Bonzai - Sunshot

 Αν και η μεγαλύτερη ενέργεια στη Γη προσφέρεται από τον Ήλιο, οι ποιητές υμνούν τη Σελήνη. Εκείνη απλώς κρατά το φως του Ήλιου για τους χαμένους της νύχτας, ώστε να βρουν τον δρόμο τους. Ακόμα και ο στόχος του ανθρώπου να φτάσει στο φεγγάρι δείχνει τις πεπερασμένες του φιλοδοξίες. Αλλά δεν είναι στόχος όλων το φεγγάρι. Υπάρχουν και κάποιοι που στοχεύουν τον Ήλιο, χωρίς να φοβούνται ότι θα καούν. Κι αν καούν, θα το κάνουν προσπαθώντας για κάτι καλύτερο.

Όσο μικρό κι αν είναι ένα δέντρο, οι κορυφές των κλαδιών του αναζητούν πάντα τον Ήλιο. Ακόμα και ένα bonsai έχει φιλοδοξία ένα Sunshot. Και φυσικά μιλάμε για τους stoner ΘεσσαλονικείςΑν και η μεγαλύτερη ενέργεια στη Γη προσφέρεται από τον Ήλιο, οι ποιητές υμνούν τη Σελήνη. Εκείνη απλώς κρατά το φως του Ήλιου για τους χαμένους της νύχτας, ώστε να βρουν τον δρόμο τους. Ακόμα και ο στόχος του ανθρώπου να φτάσει στο φεγγάρι δείχνει τις πεπερασμένες του φιλοδοξίες. Αλλά δεν είναι στόχος όλων το φεγγάρι. Υπάρχουν και κάποιοι που στοχεύουν τον Ήλιο, χωρίς να φοβούνται ότι θα καούν. Κι αν καούν, θα το κάνουν προσπαθώντας για κάτι καλύτερο.

Όσο μικρό κι αν είναι ένα δέντρο, οι κορυφές των κλαδιών του αναζητούν πάντα τον Ήλιο. Ακόμα και ένα bonsai έχει φιλοδοξία ένα Sunshot. Και φυσικά μιλάμε για τους stoner Θεσσαλονικείς Bonzai, οι οποίοι παραφράζουν την ονομασία των πυγμαίων δέντρων για να ακούγεται πιο desert.

Το Sunshot είναι το instrumental κομμάτι του ντεμπούτου τους άλμπουμ Seeds to Roots, που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2019. Το τραγούδι είναι συλλογική δημιουργία της μπάντας και δεν χρειάζεται πολλά λόγια — οι νότες μιλούν από μόνες τους.

Όπως διηγούνται τα μέλη της μπάντας, ο Ήλιος παίζει ζωτικό ρόλο όχι μόνο για τα διακοσμητικά δέντρα που χάρισαν το όνομα στο συγκρότημα, αλλά και για τη θεματολογία τους. Ο τίτλος του τραγουδιού εκφράζει μια ανάγκη μεγαλύτερη από το να φτάσει κανείς στο φεγγάρι — αυτήν να φτάσει στον Ήλιο. Άλλωστε, η φύση του ανθρώπου είναι να πιστεύει σε αυτό που τον ξεπερνά. Και με σύμμαχο τον χρόνο, πάντα το φτάνει, εξελίσσοντας τον εαυτό του ως σύνολο.

Ο τίτλος Sunshot προστέθηκε μετά τη μουσική. Η έμπνευση προήλθε από την ίδια τη σύνθεση, η οποία φλερτάρει έντονα με το desert rock. Το στοιχείο του Ήλιου είναι βασικό στην αισθητική και την έμπνευση του συγκροτήματος. Μια αόριστη ιδέα και μια αρχική νότα στάθηκαν ως αφετηρία, ώστε κάθε μέλος να προσθέσει το δικό του rock λιθαράκι και να ενσαρκωθεί πλήρως η σύνθεση.

Η δημιουργική διαδικασία που ακολουθεί η μπάντα είναι οργανική: μια μελωδία από τον Giannis Omp (φωνή/κιθάρα) ή τον Dmitri Parisis (κιθάρα) γίνεται βάση, και το υπόλοιπο συγκρότημα χτίζει πάνω της.

Οι νότες μεταφέρουν από μόνες τους ένα μήνυμα. Όπως αποκαλύπτουν οι μουσικοί, το δεύτερο σκέλος του κομματιού υποδηλώνει μια ακόμα ιδιότητα του Ήλιου: δεν σταματά ποτέ να φωτίζει — μέσα στα όρια αντίληψης του ανθρώπου. Αυτό θέλουν να εκφράσουν και οι νότες: να συνεχίζει κανείς να κυνηγά τους στόχους του ασταμάτητα. Όπως και τα όνειρά του. Να συνεχίζει να βάζει όλο και μεγαλύτερους στόχους, μέχρι να φτάσει στον Ήλιο — ή στον δικό του προσωπικό Ήλιο.

