Dire Straits - Money for Nothing

Όταν αναφερόμαστε σε τραγούδι σταθμό, εννοούμε την  ανάδειξη κάποιου νέου συγκροτήματος ή καλλιτέχνη. Πολύ σπάνια αναφερόμαστε στην ανάδειξη νέας προσέγγισης προς την μουσική. Αλλά ένα τραγούδι έγινε ένα σύμβολο μιας σχεδόν μουσικό-κοινωνικής, αλλά και τεχνολογικής επανάστασης. Ο Marshall McLuhan είχε πει "το μέσον είναι το μήνυμα" και η εμφάνιση του MTV ήταν ένα γεγονός που αποδείκνυε του λόγου το αληθές. Όσο και να έχει ξεφτίσει πια η δόξα του μουσικού καναλιού, στη δεκαετία του 80 ήταν μια πραγματική επανάσταση στην μουσική. Το επόμενο μεγάλο του βήμα, μετά από το άνοιγμά του στην Αμερική, ήταν να εκπέμψει και στην Ευρώπη. Αυτό έγινε το 1987 και το πρώτο τραγούδι που ακούστηκε ήταν το Money for Nothing των  Dire Straits. 
Η δημιουργία του Mark Knopfler, με μια μικρή βοήθεια του Sting, βρίσκεται στο άλμπουμ  Brothers in Arms του 1985, το άλμπουμ, που ένα ποιοτικό συγκρότημα τους έκανε μια μπάντα παγκόσμιας απήχησης. Το τραγούδι ήταν το δεύτερο σινγκλ τους από το δεύτερο, από το πέμπτο τους άλμπουμ και ένα από τα πιο επιτυχημένα τους τραγούδια, αν όχι το πιο πετυχημένο. Στην διάρκεια του τραγουδιού ακούγεται, αλλά και στην εισαγωγή ακούγεται και η φωνή συνδημιουργού του τραγουδιού, του Sting. Κι αυτή σε μορφή falsetto, ένας τρόπος ένρινης παραμόρφωσης της φωνής σε τόνο και χροιά που δεν  είναι φυσικό του τραγουδιστή. Και αυτά τα φωνητικά ξεκινάνε και το ευρωπαϊκό  MTV .... "I want my MTV."
Το λυρικό μέρος είχε την πηγή έμπνευσης ένα πολυκατάστημα της Νέας Υόρκης και συγκεκριμένα το τμήμα ηλεκτρικών συσκευών. Ο  Knopfler βρέθηκε στο εν λόγο κατάστημα και είδε έναν τύπο με καπελάκι του μπέιζμπολ, που εργαζόταν εκεί. Πήρε ένα κομμάτι χαρτί και άρχισε να γράφει ό,τι έλεγε ο τύπος, παρατηρώντας έναν τοίχο από τηλεοράσεις. Όλες ήταν συντονισμένες στο μουσικό κανάλι. Οι στίχοι "what are those, Hawaiian noises?...that ain't workin'," είναι αυθεντικές κουβέντες του εργάτη μεταφορών του καταστήματος. Γενικά το τραγούδι είναι μια αφήγηση από την σκοπιά του εργάτη. 
