Ο Loudias Panos Violistis απαντά για τους Loudias Band (ΛΟΥΔΙΑΣ (Loudias) : 1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; Μεταφορά της southern rock κουλτούρας σε Ελληνική πραγματικότητα 2) Χρήμα ή δόξα; Χρήμα!για να αγοράσουμε δόξα... 3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου; Καύλα 4) Σημείο μηδέν της μπάντα Πολύ δυσδιάκριτο σημείο,σαν το G στη γυναίκα
5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου; Η κλασική μουσική 6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε; Στην παιδεία,από κει ξεκινάν όλα 7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; Με τον Jeff Beck 8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; Αυστηρά πολιτική 9) Οι επιρροές σας; Κάντρι, blues, RnR 10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα; Σκοπός
11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; Σκοπός 12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; Το ταλέντο συνήθως "σέρνει"και λίγο παράνοια 13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; Με τη Ρωσική αρκούδα 14) Μια ευχή για την μπάντα Υγειά 15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας; Το πως θα συγκεράσεις τα 5 διαφορετικά "θέλω"
Όπως λέει και το όνομά του, το rock 'n' roll είναι μία συνεχής κίνηση, και μάλιστα πολλές φορές μία ισοπεδωτική κίνηση. Είναι μία συνεχής ροή και εξέλιξη της μουσικής γενικά. Αλλά πέρα από τα χαρακτηριστικά ενός ποταμού, που από μερικές σταγόνες βροχής γίνεται ένας τεράστιος όγκος τρεχούμενου νερού, έχει και τα χαρακτηριστικά ενός βιβλίου, όπου καμιά φορά για να καταφέρεις να κατανοήσεις στοιχεία της πλοκής του, χρειάζεται να ανατρέξεις πίσω στον χώρο και τον χρόνο της «ιστορίας» γυρνώντας τις σελίδες προς τα πίσω! Έτσι και το rock 'n' roll στην 60-χρονη πορεία του, έχει γυρίσει πολλές φορές σελίδα, συχνά μάλιστα προς τα πίσω! Δεν είναι λίγες οι φορές που έχει τύχει να γνωρίσουμε έναν καλλιτέχνη ή ένα τραγούδι, όχι άμεσα, αλλά έμμεσα από τη διασκευή του, από κάποιον άλλο ήδη καταξιωμένο καλλιτέχνη ή συγκρότημα. Ένα τραγούδι είναι πολλές φορές σαν το ρόδο της Ιεριχούς, διασχίζει την έρημο, κινούμενο από τον ξηρό αέρα, μέχρι να βρει λίγο νερό και να ανοίξει τα φύλλα του. Έτσι και ένα τραγούδι, από την στιγμή της δημιουργίας του μέχρι την ώρα της αναγνώρισής του, «περιμένει» να φτάσει στον κατάλληλο ερμηνευτή για να ανοίξει τα φύλλα της δόξας του. