Τραγούδια που Γράφτηκαν Κατά Λάθος και έμειναν στην Ιστορία

 

Δεν είναι λίγες φορές όπου η ζωή ξεκινάει από κάποιο αστείο, ένα είδος χιούμορ που μπορεί να είναι κανονικό, αλλά γιατί όχι, μαύρο έως κατάμαυρο. Δεν είναι λίγες οι επιστημονικές ανακαλύψεις που είτε παρουσιάζονται με κάποιο αστείο μύθο είτε όντως δημιουργήθηκαν από κάποιου είδους αστείου. Σίγουρα όμως δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά, όπως για παράδειγμα πόση φύση σιχαίνεται το κενό, πως η ζωή σιχαίνεται τη σοβαρότητα. Αν και σε αυτό θα συμφωνούσαν πολλοί καλλιτέχνες σ όλα τα είδη της τέχνης. Ένα όμως είναι σίγουρο ως κάτι αστείο, μουσικό, εξελίχθηκε σε μια σοβαρή επιτυχία προσθέτοντας σοβαρά λεφτά σε κάποια μπάντα ή σε έναν μεμονωμένο καλλιτέχνη.

Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά σε μερικά τέτοια αστεία που εξελίχθηκαν ακόμα και σε σύμβολα μιας γενιάς, τραγούδια σύμβολα της ίδιας της μπάντας ή ακόμα ενός ολόκληρου είδους.

 

1.     Smells Like Teen Spirit – Nirvana (1991, Kurt Cobain, Nevermind)

Ο Cobain το έγραψε σχεδόν ειρωνικά, προσπαθώντας να φτιάξει ένα «τραγούδι τύπου Pixies» για πλάκα, με δυνατά–χαμηλά–δυνατά Και μάλιστα η βαρεμάρα του ήταν τόσο μεγάλη που το riff το έπαιζε σαν άσκηση. Το αστείο του όμως μεγαλώνει όταν αναφερόμαστε το τίτλο του τραγουδιού και πώς προέκυψε. Μια φίλη του οι πιο πολύ φίλη, έγραψε στον τοίχο του τη φράση «Kurt smells like Teen Spirit», αναφερόμενη σε ένα θηλυκό αποσμητικό, πολύ πιθανόν και κοριτσίστικο, αλλά το μυαλό του καλλιτέχνη λειτουργεί με περίεργο τρόπο και δη του Cobain. Ο ίδιος νόμιζε πως η φράση αυτή ήταν ένα πολιτικό μήνυμα συνεχίζοντας τους στίχους, χωρίς φυσικά το δικό του όνομα και ο απλός χαβαλές μαζί με μια παρανόηση έγινε ύμνος μιας γενιάς την οποία ούτε ο ίδιος κατάφερε να ακολουθήσει τελείωσε

2.     (You Gotta) Fight For Your Right (To Party!) – Beastie Boys (1986, Yauch/Horovitz/Diamond, Licensed to Ill)

Οι Beastie Boys το έγραψαν με στόχο την παρωδία και ως καθαρή παρωδία τον χαζοχαρούμενων γι αυτούς party rock τραγουδιών της εποχής εκείνης και προφανώς έχουν λιώσει στο γέλιο με κάθε στίχο προσπαθώντας να κοροϊδέψουν, και μάλλον το κατάφεραν, το «bro culture». Παρόλο που ο στόχος ήταν ξεκάθαρος και εφαρμογή του ακόμα πιο οφθαλμοφανής, δημιουργήθηκε ένα μικρό προβληματάκι… το κημο το πήρα απολύτως στα σοβαρά κάνοντας το τραγούδι ύμνο αυτών των πάρτι. Προφανώς η ιστορία είναι γεμάτη από χαβαλέ παπάντζες που ειπώθηκαν και έγιναν δόγματα. Το ίδιο το συγκρότημα, παρόλη την επιτυχία του τραγουδιού, το μισούσα αφάνταστα και αρνούνταν να το παίξουν λάιβ με τη δικαιολογία πως ήταν ένα αστείο το οποίο ξέφυγε απ το δικό τους έλεγχο. Προσθέτοντας με αυτόν τον τρόπο άλλο ένα λιθαράκι, μουσικό αυτή τη φορά, στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.