Οι στίχοι  "banging on the bongos like a chimpanzee" και  "that little faggot with the earring and the make-up" είναι "κράξιμο" στους καλλιτέχνες, αλλά πάλι από την σκοπιά του συγκεκριμένου εργάτη. Ο δημιουργός των στίχων προσπαθούσε να κρατήσει την αυθεντικότητα του κραξίματος, καταγράφοντας την κάθε του κουβέντα. Όλα αυτά όμως, δεν άρεσαν σε όλους.  Οι στίχοι είχαν επικριθεί ως σεξιστικοί, ρατσιστικοί και ομοφοβικοί.  Αυτό τους ανάγκασε σε κάποιες αλλαγές στους στίχους και έτσι ο δεύτερος στίχος άλλαξε σε "See the little Queenie got the earring and the make-up", όπου το Queenie, απλά είναι πιο ευγενική προσφώνηση για τον πούστη. Μέχρι και ο μπασίστας των Mötley Crüe, Nikki Sixx, είπε ότι το τραγούδι αναφέρεται στον υπερβολικό τρόπο ζωής της μπάντας του. Τον Ιανουάριο του 2011 η Canadian Broadcast Standards Council, αποφάνθηκε ότι δεν πρέπει να μεταδίδεται η μη επεξεργασμένη μορφή του τραγουδιού. 
Το περίφημο riff τραγουδιού, είναι δανεισμένο από τον ήχο των ZZ Top. Ο ήχος του έγινε δυνατός χάρη στην  Gibson Les Paul και ενισχυτή Laney. Το πετάλι  Wah-wah είναι ρυθμισμένο σε μια συγκεκριμένη θέση, αν και δύσκολα μπορεί να ξεχωρίσει κάποιος την ύπαρξή του. Η ηχογράφηση, γινόταν στο  Montserrat, μια συστάδα νησιών στην Καραϊβική, που ανήκει στην Βρετανία, όταν επισκέφτηκε τον Knopfler ο  Sting. Η συμβολή του στο τραγούδι ήταν αρχικά άτυπη και δεν ήθελε να αναγράφεται το όνομά του, αλλά η δισκογραφική του απαίτησε το αντίθετο. Ο λόγος ήταν η ομοιότητα του με το "Don't Stand So Close To Me." των Police. 
Το βιντεοκλίπ του τραγουδιού είναι επίσης πρωτοποριακό. Δημιουργία του Steve Barron, είναι το πρώτο που χρησιμοποιεί animation, σε κάπως πρωτόγονη μορφή. Αν και το τραγούδι ήταν ουσιαστικά παραγγελία για το μουσικό κανάλι, ο Knopfler μισούσε τα βιντεοκλίπ και είχε σοβαρές αντιρρήσεις για να το κάνει. Η ιδέα του σκηνοθέτη ενθουσίαση την Αμερικανίδα φίλη του και έτσι μεταπείστηκε. Αν και στην πραγματικότητα είναι ένα κατηγορώ για το MTV, οι υπεύθυνοι του καναλιού θεώρησαν ότι, είναι μια καλή διαφήμιση για αυτό. Έτσι την 1η Αυγούστου του 1987 γίνεται το πρώτο βιντεοκλίπ που παίζει στο ευρωπαϊκό MTV. 

