Steve Miller Band - The Joker

Το "The Joker" είναι ένα τραγούδι των Steve Miller Band, βρίσκεται στο ομώνυμα άλμπουμ του 1973. Η δημιουργία του ανήκει στους Eddie Curtis, Ahmet Ertegün και Steve Miller. Η επόμενη χρονιά τους βρίσκει στην κορυφή Billboard Hot 100. Αλλά 16 χρόνια αργότερα μόλις, το 1990, έφτασε στην κορυφή του UK Singles Chart, μετά από πετυχημένη διαφημιστική καμπάνια γνωστής μάρκας τζιν, την οποία έντυνε μουσικά το τραγούδι.

Στους στίχους του κάνει αναφορά στο τραγούδι του 1954, το "Lovey Dovey" από τους The Clovers. Αλλά το ενδιαφέρον του είναι και φιλολογικό και συγκεκριμένα ένας νεολογισμός που χρησιμοποιεί "pompatus". Για την ακρίβεια ο "νεολογισμός", κατά τους συγγραφείς των στίχων, δεν είναι παρά λατινοποιημένο το ελληνικό "πομπώδης" και ακριβώς αυτό σημαίνει. Αλλά και στην αγγλική, η λέξη υπάρχει και συγκεκριμένα αναφέρεται στο Oxford English Dictionary. Η παραποίηση των στίχων από παλιότερα κομμάτια του συγκροτήματος, όπως "Space Cowboy" του 1969 και "Enter Maurice" του 1972, βγάζει μάτι. Ο στίχος "I'm a midnight toker", αναφέρεται στην μαριχουάνα, παρ' όλα αυτά το τραγούδι ψηφίστηκε σαν πιο εμπορικό τραγούδι διαφήμισης.

Jacek Maniakowski 

Green Day - Jesus of Suburbia

Το Jesus of Suburbia είναι το πέμπτο και τελευταίο single από το έβδομο album, το American Idiot των Green Day. Το κεντρικό πρόσωπο όλου του άλμπουμ είναι ο Ιησούς των Προαστίων (Jesus of Suburbia ) και αν και όλος ο δίσκος μοιάζει είναι concept, αυτό το κομμάτι από μόνο του είναι μια ροκ όπερα, δεύτερη στο άλμπουμ ("Homecoming" η πρώτη).

Το πραγματικό όνομα του ήρωα δεν αναφέρεται πουθενά, αν και αναφέρεται στο βιντεοκλίπ του τραγουδιού σαν Whatsername. Εικάζεται ο΄τι μπορεί να λέγεται και Jimmy. Των 9 λεπτών κομμάτι παρουσιάζει μεγάλο μουσικό ενδιαφέρον, μιας και αποτελείται από πέντε μέρη, με ενιαίο το λυρικό μέρος, που περιγράφει την ζωή του ήρωα. Η εναλλαγές ρυθμού δένουν αξιοθαύμαστα μεταξύ τους. Το πρώτο και ομώνυμου του τίτλου μέρος ξεκινάει δυνατά. Στο δεύτερο City Of The Damned, ο ρυθμός πέφτει, για να ανέβει με το I Don't Care. Το τέταρτο Dearly Beloved, αλλά ρυθμό πάλι με μια καθαριστική λιτότητα να πρωταγωνιστεί. Τελειώνει με το Tales Of Another Broken Home, το ίδιο δυνατά όπως ξεκίνησε, με τον ήρωα αποφασίζει να φύγει από το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε.

Πέρα από την μοναδικότητα της σύνθεσης, το κομμάτι είναι μια "γροθιά στο στομάχι" του ψεύτικου αμερικάνικου ονείρου και στον "ζόμπι" τρόπο ζωής μια επαρχιακής πόλης. Τα όνειρα ενός νέου κοντεύουν να γίνουν απλές φαντασιώσεις συντηρούμενες από ναρκωτικά και καταναλωτισμό. Ένα ρέκβιεμ για ένα όνειρο.... αλλά με μια σπίθα ελπίδας για διαφορετική κατάληξη.

