Dirty Fuse - Back to Brazil

 

Οι νότες είναι πάντα ατίθασες και πολύ εύκολα περνάνε και τα πιο σκληρά σύνορα. Οι νότες ταξειδεύουν και αν αφήσουμε την σκληρή και χωρίς φαντασία καθημερινότητα και θα εμπιστευτούμε την ψυχή μας σε αυτές, τότε μπορεί να μας συνεπάρουν μαζί τους. Όπως σε κάποια ιστιοσανίδα πάνω σε ένα ανεξίτηλο κύμα να μας πάει από την άλλη μεριά του Ατλαντικού διασχίζοντας και όλη την Μεσόγειο. Για παράδειγμα από Αθήνα ως την ακτή της Βραζιλίας.

Οι Αθηναίοι Dirty Fuse και μέσα από το 7-ιντσο ΕΡ τους  Back to Brazil, μας διηγούνται αυτό το ταξείδι μέσα από λίγες νότες, όπως μόνο η surf rock μπορεί να κάνει. Η δημιουργία όλης της μπάντας δεν αφηγείται μόνο ένα επερχόμενο ταξείδι επιστροφή στην πατρίδα του ιδρυτικού μέλους τους,  Duda Victor, αλλά είναι και ένα ταξείδι στο παρελθόν της. Ακόμα και μια προσδοκία μέλλοντος όλης της μπάντας.

Κυκλοφόρησε το 2017 σε απτή μορφή, αλλά γράφτηκε και ηχογραφήθηκε το 2015, όταν ο κιθαρίστας αποφάσισε να γυρίσει πίσω στην πατρίδα του και όταν το συγκρότημα ήταν ακόμα εξαμελές. Ο συνιδρυτής της μπάντας ο ντράμερ Χρήστο Κόγιος, ο κιθαρίστας Κώστας Μπακούλας και ο Duda Victor είχαν ήδη κάποια ιδέα στο μυαλό τους, ενώ το μπάσο είχε ήδη έτοιμο ο John Drake. Η νέα αφιχθείσα στο συγκρότημα και στην θέση του Βραζιλιάνου κιθαρίστα, Έρη Καπετανάκη, συμμετέχει επίσης στην σύνθεση. Το κομμάτι ήταν ο αποχαιρετισμός του παλιού κιθαρίστα και το καλωσόρισμα της νέας κιθαρίστριας. Ένας χρονικός κόμβος, οποίος έδενε αρμονικά το παρελθόν με το επερχόμενο μέλλον.

Η πρώτη του ζωντανή εκτέλεση ήταν στην παρουσίαση του 7ιντσου δίσκου στην Αθήνα κάπου μέσα στο 2015. Αλλά ανεπίσημα παίχτηκε στο αποχαιρετιστήριο πάρτι του Duda στο Bad City το Μάρτιο του 2015. Από τότε το τραγούδι παιζόταν σχεδόν σε κάθε ζωντανή εμφάνισή τους, αλλά όσο ήταν ο Κώστας Μπακούλας στην μπάντα. Καθώς το τραγούδι είναι για τρεις κιθάρες, μετά την αποχώρηση του δεν ξαναπαίχτηκε live, εκτός της περιοδείας τους στην Βραζιλία.  

Αλλά ουσιαστικά η μουσική αυτή η σύνθεση είχε και προφητικό χαρακτήρα, γιατί ήταν «προ-οιωνός» για την επερχόμενη τους περιοδεία στην Βραζιλία με δέκα εμφανίσεις και δίπλα στα συγκροτήματα όπως οι  Atlantics. Και φυσικά στην περιοδεία αυτή του 2018, παίχτηκε το τραγούδι σε όλες τους τις εμφανίσεις.

Όσο για το μήνυμα του τραγουδιού, είναι σαν έναν πίνακα του καλλιτεχνικού ρεύματος του σουρεαλισμού, ο καθένας μπορεί να δώσει την δική του ερμηνεία, αλλά και να αντιληφθεί και κάποιο προσωπικό για τον καθένα μήνυμα. Η ερμηνεία του ορίζεται από την ίδια την ψυχή του παρατηρητή, αλλά και από την ψυχική διάθεση της κάθε στιγμής. Παράλληλα ορίζει την πιο εσωτερική ουσία του surf rock, οπου ο στίχος δεν ανακατεύεται με νότες.

Η αισιόδοξη νοσταλγική διάθεση της σύνθεσης, θέλει να παρασύρει τον ακροατή σε ένα ταξείδι υπό των ήχων κυμάτων, αλλά ο ίδιος είναι ελεύθερος να διαλέξει την διαδρομή και τον προορισμό.