 Jacek Maniakowski

The Police - Message in a Bottle

Υπάρχουν κάποιοι δημιουργοί τραγουδιών, που πάντα θέλουν να βάλουν κάποιο μήνυμα μέσα στα τραγούδια τους. Μέσα από τις αλληγορίες και μεταφορές προσπαθούν να παιδέψουν υποψήφιους ερμηνευτές των τραγουδιών τους ή απλά να εκφράσουν, με μυστικό τρόπο τις σκέψεις τους. Για τον Sting ήταν μια συνήθεια να βάζει κάποιο "Message in a Bottle" ή στο λυρικό μέρος κάποιου τραγουδιού. 
Και η δημιουργία του Sting, δεν ξεφεύγει από τον κανόνα. Κυκλοφόρησε μέσα από το δεύτερο άλμπουμ των  The Police, το Reggatta de Blanc του 1979. Ευτυχώς, μουσικά δεν δεν χρησιμοποιεί κάποιες περίεργες φόρμες ξεχασμένες από τον χρόνο. Αλλά το λυρικό μέρος είναι άκρως ποιητικό. Οι στίχοι φαινομενικά μιλάνε για κάποιον ναυαγό σε ένα νησί, οποίος στέλνει ένα μήνυμα αναζήτησης της αγάπης. Μετά από ένα χρόνο δεν έχει λάβει κάποια απάντηση και απελπίζεται νομίζοντας θα μείνει για πάντα μόνος. Την επόμενη μέρα όμως, βλέπει ...  "a hundred billion bottles" ( καμιά εκατό δισεκατομμύρια μπουκάλια), ανακαλύπτοντας ότι, υπάρχουν πολλοί άνθρωπο σαν αυτόν εκεί έξω. 
Σίγουρα είναι κάτι περισσότερο από αυτονόητο, ότι μια ορθολογική ματιά στους στίχους είναι κάτι παραπάνω από απαγορευτική. Άλλωστε τόσα μπουκάλια θα μπορούσαν να ξεχρεώσουν αρκετά "εθνικά χρέη". Με πρώτη ματιά είναι ένα ερωτικό τραγούδι, για κάποιον που ψάχνει να βγει από την μοναξιά του, μέσω του έρωτα. Ωστόσο, μετά από μικρή ανάλυση, αρχίζουν να φαίνονται διφορούμενες έννοιες, αλλά πάντα με την μοναξιά να είναι το επίκεντρο. Κάποιες άλλες "θεωρείς" λένε πως το τραγούδι είναι για τον  Pete Townsend, που εκείνη την εποχή είχε προβλήματα εξάρτησης, μάλλον από αλκοόλ. 
Η πρώτη του ζωντανή εκτέλεση έγινε για την εκπομπή "Rock Goes to College" και η συναυλία έγινε στο  Hatfield Polytechnic College in Hertfordshire. Τα έσοδα από την εμφάνισή τους αυτή, δωρίστηκαν στο σχολείο αυτό. Ήταν το πρώτο τους Νο 1 στην Βρετανία. Ο κιθαρίστας Andy Summers θεωρεί ότι, είναι το καλύτερο τραγούδι που έχει παίξει ποτέ. Ήταν επίσης και το πρώτο τραγούδι που παίξανε μαζί οι The Police, μετά την  διάλυση τους το 1986. Ήταν στο γάμο του  Sting με την Trudie Styler το 1992 και ενώ οι πρώην συνεργάτες ήταν τελείως μεθυσμένοι. Αλλά αυτό δεν ενόχλησε κανέναν καλεσμένο, αν και δεν το παίξανε και "τόσο καλά". 