Jacek Maniakowski 

Falco - Jeanny

Η εξέλιξη της μουσικής δεν αποτελείται από μεμονωμένα γεγονότα ή, στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα γεγονότα είναι τα τραγούδια, αλλά είναι μια διαρκής προσθήκη, παραλλαγή και, ως συνέπεια, εξέλιξη ενός ήχου. Παρ' όλα αυτά, κάποια τραγούδια θεωρούνται από τους μουσικούς αναλυτές ως τραγούδια σταθμοί, κάτι σαν αόρατο σύνορο ανάμεσα στον παλιό και στον καινούριο κόσμο. Οι νότες και τα τραγούδια είναι εκ φύσεως αθώα και αγνά, αν και αρκετές φορές δεν αναφέρονται ούτε στην αγνότητα ούτε στην αθωότητα. Κάποια είναι σκληρά ή αναφέρονται σε σκληρά γεγονότα και κάποιοι άλλοι ακόμα τολμούν να δουν μια διαφορετική οπτική, η οποία πέρα από το γεγονός ότι είναι ενοχλητική, πατάει τη γραμμή της ηθικής.

Ο Falco δεν φημιζόταν ποτέ για το χαμηλό του προφίλ. Αλλά σίγουρα δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι η προκλητικότητά του θα του έφερνε τόση μεγάλη επιτυχία. Λίγο η προκλητικότητα, για τον υποκριτικό καθωσπρεπισμό της κοινωνίας και των ΜΜΕ, λίγο το πολύ καλό βίντεο που συνόδευε το τραγούδι και φυσικά πολύ MTV, έκανε το “Jeanny” τη μεγαλύτερη επιτυχία του Johann (Hans) Hölzel, όπως ήταν το πραγματικό όνομα του Αυστριακού καλλιτέχνη.

Οι στίχοι του τραγουδιού, γραμμένοι από τους Bolland & Bolland, αλλά και το καταπληκτικό βίντεο του τραγουδιού, προκάλεσαν ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στην γερμανόφωνη μουσική σκηνή. Το λυρικό μέρος του κομματιού αναφέρεται στην απαγωγή και τον βιασμό μιας ανήλικης κοπέλας, της Jeanny, από την οπτική του ψυχικά διαταραγμένου άντρα που τη βιάζει. Η ιστορία είναι ακραία και αρκετά σκοτεινή: ο αφηγητής, στο αποκορύφωμα του παροξυσμού του, σκοτώνει την κοπέλα. Παρά την έντονη και σκληρή θεματολογία, το τραγούδι έγινε τεράστια επιτυχία σε όλη την Ευρώπη, αν και προκάλεσε πολλές αντιδράσεις, κυρίως από οργανώσεις γυναικών που διαμαρτυρήθηκαν για την απεικόνιση του βιασμού και την αποδοχή της βίας κατά των γυναικών ως μια "ρομαντική" ή "ροκ" ιδέα.

Οι στίχοι του “Jeanny” είναι ιδιαίτερα προκλητικοί και εξετάζουν τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ψυχής, μέσα από τα μάτια ενός ψυχικά διαταραγμένου ατόμου που βλέπει την Jeanny ως αντικείμενο της εμμονής του. Αυτό το "ρομαντικό" πορτρέτο, ωστόσο, είναι γεμάτο από βία και απώλεια της ανθρωπιάς, προσφέροντας μια απόκλιση από τις παραδοσιακές αντιλήψεις για τον έρωτα και τη σχέση.

Οι στίχοι παρουσιάζουν έναν εσωτερικό διάλογο όπου ο αφηγητής προσπαθεί να δικαιολογήσει τις πράξεις του, θεωρώντας τον εαυτό του ένα είδος προστάτη της Jeanny, παρόλο που οι πράξεις του είναι εξαιρετικά βίαιες. Η χρήση της λέξης “Jeanny” ως όνομα, προσδίδει μια αίσθηση αθωότητας που έρχεται σε αντίθεση με την απόλυτη κακοποίηση και το έγκλημα που περιγράφεται. Αυτή η αντίφαση είναι που προκαλεί τον ακροατή να αναρωτηθεί και να αμφισβητήσει την ηθική διάσταση του τραγουδιού.