 

3.     Roxanne – The Police (1978, Sting, Outlandos d’Amour)

Ο Sting το έγραψε σε ένα ξενοδοχείο στο Παρίσι, κατά τη διάρκεια μίας εκ των πρώτων περιοδειών του συγκροτήματος, τη στιγμή που εξαιτίας της αφραγκίας τους, έπρεπε να μείνουν σε ένα φτηνό ξενοδοχείο το οποίο χρησιμοποιούσαν οι πόρνες της περιοχής. Και αυτές αποτέλεσαν την έμπνευση γι αυτό το τραγούδι. Αλλά το αστείο έγινε κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης ο τραγουδιστής έπεσε πάνω στο πιάνο, γελώντας με αυτό, όμως ο ήχος έμεινε στο τελικό track. Έτσι το τραγούδι είχε αρχή πάλι χαβαλετζήδικη, ως μια ιστορία που υπάρχει κατά τη διάρκεια το περιοδειών των συγκροτημάτων, αλλά τελικά έγινε το πρώτο μεγάλο χιτ των Police, με τον Sting να παραδέχεται ότι δεν είχε ιδέα τι είχε γράψει, παρόλο που είχε δημιουργήσει το ηχητικό σύμβολο της μπάντας. (ΕΔΩ)

4.     Creep – Radiohead (1992, Thom Yorke, Pablo Honey)

Ο Yorke το έγραψε μέσα σε μια στιγμή αυτοσαρκασμού κι μισανθρωπίας, Ουσιαστικά ως ένα αστείο πάνω στον εαυτό του και την ιδέα του σαν ενός λυπημένου loser. Η μπάντα δεν ήθελε καν να κυκλοφορήσει αυτό το τραγούδι θεωρώντας το υπερβολικά απλοϊκό και τελείως προφανές. Διαψεύδοντας τους όλους το τραγούδι ένα τεράστιο χιτ, σε τέτοιο βαθμό που οι Radiohead για χρόνια το έβγαζαν από τα setlists κι αυτό εξαιτίας του γεγονότος πως ένιωθαν πως τους κυνηγάει σαν ένα παλιό αστείο από το σχολείο, το οποίο κανείς δεν θέλει να θυμάται. Αλλά καμιά φορά τα τραγούδια έχουν δική τους συνείδηση. (ΕΔΩ) 

5.     You Really Got Me – The Kinks (1964, Ray Davies, Kinks) 

Ο Ray Davies το έγραψε μέσα σε μια μέρα, ουσιαστικά ως ένα χαβαλέ αστείο rhythm and blues riff και ο αδελφός του το παραμόρφωσε κόβοντας το μεγάφωνο με ξυράφι, κυριολεκτικά ένας χαβαλές στο γκαράζ. Προφανώς και κανείς δεν περίμενε πώς αυτό το πείραμα θα γινόταν μια θεμελιώδης ακόμα λίθος της hard rock και του heavy metal, αλλά το riff άλλαξε την ιστορία της κιθάρας.

6.     Song 2 – Blur (1997, Albarn/Coxon/James/Rowntree, Blur)

Κάθε επιτυχημένο γεγονός ή γενικά κάθε επιτυχία δημιουργεί αυτόματα και ανθρώπους που θέλουν να το κοροϊδέψουν. Έτσι το τραγούδι γράφτηκε για να κοροϊδέψουν τα μέλη της μπάντας την αμερικανική grunge σκηνή με την πλάκα να συνεχίζεται με την ονοματοδοσία του τραγουδιού που δεν θα είναι τίποτα άλλο από αριθμός του track που μπήκε στο άλμπουμ. Το “woo hoo!” Ήταν κυριολεκτικά μια φωνή που έβαλε ο Albarn για την πλάκα του με ένα τρελό χανγκόβερ να τον βασανίζει. Η ίδια η μπάντα δεν το θεώρησε καν σοβαρό τραγούδι, παρόλα αυτά το ίδιο τραγούδι κατάφερε να κερδίσει όλη την μπάντα και έγιναν το μεγαλύτερο χιτ και το πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι της καριέρας τους. (ΕΔΩ)