 Jacek Maniakowski

The Police - Every Breath You Take

Το λυρικό μέρος είναι από τα πιο σημαντικά κομμάτια μέσα στην ροκ, αν ακόμα και αν δεν είναι και τόσο σημαντικό σε αξία. Ωστόσο υπάρχουν στίχοι που είναι πραγματικός λυρισμός, αν και μελωδία είναι κάπως ασύμφωνη με αυτό που θέλει να πει ο εκάστοτε ... ποιητής. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι είναι οι  The Police και πιο συγκεκριμένα ο  Sting. Στην ποίηση πρέπει ο καθένας να αντιλαμβάνεται αυτά που θέλει ο ίδιος να καταλάβει, αλλά στους στίχους του Άγγλου τραγουδοποιού, τα πράγματα μπερδεύονται ακόμα πιο πολύ. 
Το πιο τρανταχτό παράδειγμα είναι το "Every Breath You Take".  Ένα τραγούδι που εκτόξευσε το τρίο από Λονδίνο στη κορυφή του κόσμου. Δημιουργία των  Sting και Andy Summers, αν και χρεώνεται μόνο στον πρώτο κυκλοφόρησε μέσα από το  Synchronicity του 1983, τελευταίο και πιο πετυχημένο άλμπουμ της μπάντας. Αν και η μελωδία του το κατατάσσει στα ερωτικά τραγούδια και ένα από τα πιο δημοφιλή σε ... γάμους, οι στίχοι δεν είναι ακριβώς ερωτικοί. 
Οι στίχοι περιγράφουν κάποιον αμφίβολης ψυχικής κατάστασης που παρακολουθεί κάποιον άλλον σε οτιδήποτε κάνει. Κάπως αρρωστημένο για γαμήλιο τραγούδι. Ο Sting εξηγεί πως του ήρθε η έμπνευση: " Ξύπνησα μέσα στην άγρα νύχτα και είχα αυτόν τον στίχο μέσα στο κεφάλι μου. Κάθισα στο πιάνο και το έγραψα μέσα σε μισή ώρα. Η μελωδία είναι σαν εκατοντάδες άλλες και ακουγόταν σαν ένα  love song. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο απαίσιο ήταν. Νομίζω ότι σκεφτόμουν τον Big Brother.... " Φυσικά, ακόμα και σήμερα δεν το έχουν καταλάβει πιο πολλοί πόσο σκοτεινό είναι το τραγούδι. Ουσιαστικά μιλάει για κάποιον απογοητευμένο εραστή, που έχει εμμονή με την κατά φαντασίαν του ερωμένη και την παρακολουθεί. 
Αλλά οι ενστάσεις για την πραγματική σημασία του τραγουδιού δεν λείπουν. Η μία λέει ότι, οι στίχοι έχουν ακόμα πιο πολύ βάθος. Την περίοδο που ηχογραφούσαν το άλμπουμ ο τραγουδοποιός βρισκόταν σε μια περίεργη ψυχολογική κατάσταση. Ετοιμαζόταν για διαζύγιο από την πρώτη του γυναίκα, την Frances Tomelty, για να τα φτιάξει με την κολλητή της και νυν σύζυγο, την Trudie Styler. Η πίεση που ένιωθε, μαζί με την πίεση της διασημότητας που αποκτούσαν οι Police, τον οδήγησε σε ψυχαναλυτή και συγκεκριμένα σε κάποιον που ακολουθούσε την μέθοδο του Carl G. Jung. Η στίχοι αναφέρονται στην παρακολούθηση του εαυτού του, με την βουδιστική έννοια. Ακόμα και το όνομα του άλμπουμ μας πηγαίνει προς εκείνη την μέθοδο, την Synchronicity. 
Ιδιαιτερότητες του τραγουδιού δεν σταματούν στο λυρικό μέρος. Η ανάλυση του μουσικού μέρους φτάνει στον 14ο αι. Η χρήση του Rondo, μιας μουσικής φόρμας των παλιών λαϊκών χορευτικών τραγουδιών, που ξεκινάει από τον αιώνα που προανέφερα. Την χρήση αυτής της φόρμας έκαναν και οι κλασικοί συνθέτες και κυρίως οι ρομαντικοί (αχα.. τώρα εξηγείται). Αλλά στο τραγούδι χρησιμοποίησε μια σπάνια μορφή αυτής της μουσικής φόρμας, δανεισμένη από τον Ούγγρο μουσουργό Béla Bartók, την  AABACABA. Φυσικά ο δανεισμός του δεν σταμάτησε στον Ούγγρο, αλλά επεκτάθηκε σε ένα τραγούδι αρχών του '60, το Every Breath I Take του Gene Pitney.
Από τα πιο διάσημα τραγούδια της ροκ, είχε και μπόλικους καυγάδες ανάμεσα στον  Sting και Stewart Copeland, την εποχή των ηχογραφήσεων. Παρά λίγο να μην ηχογραφηθεί ο δίσκος, αλλά όταν αυτό έγινε δυνατόν, η προγραμματισμένη τουρνέ, από τις πιο πετυχημένες στην ιστορία της ροκ με όλα τα στάδια που εμφανίστηκαν να είναι γεμάτα, έγινε χάρη στην παρέμβαση του Miles Copeland, αδελφού του Stewart. Κανονικά .... Synchronicity....

Jacek Maniakowski

Sting - Fragile

To 'Fragile' είναι ένα τραγούδι του Sting από την χρονιά του 1987 και βρίσκεται στο άλμπουμ του 'Nothing Like The Sun'. Τον Απρίλιο της επόμενης χρονιάς βγαίνει και σε σινγκλ και φυσικά γνωρίζει μεγάλη απήχηση. Ορισμός της μπαλάντας αυτό το τρυφερό κομμάτι δεν είναι ούτε ερωτικό, αλλά ούτε και κανένας οικολογικός ύμνος  Το κομμάτι μιλάει για συγκεκριμένο πρόσωπο και και συγκεκριμένο γεγονός, παρ όλο που υμνεί σε γενικό πλαίσιο και την ανθρώπινη εύθραυστη φύση, όμως με μια πικρή σταγόνα ειρωνείας

