Rock - e - pedia: Biker metal

 

Δεν έχει σημασία πως έζησες, αλλά πως πεθαίνεις.

Biker metal (γνωστό και σαν biker punk)

 

Πως ακούγεται: Σαν βρυχηθμός μιας chopper  που ζεσταίνεται σε μια έρημο, με τον αέρα να φυ… όχι όχι, δεν ακούγεται έτσι, αν και σαν εφέ χρησιμοποιείται ευρέως ο ήχος αυτός και όχι μόνο σε αυτό το είδος. Ουσιαστικά  είναι μια μείξη από punk rock, heavy metal, rock and roll και blues.

Γιατί να το ακούσουμε: μα γιατί η rock/metal είναι συνυφασμένη με τις μηχανές από τα γεννοφάσκια της. Και πέρα από αυτό έχουν γραφτεί «ύμνοι» από μπάντες του είδους

Γιατί όχι: για πιο άπειρα αυτιά ακούγεται ξεπερασμένο και υπερβολικά απλοϊκό.

Που; Η.Π.Α. και Ηνωμένο Βασίλειο

Πότε; Τέλη δεκαετίας ’70 με αρχές ‘80

Ποιοι; Μα οι Motörhead! Ουσιαστικά ο leader τους ο Lemmy ταύτισε την punk rock και heavy metal με την κουλτούρα των μηχανών. Αν και οι  μπάντες όπως οι Thin Lizzy, Lynyrd Skynyrd , Grateful Dead και Steppenwolf, τίμησαν τις μοτοσυκλέτες και με τους τελευταίους να γράφουν τον απόλυτο ύμνο των μηχανόβιων, που έγινε και νονός της heavy metal. Ακόμα και οι  Plasmatics, Anti-Nowhere League και Girlschool.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: The Almighty, Orange Goblin, Kïll Cheerleadër, Black Label Society, Black Moth

Μέρες δόξας:  Δεκαετία του ’80  κυρίως, αν και συνεχίζουν να έχουν φανατικό κοινό ως σήμερα.

Κόκκινη κάρτα: Η ταύτιση του είδους με με κοινότητες μηχανόβιων όπως οι Hells Angels και άλλα τοπικά και ανά χώρα κλαμπ, τα οποία δεν έχουν και ιδιαίτερη σχέση με νομιμότητα, αλλά είναι και πολύ «φιλικά» προς ρατσιστικές οργανώσεις.

Με τι μπερδεύεται; Με κλασικό heavy metal, stoner και πιο σπάνια με punk

Τι λες στον άσχετο; Σαν το Born to Be Wild, αλλά λίγο πιο βαρύ.

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia: Beatdown hardcore

 

Όσο περισσότερο φωνάζεις, τόσο λιγότερο δίκιο έχεις, όσο πιο μεγάλα μπράτσα έχεις, άλλο τόσο ο φόβος σε κυριαρχεί.

Beatdown hardcore (γνωστό και ως heavy hardcore, brutal hardcore, toughguy ή moshcore)

 

Πως ακούγεται: Σαν thrash στα πρώτα του βήματα, αλλά με ακόμα χειρότερα φωνητικά και πιο άτεχνους κιθαρίστες. Βασικά σαν φουσκωτός με ξυρισμένο κεφάλι Τσε Γκεβάρα να τραγουδά για την ένωση λαών, αλλά τελικά τρομάζει όλον τον κόσμο. Βασικά Νέο-Υορκέζικο hardcore.

Γιατί να το ακούσουμε: Γιατί είναι γνήσιο, καθαρό και συνδυασμός Νέας Υόρκης και hardcore είναι πάντα καλός. Είναι αυτό που θες να ακούσεις όταν θες να ευχαριστηθείς hardcore-ιά

Γιατί όχι: Άλλη μια hardcore κλίκα που έγινε και είδος, δεν έχει να προσφέρει τίποτα περισσότερο από τις υπόλοιπες. Άσε που με τρομάζουν οι φουσκωτοί με ξυρισμένο κεφάλι.

Που; Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και συγκεκριμένα στη Νέα Υόρκη.

Πότε; Τέλη της δεκαετίας του ‘80 με αρχές της δεκαετίας του ‘90.

