Οι Adolescents είναι ένα από τα κορυφαία punk συγκροτήματα και αγαπημένο του υποφαινόμενου ...ξεκίνησαν το 1980 από την Καλιφόρνια όπου το 1981 κυκλοφορήσαν τον πρώτο ομώνυμο δίσκο τους που έχει μείνει μέχρι και σήμερα ένας κλασσικός και πολύ αγαπητός δίσκος σε μεγάλο κομμάτι του Punk κοινού παγκοσμίως θα λέγαμε ... Σχεδόν αμέσως μετά την κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ οι Adolescents θα διαλυθούν με τα μέλη τους να εισέρχονται σε διάφορα άλλα γκρουπ της Καλιφόρνια .. Όμως το 1986 θα έρθει η επανένωση ηχογραφώντας άλλα 2 άλμπουμ , στο πρώτο το 1987 με τίτλο Brats In Battalions θα διασκευάσουν και με ένα ξεχωριστό τρόπο όπως μια punk μπάντα ξέρει να κάνει ένα μυθικό τραγούδι το House Of The Rising Sun. Ένα παραδοσιακό Αμερικάνικο τραγούδι που μιλούσε για ένα μπουρδέλο στην Νέα Ορλεάνη...τραγούδι που θα το πουν δεκάδες καλλιτέχνες και συγκροτήματα όπως οι Leadbelly , Bob Dylan , Joan Baez και φυσικά η εκτέλεση του 1964 από τους Animals .. Επίσης μια ακόμη ξεχωριστή διασκευή είναι αυτή από την Ψυχεδελική Χαρντ Ροκ Αμερικάνικη μπάντα τους Frijid Pink από την χρονιά του 1970 .. προσωπικά πιστεύω είναι η καλύτερη εκτέλεση του τραγουδιού από όλες που έχουν ηχογραφηθεί και άμα δεν έχει τύχει να το έχετε ακούσει αξίζει να ψάξετε να ακούσετε την διασκευή των Frijid Pink. Και όπως φυσικά να μην φεύγουμε από το θέμα μας και η εκδοχή των Adolescents είναι πραγματικά μια πάρα πολύ καλή επιλογή για ακρόαση σε αυτό το τραγούδι θρύλος ...
Κάποιος είχε πει, ο πόλεμος είναι μια αντρική υπόθεση, αλλά η πρόκληση του γυναικεία. Αλλά ουσία είναι, ότι μετά την γυναίκα, από τα πιο δημοφιλή θέματα της ροκ είναι και ο πόλεμος. Συνήθως σε μορφή καταγγελίας του, αλλά όχι μόνο. Η δεκαετία του 70, λόγω του πολέμου του Βιετνάμ κυρίως, έδωσε κάμποσα αριστουργήματα με αυτήν την θεματολογία. Κι αν λάβουμε υπ' όψη το ρητό, που λέει ότι, ο πόλεμος είναι το σεξ της ιστορίας, οι αμερικανικές πολεμικές βιομηχανίες έχουν προσφέρει εδώ και κάποιες δεκαετίες, με τον "ερωτισμό" τους, αρκετό υλικό για τραγούδια. Οι System of a Down, εκτός από τον πρωτοπόρο τους ήχο, έχουν και πολύ κοφτερή πένα και δεν διστάζουν να ασχοληθούν με πολιτικά θέματα. Ουσιαστικά, το "B.Y.O.B." (Bring Your Own Bombs) είναι ένα αντιπολεμικό πολιτικό τραγούδι. Η δημιουργία των Serj Tankian (στίχοι) και Daron Malakian( μουσική και στίχοι), βρίσκεται στο τέταρτο τους άλμπουμ το Mezmerize του 2005. Το λυρικό μέρος αναφέρεται στον πόλεμο του Ιράκ, αλλά με πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση. Οι αναφορές σε πρόσωπα, όπως η Barbara Bush, είναι σχεδόν ποιητικά κρυμμένες (Barbarisms by Barbara). Αλλά επίσης, είναι μια συνέχεια άλλων πολεμικών τραγουδιών, όπως το Fortunate Son των Creedence Clearwater