7.     Walk This Way – Aerosmith (1975, Tyler/Perry, Toys in the Attic)

Το riff γεννήθηκε σε soundcheck, όταν ο Joe Perry έπαιζε για να περάσει απλά η ώρα την ίδια στιγμή που ο Tyler άρχισε απλά κάτι να μουρμουρίζει που επιεικώς θα μπορούσαν να χαρακτηριστεί ως ανοησία, χωρίς καν στίχους, αλλά κάτι που ευθύνη σε όλη την υπόλοιπη μπάντα που άρχισε να γελάει. Έτσι το τραγούδι που ξεκίνησε ως ένα χαβαλέτζιδικο παιχνίδι είναι αυτό που ουσιαστικά έσωσε την καριέρα τους κι έγινα από τα πιο εμβληματικά rock funk κομμάτια και αργότερα η συνεργασία με τους Run D.M.C. το έκανε διαχρονικό.(ΕΔΩ) 

8.     My Sharona – The Knack (1979, Fieger/Averre, Get the Knack)

Ο Fieger έγραψε το riff και τους στίχους σε 15 λεπτά, έχοντας ενθουσιαστεί 117 χρονη κοπέλα που μόλις είχε γνωρίσει και προφανώς το τραγούδι ήταν κυριολεκτικά μια εφηβική έκρηξη ρομαντικής τεστοστερόνης, χαβαλέ αλλά και νεανικής ορμής. Προφανώς η μπάντα δεν περίμενε τίποτα ιδιαίτερο από το τραγούδι, παρόλα αυτά το τραγούδι τους διέψευσε και έγινε ένα από τα μεγαλύτερα one hit wonders της δεκαετίας και σύμβολο της rock. Η εκδίκηση του τραγουδιού για την αρχική του κοροϊδία είναι πως ουσιαστικά σκέπασε όλα τα υπόλοιπα τραγούδια μιας αξιόλογης μπάντας.

9.     Basket Case – Green Day (1994, Billie Joe Armstrong, Dookie)

Ο Armstrong το έγραψε μέσα σε μια κρίση άγχους, αλλά κατάφεραν να το συνδυάσετε με χιούμορ και αυτά σαρκασμό, παράλληλα κοροϊδεύοντας και τον εαυτό του. Η μπάντα το θεώρησα υπερβολικά χαβαλέ για να μπορέσει να γίνει κάποιο χιτ, προφανώς ελπίζοντας πως ο ήχος τους είναι πολύ πιο βαρύς και σοβαρός. Παρ όλα αυτά το τραγούδι κατάφερε πάλι να κοροϊδέψουν την μπάντα που το κορόιδευε πριν η ίδια, και κατάφερε να γίνει ένας ύμνος της pop punk και έβαλε τους Green Day στο mainstream για πάντα.

10.   Rock Lobster – The B 52’s (1978, Schneider/Wilson/Strickland, The B 52’s)

Άραγε πόσο σοβαρότητα μπορεί να έχει ένα τραγούδι που μιλάει αστακό και δεν αναφέρεται στη σειρά του μπομπ σφουγγαράκη. Ξεκίνησε ως χαβαλετζίδικο surf punk κομμάτι το οποίο προοριζόταν για ένα πάρτι και με τους στίχους να είναι απλά μια λίστα από διάφορα θαλάσσια πλάσματα, πιθανόν φαγώσιμα όλα, που απλά φώναζαν για πλάκα στο μικρόφωνο. Όμως η αγία τρέλα πολλές φορές έχει μια δικιά της συνείδηση και αποφασίζει το ίδιο αν θα γίνει χιτ ή όχι, τελικά κατάφερε να γίνει ένα cult hit  κάνοντας τον  John Lennon να πει ότι ήταν το τραγούδι που τον έκανε να θέλει να ξαναγράψει μουσική.