Η ηχογράφηση, το mixing και το mastering έγιναν από τον Strutter Strutter στο Valve Studio στη Θεσσαλονίκη.

 

Jacek Henryk Maniakowski

Planet of Zeus – Nervous Breakdown

 

Κάθε γέννα προϋποθέτει πόνο. Ο πόνος — ή όπως λεγόταν στα αρχαία, ο πόθος (πάθος) — είναι πάντα ικανός να γεννήσει νέα ζωή. Το σπάσιμο των ορίων, ή η ανάγκη για αυτό, αποτελεί τη βασική αιτία του πόνου. Σπάνια όμως ο πόνος μειώνει αυτή την ανάγκη. Το αποτέλεσμα είναι πάντα μια νέα ζωή ή μια νέα δημιουργία. Και τίποτα δεν δημιουργείται χωρίς κόπο ή πόνο — όπως οριζόταν και στα αρχαία χρόνια ο κόπος.

Ο εκνευρισμός, ή αλλιώς το σπάσιμο νεύρων, είναι ένα από τα δημιουργικά κατάλοιπα. Κι όμως, κάθε ικανός καλλιτέχνης μπορεί να μετατρέψει τα πάντα σε τέχνη — αρκεί να έχει τη διάθεση να ακούσει και να αφουγκραστεί. Κάπως έτσι, ένα Nervous Breakdown αποτέλεσε ένα σημαντικό σκαλοπάτι για μια μεγάλη πορεία προς την κορυφή.

Η πορεία του τραγουδιού ξεκινά το 2005, όταν το συγκρότημα κυκλοφόρησε μόνο το demo του.

«Το Nervous Breakdown ηχογραφήθηκε για τη συλλογή In the Junkyard Vol.2 της ανεξάρτητης εταιρείας Spinalonga Records το σωτήριο έτος 2005», αναφέρει η μπάντα.

Τότε, οι Planet of Zeus ήταν ακόμα τρίο: Μπάμπης Παπανικολάου – κιθάρα και φωνή, Γιάννης Βράζος – μπάσο, Στέλιος Προβής – ντραμς. 

Η επικοινωνία είναι μια κατάκτηση που έρχεται με ωριμότητα και με την κατανόηση κοινού σκοπού. Και η απόσταση, πολλές φορές, ευνοεί… την απουσία της.

«Στο συγκεκριμένο track, θέλαμε να αποτυπώσουμε τα νεανικά μας νεύρα — κυρίως αυτά που είχαμε μεταξύ μας, μιας και τότε τα τρία μέλη της μπάντας ζούσαν σε τρεις διαφορετικές πόλεις της Ελλάδας και η συνεννόηση ήταν ανέφικτη», αποκαλύπτει το συγκρότημα. Η μουσική δημιουργήθηκε πρώτη, και οι στίχοι προστέθηκαν αργότερα — μια διαδικασία σύνθεσης που η μπάντα έχει υιοθετήσει μέχρι σήμερα.

«Κατά την ηχογράφηση των φωνητικών, μέσα στο booth μαζί με τον Μπάμπη, σε μια γωνία, σκυφτός, με αγκαλιά ένα μικρόφωνο και πολλά νεύρα, ήταν φίλος μας — μουσικός, γνώστης και τότε μέλος σε indie rock μπάντα — ο οποίος αναφώνησε: I’m on a nervous breakdown.» Και κάπως έτσι γεννήθηκε ο τίτλος του τραγουδιού. Άλλωστε, ένας σωστός μουσικός έχει τα αυτιά του ανοιχτά για κάθε ερέθισμα — και ξέρει να το μετατρέπει σε στίχους και μουσική.

Το τραγούδι κυκλοφόρησε και στο ντεμπούτο άλμπουμ του συγκροτήματος Eleven the Hard Way.
Υπάρχει όμως και ένα μικρό “κυνήγι θησαυρού” μέσα στον δίσκο: στο εξώφυλλο αναγράφονται δέκα τραγούδια, με το Nervous Breakdown να απουσιάζει.

Το συγκρότημα αποκαλύπτει τι ακριβώς συμβαίνει, μαζί με ένα ενδιαφέρον περιστατικό από κορυφαίο — για πολλούς — τραγουδιστή της heavy metal μουσικής:

«Το track αυτό βρήκε τον δρόμο του και στο ντεμπούτο άλμπουμ μας Eleven the Hard Way, σαν κρυφό κομμάτι στο τέλος του τελευταίου track Space Loop 430, κάνοντας τον Bruce Dickinson να απορήσει κατά τη διάρκεια της εκπομπής του στο BBC Radio για ποιο λόγο ο δίσκος έχει δέκα κομμάτια ενώ ο τίτλος του παραπέμπει σε δίσκο με έντεκα.»