Revival (βλέπε.http://echooadventures.blogspot.gr/2013/04/creedence-clearwater-revival-fortunate.html.. ) που αναφέρεται στον πόλεμο που κάνουν πλούσιοι, αλλά στέλνουν τους φτωχούς να πολεμήσουν. Ο στίχος "Why do they always send the poor? " "στοιχειώνει" σχεδόν όλο το τραγούδι. Αλλά και στο τραγούδι "War Pigs" των Black Sabbath πλανάται μια τέτοια απορία. Ίδια προσέγγιση έχει και το "Black Steel in the Hour of Chaos" των Public Enemy. Οι System of a Down, το πάνε παραπέρα. Ο τίτλος του τραγουδιού είναι η παράφραση του "Bring Your Own Booze.", που χρησιμοποίηται σε προσκλήσεις σε πάρτι. Ουσιαστικά σημαίνει πως υπάρχει μπόλικο αλκοόλ, αλλά ο καθένας είναι ελεύθερος να φέρει και το δικό του. Και στους στίχους αναφέρει ότι, ο πόλεμος είναι ένα ατέλειωτο πάρτι. Το βιντεοκλίπ, σκηνοθετημένο από τον Jake Nava, έχει πολλές υπόνοιες ενός στρατοποιημένου κράτους και στα κράνη των "μονάδων καταστολής" εμφανίζεται οθόνη, που που λέξεις 'BUY', 'DIE', 'GOD' και 'OBEY' εναλλάσσονται. Κατά τη διάρκεια του Saturday Night Live, το 2005, όπου ήταν καλεσμένοι, έφεραν δικές του ψεύτικες βόμβες. Το κανάλι NBC, όμως δεν δέχτηκε να εμφανιστούν με αυτές. Τελικά, το μόνο που κατάφεραν είναι να φωνάξει ο κιθαρίστας Daron Malakian, "F--K Yeah!" στο τέλος του τραγουδιού. Το τραγούδι κέρδισε ένα Grammy στην κατηγορία Best Hard Rock.
Όταν αναφερόμαστε σε τραγούδι σταθμό, εννοούμε την ανάδειξη κάποιου νέου συγκροτήματος ή καλλιτέχνη. Πολύ σπάνια αναφερόμαστε στην ανάδειξη νέας προσέγγισης προς την μουσική. Αλλά ένα τραγούδι έγινε ένα σύμβολο μιας σχεδόν μουσικό-κοινωνικής, αλλά και τεχνολογικής επανάστασης. Ο Marshall McLuhan είχε πει "το μέσον είναι το μήνυμα" και η εμφάνιση του MTV ήταν ένα γεγονός που αποδείκνυε του λόγου το αληθές. Όσο και να έχει ξεφτίσει πια η δόξα του μουσικού καναλιού, στη δεκαετία του 80 ήταν μια πραγματική επανάσταση στην μουσική. Το επόμενο μεγάλο του βήμα, μετά από το άνοιγμά του στην Αμερική, ήταν να εκπέμψει και στην Ευρώπη. Αυτό έγινε το 1987 και το πρώτο τραγούδι που ακούστηκε ήταν το Money for Nothing των Dire Straits. Η δημιουργία του Mark Knopfler, με μια μικρή βοήθεια του Sting, βρίσκεται στο άλμπουμ Brothers in Arms του 1985, το άλμπουμ, που ένα ποιοτικό συγκρότημα τους έκανε μια μπάντα παγκόσμιας απήχησης. Το τραγούδι ήταν το δεύτερο σινγκλ τους από το δεύτερο, από το πέμπτο τους άλμπουμ και ένα από τα πιο επιτυχημένα τους τραγούδια, αν όχι το πιο πετυχημένο. Στην διάρκεια του τραγουδιού ακούγεται, αλλά και στην εισαγωγή ακούγεται και η φωνή συνδημιουργού του τραγουδιού, του Sting. Κι αυτή σε μορφή falsetto, ένας τρόπος ένρινης παραμόρφωσης της φωνής σε τόνο και χροιά που δεν είναι φυσικό του τραγουδιστή. Και αυτά τα φωνητικά ξεκινάνε και το ευρωπαϊκό MTV .... "I want my MTV." Το λυρικό μέρος είχε την πηγή έμπνευσης ένα πολυκατάστημα της Νέας Υόρκης και συγκεκριμένα το τμήμα ηλεκτρικών συσκευών. Ο Knopfler βρέθηκε στο εν λόγο κατάστημα και είδε έναν τύπο με καπελάκι του μπέιζμπολ, που εργαζόταν εκεί. Πήρε ένα κομμάτι χαρτί και άρχισε να γράφει ό,τι έλεγε ο τύπος, παρατηρώντας έναν τοίχο από τηλεοράσεις. Όλες ήταν συντονισμένες στο μουσικό κανάλι. Οι στίχοι "what are those, Hawaiian noises?...that ain't workin'," είναι αυθεντικές κουβέντες του εργάτη μεταφορών του καταστήματος. Γενικά το τραγούδι είναι μια αφήγηση από την σκοπιά του εργάτη. Οι στίχοι "banging on the bongos like a chimpanzee" και "that little faggot with the earring and the make-up" είναι "κράξιμο" στους καλλιτέχνες, αλλά πάλι από την σκοπιά του συγκεκριμένου εργάτη. Ο δημιουργός των στίχων προσπαθούσε να κρατήσει την αυθεντικότητα του κραξίματος, καταγράφοντας την κάθε του κουβέντα. Όλα αυτά όμως, δεν άρεσαν σε όλους. Οι στίχοι είχαν επικριθεί ως σεξιστικοί, ρατσιστικοί και ομοφοβικοί. Αυτό τους ανάγκασε σε κάποιες αλλαγές στους στίχους και έτσι ο δεύτερος στίχος άλλαξε σε "See the little Queenie got the earring and the make-up", όπου το Queenie, απλά είναι πιο ευγενική προσφώνηση για τον πούστη. Μέχρι και ο μπασίστας των Mötley Crüe, Nikki Sixx, είπε ότι το τραγούδι αναφέρεται στον υπερβολικό τρόπο ζωής της μπάντας του. Τον Ιανουάριο του 2011 η Canadian Broadcast Standards Council, αποφάνθηκε ότι δεν πρέπει να μεταδίδεται η μη επεξεργασμένη μορφή του τραγουδιού. Το περίφημο riff τραγουδιού, είναι δανεισμένο από τον ήχο των ZZ Top. Ο ήχος του έγινε δυνατός χάρη στην Gibson Les Paul και ενισχυτή Laney. Το πετάλι Wah-wah είναι ρυθμισμένο σε μια συγκεκριμένη θέση, αν και δύσκολα μπορεί να ξεχωρίσει κάποιος την ύπαρξή του. Η ηχογράφηση, γινόταν στο Montserrat, μια συστάδα νησιών στην Καραϊβική, που ανήκει στην Βρετανία, όταν επισκέφτηκε τον Knopfler ο Sting. Η συμβολή του στο τραγούδι ήταν αρχικά άτυπη και δεν ήθελε να αναγράφεται το όνομά του, αλλά η δισκογραφική του απαίτησε το αντίθετο. Ο λόγος ήταν η ομοιότητα του με το "Don't Stand So Close To Me." των Police. Το βιντεοκλίπ του τραγουδιού είναι επίσης πρωτοποριακό. Δημιουργία του Steve Barron, είναι το πρώτο που χρησιμοποιεί animation, σε κάπως πρωτόγονη μορφή. Αν και το τραγούδι ήταν ουσιαστικά παραγγελία για το μουσικό κανάλι, ο Knopfler μισούσε τα βιντεοκλίπ και είχε σοβαρές αντιρρήσεις για να το κάνει. Η ιδέα του σκηνοθέτη ενθουσίαση την Αμερικανίδα φίλη του και έτσι μεταπείστηκε. Αν και στην πραγματικότητα είναι ένα κατηγορώ για το MTV, οι υπεύθυνοι του καναλιού θεώρησαν ότι, είναι μια καλή διαφήμιση για αυτό. Έτσι την 1η Αυγούστου του 1987 γίνεται το πρώτο βιντεοκλίπ που παίζει στο ευρωπαϊκό MTV.