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι και το “Turn the Page”, δημιούργημα του country-rock μουσικού Bob Seger που το βρίσκουμε στο έκτο άλμπουμ του, το “Back in '72”. Αν και το τραγούδι αυτό δεν ήταν τελείως άγνωστο στην εποχή του, ουσιαστικά έγινε παγκοσμίως γνωστό από την ερμηνεία των Metallica. Και είναι από αυτές τις περιπτώσεις τραγουδιών, των οποίων η διασκευή είναι «καλύτερη» από την αυθεντική και πρώτη εκτέλεση, αν σκεφτεί κανείς πως το τραγούδι έγινε το μεγαλύτερο hit του συγκροτήματος φτάνοντας στην κορυφή του Billboard Hot Mainstream Rock Tracks chart. Παρέμεινε εκεί για 11 συνεχόμενες εβδομάδες μέσα στο 1998, την χρονιά που κυκλοφόρησε και το “Garage Inc”, το άλμπουμ που το συμπεριλάμβανε. Ο Lars Ulrich άκουσε για πρώτη φορά το τραγούδι όταν διέσχιζε την “Golden Gate Bridge” και η πρώτη του σκέψη ήταν το ότι, ο James απλά «το 'χει» το τραγούδι. Η εκτέλεσή τους δεν αλλάζει το τέμπο, αλλά το κάνει πιο «βαρύ» αντικαθιστώντας το σαξόφωνο της αρχικής εκτέλεσης με την κιθάρα του Kirk Hammett. Το βιντεοκλίπ αναφέρεται στη ζωή μιας μητέρας, που για να ζήσει αναγκάζεται να δουλεύει ως χορεύτρια σε στριπτιζάδικο και τη νύχτα ως πόρνη. Η άρνηση του MTV να το μεταδώσει οφείλεται σε σκηνές, που δείχνουν τη βίαιη συμπεριφορά ενός πελάτη προς αυτήν. Αλλά η ιστορία που αναπαριστά το βιντεοκλίπ των Metallica δεν ανταποκρίνεται ακριβώς στην αρχική σημασία των στίχων. Όταν ο Bob Seger έγραψε το τραγούδι βρισκόταν σε περιοδεία μαζί με τους Teegarden & Van Winkle. Ο ντράμερ David Teegarden θυμάται πως βρίσκονταν κάπου στις μεσοδυτικές πολιτείες, στον δρόμο προς την Νότια ή Βόρεια Ντακότα. Η μπάντα είχε ξεκινήσει το μακρύ ταξίδι μέσα στη νύχτα από το Detroit, όπου είχε παίξει. Μέσα σε μια χιονοθύελλα γύρω στις 3 τα ξημερώματα σταμάτησαν σε ένα βενζινάδικο με πάρκινγκ και για φορτηγά, για να γεμίσουν το ρεζερβουάρ τους. Η εποχή των χίπις το 1972 και όλα τα μέλη είχαν μακριά μαλλιά. Ο Bob Seger μαζί με ένα άλλο μέλος της μπάντας μπήκαν μέσα στο χώρο, όπου υπήρχε και καφετέρια με αρκετούς φορτηγατζήδες. Ήταν η εποχή των χίπις στα 1972 και φυσικά όλα τα μέλη της μπάντας είχαν μακριά μαλλιά! Μόλις, λοιπόν, οι μουσικοί βγάλανε τα καπέλα τους, το οποία φορούσαν έχοντας κρυμμένο το μακρύ μαλλί τους, το οποίο και λύθηκε, οι φορτηγατζήδες γελώντας έκαναν την πιο κλισέ ερώτηση... "Is that a girl or man?". Την επόμενη μέρα, μετά από τη συναυλία τους στο Mitchell της Νότιας Ντακότα, ο Seger έπαιξε το τραγούδι σε ακουστική κιθάρα, με τους στίχους "Oh, the same old cliches / 'Is that a woman or a man?” να ντύνουν τη μελωδία. Αν και στο λυρικό μέρος του τραγουδιού το συγκεκριμένο δίστιχο δεν υπάρχει, ωστόσο, ήταν το “Turn the Page”. Η ατυχής αυτή συνάντηση δημιούργησε μία ροή γεγονότων, ώστε να δημιουργηθεί ένα πολύ όμορφο τραγούδι. Οι στίχοι μιλάνε κυρίως για τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα ενός ροκ μουσικού, που βρίσκεται συνεχώς στον δρόμο! Και αυτά, μεταξύ άλλων, προκαλούνται και από τα συνεχόμενα επικριτικά κλισέ σχόλια που έχει την ατυχία ή μάλλον την τύχη, από μουσική τουλάχιστον άποψη, να ακούει ένας μουσικός του δρόμου...
