Οι περιπτώσει που μια μελωδία ή ένα ολοκληρωμένο τραγούδι αποτελεί σχεδόν από μόνο του μια οντότητα δεν είναι λίγες. Μια από αυτές είναι και το Hard to Handle. Μουσικό κομμάτι, που η διαδρομή του μοιάζει περισσότερο με κάποιον τυχοδιώκτη, που δεν ξέρεις σε ποιο μέρος θα τον βρεις την επομένη, παρά με απλό τραγούδι. Το τραγούδι είναι δημιουργία των Al Bell και Allen Jones και πρώτη φορά ηχογραφήθηκε με την φωνή του Otis Redding, που ήταν και συνδημιουργός του. Κυκλοφόρησε όμως μετά τον θάνατο του μεγάλου τραγουδιστή, το 1968 στο άλμπουμ The Immortal Otis Redding. Από τότε το τραγούδι πέρασε μέσα από πολλές ... φωνές και δεν ήταν λίγες αυτές, με τις οποίες έγινε επιτυχία. Οι στίχοι του δεν έχουν κανένα αξιόλογο νόημα. Μιλάνε για έναν τύπο που κάνει ένα "χοντρό" παζάρι να κερδίσει την αγάπη μιας γυναίκας. Όμως, την μεγαλύτερη αναγνώριση την γνώρισε μέσα από την εκτέλεση των The Black Crowes, που έγινε και το σήμα κατατεθέν της μπάντας μόλις από το πρώτο άλμπουμ τους, το Shake Your Money Maker του 1990. Αν και το τραγούδι περιέχει πολλά μουσικά στοιχεία από το A Man of Many Words του Buddy Guy του 1972 και από το άλμπουμ της μπάντας του, το Buddy Guy and Junior Wells Plays The Blues. Το τραγούδι στο ντεμπούτο άλμπουμ των The Black Crowes, βρίσκεται σε δύο εκτελέσεις. Το τραγούδι συνεχίζει την μουσική πορεία, μέσα από πολλές εκτελέσεις, αλλά και samples. Jacek Maniakowski
Κατά
την διάρκεια του δεύτερου γύρου του
"Βed
In", μιας
πρότυπης διαμαρτυρίας, κατά την οποία
μαζί με την σύζυγο του Yoko
Ono,
βρισκόμενοι στο κρεβάτι από τις 9 ως τις
21, δέχονταν δημοσιογράφους και όχι μόνο,
μιλώντας για ειρήνη. Ο
Lenon
βρισκόταν στον μήνα του μέλιτος και μια
και το γεγονός του γάμου του, που έγινε
20 Μαρτίου του 1969, είχε πάρει μεγάλη
δημοσιότητα αποφάσισε να το εκμεταλλευτεί
μ αυτήν την πρότυπη διαμαρτυρία. Αν και,
μετά το Άμστερνταμ, ήταν να γίνει στην
Νέα Υόρκη, λόγω ενός εντάλματος που
εκκρεμούσε εις βάρος του, πραγματοποιήθηκε
στις Μπαχάμες και στη συνέχεια στο
Μόντρεαλ. Εκεί έμειναν στα δωμάτια 1738
και 1742 στο ξενοδοχείο Queen Elizabeth. Κατά τη
διάρκεια της διαμονής τους ο Timothy Leary, ο
Tommy Smothers και ο Dick Gregory τούς επισκέφτηκαν
και όλοι μαζί τραγούδησαν τον ύμνο για
την ειρήνη «Give
Peace a Chance». Ένα
από τα διασημότερα τραγούδια όλων των
εποχών ηχογραφήθηκε... στο δωμάτιο ενός
ξενοδοχείου, δίπλα στο κρεβάτι.