Η ετυμολογία της λέξης ταξείδι είναι τα άξια είδα, γνώρισα αυτά που έχουν αξία και συνήθως δεν έχει να κάνει με κάποια γεωγραφική μετακίνηση, τουλάχιστον όταν γράφεται ακόμα με "ει". Αλλά καμιά φορά η έμπνευση είναι, όχι στο ταξείδι καθ' αυτό, αλλά στον προορισμό. Και σαν γνήσιος ερευνητής ανακαλύπτεις πράγματα, που οι ντόπιοι κάτοικοι τα βλέπουν σαν μια καθημερινότητα τελείως συνηθισμένη. Και οι Γερμανοί Scorpions έπρεπε να ταξειδέψουν στην μακρινή Νέα Υόρκη για να εμπνευστούν ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά τους τραγούδια. Το The Zoo, είναι δημιουργία των Rudolf Schenker και Klaus Meine και ο τίτλος του τραγουδιού δεν οφείλεται σε κάποια επίσκεψη στον περίφημο ζωολογικό κήπος της μεγαλούπολης αυτής. Το τραγούδι γράφτηκε το 1979. Μπήκε στο Animal Magnetism, έβδομο τους άλμπουμ και γνώρισε αρκετή επιτυχία πριν μπει στο κλασικό ρεπερτόριό τους. Από την φιλήσυχη, τότε, Γερμανία οι εικόνες της Αμερικής ήταν γι αυτούς από εντυπωσιακές ως παρανοϊκές. Αλλά η έμπνευση για το λυρικό μέρος προήλθε από ένα συγκεκριμένο μέρος του Manhattan, την 42nd Street. Ένας δρόμος με μεγάλη ιστορία, ουσιαστικά σαν μύθος. Χαρτογραφήθηκε το 1913 και ήταν αρχή μιας οδού, της Lincoln Highway, που φτάνει ως το Lincoln Park του San Francisco, της California. Τα 5,454 χιλιόμετρα αυτού του δρόμου, ενώνει την Αμερική και συντελέστηκε χάρη στον επιχειρηματία Carl G. Fisher. Αλλά Η ψυχή αυτού του δρόμου βρίσκεται στην Νέα Υόρκη, η 42nd Street. Εκεί μπορεί κανείς να να βρει θέατρα, οίκους ανοχή μαζί με Αφρο-Αμερικανούς νταβατζήδες, μαφιόζους, Λατινο-Αμερικανούς γκάνγκστερ και ό,τι απόκληρο μπορεί να φανταστεί κανείς. Και αυτό το σκηνικό συμπληρώνεται από τι πιο διάσημες πλατείες. Αυτά είδε και ο Klaus Meine και δημιούργησε τους στίχους του τραγουδιού. Το μεγαλύτερο μουσικό μέρος του τραγουδιού το είχε γράψει ο Rudolf Schenker κατά την διάρκεια της περιοδείας τους στις Η.Π.Α.. Όταν άκουσε ο τραγουδιστής το, μετέπειτα διάσημο riff, κατευθείαν θυμήθηκε μια επίσκεψη ου είχα κάνει σε κείνο τον δρόμο. Και αυτό που είδε, ειρωνικά, το παρομοίασε με ζωολογικό κήπο, The Zoo. Ουσιαστικά αναφέρεται σε όλους τους δρόμους της μεγαλούπολης, αλλά το συνονθύλευμα της 42nd Street τον ώθηση στην παρομοίωση αυτήν.
Σχεδόν κάθε κουλτούρα ή υποκουλτούρα έχει κάποια μουσική έκφραση. Το rock'n'roll, σαν γενική έννοια, με τις πολλές του εκφράσεις φρόντιζε να καλύπτει μουσικά αρκετές τέτοιες "πολιτιστικές" προσεγγίσεις. Κάποιες τέτοιες φτάσανε σε μεγάλη δόξα για λίγα χρόνια, αλλά "ξεφτίσαν" ή "κάηκαν" από την πολύ προβολή. Αλλά επειδή, το rock'n'roll είναι αθάνατο, πάντα μένει κάποια σπίθα, έτοιμη να ανάψει μόλις βρει άξιους μουσικούς. Κάπως έτσι είναι και η ιστορία surf rock, ενός είδους μοναδικού στην μουσική ιστορία, που δημιουργήθηκε σαν έκφραση μια υποκουλτούρας, σχετιζόμενης με ένα άθλημα. Φυσικά η ανάγκη της μουσικής στήριξης, μιας κινηματογραφικής έκρηξης ταινιών με θέμα το surf, την πενταετία 1961-1966, ήταν μεγάλη.