Άλλωστε αυτή είναι η μαγεία των instrumental κομματιών, η ελευθερία ερμηνείας τους, αλλά ο ταξειδιάρικος χαρακτήρας που μπορούν να έχουν. Ακόμα αν και το ταξείδι γίνεται πάνω σε μια …ιστιοσανίδα και χωρίς περιττές αποσκευές.

Jacek Henryk Maniakowski

Beach Boys - Surfin' U.S.A.

Κάθε πράγμα στη γέννησή του είναι ακαθόριστο, αδέξιο, σχεδόν αθώο και το rock’n’roll δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Στις απαρχές του, πριν ακόμα ξεφυτρώσουν τα πρώτα παρακλάδια, προσπαθούσε απλώς να απογαλακτιστεί από το rhythm’n’blues, αυξάνοντας ταχύτητα, ένταση και νεανική ορμή. Ήταν μια μουσική που γεννιόταν στους δρόμους, στα γκέτο, στα υπόγεια, στα jukebox των μαύρων συνοικιών. Και μέσα στην αναμπουμπούλα, με τον φυλετικό διαχωρισμό να παραμένει κυρίαρχος και στο μουσικό προσκήνιο, υπήρχαν αφανείς ήρωες, αλλά και πολλοί περισσότεροι που έβλεπαν μόνο το κέρδος.

Οι πρώτοι ήρωες του rock’n’roll δεν ήταν νομικά οπλισμένοι. Δεν είχαν μάνατζερ, ούτε δικηγόρους. Η σχέση τους με το χρήμα ήταν πρωτόγονη, σχεδόν αφελής. Οι επιτήδειοι των δισκογραφικών κινούσαν τα νήματα, και οι περισσότεροι καλλιτέχνες, ειδικά οι μαύροι, έβλεπαν τα τραγούδια τους να γίνονται επιτυχίες χωρίς να δουν ποτέ τα αντίστοιχα έσοδα. Το rock’n’roll γεννήθηκε από την έκρηξη της μαύρης δημιουργικότητας, αλλά η εμπορική του πορεία γράφτηκε με λευκή μελάνη.

Η αλματώδης αύξηση της δημοτικότητας του νέου αυτού ήχου, σε συνδυασμό με τον “κίνδυνο” οι μαύροι καλλιτέχνες να γίνουν πρότυπα για τη νεολαία, ανάγκασε πολλές εταιρείες να αναζητήσουν λευκά πρόσωπα για να “καθαρίσουν” το είδος. Οι Beach Boys ήταν ιδανικοί: νεαροί, λευκοί, “μαυρισμένοι” από τον ήλιο της Καλιφόρνια, με άψογη εμφάνιση και οικογενειακή συνοχή. Ήταν ο δούρειος ίππος για να περάσει το rock’n’roll στο mainstream, χωρίς να ενοχλεί τις λευκές οικογένειες των προαστίων. Και μαζί, γεννήθηκε το πρώτο παρακλάδι: το surf rock, μια μουσική που υμνούσε το αγγλοσαξονικό αμερικανικό όνειρο, πάντα όμως με πλάτες μαύρων καλλιτεχνών.

Ο Chuck Berry, πατέρας του rock’n’roll, δεν απόλαυσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι το “Sweet Little Sixteen” του 1958 μεταμορφώθηκε σε “Surfin’ U.S.A.” από κάποια “χλωμά πρόσωπα” που άκουσε τυχαία στο ραδιόφωνο, βγαίνοντας από τη φυλακή. Η καταδίκη του για σεξουαλική επαφή με ανήλικη ήταν, για πολλούς, μια ξεκάθαρη περίπτωση ρατσιστικής στοχοποίησης και δικαστικής παγίδας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, άκουσε τη μουσική του να γίνεται ύμνος της Καλιφόρνιας, χωρίς καν να αναφέρεται το όνομά του.

Το “Surfin’ U.S.A.” κυκλοφόρησε το 1963, στο ομώνυμο δεύτερο άλμπουμ των Beach Boys, και τους εκτόξευσε στην κορυφή των αμερικανικών charts. Αρχικά, ως δημιουργός αναφερόταν μόνο ο Brian Wilson, ο οποίος είχε γράψει απλώς τους στίχους. Η μουσική ήταν ξεκάθαρα του Berry — τόσο ξεκάθαρα, που η ομοιότητα δεν άφηνε περιθώρια για αμφιβολία. Μετά από νομικές πιέσεις, το όνομα του Chuck Berry προστέθηκε επισήμως το 1966, στο Best of The Beach Boys.