Καταλήγει ο Γιάννης Βράζος, ο οποίος διηγείται την ιστορία του τραγουδιού για τις ανάγκες του ενθέτου Songstories του Jacek Maniakowski, που παρουσιάστηκε στο 1055 Rock στην εκπομπή του Νίκου Δαλαμπύρα.

Είναι γεγονός πως δεν είναι σπάνιο να διαλύονται μπάντες κατά την ηχογράφηση ενός άλμπουμ.
Αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις όπου όλη αυτή η ένταση έχει δημιουργικό αντίκτυπο — όπως ακριβώς συνέβη με τους Planet of Zeus.

Το Nervous Breakdown δεν ήταν απλώς ένα τραγούδι. Ήταν μια στιγμή αλήθειας, μια κραυγή συναισθήματος, και τελικά… ένα σκαλοπάτι προς την κορυφή.

Jacek Henryk Maniakowski

Nightstalker - Just a Burn

 

Η φωτιά, σε πολλές φιλοσοφικές σχολές ή φιλοσοφικά ρεύματα, παραλληλίζεται με την γνώση. Ακόμα και σε κάποιες θρησκείες είναι και το σύμβολό της. Ο λόγος  είναι η ίδια η φύση της φωτιάς, που μπορεί να μεταλλάσσει κάθε αντικείμενο με το οποίο έρχεται σε επαφή. Αν δεν το καταστρέψει με την αχαλίνωτη δύναμή της, τότε δημιουργεί κάτι καινούργιο, σαν μια μορφή της εξέλιξης. Ίσως  κάποια σημάδια που μπορεί να αφήσει, είναι απλά μια υπενθύμιση και της ίδιας της δύναμής της, αλλά και μια μορφή παράσημου για την ίδια την σκληρή αναμέτρηση μαζί της. Ακόμα και ένας …ψύχραιμος απολογισμός αυτής της μάχης, μπορεί να είναι αφορμή να αποτυπωθεί αυτό σε ένα τραγούδι. 

Ένα απλό κάψιμο στο χέρι, ένας σκύλος ο Έκτορας, οποίος πλέον είναι ο μοναδικός σκύλος που δεν φοβάται την φωτιά, μια αλαφιασμένη θεία-η θεία του Αργύρη των Nightstalker, ένα δωμάτιο γεμάτο καπνό, ένα καμένο στρώμα και έμπνευση για ένα τραγούδι, το οποίο θα δώσει τίτλο στο άλμπουμ. Αυτά είναι τα βασικά στοιχεία του Just a Burn, τραγουδιού που ανοίγει το τέταρτο και ομώνυμο του τραγουδιού των Nightstalker.

Ο δημιουργός του τραγουδιού και frontman του αθηναϊκού συγκροτήματος, μας διηγείται την ιστορία του τραγουδιού. Ένα βράδυ γυρνώντας στο σπίτι του, ένα διώροφο κάπου στον Βύρωνα, όπου διέμενε με την μάνα του και στο πάνω όροφο η αδελφή της, αποφάσισε να χαλαρώσει μετά από μια κουραστική μέρα. Ένας τρόπος είναι να στρίψει ένα …γάρο, τρίφυλλο. Έτσι και έπραξε. Καθώς όμως η κούραση ήταν μεγαλύτερη από τις αντοχές του ξάπλωσε αποφασισμένος να τελειώσει το τσιγάρο του ξαπλωμένος. Τον ακολούθησε ο πιστός του φίλος, ο Έκτορας, ένας σκύλος μαύρος, πιθανό μείγμα ροντβάιλερ και πόιντερ, ήδη μεγαλόσωμος αν και μόλις έξι μηνών.

Η νύστα τον πρόλαβε πριν σβήσει το τσιγάρο, πριν καν το αφήσει στο τασάκι. Ο σκύλος ακολούθησε και την χαλαρότητα του αφεντικού του και ξάπλωσε μούρη με μούρη μαζί του. Το περίεργο αυτό τσιγάρο δεν είχε την ίδια διάθεση με τον δημιουργό του και συνέχιζε να καίει ανάμεσα στα δάκτυλά του με την καύτρα να ακουμπάει το στρώμα. Όπως ήταν φυσικό η σχέση καύτρας στρώματος άναψε για τα καλά, αλλά σιγοκαίγοντας το στρώμα. Μετά από κάποια ώρα, δύσκολα ορίζεται ακριβώς ο χρόνος σε τέτοιες περιπτώσεις, δημιούργησε μια τρύπα, οποία έβγαζε ένα ενοχλητικό φως, δημιουργώντας  μια θράκα μέσα στο στρώμα, για τον Αργύρη, οποίος και ξύπνησε προς στιγμή. Αλλά η μόνη του ενέργεια ήταν να καλύψει την τρύπα με μια λευκή κόλλα χαρτί Α4 και συνέχιζε τον γλυκό του ύπνο. Ο σκύλος, αν και μύρισε πως κάτι δεν πάει, αλλά βλέποντας το ιδιοκτήτη του χαλαρό έστρωσε την μουσούδα του στο στρώμα κοιτάζοντας ευτυχισμένος το αφεντικού του.