Ποιοι; Στους πρωτοπόρους του είδους είναι συγκροτήματα όπως οι  Killing Time, Madball,

Breakdown και Sheer Terror.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Hatebreed, Bulldoze, Shai Hulud, Strife, Agnostic Front, Warzone, Sick Of It All, Cro-Mags, Krakdown, Maximum Penalty.

Μέρες δόξας:  μέσα στα πλαίσια της hardcore και συγκεκριμένες μπάντες έχουν σταθερό και πολύ φανατικό κοινό, αλλά ως εκεί.

Κόκκινη κάρτα: η διαφοροποίηση στην θεματολογία των στίχων δεν κάνει και διαφορά σαν είδος, αν και είσαι παραφουσκωμένος. Επίσης η εμφάνισή των μελών, μάλλον παραπέμπει σε κάποιες σκοτεινές γωνίες του δυτικού σύγχρονου πολιτισμού, αν και είναι ακριβώς το αντίθετο.  Και επίσης όταν παίζεις κάτι τόσο αντι-φορμαλιστικό,  μην ακολουθείς φόρμες εμφάνισης.

Με τι μπερδεύεται; Με Youth Crew, Hardcore Punk, Thrash Metal, Crossover Thrash, Sass.

Τι λες στον άσχετο; Κάτι μπρατσαράδες καραφλοί που τα σπάνε επί σκηνής, αλλά μιλάνε για αγάπη και κάνουν υγιεινή ζωή.

Jacek Henryk Maniakowski

W.A.S.P. - Animal (Fuck Like a Beast)

 

Το rock'n'roll  πάντα φλέρταρε και φλερτάρει με το απαγορευμένο. Ο κάθε περιορισμός και λογοκρισία μιας υποκριτικής άρχουσας κάστας, ήταν και είναι στόχος  για παραβίαση κάθε αυθεντικού rocker. Πέρα από πολιτικά, ή αυτά που συνοδεύουν κάποια πολιτική κίνηση, τα rock τραγούδια είναι πάντα στόχος λογοκριτικών διώξεων. Όμως ο έρωτας, όπως η μουσική μπορούν να περιοριστούν μόνο για λίγο και κάθε απαγόρευση ουσιαστικά την απογειώνει και λειτουργεί σαν λάδι στην φωτιά.

Ακόμα και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπάρχουν λέξεις, που ουσιαστικά είναι ταμπού, αλλά και αιτία να μπλοκαριστεί και ένας λογαριασμός ή προφίλ. Αλλά στην rock και ιδιαίτερα στην σκληρή της έκφραση, αυτά μπορεί να είναι αιτία για μπλοκάρισμα ή περιορισμό της κυκλοφορίας ενός single, όμως και εγγύηση επιτυχίας και δωρεάν διαφήμισης. Οι  W.A.S.P. του  Blackie Lawless μπήκαν στην Heavy Metal σκηνή αποφασισμένοι να προκαλέσουν. Ο πρώτος και ομώνυμος τους δίσκος, έβαλε την μπάντα από το Los Angeles πολύ γρήγορα στις καρδιές των οπαδών της σκληρής μουσικής. Το πρώτο single ήταν το ίδιο προκλητικό, όσο και εμφάνιση της μπάντας. Η δημιουργία του ίδιου του frontman, το Animal (Fuck Like a Beast) του 1984 , από την πρώτη στιγμή συγκρούστηκε με την λογοκρισία.

Ο τίτλος του, παρά λίγο να του στοιχήσει την συμμετοχή του στο άλμπουμ, επειδή η  Capitol Records δεν ήθελε να διακινδυνεύσει την κυκλοφορία στις μεγάλες αλυσίδες διακίνησης δίσκων. Η λύση βρέθηκε με την κυκλοφορία του single μόνο στην Ευρώπη και σε μια μαύρη συσκευασία και με αυτοκόλλητο που είχε την προειδοποίηση για τους στίχους του τραγουδιού. Φυσικά κανένα κανένας πολιτικός δεν κυκλοφορεί με την προειδοποίηση της ακαταλληλότητας του, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Τελικά κυκλοφόρησε από την ανεξάρτητη Music For Nations, αφού η Capitol Records δεν ανέλαβε να το κυκλοφορήσει, με ένα εξώφυλλο ακόμα πιο προκλητικό.