Όλοι μας έχουμε μεγαλώσει με κάποια μυθικά πρότυπα. Ο καλλιτέχνης πολλές φορές, για να εξιδανικεύσει κάποιο πρόσωπο, χρησιμοποιεί κάποιο παραλληλισμό με μυθικό πρόσωπο. Λιγότερες φορές το πρόσωπο είναι θρησκευτικό. Και επειδή η rock'n'roll κυριαρχεί στον χριστιανικό κόσμο, οι παρομοιώσεις είναι δανεισμένες από τον Χριστιανισμό. Αλλά τι γίνεται όταν αυτό γίνεται για κάποιον τραγουδιστή, που λατρεία για αυτόν ξεπέρασε τα όρια της θρησκεία και οι μύθοι γι αυτόν συναγωνίζονται τους θρησκευτικούς;
Κάπως έτσι θα μπορούσε να είναι ο πρόλογος για το Personal Jesus των Depeche Mode. Η δημιουργία του Martin Gore, βρίσκεται στο έβδομο άλμπουμ του γκρουπ, το Violator του 1989. Το πρώτο σινγκλ από αυτό το άλμπουμ, ουσιαστικά σήμαινε την επιστροφή της Βρετανικής μπάντας στα Αμερικάνικα τσαρτς, μιας και ήταν η πρώτη τους είσοδος στο Billboard Hot 100 μετά το "People Are People" του 1984, αλλά και πρώτο τους χρυσό σινγκλ πέρα του Ατλαντικού. Η μεγαλύτερη επιτυχία όμως, την γνώρισε στην Γερμανία, όπου παρέμεινε στα τσαρτς για 27 εβδομάδες, σχεδόν μισό χρόνο, ρεκόρ για την χώρα της Κεντρικής Ευρώπης.
Το λυρικό μέρος το εμπνεύστηκε ο δημιουργός του, από το βιβλίο της Priscilla Presley το Elvis And Me, όπου περιγράφει την σχέση της με τον "Βασιλιά". Ο Gore δήλωσε, ότι είναι ένα τραγούδι για την ύπαρξη ενός Ιησού για κάποιον, με την μορφή ενός ανθρώπου που δίνει ελπίδα και τη φροντίδα. Για την έφηβη, όταν γνωρίστηκαν, Priscilla ο Elvis, εκτός από άνθρωπός της ήταν και μέντορας της. Η νεανική καρδιά της τον είχε σχεδόν θεοποιήσει, γεγονός που συμβαίνει αρκετές σε σχέσεις αγάπης και έρωτα. Έτσι, αυτή η, όχι τόσο ισορροπημένη, κατάσταση, δημιουργεί μια φαντασίωση ενός προσωπικού Ιησού, πάντα με τα "μάτια" της καρδιάς.
Το τραγούδι που ηχογραφήθηκε στο Μιλάνο, είναι μαζί με το επόμενο σινγκλ, που ακολούθησε από αυτό το άλμπουμ, το "Enjoy the Silence", πιο πετυχημένα τραγούδια τους. Η ακροβασία του ανάμεσα σε ροκ και synthpop,το κάνε πολύ δημοφιλές για remixes. Αλλά επίσης, γνώρισε πολλές διασκευές, μεταξύ τους από Gravity Kills, Marilyn Manson, Sammy Hagar, Jerry Williams, Lollipop Lust Kill, Nina Hagen. Αλλά η πιο μοναδική είναι αυτή του Johnny Cash. Η εκτέλεσή του βρίσκεται στο American IV: The Man Comes Around, τέταρτο της σειράς American, 87ο της καριέρας του, αλλά και το τελευταίο του. Το 2003, έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία του, αφήνει την τελευταία του πνοή για να συναντήσει τον δικό του προσωπικό θεό, που για αυτό βρισκόταν στο πρόσωπο της τελευταίας του συζύγου, της June. Είχε φύγει τέσσερις μήνες νωρίτερα και ο τραγουδοποιός έπρεπε να ταλαιπωρηθεί με δύο εμφράγματα, για να την συναντήσει.