Την ραστώνη τους την χάλασε η θεία του Αργύρη, οποία έμενε από πάνω. Καθώς οι πόρτες ήταν ξεκλείδωτες μπήκε μέσα στο δωμάτιο φωνάζοντας «σήκω ρε, θα πεθάνεις, θα καείς». Οι φωνές ήταν αρκετές ώστε να ξυπνήσει ο frontman των Nightstalker. Μαζί του και πιστός Έκτορας. Το δωμάτιο είχε γεμίσει με καπνό, αλλά μόνο ως ένα μέτρο από το ταβάνι και καθώς υπήρχε ανοιχτό παράθυρο, έβγαινε έξω από το σπίτι και πήγαινε πάνω στο διαμέρισμα της … πυροσβεστικής θείας του Αργύρη. Μετά από μερικά μπουκάλια νερό και ένα κουβά, αποχώρισαν όλοι από το δωμάτιο με τον σκύλο να μένει ατάραχος και πιστός στον τραγουδιστή συνεχίζοντας να τον αγαπά τυφλά. Η μόνη απώλεια της βραδιάς, εκτός από το στρώμα, ήταν μια φουσκάλα ανάμεσα στα δάκτυλα του τραγουδιστή από το κάψιμο.

Όλο αυτό τελείωσε και μάλιστα χωρίς πολύ γκρίνια και ο Αργύρη είχε πια νέο στρώμα. Όμως, ένας ταλαντούχος καλλιτέχνης εύκολα βρίσκει τρόπους να ερεθίσει την έμπνευσή του. Και μετά από κάποιο καιρό, έπιασε την ακουστική του κιθάρα, πάντα παρέα με τον πιστό του σύντροφο τον Έκτορα και ξεκίνησε να γράφει στίχους μαζί με την μουσική στον ίδιο χώρο που παραλίγο να γινόταν παρανάλωμα του πυρός. Καθισμένος σε ολοκαίνουργιο στρώμα στην άκρη του κρεβατιού και πάντα κάτω από την αφίσα του Τζίμυ Χέντριξ.

Ωστόσο, όχι μόνο ο μουσικός εμπνεύστηκε από τα γεγονότα, αλλά ο σκύλος έγινε το μοναδικό ζώο αυτής της συνομοταξίας, το οποίο δεν φοβόταν την φωτιά! Αποτέλεσε μάλιστα επίκεντρο διασκέδασης για τα μέλη της μπάντας και τους φίλους του, μιας που έσβηνε αναπτήρες και πατούσε αναμμένα ρεσώ, αποσπώντας παράλληλα χειροκροτήματα θαυμασμού.

Οι στίχοι περιγράφουν τα γεγονότα με έμφαση στην υπόνοια, ότι όλα μπορούν γύρω μας να γίνουν στάχτη, αλλά γλυτώνουμε καμιά φορά με ένα μόνο κάψιμο να μας θυμίζει απλά τα γεγονότα.

Αρχικά το τραγούδι ήταν αρκετά αργό, έτσι όταν το παρουσίασε σε όλη την μπάντα, τα υπόλοιπα μέλη αποφάσισαν να επιτυγχάνουν  το τέμπο και ο κιθαρίστας της μπάντας (Τόλης Μότσιος ) πρόσθεσε τα σόλο.

Ο τραγουδιστής το μόνο που έχει να προσθέσει είναι μια συμβουλή: να μην κοιμάστε με το τσιγάρο αναμμένο. Αλλά αποκρυπτογραφώντας τα γεγονότα, μπορούμε να πούμε πως μια πιο χαλαρή προσέγγιση των γεγονότων που συμβαίνουν γύρω μας είτε τα προκαλούμε είτε όχι, μπορεί να αποτελέσουν έμπνευση ακόμα και μια μύηση (περίπτωση σκύλου). Να μας ολοκληρώσουν σαν άτομα και δεν χρειάζεται κάποια κλάψα για μικρές πληγές.