Το
"With
a Little Help from My Friends"
γράφτηκε την περίοδο που οι Beatles
ηχογραφούσαν το Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band
(1967), κυρίως από τον McCartney, ειδικά για να
ερμηνευτεί από τον Ringo Starr. Ο συμπαθής
ντράμερ ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στους
φαν του γκρουπ και οι υπόλοιποι φρόντιζαν
σε κάθε άλμπουμ τους να υπάρχει και μια
δική του ερμηνεία. Εν συντομία ονομάζεται
"Bad Finger Boogie", επειδή ο Lennon, έπαιζε
το τραγούδι στο πιάνο χρησιμοποιώντας
το μεσαίο του δάκτυλο. Όπως δήλωσε
αργότερα, ήταν "ένα κομμάτι του
McCartney, με μια μικρή βοήθεια από μένα. "
Ο Ringo Starr, δέχτηκε μόνο, αν θα άλλαζαν οι
στίχοι: "What would you do if I sang out of tune? Would
you stand up and throw tomatoes at me?"... για να μην
αρχίζουν οι οπαδοί του να του πετάνε
ντομάτες, κάτι πού έγινε αποδεκτό.
Αργότερα το τραγούδι μπήκε και στο πρώτο
άλμπουμ του Joe Cocker, με τίτλο το ομώνυμο
τραγούδι. Εδώ το ακούμε από αυτόν....
Το
τραγούδι με τίτλο "Κεμάλ" γράφτηκε
από τον Μάνο Χατζιδάκι κατά την παραμονή
του στην Αμερική στα τέλη της δεκαετίας
του '60. Ίσως είναι ένα από τα πιο αγαπημένα
τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι για το
ευρύ κοινό. Η πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού
περιλαμβάνεται στον δίσκο "Reflections",
αποτέλεσμα της συνεργασίας του Μάνου
Χατζιδάκι με το συγκρότημα New York Rock &
Roll Ensemble. Στην πρώτη του αυτή μορφή το
τραγούδι έχει αγγλικό στίχο.
Σύμφωνα
με αφήγηση του Μάνου Χατζιδάκι η ιστορία
του τραγουδιού έχει ως εξής: "Στη Νέα
Υόρκη το χειμώνα του ΄68, συνάντησα ένα
νέο παιδί είκοσι χρονών που το λέγανε
Κεμάλ. Μου τον γνωρίσανε. Τι μεγάλο και
φορτισμένο από μνήμες όνομα για ένα
τόσο όμορφο και νεαρό αγόρι, σκέφθηκα.
Είχε φύγει απ΄ τον τόπο του με πρόσχημα
κάποιες πολιτικές του αντιθέσεις. Στην
πραγματικότητα, φαντάζομαι, ήθελε να
χαθεί μέσ΄ στην Αμερική. Του το είπα.
Χαμογέλασε.
-Δέχεστε
να σας ξεναγήσω;
Αρνήθηκε
ευγενικά. Προτιμούσε μόνος.
Κι
έτσι σαν γύρισα στο σπίτι μου τον έκανα
τραγούδι, μουσική.
Ο
Γκάτσος εκ των υστέρων, γράφοντας τους
στίχους στα ελληνικά, τον έκανε Άραβα
πρίγκιπα να προστατεύει τους αδυνάτους.
Κάτι σαν μια ταινία του ΄Ερολ Φλυν του
΄35.
Η
Πελοπόννησος (καταγωγή του Γκάτσου),
από τη φύση της αδυνατεί να κατανοήσει
την αμαρτωλή ιδιότητα των μουσουλμάνων
Τούρκων, που μοιάζουν σαν ηλεκτρισμένα
σύννεφα πάνω απ΄ τον Έβρο, ή σαν χαμένα
και περήφανα σκυλιά.
Το
μόνο που αφήσαμε ανέπαφο στα ελληνικά
είναι εκείνο το «Καληνύχτα
Κεμάλ».
Είτε
πρίγκιπας Άραψ είτε μωαμεθανός νεαρός
της Νέας Υόρκης, του οφείλουμε μια
«καληνύχτα»
τέλος
πάντων, για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε
ήσυχα τη νύχτα. Χωρίς τύψεις, χωρίς
άχρηστους πόθους κι επιθυμίες. Κατά πως
πρέπει σ΄ Έλληνες, απέναντι σ΄ ένα νεαρό
μωαμεθανό- όπως θα έλεγαν κι ο φίλος μας
ο ποιητής ο Καβάφης."