Το συγκεκριμένο πρόσωπο είναι ο Ben Linder, ένας ιδεαλιστής νεαρός στρατιώτης της Αμερικάνικης Ειρηνευτικής Δύναμης, που βρισκόταν στην Νικαράγουα, ουσιαστικά στηρίζοντας τους αντιπάλους του Frente Sandinista de Liberación Nacional, κινήματος που κυβέρνησε την χώρα με σοσιαλιστικά κοινωνικοί πολιτικά πρότυπα. Και αυτός ήταν και ο βασικός λόγος της παρουσίας των ΗΠΑ σε αυτήν την μικρή χώρα της Κ. Αμερικής, να δημιουργήσει ένα κίνημα, χρηματοδοτούμενο από αυτήν, που θα δημιουργήσει προβλήματα στους Σαντινίστας, όπως λεγόταν το κυβερνών κίνημα. Οι αντίπαλοι τους λεγόταν Κόντρας, γενικά ήταν διάφορες συμμορίες από γκάγκστερ  καλά οπλισμένους από την φίλια Αμερική. Και δω έρχεται το γεγονός, ο θάνατος του νεαρού στρατιώτη από τις αμερικάνικες σφαίρες των Κόντρας. Εξ ου και η πικρή δόση ειρωνείας στους στίχους. Όπως και να είναι το περιεχόμενο των στίχων, μουσικά παραμένει ένα κομμάτι που μπορεί να ραγίσει και την πιο σκληρή καρδιά!

Jacek Maniakowski

The Police - Roxanne

Υπάρχει μια κινεζική ρήση που λέει πως μια εικόνα αξίζει όσο 1000 λέξεις, ίσως στη σημερινή εποχή μπορεί να θεωρηθεί και προφητική κιόλας, καθώς έχουμε περάσει στην εποχή της εικόνας εδώ και δεκαετίες και ίσως στην αντεξέλιξη του ανθρώπου, που από homo sapiens έχει γίνει homo videms, ανθρωπος κοιτάζει δηλαδή άνθρωπος που κοιτάζει χωρίς να βλέπει, πάντα παίζοντας με την αρχαία ελληνική γλώσσα όπου το βλέπω σημαίνει και γνωρίζω. Αλλά αν υποθέσουμε προς μία νότα μπορεί να δημιουργήσει 1000 εικόνες, τότε η μουσική μπορεί να πάει την ανθρώπινη εξέλιξη πολλά βήματα μπροστά. Σίγουρα σε ένα εμπειρικό πλαίσιο έχουν αποδεχτεί πως οι νότες μπορεί να δημιουργήσουν εικόνες και για τον καθένα ξεχωριστές, αλλά ένα τραγουδισμένο όνομα μπορεί να μας πάει σε μία συγκεκριμένη πηγή, δηλαδή σε ένα συγκεκριμένο τραγούδι.

Ένα τέτοιο όνομα είναι και το «Roxanne», που δεν αποτελεί απλά ένα τραγούδι, αλλά επίσης το κλειδί για την πόρτα της επιτυχίας των The Police στην παγκόσμια σκηνή και ένα τραγούδι ορόσημο της μπάντας. Επίσης, είναι από τα πιο τολμηρά μουσικά πειράματα ύστερης δεκαετίας του 70, καθώς κατάφερε να συνδυάσει πολλά μουσικά ρεύματα δημιουργώντας ταυτόχρονα ένα καινούριο είδος.

Γραμμένo αποκλειστικά από τον Sting, κυκλοφόρησε ως single τον Απρίλιο του 1978 και εντάχθηκε στο ντεμπούτο άλμπουμ Outlandos d’Amour τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς. Ακολουθώντας το τραγούδι ένα μοτίβο που θέλει τα πιο εμβληματικά τραγούδια να αντιμετωπίζονται αρχικά με αδιαφορία, κατάφερα να αναδειχθεί σε παγκόσμιο hit φτάνοντας στο Νο 12 του UK Singles Chart το 1979, στο Νο 32 του Billboard Hot 100 και σε δεκάδες Top 10 σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η πηγή της έμπνευσης για το τραγούδι ήταν το Παρίσι, κατά τη διάρκεια πιθανόν της πρώτης διεθνής περιοδείας και όπως ορίζει ο κανόνας του rock n roll, η μπάντα διέμενε σε ένα πολύ φτηνό ξενοδοχείο κοντά στην περιοχή Pigalle, γνωστή για τη νυχτερινή της ζωή στην οποία κυριαρχούσαν κυρίως γυναίκες όπου έρωτας είχε το χρώμα του χρήματος, δηλαδή εκεί που υπήρχαν πολλά πορνεία. Ο Sting, ένας κλασικός παρατηρητικός καλλιτέχνης έβλεπε την καθημερινή πραγματικότητα του δρόμου εκείνου και σκέφτηκε να συνθέσει ένα τραγούδι το οποίο δεν καταδικάζει τίποτα και κανένα, αλλά συμπάσχει και δείχνει συμπόνια.