 

 Jacek Henryk Maniakowski

Green Day - Boulevard of Broken Dreams

Το όνειρο με την πραγματικότητα εναλλάσσονται, μπερδεύονται και πολλές φορές δεν συνειδητοποιούμε πότε βρισκόμαστε σε κάποιο από αυτά τα δύο. Αλλά και τα δύο έχουν και πολλά κοινά σημεία, γι αυτό ο διαχωρισμός τους πολλές είναι αρκετά δύσκολος. Πέρα του γεγονότος, ότι κάποιοι με μηχανιστικό τρόπο σκέψης ή όπως αυτοαποκαλούνται ορθολογιστές, προσπαθούν να τα χωρίσουν σε υπαρκτό και μη, είναι και τα δύο σημαντικά μέρη, ακόμα και της καθημερινότητας. Αλλά το βασικό είναι ότι, και τα δύο είναι πάντα έτοιμα να καταρρεύσουν ανά πάσα στιγμή. Και όσο νομίζουμε ότι, τα πάντα απτά και μη, είναι σταθερά γύρω, άλλο τόσο είναι σίγουρο πώς πάντα βαδίζουμε στην ...  Boulevard of Broken Dreams.... and reality.
Και κει που σταματάει το Holiday (http://echooadventures.blogspot.gr/2013/10/green-day-holiday.html ),  ουσιαστικά το πρελούδιο του, ξεκινάει το Boulevard of Broken Dreams. Η λυρική, αλλά και μουσική συνέχεια του προηγούμενου τραγουδιού του  άλμπουμ των  Green Day, του American Idiot. Αν και το τέμπο του τραγουδιού πέφτει, ουσιαστικά συνεχίζει εκεί που τελείωσε το Holiday. Ο ήρωας του τραγουδιού συνεχίζει να είναι ο Ιησούς των Προαστίων,   (http://echooadventures.blogspot.gr/2013/04/green-day-jesus-of-suburbia.html ), πάντα με τους στίχους του  Billie Joe Armstrong. Εδώ πλέον έχει μπροστά του την απογοήτευση και η φυγή του από τα προάστια δεν συνοδεύτηκε από καμιά πραγματοποίηση του ονείρου του. Οι άνθρωποι γύρω του συνεχίζουν να αδιαφορούν και η αχνή ελπίδα, κάποιος να τον βγάλει από την μοναξιά του, σβήνει με την συνεχής επανάληψη του στίχου ... I walk alone, I walk alone. 
Το 2006 ο Noel Gallagher των  Oasis είχε δηλώσει ότι, θα έπρεπε τουλάχιστον να είχαν την αξιοπρέπεια να περιμένουν να πεθάνει ο ίδιος, για να κλέψουν το τραγούδι, μιλώντας φυσικά για το "Wonderwall" και απευθυνόμενος στους Green Day. Το τραγούδι των Αμερικάνων, όντως έχει κάποιες "ευγενικές" ομοιότητες, σε κάποια ακόρντα του με αυτό των Βρετανών. Αναλύοντας πιο προσεκτικά το τραγούδι όμως, εύκολα διαπιστώνει κανείς πως είναι ένα έξυπνο κολάζ, στιχουργικά κυρίως από πολλά τραγούδια. Ο τίτλος του πρωτοεμφανήστηκε το 1934 σε ένα τραγούδι Al Dubin για την ταινία Moulin Rouge, γνωστό επίσης και σαν  "Gigolo And Gigolette,". Ίδιο τίτλο έχει και ο διάσημος πίνακας του Gottfried Helnwein που απεικονίζει την Marilyn Monroe, τον Humphrey Bogart,  τον James Dean και τον Elvis Presley παρέα σε ένα μπαρ.
Αλλά ανάμεσα στα τραγούδια που μπορείς να βρεις τους στίχους της δημιουργίας των Green Day είναι: των  Pinhead Gunpowder το "I Walk Alone", μπάντα στην οποία συμμετείχε ο Billie Joe Armstrong, των Whitesnake το "Here I Go Again", του  Elvis Costello το "Brilliant Mistake",των  Allman Brothers Band το "End of the Line", των Deadsy το"The Key to Gramercy Park" και  The Ataris το "Road Signs and Rock Songs". Η  Lita Ford στο Broken Dreams και οι Blondie στο  Island of Lost Souls δε γλύτωσαν τον σφετερισμό. 
Το βιντεοκλίπ, με πλήθος από διακρίσεις, όπως και το τραγούδι, σκηνοθετημένο από τον  Samuel Bayer. συνεχίζει εκεί που σταμάτησε αυτό του  "Holiday". Τα μέλη της μπάντας συνέρχονται από την κραιπάλη του προηγούμενου βίντεο και εγκαταλείπουν το αυτοκίνητό του, που δείχνει να μην μπορεί να ξανά ξεκινήσει. Όλοι πλέον περπατάνε,  με τα "αξιοθέατα" του Los Angeles, εικόνες των αστέγων να εναλλάσσονται με τις εικόνες της μπάντας να παίζει σε μια αποθήκη. Τα δύο βιντεοκλίπ γυρίστηκαν μαζί και το σήμα στο μπροστά καπό της Mercury Monterey, ένα χέρι που κρατά μια χειροβομβίδα σε σχήμα καρδιάς. 