Jacek Henryk Maniakowski

9oz. of Nothing - Echo-λόγιο

Οι  9oz. of Nothing απαντούν: 
1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Αυτά τα λίγα πράγματα που έχουν καταφέρει να παραμείνουν σε κάποια κρυφή γωνιά του μυαλού σου, όσο κι αν έχεις προσπαθήσει να το εκκενώσεις..

2) Χρήμα ή δόξα;
Δόξα, αν αυτό σημαίνει ότι θα μείνει κάπου το όνομα μας επιβεβαιώνοντας ότι βάλαμε κι εμείς το λιθαράκι μας σε αυτόν τον απέραντο κόσμο της μουσικής.

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
"Heavy 'n' Loud" είναι η φράση. 

4) Σημείο μηδέν της μπάντας
Η πρώτη ανταπόκριση του κόσμου στις μέχρι τώρα συναυλίες μας. Είναι απίστευτο συναίσθημα να κάνεις κεφάλια να χορεύουν!

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Νομίζω ότι το ψευτολαϊκό και η εμπορευματοποίηση του σε τόσο υπερβολικό βαθμό είναι κάτι που δεν μας εκφράζει καθόλου. Από κει και πέρα ακούμε ΠΟΛΛΑ πράγματα...

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Στο να επεμβαίνουμε στην ψυχολογία του ατόμου, να τον κάνουμε να νιώσει καλύτερα όταν το χρειάζεται, να ξεσπάσει όταν το έχει ανάγκη ή ακόμα και να ηρεμήσει όταν τραβάει ζόρια.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Είναι πολλά τα ονόματα αλλά θα προτιμήσουμε να αναφέρουμε μερικούς δικούς μας εγχώριους όπως Potergeist,Planet of Zeus,Nightstalker,1000mods... Είναι μπάντες που κυριαρχούν στον χώρο μας τη δεδομένη στιγμή!

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Η μουσική μπορεί να είναι τα πάντα. Είναι τα πάντα βασικά...

9) Οι επιρροές σας;
Οι Black Sabbath επηρεάζουν μέχρι και τα δημητριακά με το γάλα το πρωί οπότε είναι σίγουρα επιρροή μας! Down, Clutch, Spiritual Beggars ίσως, Kyuss και άλλα τέτοια κλισέ αν και με πολλά από τα ονόματα που είχαμε στο κεφάλι μας σαν επιρροές με τον καιρό βλέπουμε να μην ταιριάζουμε πολύ.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Μέσον έκφρασης είναι κατά κύριο λόγο, μέσον δημιουργίας και το καλύτερο πράγμα για να αξιοποιείς και να βγάζεις σε αυτό ότι έχεις μέσα στην ψυχή σου. 

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Σίγουρα μιλάμε και πάλι για έκφραση οπότε η μουσική είναι το καλύτερο μέσον!Παρ' όλα αυτά η μουσική γενικότερα θα έπρεπε να ήταν σκοπός για ΟΛΟΥΣ τους κατοίκους αυτού του πλανήτη...

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Προφανώς και είσαι ταπεινός όταν ξέρεις μέσα σου τι μπορείς να κάνεις καλά. Η αλαζονεία είναι γι' αυτούς που χάλασαν κατά το παρελθόν και χαλάνε ακόμα την μουσική...

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Σίγουρα με κάτι ογκώδες και ανήσυχο... Δεν μας έρχεται κάποιο αυτή τη στιγμή.

14) Μια ευχή για την μπάντα;
Να περνάμε καλά κι εμείς αλλά και όσοι ακούν την μουσική και μοιράζονται το πάθος μας! Να γουστάρουμε ρε αδερφέ πώς το λένε!! 

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Χμμμ... Νομίζω ότι για να δημιουργήσεις μουσική πρέπει γενικά να υπάρχει εσκεμμένα και μη ένταση στη ζωή σου. Πρέπει να ζεις έντονα για να έχεις κίνητρο να γράφεις...

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/9ozOfNothing
θα τους ακούσετε εδώ: http://9ozofnothing.bandcamp.com/
                                     http://www.reverbnation.com/9ozofnothing
                                     https://soundcloud.com/nine-oz-of-nothing
θα τους δείτε εδώ: http://www.youtube.com/user/9ozOfNothing