Ο στίχος  «You don’t have to put on the red light» δεν στοχεύει σε κάποια ηθικολογία, αλλά απευθύνεται προς μια γυναίκα η οποία όπως θεωρεί ο ίδιος ο τραγουδιστής, έχει παράγει δεχτεί σε έναν φαύλο κύκλο της εμπορευματοποίησης, ένας κύκλος που ισχύει ακόμα και σήμερα και χωρίς καν να υπάρχουν κόκκινα φωτάκια ούτε περιθωριακός χαρακτηρισμός, αλλά μεταφράζεται σε έναν «επιτυχημένο» γάμο.

Το όνομα «Roxanne» δεν επιλέχθηκε τυχαία, προήλθε από μια θεατρική αφίσα του Cyrano de Bergerac που κρεμόταν στην είσοδο του ξενοδοχείου όπου διέμενε η μπάντα. Η ειρωνεία που εκφράζει το τραγούδι, δεν μπω δηλαδή μια τυχαία επιλογή αν είναι ξεκάθαρα σκόπινη καθώς το όνομα του τραγουδιού και της θεατρικής ηρωίδας συμβολίζει την αγνή, ιδεατή αγάπη στο θεατρικό δράμα ενώ στο τραγούδι, ορίζει μία σκληρή καθαρά υλική πλευρά της ανθρώπινης επαφής.

Από πλευράς μουσικής, το «Roxanne» ήταν ξεκάθαρα επαναστατικό για την εποχή του Το τραγούδι ηχογραφήθηκε στα Surrey Sound Studios με προϋπολογισμό μόλις 1.500 λιρών και χωρίς εξωτερικό παραγωγό (η παραγωγή πιστώνεται στους ίδιους τους Police, με μηχανικό ήχου τον Nigel Gray). Αρχικά, ο Sting το φαντάστηκε σε ρυθμό bossa nova, αλλά ο ντράμερ Stewart Copeland το μετέτρεψε σε έναν υβριδικό παλμό που συνδύαζε reggae offbeats, syncopated αποχρώσεις τάνγκο και λατινική ρυθμική και ότι κατέβαζε η κούτρα του σε τέμπο, αλλά μάλλον περιορίστηκε στα παραπάνω. Σε όλο αυτό ήδη μεγάλο μπέρδεμα ο κιθαρίστας Andy Summers εφάρμοσε reggae upstrokes με ελαφριά παραμόρφωση, ενώ το μπάσο του Sting κινείται μελωδικά, λειτουργώντας ως δεύτερη φωνή. Αλλά ακόμα και η ίδια η δομή του τραγουδιού παρακάμπτει τους γνωστούς κανόνες και το παραδοσιακό τύπο τύπο verse-chorus-verse και βασίζεται σε επαναλαμβανόμενες στροφές με κλιμακούμενη δραματική ένταση, καθιστώντας το ένα από τα πρώτα παραδείγματα «αφηγηματικού rock». Αλλά ακόμα και intro του τραγουδιού είναι εμβληματικό και δημιουργήθηκε με ένα ελαφρώς ξεκούρδιστο upright piano και ένα απότομο drum fill, δημιουργώντας παράλληλα την άμεση αναγνωρισιμότητα του τραγουδιού από το πρώτο δευτερόλεπτο.