Jacek Maniakowski

Green Day - Holiday

Η ειρωνεία, λένε, είναι το όπλο του αδυνάτου. Το rock n roll μπορεί να έχει παγκόσμια απήχηση, αλλά δε παίρνει και αποφάσεις, που αφορούν τα παγκόσμια δρώμενα. Μπορεί να υπενθυμίζει ιστορικά γεγονότα, να σχολιάζει τα κακώς κείμενα και μέσα από τα τραγούδια της διαμαρτυρίας μας χάρισε αξέχαστες δημιουργίες. Ωστόσο ελάχιστα τραγούδια, μόνο ένα ξέρω εγώ, το John Sinclair του John Lennon, που κατάφερε να ελευθερώσει τον ποιητή και μάνατζερ του πανκ συγκροτήματος των MC5, που μπορούν  να παρέμβουν σε κάποια δικαστική ή πολιτική απόφαση. Έτσι τα παραδείγματα που η ειρωνεία, είτε μέσω τίτλου είτε μέσω του λυρικού μέρους και ακόμα και των δύο. 
Το  American Idiot, το έβδομο άλμπουμ των Green Day του 2004, εκτός από ένα από τα αριστουργήματα της ροκ γενικά, είναι ουσιαστικά και ένα μανιφέστο στον Αμερικάνικο πλαστικό και υποκριτικό τρόπο ζωή. Το τραγούδι Holiday δεν ξεφεύγει από το γενικό πλαίσιο όλου του άλμπουμ. Η δημιουργία του Billie Joe Armstrong, σε συνεργασία και με την υπόλοιπη μπάντα είναι η φυσική συνέχεια του Jesus of Suburbia ( http://echooadventures.blogspot.gr/2013/04/green-day-jesus-of-suburbia.html ). Αλλά και πρελούδιο στο "Boulevard of Broken Dreams" , τραγούδι και αυτό του ίδιου άλμπουμ. 
Ο στίχος Hear the sound of the falling rain..., πρώτος του τραγουδιού, συνδέεται με προηγούμενο τραγούδι και πάντα με ήρωα το Ιησού των προαστίων. Έχει αμφιβολία για την φυγή του από τα προάστια, προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του ότι, είναι πια ελεύθερος. Παρ' όλο που συνεχίζει να είναι μόνος και δυσαρεστημένος με τον εαυτό του. Η κραυγή του για τα, νεκρά πια, πιστεύω του, κάνει αναφορά για τους χιλιάδες νεκρούς στο πόλεμο του Ιράκ. Νεκρούς, που μένουν ανώνυμοι για την πλειονότητα των Αμερικανών. Και με αυτήν την αφορμή θέτει και το ζήτημα της εκμετάλλευση του πολέμου, αλλά και την εμπλοκή σε αυτόν, των μεγάλων εταιρειών (υγειών, κατά κάποιους, επειδή κερδοφορούν). Που αργότερα "φροντίζουν" για την ανοικοδόμηση της πολεμόπληκτης χώρας.
Οι στίχοι "Can I get another 'Amen'?/ There's a flag wrapped around the score of men." αναφέρονται στην υποκρισία της Αμερικάνικης Χριστιανικής συντηρητικής μερίδας των πολιτικών, αλλά και οπαδών της. Αν και το τραγούδι έχει κατηγορηθεί για αντί - αμερικανισμό, ωστόσο ο Billie Joe Armstrong, απαντά πολύ εύστοχα πως είναι αντιπολεμικό και συμπληρώνει : αν το θέμα που θέλει να αποτυπώσει ένας ζωγράφος είναι άσχημο, τότε και ο πίνακας που θα κάνει θα είναι ακόμα χειρότερος. 
Το αυτοκίνητο που απεικονίζεται στο βιντεοκλίπ,  Mercury Monterey του 1968 ήταν και το ίδιο που τους μετέφερε στα MTV Video Music Awards του 2005. Σε αυτό τα μέλη παριστάνουν τυπικούς χαρακτήρες της California. Τελικά το αυτοκίνητο, μαζί με τα μέλη της μπάντας σταματάει, μέσα στους καπνούς, στη.... Boulevard of Broken Dreams. 