White Hills - Concert

Οι κύριοι λόγοι να πάει κάποιος σε μια συναυλία είναι να ακούσει μια αγαπημένη του μπάντα και αν την γνωρίζει προσωπικά απλά να δει τους φίλους του να παίζουν. Δεν είναι λίγες φορές που και τα δύο πάνε και μαζί. Αν δεν την γνωρίζεις, με τα μέσα που διαθέτουμε σήμερα, απλά κάνεις ένα ταχύρυθμο "φροντιστήριο" για να εμπεδώσεις στην μουσική της. Οι ελάχιστες φορές που πάει κάποιος "στα τυφλά" ή καλύτερα "στα κουφά", δοκιμάζει, την τύχη του, αλλά μπορεί και την υπομονή του. Ευτυχώς στο rock'n'roll, το πιο σύνηθες αποτέλεσμα είναι να ανακαλύψει κανείς ακόμα μια νέα αξιόλογη μπάντα και καμιά φορά και δύο, την support της σαν δεύτερη. 
Μια τέτοια συναυλία ήταν και των White Hills, με support τους This Is Nowhere, στον πιο γνωστό συναυλιακό χώρο της Θεσσαλονίκης. Η καθυστέρηση της ζωντανής όσο και εκνευριστική ήταν, άλλο τόσο συνηθισμένη. Η παρουσία της μπάντας από το  Manhattan της Νέας Υόρκης με την συμμετοχής της στο  soundtrack της νέας ταινίας του Jim Jarmusch "Only lovers left alive" , δεν τράβηξε ιδιαίτερα πολύ κόσμο, αν και το εισιτήριο ήταν μέσα στα λογικά πλαίσια. Η μπάντα που υπάρχει από το 2000, ουσιαστικά είναι το ντουέτο των Dave W. (guitar, vocals) και Ego Sensation (bass guitar, vocals), με κατά καιρούς διαφορετικούς ντράμερ. Από το 2005, κυκλοφορούν ανελλιπώς δισκογραφικές δουλειές, που έχουν φτάσει 12 άλμπουμ και 5 EP. Το πρόσφατο So You Are... So You'll Be ήταν η αιτία για την πανευρωπαϊκή τους περιοδεία. 


Η συναυλία ξεκίνησε με τους This Is Nowhere χωρίς πολλά πολλά, απλά άρχισαν να παίζουν, προφανώς από το νέο τους πόνημα Turn On Tune Down Drop d. Η εμφάνιση τους, αν και λίγο antisocial,  δεν έμεινε απαρατήρητη. Πολύ καλό δέσιμο τους αναδείκνυε τις space blues συνθέσεις τους. Σίγουρα θα ασχοληθώ εκτενέστερα στο μέλλον μαζί τους γιατί έδειξαν πως είναι αρκετά αξιόλογη μπάντα. Η σκηνική τους παρουσία ταίριαζε με τις συνθέσεις τους, αν και κάποια τεχνικά προβλήματα, κυρίως του ντράμερ (κυνηγούσε ένα του τύμπανο, μιας και τεχνικός δυσκολευόταν να το στερεώσει σωστά) δεν τους εμπόδισαν να δείξουν την αξία τους. Εντύπωση έκανα η τετράχορδη κιθάρα, κάτι σαν ηλεκτρικό Ukulele, παραδοσιακό όργανο της Χαβάη, δημιουργία όμως των Πορτογάλων αποίκων. Χειροκρότημα που εισέπραξαν απέδειξε την απήχηση που είχαν. 
Με τον ίδιο τρόπο ανέβηκα στην σκηνή και οι White Hills, απλά ξεκίνησαν να παίζουν. Δε μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα με τον ήχο, μιας και τα φωνητικά ήταν σχεδόν ανύπαρκτα, αλλά μάλλον μετά από την παρότρυνση της ίδιας της μπάντας, για να πετύχουν τον Fuzzed Out Motorik Spacerock ήχο τους. Ο ντράμερ έπαιζε σαν να ήθελε να εκδικηθεί τα τύμπανα, που ολοφάνερα ήταν υπερβολικά μπροστά. Περισσότερη προσοχή κέρδιζε η εντυπωσιακή εμφάνιση της μπασίστριας Ego Sensation, παρά ο ήχος της μπάντας, παρ' όλα που οι φαν τους, τους αποθέωναν. 
Πρώτη φορά που μίλησε στο κοινό ο Dave W, όταν κόπηκε το ρεύμα για τον ενισχυτή τους. Αν και ο βρώμικος Avant-garde  ήχος τους  δεν ήταν άσχημος στις συνθέσεις τους, το υπερβολικό  χρονικά "ξεχείλωμα' των συνθέσεων τους, σε στυλ post rock, μάλλον κούραζε. Η επαφή με το κοινό περιοριζόταν μόνο στα thank you και πιο πιθανόν δεν ήξεραν σε ποια πόλη έπαιζαν. Εμφανώς κουρασμένοι, απλά έπαιζαν στο "αυτόματο" με ανύπαρκτα οπτικά εφέ. Σίγουρα θα ήθελα να μου κλέψουν την προσοχή, κάτι που δεν κατάφεραν αν και μουσικά είναι αρκετά αξιόλογοι. Η ελληνική μπάντα που τους άνοιξε, οι This Is Nowhere, απέδειξε ότι, στην ελληνική μουσική έρημο υπάρχουν πολλές οάσεις. 