Οι στίχοι του δεν χρειάζονται ιδιαίτερη επεξήγηση, καθώς ο τίτλος του τραγουδιού τα λέει όλα. Έχει την τιμή να βρίσκεται στο Νο 9 της λίστας του Parents Music Resource Center, με τα πιο "βρώμικα" και προς αποφυγή τραγούδια. Για πολύ καιρό, οι στίχοι που το συνόδευαν ήταν οι δυο πρώτοι: "I've got pictures of naked ladies, lying on their beds". Σύμφωνα με ένα άρθρο στο  Kerrang !, το τραγούδι το εμπνεύστηκε ο  Blackie Lawless όταν παρατήρησε  μια φωτογραφία του National Geographic Magazine, όπου ζευγαρώνουν δύο λιοντάρια. Ο ίδιος όμως ο δημιουργός λέει μια διαφορετική εκδοχή για την πηγή έμπνευσης του τραγουδιού. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι ο κωμικός Sam Kinison, που άνοιγε τις πρώτες τους συναυλίες στο  Troubadour του West Hollywood. Το νούμερο του περιλάμβανε ένα σκετσάκι για την υποτιθέμενη γυναίκα του, που απαιτούσε από αυτό να είναι ένα θηρίο, λόγω της ακόρεστης σεξουαλικής της όρεξης.

 Μετά το νούμερο το πρώτο τραγούδι των  W.A.S.P., που κυκλοφόρησε ήταν σχεδόν έτοιμο. Φυσικά η συνέχεια είναι γνωστή για το Αμερικάνικο one man συγκρότημα... απλά Fucks Like a Beast....

Jacek Henryk Maniakowski

Γιατί πρώτος τραγουδιστής των AC/DC εγκατέλειψε το συγκρότημα;

 

Η ιστορία γράφεται συνήθως από κει που αρχίζει ο μύθος της. Με άλλα λόγια, όσο όμορφα κι αν είναι τα λουλούδια, πάντα οι ρίζες θα είναι βρώμικες. Και οι ιστορίες πολλών συγκροτημάτων-μύθων δεν ξεκινάνε όμορφα ούτε καν με ιδανικές συνθήκες.

Οι AC/DC είναι ένα συγκρότημα μύθος στα όρια μιας πολύ προσοδοφόρας και επιτυχημένης βιομηχανίας. Η λάμψη της παγκόσμιας τους αναγνώρισης και επιτυχίας, κρύβει και αρκετά ομιχλώδη σημεία. Ένα από αυτά έχει όνομα Dave Evans.

Η πλειοψηφία των φίλων της μπάντας έχει την εντύπωση πως ο Bon Scott ήταν ο αρχικός τους τραγουδιστής. Αλλά ένα ξεσκόνισμα της ιστορίας τους, θα εμφανίσει το όνομα του Dave Evans, οποίος ήταν και ο αρχικός frontman.

Μάλιστα την περίοδο 1973-1974, κατά την οποίο ο  Evans τραγουδούσε στην μπάντα, ηχογράφησαν το τραγούδι "Can I Sit Next to You, Girl", το οποίο έγινε single από την Albert Music , αλλά και γνώρισε αρκετή επιτυχία. Παράλληλα το τραγούδι αυτό, του οποίου την παραγωγή έκαναν οι George Young, μεγαλύτερος αδελφός του Malcoln Young και ο Harry Vanda, τους έδωσε τον τίτλο του καλύτερου Αυστραλέζικου συγκροτήματος της χρονιάς. Αλλά ακόμα και την προτίμηση του Lou Reed να τον συνοδέψουν στην τουρνέ του. Καθόλου μικρό κατόρθωμα για μπάντα που είχε και ανήλικα μέλη.

Παρ’ όλο που το συγκρότημα έπαιζε ήδη μπροστά σε πλήθη, ο  Evans έφυγε από το συγκρότημα και για τους λόγους τους οποίους εξηγεί σε μια συνέντευξή του για το The Metal Voice. Το πρόβλημα ήταν καθαρά οικονομικό όπως παραδέχεται: « Ηχογραφήσαμε μια επιτυχία, παίζαμε πολλές συναυλίες-μερικές φορές και τρεις φορές τη μέρα-και δεν πήρα για αυτό λεφτά. Εμφανιστήκαμε στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο δεν πληρωνόμασταν για αυτό. Έπρεπε να πληρώνω νοίκι, είχα δόσεις για το αυτοκίνητο, δούλευα με ιδρωμένο μέτωπο και δεν είχα καμιά ανταμοιβή/αμοιβή. Κάποια μέρα συναντηθήκαμε με τον μάνατζερ μας και άρχισε να με βρίζει, έτσι τον χτύπησα. Είχα μπουχτίσει, αποφάσισα να φύγω από την μπάντα μετά το τέλος της τουρνέ, εκτός αν έπαιρνα αρκετά μετρητά, κάτι που τελικά δεν έγινε»

Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, ρώτησαν το τραγουδιστή αν είναι διαθέσιμος να γράψει κάποιο βιβλίο για τους  AC/DC, μιας που είχε πολλές άγνωστες ιστορίες να διηγηθεί για την μπάντα. Ο  Evans δεν το απέκλεισε, φτάνει να βρεθεί ο εκδότης, συμπληρώνοντας πως έχει πάρα πολλές ιστορίες, όλες άγνωστες στους οπαδούς τους.

Εμείς ελπίζουμε να βρεθεί γρήγορα ο εκδότης και ο μουσικός να είναι τίμιος στην αφήγηση του, χωρίς διάθεση για περιττή χολή και διαστρέβλωση των γεγονότων.

Jacek Henryk Maniakowski

Πηγή: https://www.antyradio.pl/Muzyka/Rock-News/Dlaczego-pierwszy-wokalista-ACDC-opuscil-grupe-34496

Πηγή: https://metalheadzone.com/the-truth-behind-the-myth-that-bon-scott-was-ac-dcs-driver-prior-to-joining/?fbclid=IwAR1ojaNCrVO87UUHHZCFYBpXIbYge0IcgXCkbSMSg5WoT-f-5z6jmfBo-RU

Within Temptation - Faster

 

Οι νότες είναι δυσανάλογα λίγες σχετικά με τα είδη μουσικής, τα οποία εκφράζουν. Αλλά η δυσαναλογία αυτή μεγαλώνει ακόμα περισσότερο σε σχέση με τους καλλιτέχνες που τις χρησιμοποιούν για να συνθέσουν μουσική. Άρα το να ανακαλύψουν διαφορετικοί μουσικοί μια ίδια μελωδία είναι μάλλον αναμενόμενο και φυσικό επακόλουθο. Σίγουρα, κάποιες φορές υπάρχει δόλος και οι δίκες για πνευματικά δικαιώματα δεν είναι λίγες, αν δεν τα βρουν οι καλλιτέχνες μεταξύ τους πριν. Αλλά οι περισσότερες περιπτώσεις είναι μια ασυνείδητη μίμηση κάποιας μελωδίας ή απλή «διασταύρωση» της έμπνευση, πάντα όμως με κάποια χρονική απόκλιση.

Οι Within Temptation, όπως όλοι αναγνωρισμένοι μουσικοί, δεν ήταν να αποφύγουν κάποια ταύτιση με παλιά μελωδία. Η μπάντα είναι από τις κορυφαίες στο  symphonic metal είδος της. Και το πέμπτο τους άλμπουμ, το The Unforgiving, απλά επιβεβαίωσε ακόμα περισσότερο την ποιότητα της μπάντας. Από τα πιο εμπορικά τους, συνοδεύτηκε, σε μια πανέξυπνη εμπορικά κίνηση, με μια σειρά από ταινίες μικρού μήκους και μια σειρά κόμικς, δίνοντας του μια ενιαία δομή. Το concept, λυρικά, άλμπουμ τους κυκλοφόρησε στις 25 Μαρτίου του 2011. Δυο μήνες πριν κυκλοφόρησε και το πρώτο single, το "Faster". Όπως αποδείχτηκες η δημιουργία των Sharon den Adel, Robert Westerholt και Daniel Gibson ήταν άκρως επιτυχημένη.

Η απλότητα της σύνθεση το έκανε εύκολα αναγνωρίσιμο, αλλά και το γεγονός πως έμοιαζε με κάποια άλλη επιτυχία, αλλά πάντα εκτελεσμένο με τον τρόπο των Ολλανδών. Συγκεκριμένα η τραγουδίστρια του συγκροτήματος αναφέρει ότι, ακούγεται σαν το  Wicked Games του Chris Isaak. Και συνεχίζει λέγοντας ότι έχει σχεδόν την ίδια ατμόσφαιρα το τραγούδι αλλά είναι διαφορετικό. Ουσιαστικά απολογείται, ότι το δημιουργήσανε και δεν το αντιγράψανε.