Μετά
την επιστροφή του στην Ελλάδα, ο Μάνος
Χατζιδάκις αποφασίζει το 1993 να εκδώσει
τον δίσκο στα ελληνικά και συνεργάζεται
με τον Νίκο Γκάτσο ο οποίος γράφει τους
στίχους για τα τραγούδια του στίχου.
Την ερμηνεία του τραγουδιού αυτή τη
φορά έχει η Αλίκη Καγιαλόγλου και ο
ίδιος ο Μάνος Χατζιδάκις κάνει τον
αφηγητή στην αρχή του τραγουδιού.
Στην
συνέχεια το τραγούδι ερμηνεύεται από
αρκετούς τραγουδιστές όπως τον Βασίλη
Λέκκα το 1985 σε μια εμφάνιση της Φαραντούρη
Μαρία στην Olympia καθώς και την ίδια αρκετά
αργότερα σε δίσκο της το 2003. Ακολουθεί
ο Μάριος Φραγκούλης το 1999 στις εμφανίσεις
του με την Deborah Mayers. Το 2000 ο Αλκίνοος
Ιωαννίδης ερμηνεύει στον δίσκο "Εκτός
τόπου και χρόνου" τον Κεμάλ και
συγκινεί όλο τον κόσμο που θυμάται και
λατρεύει από την αρχή το τραγούδι. Άλλες
ερμηνείες έχουμε από την Δήμητρα Γαλάνη
το 2003 σε συναυλία, και έπειτα δίσκο,
αφιέρωμα στον Νίκο Γκάτσο. Τέλος έχουμε
τους Raining Pleasure το 2005 που επιλέγουν και
ερμηνεύουν τον Κεμάλ στην αρχική του
μορφή, δηλαδή με αγγλικό στίχο.
Η μουσική είναι ένα μόνιμα ανεξερεύνητο πεδίο και καλύτερος τρόπος να ψάχνεις είναι να ψάχνεις στις σκιές μεγάλων και γνωστών τραγουδιών. Ένα τέτοιο διαμάντι είναι είναι και το Tomorrow Wendy, που το ακούσαμε από τους Concrete Blonde. Το τραγούδι βρίσκεται στο Bloodletting του 1990 και απλά χάθηκε στην σκιά του άλλου μεγάλου τραγουδιού αυτού του δίσκου, του "Joey". Το τραγούδι δεν είναι δημιουργία κάποιου μέλους της μπάντας, αλλά στον Andy Prieboy από του Wall of Vodoo Fame. Γράφτηκε κάπου στα μέσα τις δεκαετίας του '80 και συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ των Wall Of Voodoo, το Upon My Wicked Son, σαν ντουέτο με την Johnette Napolitano, τραγουδίστρια των Concrete Blonde. Αργότερα μπήκε και στο Bloodletting, με τον Andy Prieboy να κάνει τα δεύτερα φωνητικά. Αν και μελωδία του είναι κάτι παρά πάνω από όμορφη, η δύναμη βρίσκεται στο λυρικό μέρος. Η Wendy ήταν ένα πραγματικό πρόσωπο. Πιθανόν ήταν μια πόρνη, αλλά ποτέ δεν διευκρινίστηκε από τον δημιουργό του τραγουδιού. Η Johnette Napolitano, αναφέρθηκε για αυτή μόλις το 2013. Στην πρώτη έξαρση του AIDS, διαγνώστηκε με σαν φορέας αυτού του ιού. Τότε η κατάληξη ήταν σχεδόν βέβαιη. Οι στίχοι είναι ένας εσωτερικός διάλογος της Wendy, όπου σαν μια πράξη αξιοπρέπειας αποφασίζει να αυτοκτονήσει η ίδια.