Jacek Maniakowski

Absolute Blackness - Echo-λόγιο

Οι Absolute Blackness απαντούν:

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Το απόλυτο κενό μέσα στο χάος αν και αν ψάξεις την έννοια Absolute Blackness θα βρεις από θρησκευτικές μέχρι διαστημικές έννοιες. Εμείς απλά όταν βγάλαμε το όνομα σκεφτήκαμε τις μπάντες που μας έχουνε επηρεάσει.Κάπου μέσα σε αυτές πάντα κρύβεται το μαύρο και το απόλυτο.

2) Χρήμα ή δόξα; Δόξα...μπορείς να την πάρεις και στον τάφο σου.

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

Μπαρουτοκαπνισμένη αγένεια.

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

Το σημείο μηδέν τον Absolute Blackness είναι κάπου στο 2006.

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

Σαχλό Pop και House μέχρι μπουζουκοκατάντιες.

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

Στα ναρκωτικά και στην αγάπη.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Με οποιονδήποτε μέλος τις οικογένειας Black Sabbath και μέσα σε αυτήν βάζω και τον Zakk Wylde και τους Spiritual Beggars.

8) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Και τα δυο, αλλά άμα πρέπει ένα από τα δυο τότε θρησκευτική.

9) Οι επιρροές σας;

9)Black Sabbath , Pink Floyd , Spiritual Beggars , Ozzy , BLS , Orange Goblin , Nightstalker (gr) και από προσωπικά βιώματα της μπάντας.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Τρόπος ζωής...οπότε σκοπός.

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

Τρόπος ζωής...οπότε μέσον.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία συνήθως αλλά όταν συνοδεύει την ταπεινοφροσύνη τότε έχουμε να κάνουμε με πολύ σπάνιο μουσικό.

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

Με τραυματισμένο γωνιασμένο πάνθηρα.

14) Μια ευχή για την μπάντα

Τύχη.

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

"Ο ήχος της βροχής που σκάει στα μάρμαρα ενός ξεχασμένου τάφου με την συνοδεία μιας μελαγχολικής καμπάνας και την κραυγή μιας βροντής να σβήνει όλα τα άλλα"...αυτό ήτανε το ποιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας.

Ένα δείγμα της μπάντας: https://www.youtube.com/watch?v=xYS-EwaBMKg

Για άμεση επαφή θα τους βρείτε εδώ: http://www.facebook.com/AbsoluteBlackness

αλλά και σε αυτές τις διευθύνσεις:

-twitter : https://twitter.com/#!/AbsolutBlackess

-myspace : http://www.myspace.com/569287842

-you tube : http://www.youtube.com/user/AbsoluteBlackness

-reverbnation : http://www.reverbnation.com/absoluteblackness

Astray - Echo-λόγιο

Οι Astray απαντούν: 
1)Τι συμβολίζει το όνομα σας
Λίγο-πολύ εμάς τους ίδιους.
2)Χρήμα ή δόξα;
Δόξα,όχι με την έννοια των celebrities,αλλά ως κάτι που μοιάζει περισσότερο με κληρονομιά κ υστεροφημία .
3)Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Rock.
4)Σημείο μηδέν της μπάντας;
Ίσως μια περίοδος απραξίας λόγω στρατιωτικών υποχρεώσεων.
5)Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Η μουσική η οποία δεν εκφράζει κάτι και δημιουργείται μόνο για εμπορικούς σκοπούς.
6)Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Εναντίον της απληστίας κ της αχαριστίας .
7)Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Orange Goblin, Spirirtual Beggars, Down, Electric Wizard. Clutch...η λίστα είναι ατελείωτη.
8)Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Απο τη στιγμή που η μουσική είναι τέχνη μπορεί να εκφράσει τα πάντα.
9)Οι επιρροές σας;
Καλλιτέχνες κυρίως της Rock, Metal, Blues και Jazz σκηνής.
10)Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Μέσο,για να κατακτηθεί ο στόχος,δηλαδή η δημιουργία.
11)Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Μέσο που έχει σκοπό την παιδεία, την έκφραση κ την επικοινωνία
12)Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Όταν το χάρισμα αντιμετωπίζεται εγωκεντρικά και επιπόλαια,καταλήγει σε αλαζονεία.Αν όμως αναπτυχθεί μέσα στη μόνωση κ δουλευτεί,οδηγεί στην ταπεινοφροσύνη.
13)Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Σίγουρα όχι με τον άνθρωπο.
14)Μια ευχή για την μπάντα
Υγεία, όρεξη και έμπνευση.
15)Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Όταν δημιουργείς, δεν υπάρχουν σκοτεινά σημεία.