Ο συνδυασμός αυτής της θεματολογίας με τη μουσική παραγωγή του τραγουδιού, η οποία περιλαμβάνει στοιχεία της pop και του rap, δίνει στο κομμάτι μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα και, παρά τις αντιδράσεις, επιτυγχάνει να κερδίσει την προσοχή του κοινού, προσφέροντας μια μουσική εμπειρία που ταυτόχρονα ενσωματώνει την ένταση των στίχων με τον ήχο του 1980. 

Αν και το θέμα του “Jeanny” δεν ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπο, η σκηνοθεσία του βίντεο (που θυμίζει γερμανικά ειδησεογραφικά δελτία) προκάλεσε ακόμα μεγαλύτερη αναταραχή και έκανε τις αντιδράσεις ακόμα πιο έντονες. Μάλιστα, ένα γερμανικό κανάλι διαμαρτυρήθηκε για την κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων σε σχέση με το βίντεο. Στην Δυτική Γερμανία, το τραγούδι δεν απαγορεύτηκε άμεσα, αλλά αποφεύχθηκε η υπερβολική διαφήμισή του, ενώ στην Ανατολική Γερμανία, απαγορεύτηκε εντελώς, και μάλιστα δεν επιτρεπόταν ούτε στα κλαμπ να παίζεται το τραγούδι.

Η δημιουργία του εκκεντρικού Αυστριακού καλλιτέχνη, που ανήκε στο τρίτο του άλμπουμ, το Falco 3 (1985), είναι ουσιαστικά μια μέτρια σύνθεση, αλλά ο τρόπος με τον οποίο εκτελέστηκε το τραγούδι το ανέβασε στην κορυφή σχεδόν σε όλα τα ευρωπαϊκά charts. Μάλιστα, θεωρείται το πρώτο ραπ τραγούδι που ανέβηκε στην κορυφή του αμερικανικού Billboard Hot 100, γεγονός που το καθιστά ακόμα πιο αξιοσημείωτο και επαναστατικό για την εποχή του.

Το “Jeanny” παραμένει ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα τραγούδια στην ιστορία της γερμανόφωνης μουσικής, προκαλώντας συζητήσεις για την έννοια της ηθικής στην τέχνη και την ευθύνη των καλλιτεχνών απέναντι στην κοινωνία. Η πρόκληση και το σκοτεινό του θέμα ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από την επιτυχία του, αλλά και η αφορμή για σοβαρές κοινωνικές συζητήσεις γύρω από το ρόλο της μουσικής στην απεικόνιση της βίας και της ψυχικής διαταραχής.

Η επίδραση του τραγουδιού συνεχίζει να είναι ισχυρή και σήμερα, και θεωρείται ένα σημείο καμπής στη μουσική σκηνή των 80s, προσφέροντας μια μουσική αφήγηση που δεν φοβάται να εξετάσει τις πιο σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ψυχής.