Οι U2 πριν γίνουν σούπα και τους απαρνηθεί το ροκ κοινό, όχι λόγω της ποιότητας των τραγουδιών τους αλλά κυρίως λόγω της δράσης του Bono, έγραφαν τραγούδια με βάθος και από την ψυχή τους. Σχεδόν κάθε τους τραγούδι είχε και μια ιστορία από πίσω. Και το "Love Is Blindness" δεν ξέφυγε από αυτόν τον κανόνα. Το τραγούδι κυκλοφόρησε μαζί με το Achtung Baby, το 1992. Αλλά γράφτηκε 4 νωρίτερα κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων για το album Rattle and Hum. Αν και μουσική του χρεώνεται σε όλη την μπάντα, την κεντρική μελωδία την έγραψε ο Bono σε πιάνο, αλλά όχι για το συγκρότημα του, Αρχικά γράφτηκε για την Nina Simone!!! Τελικά άρεσε πολύ στους υπόλοιπους και είπαν όλοι να το κρατήσουν. Κατά την διάρκεια των των ηχογραφήσεων του Achtung Baby, ο κιθαρίστας The Edge, είχε χωρίσει από την γυναίκα του, την Aislinn O'Sullivan. Ο χωρισμός αυτό είχε επίδραση και στην τελική μορφή του τραγουδιού, μιας και το σόλο του ήταν έκφραση της προσωπικής του εμπειρίας. Το λυρικό μέρος είναι διφορούμενο. Αν και περισσότεροι πιστεύουν ότι αναφέρεται στην Αγγλο- Ιρλανδική διένεξη, ωστόσο ο δημιουργός τον στίχων λέει ότι έχεις και διαπροσωπικές προεκτάσεις. Συγκεκριμένα, ο τραγουδιστής αναφέρει ότι, οι στίχοι δίνουν την εικόνα της τρομοκρατίας, κατασκευή βομβών και παρκαρισμένα αυτοκίνητα που εκρηγνύονται. Αλλά και προσωπικό επίπεδο έχει παρατηρήσει το φαινόμενο, στο οποίο οι άνθρωποι εμφυτεύουν ένα είδος ψυχολογικής νάρκης, σε κάποιους άλλους ανθρώπους. Όταν κατά λάθος οι νάρκη αυτή "πατηθεί" κάνει την ζωή, αυτού που που την κουβαλούσε, κομμάτια. Αλλά, τελικά όλα γυρίζουν και η τιμωρία βρίσκει και αυτόν που την εμφύτευσε. Γενικά οι στίχοι έχουν πολλές μεταφορές και ο καθένας μπορεί να βρει το δικό του νόημα. Αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός και της ποίησης. Στην Zoo TV Tour, του 1992-1993 το τραγούδι παίχτηκε στις 154 από τις 157 συναυλίες. Από τότε παίχτηκε ελάχιστες φορές σε live. Γνώρισε αρκετά Cover, με πιο πρόσφατη και πιο αξιόλογη αυτή του Jack White από το μουσικό θέμα του Great Gatsby.
Οι Editors, στα 11 χρόνια της ζωής τους και 8 δισκογραφίας έχουν αποδείξει ότι ήρθαν για να μείνουν στο μουσικό στερέωμα. Με το τέταρτο άλμπουμ τους, The Weight of Your Love, με τα πρώτα του δείγματα δείχνουν ότι θέλουν να γράψουν και ιστορία. Αλλά ας μάθουμε και την δική τους ιστορία. Όλα ξεκίνησα δύο χρόνια πριν την δημιουργία τους, το 2000. Οι Tom Smith, Chris Urbanowicz, Geraint Owen και Russell Leetch ήταν όλοι σπουδαστές της Music Technology στο Staffordshire University. Με το καιρό κατάλαβα τα κοινά μουσικά τους γούστα και βλέποντας πως δεν πρόκειται να κάνουν καριέρα σαν στον τομέα της Μουσικής Τεχνολογίας, καθώς το βρήκαν πολύ ξενέρωτο, αποφάσισαν να φτιάξουν μπάντα. Οι πρώτες τους εμφανίσεις ήταν στις γύρω πόλεις Wolverhampton, Birmingham και Stafford, σαν Pilot. Το όνομα αυτό το πήραν από μια ερώτηση του Stafford , "Who's the Pilot?". Όταν διαπίστωσαν ότι υπήρχε ήδη μια μπάντα με αυτό το όνομα, από την δεκαετία του '70, αποφάσισαν να αλλάξουν σε The Pride. Με αυτό το όνομα κυκλοφόρησαν σαν promo δυο τραγούδια, τα Come Share The View and Forest Fire.