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/Astraygr

Drunk Motherfuckers Band

Η σκληρή πλευρά του rock'n'roll είναι γεμάτη ταμπέλες και ονομασίες, από black metal και white metal  μέχρι και το μοναδικό porn metal με μοναδικούς εκπρόσωπους και φυσικά βασιλιάδες, τους Mentors. Αν και όλα αυτά είναι απλά ένα παιχνίδι, γιατί It's only rock'n'roll, θα τολμούσα να παίξω το παιχνίδι αυτό, των ονομάτων χάρη σε μια μπάντα τους Drunk Motherfuckers. Όχι για να τους δώσω κάποιο λόγο ύπαρξης, μιας και το αποδεικνύουν εδώ και 9 χρόνια με τις συνθέσεις τους, αλλά να δικαιολογήσω την μοναδικότητα του ήχου τους και την γνήσια ειλικρίνεια που διαπίστωσα από τα πρώτα riff στην μουσική τους.
Μεθυστικά ειλικρινείς απέναντι στη μουσική δε μασάνε ούτε τα λόγια τους, αλλά ούτε....τις νότες τους. Αν από τρελό και μεθυσμένο μαθαίνεις την αλήθεια, από τους  Drunk Motherfuckers, μαθαίνει τι εστί καθαρό rock'n'roll, στην σκληρή του μορφή. Το Drunk rock/ metal τους μου τράβηξε την προσοχή χωρίς καμιά δυσκολία. Και σχετικά με την ταμπέλα που χρησιμοποιώ, είναι απλά για να τονίσω την μοναδικότητά τους και σαν ποιητική αδεία θα τολμήσω να τους συγκρίνω με τον  Charles Bukowski της ροκ.
Η μπάντα δημιουργήθηκε από τον τραγουδιστή Father W, από τις στάχτες των  the Drunk Earth, το 2009. Επέλεξε το όνομα Drunk Motherfuckers γιατί "ήθελε ένα νέο όνομα το όποιο θα ήταν πιο underground και θα αντικατόπτριζε ακριβώς, από την πρώτη στιγμή το ελεύθερο πνεύμα της μουσικής μας, την ελευθερία να κάνουμε ότι γουστάρουμε, χωρίς να σκεφτόμαστε τις παραμικρές συνέπειες και όπως επίσης θα έδειχνε τον σεβασμό μας προς την underground σκηνή και την πραγματική εικόνα του ροκ" όπως μας λέει ο ίδιος. Και συνεχίζει " To ροκ σαν μορφή έκφρασης ποτέ δεν ήταν γυαλισμένο και αρεστό στις μάζες. Ήταν μια ακραία μορφή έκφρασης που είχε ως σκοπό να προκαλέσει. Τώρα το έχουν κάνει μόδα."
Το 2009, την ίδια χρονιά που δημιουργήθηκαν, κυκλοφορούν και το πρώτο τους ακουστικό ΕΡ, το  “Drunk and Wasted”. Το εκδίδουν μόνοι τους και σε 666 αντίτυπα. Την απόμενη χρονιά κυκλοφορούν το We ain’t give a shit about Sobers τραγούδι τους, από την  Spinalonga’s Records, σε μια συλλογή τους. Το 2013 κυκλοφορούν το  “…and alcohol for All”, ντεμπούτο άλμπουμ τους. Αυτήν την στιγμή ετοιμάζουν το νέο τους άλμπουμ και σύντομα θα επανεκδώσουν το ντεμπούτο τους από την Highway to Hell Records, για Αμερική και Καναδά.
Οι στόχοι των Drunk Motherfuckers, που αποτελούνται από τους : Father W.:Alcoholic Poetry...στα φωνητικά, El Pedro Garcia Escobar: Drums, Soulis:Bassline, Andrew:Guitars, Wee:Guitars και τον Papits: Sound Engineer, είναι να παίξουν όσο το δυνατόν σε πιο πολλά μέρη. Όπως λένε και οι ίδιοι : "Να παίξουμε live την μουσική μας παντού, οπουδήποτε υπάρχουν άνθρωποι που γουστάρουν το ροκ, όπως πρέπει να είναι, ασυμβίβαστο με τις τάσεις μόδας και προκλητικό."
Η έδρα τους παραμένει Αθήνα και οι ίδιοι ορίζουν την μουσική τους σαν Down Tempo,Stoner Rock, Drunk n' Roll. Προσωπικά προτείνω να τους "πιείτε" άφοβα, δεν δημιουργούν hangover, το πολύ θα σας παρασύρουν σε Headbanging.....

Jacek Maniakowski