Όπως σε κάθε γέννηση, ειδικά τη γέννηση κάτι σημαντικού, η κυκλοφορία του δεν είχε τίποτα να κάνει με ομαλότητα. Η A&M Records το απέρριψε αρχικά ως «μη εμπορικό» και «πολύ σκοτεινό για το ραδιόφωνο». Το πίστευε και το κυκλοφόρησε ανεξάρτητα, χωρίς όμως κάποια θετική ανταπόκριση από τους κριτικούς και το κοινό κάτι που ανάγκασα αργότερα την δισκογραφική να το επανεκδώσω το 1979. Το BBC το απαγόρευσε προσωρινά εξαιτίας της θεματολογίας του τραγουδιού που είχε να κάνει με την πορνεία, μια κίνηση που τελικά το εκτόξευσε το τραγούδι στην κορυφή και όπως γίνεται συνήθως αντί να το θάψει, του έδωσε underground αίγλη και ώθησε τις πωλήσεις. Η ομορφιά της ροκ μουσικής είναι πως η λογοκρισία, για κάποιο παράδοξο λόγο λειτουργεί πάντα ως καλύτερος μηχανισμός προώθησης είτε της μπάντας είτε του τραγουδιού, κάτι που λειτουργεί ακόμα και στην τέχνη γενικά.

Το πολιτισμικό στίγμα που άφησε το τραγούδι «Roxanne» elie κατάφερε να ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια της δεκαετίας του 70 φτάνοντας ο σύμβολο στη δεκαετία του 80 και κρατώντας ακόμα το χαρακτήρα του και τη φρεσκάδα του ως σήμερα. Η διασκευή του τραγουδιού έχει γίνει άπειρες φορές και με διάφορα τέμπο και εκδοχές, από τη θεατρική, tango-can-can εκδοχή της ταινίας Moulin Rouge! (2001) μέχρι jazz, gypsy, symphonic και acoustic ερμηνείες. Χρησιμοποιήθηκε σε ταινίες (The Full Monty, Love Actually, 50 First Dates), τηλεοπτικές σειρές, διαφημίσεις και βιντεοπαιχνίδια, ενώ παραμένει σταθερό στοιχείο των live εμφανίσεων της μπάντας ή του προσωπικού πρότζεκτ του δημιουργού του, συχνά επεκταμένο με reggae και jazz αυτοσχεδιασμούς. Το 2004, το περιοδικό Rolling Stone το κατέταξε στη λίστα «500 Greatest Songs of All Time», ενώ το NME το ανακήρυξε «οριστικό κομμάτι της post-punk εποχής».

Αλλά και από την μεριά της ακαδημαϊκής ματιάς ως και την μουσικολογία, το τραγούδι δεν έμεινα αδιάφορα και έχει μελετηθεί η περίπτωση του ως μια σπάνια πολιτισμική υβριδικότητα η οποία κατάφερε να συνδυάσει το τζαμαϊκανό reggae, τη βρετανική rock, τους λατινικούς ρυθμούς και τη γαλλική θεατρική αναφορά σε ένα ενιαίο αφήγημα.

Ακόμα και σήμερα το «Roxanne» παραμένει συνεχίζει να ήταν ζωντανό, όχι απλά ως υπενθύμιση του παρελθόντος αλλά είναι ένας ενεργός πολιτισμικός κώδικας ακόμα και στους νέους της εποχής. Είναι απόδειξη πώς μια απλή σπίτια μπορεί να γίνει μια τεράστια φωτιά, πώς μπορεί ένα τραγούδι να γεννηθεί από μια μικρή βόλτα στο Παρίσι, να ηχογραφηθεί με ελάχιστα χρήματα, ακόμα και να λογοκριθεί από την τηλεόραση και τελικά να γίνει ήχος μιας ολόκληρης γενιάς και ξεπερνώντας την παράλληλα. Και αυτό μπορεί να φαντάζει ένα μεγάλο μυστήριο της μουσικής, δηλαδή ότι η πιο σκληρή πραγματικότητα η οποία καταφέρνει να μεταμορφωθεί σε ρυθμό και στίχους μπορεί να γίνει αθάνατη, αλλά στη μουσική κάτι τέτοιο μπορεί να είναι κοινότυπο.

Jacek Henryk Maniakowski