Jacek Maniakowski

Green Day - Jesus of Suburbia

Το Jesus of Suburbia είναι το πέμπτο και τελευταίο single από το έβδομο album, το American Idiot των Green Day. Το κεντρικό πρόσωπο όλου του άλμπουμ είναι ο Ιησούς των Προαστίων (Jesus of Suburbia ) και αν και όλος ο δίσκος μοιάζει είναι concept, αυτό το κομμάτι από μόνο του είναι μια ροκ όπερα, δεύτερη στο άλμπουμ ("Homecoming" η πρώτη).

Το πραγματικό όνομα του ήρωα δεν αναφέρεται πουθενά, αν και αναφέρεται στο βιντεοκλίπ του τραγουδιού σαν Whatsername. Εικάζεται ο΄τι μπορεί να λέγεται και Jimmy. Των 9 λεπτών κομμάτι παρουσιάζει μεγάλο μουσικό ενδιαφέρον, μιας και αποτελείται από πέντε μέρη, με ενιαίο το λυρικό μέρος, που περιγράφει την ζωή του ήρωα. Η εναλλαγές ρυθμού δένουν αξιοθαύμαστα μεταξύ τους. Το πρώτο και ομώνυμου του τίτλου μέρος ξεκινάει δυνατά. Στο δεύτερο City Of The Damned, ο ρυθμός πέφτει, για να ανέβει με το I Don't Care. Το τέταρτο Dearly Beloved, αλλά ρυθμό πάλι με μια καθαριστική λιτότητα να πρωταγωνιστεί. Τελειώνει με το Tales Of Another Broken Home, το ίδιο δυνατά όπως ξεκίνησε, με τον ήρωα αποφασίζει να φύγει από το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε.

Πέρα από την μοναδικότητα της σύνθεσης, το κομμάτι είναι μια "γροθιά στο στομάχι" του ψεύτικου αμερικάνικου ονείρου και στον "ζόμπι" τρόπο ζωής μια επαρχιακής πόλης. Τα όνειρα ενός νέου κοντεύουν να γίνουν απλές φαντασιώσεις συντηρούμενες από ναρκωτικά και καταναλωτισμό. Ένα ρέκβιεμ για ένα όνειρο.... αλλά με μια σπίθα ελπίδας για διαφορετική κατάληξη.

Jacek Maniakowski 

Green Day

Τρία albums μέσα σε τέσσερις μήνες, από το Σεπτέμβρη ως το Δεκέμβρη του 2012! Αυτό κι αν είναι προσφορά στο φιλόμουσο κοινό!!! Η τελευταία αυτή τριλογία των Green Day, οι οποίοι συμπλήρωσαν αισίως τα έντεκα studio albums, ήρθε να συμπληρώσει το ύφος και τη δισκογραφία των Αμερικανών. Οι ίδιοι δηλώνουν "ασυγκράτητοι" καθώς κάθε κομμάτι χαρακτηρίζεται από τη δική του δυναμική και ενέργεια. Θέλοντας να μιμηθούν την επιτυχία των Van Halen με την αντίστοιχη τους τριλογία, φαίνεται να τα έχουν καταφέρει και πολύ καλά μάλιστα.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως...οι Billie Joe Armstrong - Vocals/Guitar, Mike Dirnt - Bass/Vocals και Tre' Cool - Drums είναι οι Καλιφορνέζοι Green Day και σχηματίστηκαν το 1987. Από το 2012 και μετά, επισήμως προστέθηκε στην τριάδα και ο Jason White με τις κιθάρες του, μετά από 13 χρόνια ως touring member.

