να κοιτάξει στα σκοτεινά το βάθη και να το μεταφέρει σε λίγους στίχους και νότες. Ουσιαστικά έτσι γεννιέται και η ποίηση, αλλά και η συγγραφή, οι οποίες είναι και πολλές φορές βάση για έμπνευση στην δημιουργία κάποιου τραγουδιού. Αφορμή υπήρχε τραγούδι κάποιου άλλου καλλιτέχνη είτε κάποιο ποίημα είτε ακόμα ένα βιβλίο που όρισε τον ψυχισμό του μουσικού. Ακόμα και τα τρία μαζί, ολοκλήρωναν τα συναισθήματά του καλλιτέχνη, ώστε να στηριχτεί σε αυτά για να μπορέσει να δημιουργήσει. 
Η κατάθλιψη και γενικά μια "μαυρίλα"δεν είναι ξένα προς τους The Cure. Αλλά πέρα από τους περιόδους που όλη η μπάντα βρισκόταν σε μια παρόμοια κατάσταση, υπήρχαν και τέτοιοι περίοδοι για τον ίδιο τον τραγουδιστή, Robert Smith. Το ένατο τους άλμπουμ,το Wish του 1992,  αν και δεν είχε την ίδια υποδοχή από τους κριτικούς με το προηγούμενο  Disintegration, είχε πολύ καλή υποδοχή από το κοινό. Σε αντίθεση με το σχεδόν χαρούμενο  "Friday I'm in Love", το επόμενο και τρίτο σινγκλ του άλμπουμ το "A Letter to Elise", αποπνέει μια θλίψη και απογοήτευση. Η δημιουργία των Robert Smith, Perry Bamonte, Simon Gallup, Porl Thompson και Boris Williams, κατά την επίσημη εκδοχή πάντα, παρ' όλη την μελαγχολία της, είναι σχεδόν μαγευτικό. 
Το λυρικό μέρος του τραγουδιού, που ανήκει στον  Smith,  μιλάει για την παραίτηση απέναντι στις αλλαγές της ζωής. Η έμπνευση για τους στίχους προήλθε από το βιβλίο του Jean Cocteau το The Holy Terrors, μια παράξενη νουβέλα με πολύ τραγικό τέλος. Το βιβλίο εξιστορεί έναν αιμομικτικό έρωτα ανάμεσα σε δύο αδέλφια,  τον Paul και την  Elisabeth, που από μικρή ηλικία εφευρίσκουν ένα παράξενο παιχνίδι. Κατά την διάρκεια όλου του βιβλίου παίζουν αυτό το συναισθηματικό παιχνίδι που ο σκοπός του είναι να πληγώσει ένας τα συναισθήματα του άλλου. Το βιβλίο τελειώνει με την αυτοκτονία τους, με μοναδικό σκοπό να πληγώσουν ο ένας τον άλλον. 
Κατά μια άλλη εικασία, οι στίχοι φέρνουν πολύ προς το ποίημα του Alexander Pope, το Eloisa to Abelard, που διαπραγματεύεται την ίδια ιστορία. Ο δημιουργός των στίχων, οποίος μέσα από αυτήν ιστορία ήθελε να μεταφέρει και δικά του προσωπικά βιώματα, δήλωσε ότι, το τραγούδι του David Bowie , το  "A Letter to Hermione.", αποτέλεσε πηγή για έμπνευσης για την δική του σύνθεση. Πρώτη φορά το μοιράστηκαν με το κοινό στο  MTV's Cure-"Unplugged" του 1991. 

 Jacek Maniakowski

The Cure - A Forest

Όπως λέει ένας φίλος μου η μουσική θα ήταν λιγότερο σκοτεινή αν δεν υπήρχαν οι The Cure. Και σίγουρα το "A Forest" είναι από τις μεγαλύτερες αποδείξεις για αυτό το γεγονός. Το τραγούδι, όπως και όλο το δεύτερο άλμπουμ, το Seventeen Seconds, του 1980, ανήκει στη Gothic rock εποχή τους. Είναι η πρώτη τους είσοδος στο United Kingdom chart καθώς και το πρώτο τους τραγούδι που προβλήθηκε στο περίφημο Top of the Pops του BBC.
H δημιουργία του, όπως και των περισσότερων τραγουδιών του άλμπουμ ανήκει στον Robert Smith, που κάνει και την παραγωγή μαζί με τον Mike Hedges. Είναι από τα πιο δύσκολα μουσικά κομμάτια και ηχογραφήθηκε προς το τέλος, με τα φωνητικά του Smith, να γράφονται χώρια από την μουσική. Εκτός από το πιο αντιπροσωπευτικό τραγούδι της μπάντας και είναι και το κεντρικό θέμα του άλμπουμ. Που δηλώνει, όχι μόνο την ατμόσφαιρα μουσική, αλλά και την ψυχική κατάσταση της μπάντας.
Στο μουσικό μέρος, το μπάσο είναι αυτό που κυριαρχεί και ο τρόπος παιξίματος είναι πρωτοπόρος για την εποχή. Ο Simon Gallup αναφέρει ότι στο παίξιμο επηρεάστηκε από το παίξιμο των The Stranglers, τον μπασίστα Jean-Jacques Burnel, τον οποίον και θαύμαζε. Το λυρικό μέρος αναφέρεται σε ένα όνειρο που είδε μικρός ο Smith, όπου χάθηκε σε ένα δάσος. Αν και ο ίδιος αναίρεσε την δήλωσή του λέγοντας ότι απλά μιλάει για ένα δάσος και τίποτα άλλον. Αν και ένα είναι σίγουρο ότι εκείνη την εποχή, το μυαλό του δημιουργού ήταν σε κάποιο σκοτεινό μέρος, πιθανόν ένα ψυχολογικό σκοτεινό δάσος.
Το τραγούδι επίσης κρύβεται πίσω από το διάσημο περιστατικό στο Werchter Festival του Βελγίου το 1981. Η μπάντα έπαιζε πριν από τον Robert Palmer και μόλις τελείωσε το set της, οι άνθρωποι του καλλιτέχνη που ακολουθούσε τους είπαν να βιαστούν να φύγουν από την σκηνή. Ο Robert Smith τα ενημέρωσε το κοινό ότι δεν τον άφηναν να παίξει άλλο, αλλά τελικά τραγούδησαν το "A Forest" σε 9-λεπτη εκτέλεση φωνάζοντας στο τέλος "F--k Robert Palmer".... κάτι που άρεσε πολύ στο κοινό και υποδέχτηκαν με ζητωκραυγές την δήλωση του τραγουδιστή.

Jacek Maniakowski