Όμως η μόδα, μαζί με την ζήτηση για αυτές τις ταινίες έσβησε, αλλά το μουσικό κύμα που δημιούργησε έμεινε. Και μάλιστα περνώντας από σαράντα κύματα, μέσα στον χρόνο, αλλά και γεωγραφικά, έφτασε σε μια χώρα που περνάει αυτήν την περίοδος από σαράντα κύματα. Και το ανέμελο στιλ αυτής της μουσικής ουσιαστικά είναι μια σανίδα σωτηρίας στα κύματα των καθημερινών μας προβλημάτων. Η σανίδα αυτή λέγεται Meanwhile in Mexico και παίζουν καθαρό και αγνό Instrumental surf rock.
Περνώντας και αυτοί μέσα από σαράντα κύματα και μέσα από την 6 χρονη πορεία τους φτάσανε σε σημείο να είναι έτοιμοι να κυκλοφορήσουν και τον πρώτο τους δίσκο. Οι ίδιοι αν και δεν κατέχουν την τέχνη της ιστιοσανίδας, κατέχουν πολύ καλά την μουσική που την εκφράζει. Ξεκίνησαν το 2007 όταν ακόμα σπούδαζαν στο Σύγχρονο Ωδείο Θεσ/νίκης, από τον Γιάννη στο μπάσο και τον Πάρη στην κιθάρα, σαν μια προσπάθεια να παίξουν παλαιά surf μουσική. Λίγο αργότερα προστέθηκε στην μπάντα ο Νικόλας, στα ντραμς. Αυτοί ήταν και η αρχική τους σύνθεση με κοινά γούστα τα soundtrack και ταινίες που σχετίζονται με το μουσικό αυτό είδος. Μετά από πολλές αλλαγές η σύνθεση τους είναι ο Πάρης Παπαδόπουλος στην κιθάρα, ο Γιάννης Παρζιάλης στο μπάσο και Κώστας Αναγώστου στα ντραμς.
Οι ίδιοι στο Echo-λόγιο δηλώνουν για την προέλευση του ονόματός τους: " Το όνομα είναι ένας συνδυασμός. Συνδυάζει τα παλαιά κόμικ που όταν αλλάζανε σκηνή λέγανε "meanwhile εκεί", ενώ ταυτόχρονα αναφέρει το Μεξικό ως παραπομπή σε καουμπόικες καταστάσεις". Με την εμπειρία πολλών ζωντανών εμφανίσεων ανά την Ελλάδα, με κορυφαία το άνοιγμα της συναυλίας των Αυστραλών Atlantics, είναι επιτέλους έτοιμοι να μπουν στην δισκογραφία. Ο δίσκος θα λέγεται "Rosencrantz and Guildenstern are deaf" και θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2013. Θα περιλαμβάνει 11 δικές τους δημιουργίες καθαρού Instrumental surf rock και τρεις διασκευές έκπληξη.
Οι γυναίκες είναι η βασική πηγή έμπνευσης για την δημιουργία ενός τραγουδιού. Δεν υπάρχει μουσικός που να μην έχει σύνθεση έστω και ένα τραγούδι για κάποια γυναίκα. Η αφορμές είναι πολλές, από ερωτική απογοήτευση και ύμνος στον έρωτα, μέχρι και θαυμασμός για κάποια γυναικεία προσωπικότητα κοινωνική ή και πολιτικής δράσης. Δεν είναι τυχαίο που οι μούσες είναι γένους θηλυκού. Αλλά, υπάρχει ένα θέμα ταμπού, σχετικό με το πιο αρχαίο γυναικείο επάγγελμα, που λίγοι καλλιτέχνες έχουν ασχοληθεί και πάντα πίσω από ένα πέπλο κάποια συνθηματικής ονομασίας. Αυτό το θέμα διαπραγματεύεται στους στίχους του το "La Grange" των ZZ Top. Ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό τραγούδι τους, βρίσκεται στο τρίτο άλμπουμ της μπάντας, το Tres Hombres του 1973. Η δημιουργία των Billy Gibbons, Dusty Hill, Frank Beard είναι μέσα στα 100 καλύτερα καθαριστικά κομμάτια όλων των εποχών, σύμφωνα με το έγκυρο περιοδικό Rolling Stone. Το "La Grange" ήταν ένα μπουρδέλο στην ομώνυμη μικρή πόλη, λιγότερο των 5000 κατοίκων, του Texas στην περιοχή Fayette County. Το "μαγαζί αργότερα ονομάστηκε "Chicken Ranch" και έχει γίνει και θέμα θεατρικού έργου του Broadway με τίτλο The Best Little Whorehouse in Texas. Μεταξύ αυτών που έχουν πρωταγωνιστήσει σε αυτό ήταν και οι Dolly Parton και Burt Reynolds. Ο οίκος ανοχής, ήταν πολύ γνωστός ήδη στην περιοχή, αλλά το τραγούδι το έκανε γνωστό σε όλη την πολιτεία και ακόμα σε όλη την περιοχή. Δημιουργώντας όμως αρκετά προβλήματα στην επιχείρηση αυτή, η οποία ήταν από τις πιο παλιές στην πολιτεία του Texas. Η ιδιοκτήτρια Miss Edna, μετά από κάποια ρεπορτάζ από την μια ζηλώτρια δημοσιογράφο της τηλεόρασης, από το Houston, αναγκάστηκε να το κλείσει. Αν και ο σερίφης της περιοχής αναγκάστηκε να ξανανοίξει την επιχείρηση, μιας και οι κοπέλες κάθε εβδομάδα περνούσαν εξετάσεις και ήταν καθαρές. Αλλά συνείσφεραν και στην οικονομία της πόλης, καθώς τα χρήματα τους ξόδευαν στην πόλη. Και η Miss Edna έκανε μια γενναία δωρεά για το νοσοκομείο της πόλης. Το οίκημα ακόμα στέκει στην θέση του, μετά από πάνω από 100 χρόνια λειτουργίας. Ο ίδιος ο Dusty Hill το είχε επισκεφθεί όταν ήταν έφηβος, μαζί με τον πατέρα του, καθώς ήταν ένα είδος μύησης για τους νεαρούς της περιοχής, η επίσκεψη εκεί. Η ιδιοκτήτρια του, χαιρόταν σεβασμού από την τοπική κοινωνία και σε αντίθεση με την Dolly Parton, που ερμήνευσε τον ρόλο της, ήταν μια μεσόκοπη γυναίκα, που θα μπορούσε να εργάζεται οπουδήποτε. Οι ίδιοι κάτοικοι της πόλης, πρωτοστάτησαν να μείνει ανοιχτό το ιστορικό οίκημα, αν και στην πλειονότητα αποτελούν μια πολύ συντηρητική κοινωνία. Απλά αναγκάστηκε να άλλαξε όνομα σε "Chicken Ranch" . Μουσικά το τραγούδι δεν αποτελεί καμιά παρθενογένεση και βασίζεται σε ένα τραγούδι γραμμένο το 1948 και κυκλοφόρησε έναν χρόνο αργότερα, το Boogie Chillen του John Lee Hooker. Ο γνωστός δημιουργός απεβίωσε το 2001, αλλά τα δικαιώματα του τραγουδιού ανήκαν στον Bernard Besman. Ο ίδιος μήνυσε την μπάντα από το Texas το 1992, όπως ισχυρίζεται τότε πρωτάκουσε το τραγούδι, για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας. Αλλά έχασε τελικά την δίκη, καθώς οι ZZ Top άλλαξαν και κάποιες νότες.