Jacek Henryk Maniakowski

Queen - Innuendo

Το "Innuendo" των Queen είναι το τραγούδι που ανοίγει το ομώνυμο άλμπουμ καθώς και το πρώτο σινγκλ από αυτό το άλμπουμ του 1991. Με 6 μισή λεπτά θεωρείται από τα μεγαλύτερα τους κομμάτια σε διάρκεια, μόνο το "Bohemian Rhapsody" το ξεπερνάει. Το κομμάτι έπιασε κορυφή στην Μ. Βρετανία. Ουσιαστικά είναι είναι ένα μουσικό παζλ που δημιουργήθηκε από τους Steve Howe των Yes και Brian May. Οι οπερετικές παύσεις και τα heavy metal μέρη παραπέμπουν στους παλιούς Queen και οι στίχοι είναι εμπνευσμένοι από την ασθένεια του Freddie Mercury. Το επαναλαμβανόμενο μουσικό μοτίβο είναι παρμένο από από το μπολερό του Ραβέλ, ξεκινάει σαν τζαμάρισμα από τους May, Deacon and Taylor.Μετά προστίθεται και η μελωδία του Mercury. Το αξιοσημείωτο είναι το σόλο φλαμέγκο από τον Steve Howe των Yes με την με την φωνή του Mercury να το ενώνει με το ηλεκτρικό σόλο του Brian May. Θεωρείται από τα πιο δύσκολα κομμάτια και στην σύνθεση αλλά και στην εκτέλεση. Τα τέμπο του τραγουδιού εναλλάσσονται συνεχώς και παραπέμπουν από κλασσικούς συνθέτες μέχρι και τα πρώτα χρόνια των Queen. Ουσιαστικά είναι μουσική ιστορία τους. Το 1992 τα τρία εναπομείναντα μέλη τους τραγούδησα μαζί με τον Robert Plant το "Kashmir" αλλά και το "Innuendo", τραγούδια με πολλές ομοιότητες.

Jacek Maniakowski

Lou Reed - Perfect Day

Το "Perfect Day" είναι ένα τραγούδι από τον Lou Reed από την χρονιά 1972, βρίσκεται στο Transformer, δεύτερο μετά τους Velvet Underground solo album του. Την μεγάλη δόξα όμως την γνωρίσει την δεκαετία του '90, όταν επένδυσε μουσικά το Trainspotting και μια διασκευή του, δημιουργήθηκε για φιλανθρωπικούς σκοπούς από το BBC. Μια ακόμα διασκευή του από Duran Duran έφτασε στο Νο 28 στο UK Singles Chart το 1995. Τη αρχική παραγωγή του τραγουδιού είχε κάνει ο David Bowie και Mick Ronson (ο οποίος έπαιξε πιάνο στο κομμάτι).

Η γλυκιά μελωδία που αναδίδει το κομμάτι μαζί με τον ποιητικό στίχο φαίνεται, όμως συμβαίνει το αντίθετο, είναι αρκετά πολύπλοκο κομμάτι μουσικά. Οι λυρικοί του στίχοι δίνουν την εντύπωση μια ερωτικής απολογίας, που πιθανόν να αναφέρονται στην μέλλουσα γυναίκα του, την Bettye Kronstadt. Όμως και δω η πραγματική σημασία των στοίχων μπορεί να είναι διαφορετική. Πέρα από του ότι αναφέρεται μεταξύ άλλων στις συγκρούσεις του καλλιτέχνη με την σεξουαλικότητά του, τα ναρκωτικά και το "εγώ" του, πολλοί συμπεραίνουν ότι αναφέρεται στην δική του "ρομαντική" σχέση με την ηρωίνη. Ουσιαστικά υμνεί την περίοδο που ήταν εθισμένος σ αυτήν και αυτός ήταν και ο λόγος που επιλέχτηκε για την επένδυση της ταινίας Trainspotting.

Η φιλανθρωπική του εκτέλεση από το BBC, για την καμπάνια της Children in Need, εντυπωσίασε ακόμα και τον ίδιο τον Lou Reed, οποίος δήλωσε ότι, δεν έχει δει πιο εντυπωσιακή παραγωγή στο δικό του τραγούδι.

Jacek Maniakowski

ΙΝΚ

Είναι γεγονός ότι κάτι συμβαίνει εδώ και κάποια χρόνια στα μουσικά δρώμενα της Ελλάδας. Αν και το ντιρι-ντάχτα είναι ακόμα καλά βολεμένο στον θρόνο του, μιας που προσφέρει εύκολο χρήμα και οι αντιπρόσωποι του είδους εύκολα καίγονται, προσφέροντας την απόλυτη εξουσία στους διαχειριστές της επιτήδευσης αυτής, που θέλουν να ονομάζουν μουσική. Υπάρχει όμως μια φωτιά που σιγοκαίει κάτω από τις στάχτες των χαμένων ονείρων, που δεν λέει να σβήσει με τίποτα και σαν τις νεράιδες  κάθε φορά που την καλείς με πραγματική πίστη, εμφανίζεται. Κάπως έτσι και η Μούσα δε έχει εγκαταλείψει ποτέ την Ελλάδα, από την Κρήτη ως την Αλεξανδρούπολη..... Αλεξανδρούπολη???