Ο ίδιος ο Wilson αργότερα παραδέχτηκε την προέλευση της έμπνευσης: έβγαινε με μια κοπέλα, την Judy Bowles, της οποίας ο αδελφός ήταν σέρφερ και φαν του rock’n’roll. Κάποια στιγμή, σιγοτραγουδούσε το “Sweet Little Sixteen” και του ήρθε η ιδέα: “Γιατί να μη βάλω surf στίχους πάνω σε αυτή τη μελωδία;” Και κάπως έτσι, γεννήθηκε το “Surfin’ U.S.A.” , ένα τραγούδι που έμοιαζε με φόρο τιμής, αλλά ήταν στην πραγματικότητα μια πολιτισμική οικειοποίηση με εμπορική πρόθεση.

Οι Beach Boys δεν φημίζονταν για την εντιμότητά τους, και η οικειοποίηση του τραγουδιού αυτού είναι ενδεικτική της γενικότερης αντιμετώπισης των μαύρων μουσικών. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος ο Berry δήλωσε ότι του άρεσε η εκτέλεσή τους, ίσως γιατί ήξερε πως η μουσική του είχε ήδη περάσει στην αθανασία. Η παραγωγή του τραγουδιού αξιοποίησε όλα τα τεχνολογικά μέσα της εποχής, ενώ η χρήση του φαλτσέτο στο ρεφρέν δείχνει τις μουσικές γνώσεις και την pop ευαισθησία του Wilson. Το ειρωνικό είναι πως μόνο ένα μέλος της μπάντας ήταν πραγματικός σέρφερ: ο Dennis Wilson.

Μικρές λεπτομέρειες προσθέτουν χρώμα στην ιστορία: ο στίχος “Australia’s Narrabeen” αναφέρεται σε παραλία του Σίδνεϊ. Το τραγούδι διασκευάστηκε από Καναδούς ως “Bowlin’ U.S.A.”, ενώ ο έφηβος pop idol Leif Garrett το επανέφερε το 1977 με επιτυχία, πριν παρασυρθεί στα ναρκωτικά και, φυσικά, η μητέρα του κατηγόρησε το rock’n’roll. Γιατί πάντα κάποιος πρέπει να φταίει. Και συνήθως, φταίει η μουσική που λέει την αλήθεια.

 Jacek Henryk Maniakowski

Meanwhile in Mexico

 Σχεδόν κάθε κουλτούρα ή υποκουλτούρα έχει κάποια μουσική έκφραση. Το rock'n'roll, σαν γενική έννοια, με τις πολλές του εκφράσεις φρόντιζε να καλύπτει μουσικά αρκετές τέτοιες "πολιτιστικές" προσεγγίσεις. Κάποιες τέτοιες φτάσανε σε μεγάλη δόξα για λίγα χρόνια, αλλά "ξεφτίσαν" ή "κάηκαν" από την πολύ προβολή. Αλλά επειδή, το rock'n'roll είναι αθάνατο, πάντα μένει κάποια σπίθα, έτοιμη να ανάψει μόλις βρει άξιους μουσικούς. Κάπως έτσι είναι και η ιστορία surf rock, ενός είδους μοναδικού στην μουσική ιστορία, που δημιουργήθηκε σαν έκφραση μια υποκουλτούρας, σχετιζόμενης με ένα άθλημα. Φυσικά η ανάγκη της μουσικής στήριξης, μιας κινηματογραφικής έκρηξης ταινιών με θέμα το surf, την πενταετία 1961-1966, ήταν μεγάλη. Όμως η μόδα, μαζί με την ζήτηση για αυτές τις ταινίες έσβησε, αλλά το μουσικό κύμα που δημιούργησε έμεινε. Και μάλιστα περνώντας από σαράντα κύματα, μέσα στον χρόνο, αλλά και γεωγραφικά, έφτασε σε μια χώρα που περνάει αυτήν την περίοδος από σαράντα κύματα. Και το ανέμελο στιλ αυτής της μουσικής ουσιαστικά είναι μια σανίδα σωτηρίας στα κύματα των καθημερινών μας προβλημάτων. Η σανίδα αυτή λέγεται Meanwhile in Mexico και παίζουν καθαρό και αγνό Instrumental surf rock. Περνώντας και αυτοί μέσα από σαράντα κύματα και μέσα από την 6 χρονη πορεία τους φτάσανε σε σημείο να είναι έτοιμοι να κυκλοφορήσουν και τον πρώτο τους δίσκο. Οι ίδιοι αν και δεν κατέχουν την τέχνη της ιστιοσανίδας, κατέχουν πολύ καλά την μουσική που την εκφράζει. Ξεκίνησαν το 2007 όταν ακόμα σπούδαζαν στο Σύγχρονο Ωδείο Θεσ/νίκης, από τον Γιάννη στο μπάσο και τον Πάρη στην κιθάρα, σαν μια προσπάθεια να παίξουν παλαιά surf μουσική. Λίγο αργότερα προστέθηκε στην μπάντα ο Νικόλας, στα ντραμς. Αυτοί ήταν και η αρχική τους σύνθεση με κοινά γούστα τα soundtrack και ταινίες που σχετίζονται με το μουσικό αυτό είδος. Μετά από πολλές αλλαγές η σύνθεση τους είναι ο Πάρης Παπαδόπουλος στην κιθάρα, ο Γιάννης Παρζιάλης στο μπάσο και Κώστας Αναγώστου στα ντραμς. Οι ίδιοι στο Echo-λόγιο δηλώνουν για την προέλευση του ονόματός τους: " Το όνομα είναι ένας συνδυασμός. Συνδυάζει τα παλαιά κόμικ που όταν αλλάζανε σκηνή λέγανε "meanwhile εκεί", ενώ ταυτόχρονα αναφέρει το Μεξικό ως παραπομπή σε καουμπόικες καταστάσεις". Με την εμπειρία πολλών ζωντανών εμφανίσεων ανά την Ελλάδα, με κορυφαία το άνοιγμα της συναυλίας των Αυστραλών Atlantics, είναι επιτέλους έτοιμοι να μπουν στην δισκογραφία. Ο δίσκος θα λέγεται "Rosencrantz and Guildenstern are deaf" και θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2013. Θα περιλαμβάνει 11 δικές τους δημιουργίες καθαρού Instrumental surf rock και τρεις διασκευές έκπληξη.