Λίγο αργότερα ο Ed Lay αντικαθιστά τον Geraint Owen στα ντραμς. Σαν Snowfield αρχίζουν πιο συχνές εμφανίσεις και κυκλοφορούν το πρώτο τους demo EP, με έξι τραγούδια, τα οποία αργότερα θα μπουν και στα άλμπουμ τους. Ολοκληρώνουν τις σπουδές τους και το 2003 μετακομίζουν στο Birmingham, όπου τα μέλη τους εργάζονται ευκαιριακά, κάνοντας τακτικές εμφανίσει γύρω από τα Midlands. Γρήγορα μαθαίνονται και γίνονται δημοφιλείς, αν και το όνομά τους εκκρεμεί ακόμα, μιας και δεν ήθελα να τους μπερδεύουν με τους Snow Patrol και είχε αρκετές μπάντες με το πρόθεμα Snow. Σήμερα υπάρχει μια μπάντα που κάνει covers των κομματιών τους με το όνομα Snowfield. Το 2004 υπογράφουν στο Newcastle με την Kitchenware Records, δισκογραφική που ειδικεύεται στην indie rock και επιτέλους, καταλήγουν σε ένα όνομα, το Editors. Αρχές του 2005 το πρώτο τους σινγκλ "Bullets" είναι γεγονός. Αν και κυκλοφορεί μόνο σε 1000 κόπιες, έχει μεγάλη ανταπόκριση στα ραδιόφωνα και ο μουσικός παραγωγός Zane Lowe, το ανακηρύσσει Single of the Week. Οι κόπιες αυτές πουλιούνται σήμερα στο e-bay προς 30 λίρες η μία. Τον Απρίλιο κυκλοφορεί και το Munich και τους δίνει το πρώτο Top 25 hit. Το καλοκαίρι έρχεται με ένα συμβόλαιο με την Sony BMG και τρίτο σινγκλ το Blood, που σκαρφαλώνει στο Νο 18 του UK Singles Chart. Τον Ιούλιο το πρώτο τους άλμπουμ κυκλοφορεί. Το The Back Room αποσπά πολύ θετικές κριτικές και οι πωλήσεις του επίσης δεν είναι άσχημες. Το 2007 κυκλοφορούν το An End Has a Start, το οποίο πηγαίνει κατευθείαν στο Νο 1 του UK album charts. Το πρώτο τους single, το "Smokers Outside the Hospital Doors", ανεβαίνει στο νούμερο 7. Παίζουν στο Glastonbury Festival και ξεκινάνε παγκόσμια περιοδεία. Μέσα στους δύο πρώτους μήνες του 2008 βραβεύονται στην Αμερική και στον Καναδά σαν καλύτερο βρετανικό γκρουπ. Το 2009 με In This Light and on This Evening, εξερευνούν πιο ηλεκτρονικούς μουσικούς δρόμους. Με το πρώτο τους σινγκλ, το "Papillon" κατακτούν για πρώτη φορά την κορυφή. Μη θέλοντας να επαναλάβουν το ίδιο μουσικό πείραμα, δημιουργούν συνθέσεις πιο κιθαριστικές. Αυτό φέρνει διαφωνία του Chris Urbanowicz με την υπόλοιπη μπάντα, μιας που επόμενη στον πιο ηλεκτρονικό ήχο. Αποτέλεσμά ήταν η αποχώρησή του και δημιουργία αρκετών νομικών προβλημάτων στο γκρουπ. Αναγκαστικά μετακομίζουν στην PIAS Records, αλλά το θετικό είναι η προσχώρηση στην μπάντα του Justin Lockey, ενός ικανότατου μουσικού. Τα πρώτα δείγματα του The Weight of Your Love δείχνουν έναν πιο alternative rock ήχο, με συνθέσεις που φιλοδοξούν να ξαναφέρουν στην κορυφή. Jacek Maniakowski