Ναι, εκεί βρίσκεται η έδρα των Τσάνταλης Χρήστος(Φωνή), Αποστολόπουλος Κώστας(Κιθάρες), Τράσκας Δημήτρης(Μπάσο), Τσάνταλης Σταύρος(Τύμπανα) ή αλλιώς ΙΝΚ. ΙΝΚ?? Μελάνι, τα γραπτά μένουν…. και το κουαρτέτο από την ακριτική πόλη, έχει σκοπό να μείνει. Η φλόγα τους ξεκίνησε να καίει από το 1999 και αποτελεί φάρο για "....όσους θέλουνε και μπορούνε να ακούσουνε πραγματικά μουσική και δε φοβούνται να ταξιδέψουν και να νοιώσουν." Αν και σε ακριτική πόλη υδρεύουν  τα μουσικά σύνορα είναι άγνωστα γι αυτούς και αυτό είναι το αξιοσημείωτο της υπόθεσης, που λέγεται ΙΝΚ, ανήκουν στον εαυτό τους και δίνουν την δική τους προσέγγιση προς την ροκ. Τιμούν τις επιρροές τους, δεν ξεχνούν την μελωδία και με θάρρος φλερτάρουν με πιο σκληρούς και σκοτεινούς ήχους.

Έχουν κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ , το Diary, τo oποίο κυκλοφόρησε από την Poison Tree Records που εδρεύει στις Η.Π.Α. Εκτός από το άλμπουμ τους, έχουν και άλλα κομμάτια, σε δύο από τα τραγούδια συμμετέχει με κιθάρες και φωνητικά ο Craig Walker ο τραγουδιστής που έδωσε στους Archive τις πολύ μεγάλες επιτυχίες των τελευταίων Again, Fuck You, Get Out. Η δεύτερη μεγάλη συνεργασία είναι αυτή με τον Johny Bacolas στη θέση του παραγωγού για το νέο τους single “Ophelia”, εξέχουσα προσωπικότητα της σκηνής του Seattle μέλος της αρχικής μορφής των Alice in Chains. Έχουν ήδη υλικό για νέο τους άλμπουμ και ένα τραγούδι για μια ταινία που δεν έγινε ποτέ. Και η Μούσα είναι πάντα κοντά τους, τρεφόμενη από το ταλέντο τους.....

 Jacek Maniakowski 

Evanescence - Call Me When You're Sober

Δεν είναι λίγες οι φορές που, μέσα στο φυτικό βασίλειο, συναντάμε φυτά που είναι συγχρόνως τοξικά και θεραπευτικά. Όλα εξαρτώνται από τη δοσολογία, τη χρήση, τη στιγμή. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στις ανθρώπινες σχέσεις, οι οποίες ξεκινούν ως βάλσαμο, περνούν σε φάσεις ουδετερότητας, και συχνά καταλήγουν να γίνονται τοξικές. Η αποτοξίνωση, όπως και στη βοτανική, απαιτεί αποκοπή. Όμως αυτό που μένει και δεν πρέπει να χαθεί, είναι η εμπειρία. Η σωστή της διύλιση μπορεί να γεννήσει σοφία, να οδηγήσει σε πιο προσεκτικές επιλογές, σε πιο συνειδητές συμπεριφορές. Και για έναν δημιουργικό άνθρωπο, η εμπειρία αυτή γίνεται σκαλοπάτι προς την έμπνευση.