Jacek Maniakowski

Meanwhile in Mexico Echo-λόγιο

Οι Meanwhile in Mexico απαντούν

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; Το όνομα είναι ένας συνδυασμός. Συνδυάζει τα παλαιά κόμικ που όταν αλλάζανε σκηνή λέγανε "meanwhile εκεί", ενώ ταυτόχρονα αναφέρει το Μεξικό ως παραπομπή σε καουμπόικες καταστάσεις

2) Χρήμα ή δόξα; Δόξα. Δράμας.

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου; Αναφέροντας τη λέξη αυτή. Φωνάζοντας με δυνατή φωνή.

4) Σημείο μηδέν της μπάντας Τα μάτια κάθε θαυμάστριας που μας κοιτά όταν παίζουμε

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου; Εννοείς "ποια". Χμ. μάλλον τα παρακλάδια της ηλεκτρονικής σκηνής της αφυγάδευτου.

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε ; Στην μαγειρική. Εάν τα καλά που προσφέρει στην ακοή συνδυάζονταν στη γευσιγνωσία, μπορεί τα αποτελέσματα να ήταν ενδιαφέροντα.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; Με οποιονδήποτε αρκεί να μην μας έκρυβε το άστρο.

Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; Παίζουμε ορχηστρικά κομμάτια οπότε η ερώτηση δεν μας αφορά.

9) Οι επιρροές σας; Οι επιρροές μας. Οι επιρροές σας. Οι επιρροές τους. Η surf σκηνή των 60s, καθώς και αρκετές revival μπάντες του ιδιώματος.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα; Μέσον για έκφραση. Οι σκοποί μας κυρίως επικεντρώνονται μέσω αυτού.

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; Μέσων και πάλι. Μέσων για μουσικούς σκοπούς.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; Εξαρτάται από το άτομο και το πως χειρίζεται το ταλέντο του. Δυστυχώς στην γενικότερη εμπορική μουσική σκηνή συμβαίνει το πρώτο. Το δεύτερο όμως θέλουμε να ελπίζουμε ότι συνδέεται με την διαχρονικότητα.

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; Με το Pink fairy armadillo (Chlamyphorus truncatus.σ.τ. Echo Adventures) . Είναι χαριτωμένο και καλά προστατευμένο.

14) Μια ευχή για την μπάντα Καλή όρεξη

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας; όταν ή έμπνευση αντλείται από σκοτεινά συναισθήματα όπως μίσος αλλά και πικρία.

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/meanwhile.in.mexico

αλλά και : http://www.youtube.com/user/meanwhileinmexico

https://soundcloud.com/meanwhile-in-mexico 

https://myspace.com/meanwhileinmexico 

meanwhileinmexico@gmail.com