Ο Πυθαγόρας είχε πει πως τα μαθηματικά είναι η γλώσσα των θεών. Ο ίδιος είχε ανακαλύψει και την μουσική των σφαιρών και των Ημισφαιρίων, την οποία μάθαμε από τον Πλάτωνα. Αυτό από μόνο του είναι μια απόδειξη της σχέσης μουσική και μαθηματικών. Αν και ένας μουσικός που έχει φάει άπειρες ώρες στην εξάσκησης, εύκολα μπορεί να αναγνωρίσει την σχέση αυτή. Αλλά μια μπάντα αποφάσισε να το δηλώσει και με το όνομά τους. Μιλώ για τους After Maths, ο οποίοι μάλιστα με το πρώτο τους σινγκλ, το "Queen Elizabeth" εμφανίζουν και την ακολουθία Fibonacci στο εξώφυλλό του. Ίσως για κάποιον αμύητο, αυτές οι μαθηματικές έννοιες να φαίνονται ακατανόητες και ..... κινέζικα, ωστόσο το συγκρότημα των After Maths, έχει μουσική προσιτή στον καθένα. Οι ίδιοι δηλώνουν "To όνομα μας είναι ένα λογοπαίγνιο. Όλα στο σύμπαν ακολουθούν τους κανόνες των Μαθηματικών (Αfter Maths) ή ότι οι πράξεις μας έχουν συνέπειες (aftermaths)." απαντώντας στο echo-λόγιο. Ονομάζουν τον εαυτό τους ένα rock/alternative/other σχήμα. "Δημιουργήθηκαν το 2009 , ως studio project της Decy Belu και του Duru (μπασσίστα των Τσοπάνα Rave ,Transistor)." Μετά την θετική υποδοχή που είχε το ντέμο τους, αποφάσισαν να δέσουν και να γίνουν μπάντα. Το 2011 ηχογράφησαν το πρώτο τους ΕΡ με 5 τραγούδια. Οι κριτικές και η αποδοχή ήταν ενθαρρυντικές και το re-mix του τραγουδιού τους "fateproof" από τον Spyreas Sid των Cyanna η απόδειξη της ποιότητας τους. Το 2013, μέσα στο Απρίλιο κυκλοφόρησαν το σινγκλ τους Queen Elizabeth, που περιέχει δύο εκτελέσεις του τραγουδιού, αλλά και το "The Times". Το ομώνυμο τραγούδι του σινγκλ παιχνιδιάρικα και με νάζι προσπαθεί να αγγίξει πιο ευρύ κοινό με τις κιθάρες του Xenios Ε να είναι διακριτικές, αλλά χωρίς να χάνει την alternative rock φύση και φλερτάρει και με indie rock. Η μία εκδοχή είναι πιο μικρή, radio edition, αλλά προσωπικά προτιμώ την κανονική του εκτέλεση, που ακολουθεί. Το συμπληρωματικό "The Times" με ενθουσίασε περισσότερο με τις κιθάρες να παίρνουν, με διακριτικό πάντα τρόπο, τον πρωταγωνιστικό ρόλο και με την φωνή της Decy Belu να δένει αρμονικά. Η παραγωγή του Αλέξη Μπόλπαση είναι αξιοθαύμαστα ισορροπημένη, χωρίς να "ρίχνει" κανένα μουσικό όργανο. Όμως πέρα, η μπάντα έχει και άλλα τραγούδια σεις αποσκευές της. Το Fateproof, ξεκινάει με ένα δυνατό riff το οποίο πρωταγωνιστεί σε όλο το τραγούδι. Η παραμόρφωση στα φωνητικά λειτουργεί θετικά. Το The safari trip ξεκινάει ύπουλα γλυκά και εξελίσσεται σε ένα δυναμικό τραγούδι, που χτίζει την έντασή του. Το Pandora's face έχει μια ανατολίτικη χροιά, αλλά πάντα κρατώντας τον ροκ χαρακτήρα του. Πολύ έξυπνα τα πλήκτρα παρεμβαίνουν στο ρεφρέν. Οι αλλαγές στην χροιά της φωνής της Decy Belu βγάζουν αρκετό ερωτισμό. Το Salome, κάτι μου θυμίζει αλλά χωρίς να είναι αυτό αρνητικό και είναι αρκετά καλή σύνθεση. Η ευχάριστη έκπληξη ήταν για μένα το Put the blame on mame της Rita Hayworth ανακατεμένο με το walk των Pantera. Πολύ έξυπνη ιδέα, αλλά και πολύ αρμονικό δέσιμο με φοβερή εκτέλεση. Μια διαφορετική προσέγγιση στο "Lady και ο αλήτης" και αυτό σε ένα τραγούδι. Η μπάντα αποτελείται από τους Decy Belu :φωνή, Duru :μπάσο, Xenios Ε. Κιθάρα, Thanos S. : πλήκτρα, Gino A. τύμπανα και έχει σαν έδρα της την Αθήνα. Συνεχίζουν να γράφουν καινούργια τραγούδια και να κάνουν ζωντανές εμφανίσεις. Προσωπικά πιστεύω πως έχουν τα προσόντα να φτάσουν ψηλά, φτάνει να κάνουν ..... σωστούς υπολογισμούς.
Dk7Uw~~60_35.JPG)
.jpg)