Οι Evanescence, με το Fallen (2003), σάρωσαν τα μουσικά βραβεία, πούλησαν εκατομμύρια αντίτυπα και γέμισαν στάδια. Εκεί που οι περισσότεροι κριτικοί περίμεναν να ξεφουσκώσουν, να στερέψει η έμπνευση, εκείνοι απέδειξαν πως όταν η μουσική πηγάζει από το βίωμα, η Μούσα δεν εγκαταλείπει. Το δεύτερο άλμπουμ τους, The Open Door (2006), αν και δεν πρωτοτυπεί ριζικά, περιέχει αρκετά διαμάντια και ένα από αυτά είναι το “Call Me When You’re Sober”.

Το τραγούδι, σύνθεση της Amy Lee και του κιθαρίστα Terry Balsamo, είναι μια ωμή, σχεδόν εξομολογητική κατάθεση. Αναφέρεται στην προσωπική εμπειρία της Lee με τον τότε πρώην σύντροφό της, Shaun Morgan, τραγουδιστή των Seether, γνωστό για τις μάχες του με τον εθισμό στο αλκοόλ, αλλά γενικά στην αγάπη στις ουσίες, που σχετίζονται με νομιμότητα. Η Amy Lee έχει δηλώσει πως κουράστηκε από τη χειραγώγηση και την αστάθεια της σχέσης και πως η απόφαση της να αποχωρήσει ήταν μια πράξη αυτοσεβασμού. Οι στίχοι της είναι ξεκάθαροι, σχεδόν ανελέητοι: “Don’t cry to me / If you loved me / You would be here with me” 

 Η ίδια περιγράφει τη διαδικασία γραφής ως θεραπευτική, μια ανάγκη να εκφράσει όσα κρατούσε μέσα της για καιρό. Αν και το όνομα του Morgan δεν αναφέρεται, όλοι γνώριζαν σε ποιον απευθύνεται. Το τραγούδι κυκλοφόρησε στις 4 Σεπτεμβρίου του 2006, την ίδια μέρα που ο Morgan εισήχθη σε κλινική αποτοξίνωσης, γεγονός που οδήγησε στην ακύρωση της περιοδείας των Seether. Ο ίδιος, σε μεταγενέστερες δηλώσεις, παραδέχτηκε ότι το τραγούδι είχε δόση αλήθειας, αλλά το θεώρησε "μονόπλευρο και μελοδραματικό", λέγοντας πως “κανείς δεν είναι τέλειος” και πως ένιωσε παγιδευμένος στη σχέση.

Στο τραγούδι συμμετέχουν και οι δύο αδερφές της Amy Lee, Carrie και Lori, στα δεύτερα φωνητικά, προσθέτοντας μια σχεδόν τελετουργική χροιά στο ρεφρέν. Το βιντεοκλίπ, σκηνοθετημένο από τον Marc Webb, είναι εμπνευσμένο από το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας, με την Amy να ενσαρκώνει μια σκοτεινή και παράλληλα δυναμική εκδοχή της ηρωίδας, αντιστρέφοντας τους ρόλους θύτη και θύματος. Όπως είπε η ίδια:  “Το τραγούδι είναι τόσο κυριολεκτικό, που το βίντεο μπορούσε να είναι πιο αλληγορικό. Μια ροκ εκδοχή της Κοκκινοσκουφίτσας και του Κακού Λύκου”. 

Το “Call Me When You’re Sober” έγινε "ύμνος ενδυνάμωσης", ειδικά για γυναίκες που βίωσαν τοξικές σχέσεις. Η ίδια η Lee το έχει χαρακτηρίσει “ένα τραγούδι για τη στιγμή που επιτέλους στέκεσαι στα πόδια σου και λες ‘ως εδώ’”. Και κάπως έτσι, μια προσωπική πληγή μετατράπηκε σε παγκόσμιο τραγούδι κάθαρσης, παράλληλα αποδεικνύοντας πως η εμπειρία, όταν μεταβολίζεται δημιουργικά, μπορεί να γίνει φως.

Jacek Henryk Maniakowski