Στο ξεκίνημά τους, ο ήχος τους ήταν καθαρός punk rock και συνεργάστηκαν με την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία Lookout! Records κυκλοφορώντας το πρώτο τους album 39/Smooth, τον Απρίλη του 1990 και το δεύτερο, το Kerplunk, τον Ιανουάριου του 1992. Αλλάζοντας δισκογραφική εταιρία ξεκινάει, αργά και σταδιακά, η αλλαγή στο ύφος της μπάντας, μετατρέποντας τους σε μια μηχανή παραγωγής πολλών χρημάτων καθώς οι πωλήσεις όλο και αυξάνονται, φτάνοντας στο 2004, με το American Idiot σε στυλ rock opera και τον ασύλληπτο αριθμό των 14 εκατομμυρίων αντιτύπων παγκοσμίως! Εύκολα, θα έλεγε λοιπόν κανείς, το συγκρότημα μας απέδειξε ότι γνωρίζει καλά τι χρειάζεται για να νικήσει τον πόλεμο των ερτζιανών και να στείλει ταυτόχρονα ένα ηχηρό μήνυμα κατά του George W. Bush.

Η επιτυχημένη πορεία συνεχίζεται με το όγδοο album, 21st Century Breakdown, που άγγιξε, σε πωλήσεις, τα τέσσερα εκατομμύρια αντίτυπα, καθόλου κακός αριθμός, αλλά σε καμία περίπτωση κοντά στο προηγούμενο. Μια ακόμα rock opera που απέσπασε θετικές κριτικές και για άλλη μια φορά γράφτηκαν "ύμνοι" για τα "φωτισμένα" αγόρια της Ανατολικής Ακτής.

Η τελευταία τους δουλειά, που παρουσιάστηκε σε μορφή τριλογίας όπως προαναφέραμε, ξεκινά με το ¡Uno! σε power pop στυλ, κάτι ανάμεσα σε AC/DC και Beatles, συνεχίζεται με το ¡Dos! πιο "βρώμικο" garage rock και ολοκληρώνεται με το ¡Tré! σε πιο epic/glam rock ήχους.

Και να ολοκληρώσουμε με κάποια... κουτσομπολιά! Σταυρωμένους να τους δει, νερό δε θα τους δώσει, ο Noel Gallagher, συνθέτης και κιθαρίστας των Oasis, τον οποίο δε θα τον χαρακτηρίζαμε και τον ευκολότερο άνθρωπο του πλανήτη... τη γκρίνια την έχει λίγο στο "είναι" του... και την εντύπωση ότι όλοι τον κατατρέχουν και θέλουν το κακό του, επίσης! Σύμφωνα με το περιοδικό Rolling Stone λοιπόν, ο Gallagher αισθάνεται πως οι Green Day "ξεπατίκωσαν" το Wonderwall του για να κάνουν το δικό τους Boulevard of Broken Dreams. Και δεν είναι μόνο αυτό, είναι και που είχε την ατυχία να ζει για να υποστεί αυτόν τον εξευτελισμό καθώς οι άθλιοι (δικός μας ο χαρακτηρισμός... λίγο ειρωνικά, προφανώς...) Green Day δεν είχαν καν το φιλότιμο να περιμένουν να αποδημήσει εις Κύριον, πριν τον καταληστέψουν. Συμπληρώνει δε, πως τουλάχιστον εκείνος πληρώνει τους ανθρώπους που κλέβει, από ευγένεια!!! Ανεπιβεβαίωτες φήμες υποστηρίζουν πως ολόκληρο το album American Idiot, που περιλαμβάνει το επίμαχο κομμάτι, συντέθηκε από έναν υπάλληλο σε μανάβικο του Όρεγκον το 1992, ενώ το Wonderwall κυκλοφόρησε το 1995... Φίλοι των Green Day αναρωτιούνται αν οι Oasis πλήρωσαν τον Johnny Cash ή το Ryan Adams για τα riffs του Wonderwall, αλλά ποιος να μπορεί να μας απαντήσει; 

Μαρία Αναστασοπούλου