Οι ίδιοι οι Depeche Mode μόλις έμαθαν για την πρόθεση του θρύλου της κάντρι να ηχογραφήσει τη δική του εκτέλεση στο τραγούδι, κατενθουσιάστηκαν. Ο Gore, δήλωσε ότι, κάποιος του διαμετρήματος του Johnny Cash, δεν χρειάζεται να ζητάει άδεια για ηχογραφήσει κάποιο τραγούδι τους.
Το rock'n'roll έχει μια δική του λογική, δικούς του κανόνες και δικούς του τρόπους να ενσαρκώνεται. Για την ενσάρκωση του βρίσκει πολλές αφορμές, απλές και πολύπλοκες, λογικές και παράλογες. Και μερικές φορές φαινομενικά σε ανέφικτες καταστάσεις καταφέρνει να εκφραστεί ακόμα σε ηθοποιούς Να δημιουργήσει μια μπάντα, με αφορμή ένα σενάριο τηλεοπτικής σειράς, ακόμα ανάμεσα σε ανθρώπους που μισιούνται. Όταν η αιτία είναι το rock'n'roll η αφορμή δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Κάπως έτσι δημιουργήθηκαν οι Tenacious D (γνωστοί και σαν „The D”) . Όλα ξεκίνησα το 1985, όταν ο 16 χρονος Jack Black, συνάντησε τον 24 χρονο Kyle Gass στα πλαίσια μιας θεατρικής ομάδας, της „The Actors' Gang”. Οι δύο τους απλά μισιούνταν, αλλά ο "θεός" του rock'n'roll είχε άλλα σχέδια για αυτούς. Με τον καιρό οι σχέσεις τους καλυτέρευσαν εντυπωσιακά. Ο δεύτερος έμαθε κιθάρα στον πρώτο και αποφάσισαν να φτιάξουν μπάντα. Της έδωσαν όνομα Tenacious D, από τον αθλητικό εκφωνητή Marv Albert και μια έκφραση που χρησιμοποίουσε σε αγώνες μπάσκετ. Σημαίνει " κομμένη Α" (άμυνα), ένας μπασκετικός όρος. Το 1997, το κανάλι HBO έβγαλε στο αέρα δύο επεισόδια από μια σειρά με το όνομα της μπάντας και πρωταγωνιστές τους δύο ηθοποιούς. Το σενάριο έλεγε για μια μπάντα που θέλει να κερδίσει μια θέση στη ροκ σκηνή. Πέρασαν δυο χρόνια για να παιχτούν άλλα 4 επεισόδια. Τα επεισόδιο είχαν ονόματα τραγουδιών που μπήκαν στο πρώτο άλμπουμ: The Search for Inspirado, Angel in Disguise, Death of the Dream, The Greatest Song in the World, The Fan και Road Gig. Και η νέα χιλιετηρίδα μπαίνει και με το πρώτο τους άλμπουμ και μια απρόσμενη επιτυχία να το συνοδεύει. Τους βοήθησαν οι Dave Grohl, από τους Foo Fighters, Page McConnell από Phish, Warren Fitzgerald από The Vandals και Steven Shane McDonald από Redd Kross. Το πρώτο σινγκλ είναι το "Wonderboy" και ακολουθεί το "Tribute", το μεγάλο τους hit. Το 2004 ξεκινάνε να φτιάχνουν την ταινία Tenacious D in: The Pick of Destiny, που συνοδεύεται από το δεύτερο τους άλμπουμ, με το ίδιο όνομα. Σε αυτό συμμετέχουν ακόμα και οι Ronnie James Dio και Meat Loaf, στο κομμάτι „Kickapoo”. Το 2012 βγαίνει και το Rize of the Fenix. Έτσι το rock'n'roll ενσαρκώθηκε μέσα από folk metal, comedy rock και country rock. Με δύο παράξενους τύπους να το υπηρετούν μέσα από αυτά τα είδη του. Jacek Maniakowski
.jpg)