Ο Robert Westerholt περιγράφει με τον δικό τρόπο για το πώς δημιουργήθηκε το τραγούδι. Ο κιθαρίστας του συγκροτήματος, αναφέρει ότι πολλές μουσικές ιδέες «πετιούνται στα σκουπίδια» μετά από πολυήμερη επεξεργασία και δουλειά, γιατί δε μπορούν να λειτουργήσουν σαν μουσικό κομμάτι. Όμως σπάνια, λειτουργεί ακριβώς το αντίθετο. Καταγράφεις μια ιδέα, συνήθως μια μελωδία που σιγομουρμουρίζεις,  σε ένα κινητό και ακούγοντας το καταλαβαίνεις ότι είναι ένα όμορφο κομμάτι. Κατόπιν, όλα δένουν με την αρχική μελωδία και ώσπου να καταλάβεις, έχεις σχεδόν έτοιμο ένα τραγούδι. Σαν η μελωδία να έχει την δική της βούληση. Έτσι, κάποια στιγμή ήρθε η  Sharon στο σπίτι  του με μια μουσική ιδέα, αλλά ο κιθαρίστας μάλλον απρόθυμα έβαλε να την ακούσει, μιας που δεν το θεωρούσε και κάτι σπουδαίο. Αλλά από τις πρώτες νότες έφαγε καψούρα με την ιδέα.  Μια πολύ απλή ιδέα και ένα ξεκάθαρο τραγούδι, που αγγίζει πολύ εύκολα τα αυτιά του ακροατή.

Ο ίδιος, όπως δηλώνει, χρόνια προσπαθούσε να φτιάξει μια απλή μελωδία, με ένα σύστημα τριών ακόρντων, αλλά ποτέ δεν κατάφερε να το ολοκληρώσει σαν τραγούδι. Για αυτόν ήταν ένα αναπάντεχο δώρο. Πριν καλά καταλάβει είχε έτοιμο το πρώτο σινγκλ και χωρίς κανένα πρόβλημα στις ηχογραφήσεις, λες και φτιάχτηκε μόνη της.

Η πρώτη ταινία μικρού μήκους λέγεται του Unforgiving, λέγεται  Mother Maiden, με την οποία ξεκινάει και το βιντεοκλίπ. Τον χαρακτήρα της ενσαρκώνει η  Dawn Mastin. Την δείχνει να γράφει ένα γράμμα μονολογώντας ότι ελέγχει χαμένες ψυχές που αναζητούν εκδίκηση από  "those with a dark heart." Με αυτό τα λόγια ξεκινάει το τραγούδι. Οι εικόνες της μπάντας που παίζει σε μια αποθήκη εναλλάσσονται με αυτές, που ο χαρακτήρας της Sinéad, τον οποίο ενσαρκώνει η Nicola Hemink, σέρνει έναν λιπόθυμο άντρα πάνω σε ένα βαγόνι τρένου, το οποίο κινείται με μεγάλη ταχύτητα. Όταν ο άντρας συνέρχεται, έρχεται μια χαμηλή πινακίδα σήμανσης να το αποτελειώσει. Το βιντεοκλίπ τελειώνει με την Sinéad να σηκώνεται από το κρεβάτι νεκροτομείου, προλογίζοντας ουσιαστικά το επόμενο σινγκλ, ομώνυμο του χαρακτήρα.

Το σενάριο ανήκεις στους Steven O'Connell και Tim Smit, ενώ η σκηνοθεσία στον Joeri Molsheimer.

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia: Avant-garde metal

 

Δεν κάνει η γνώση τον σοφό, αλλά ο σοφός συνήθως έχει και την γνώση.

 

Avant-garde metal (γνωστό και σαν avant-metal, experimental metal, και experimetal)

 

Πως ακούγεται: Σαν κάποιοι απόφοιτοι του ΜΙΤ να έφτιαξαν μια metal μπάντα και ο καθένας τους ξεχωριστά ήθελε να εκφράσει τις επιστημονικές τους ανακαλύψεις… με νότες, μαζί με άλλους… ταυτόχρονα. Ενίοτε φωνάζουν και κάποιον κολλητό τους που παίζει κάποιο πνευστό όργανο. Βασικά σαν fussion jazz, αλλά σε metal ως και death metal.

Γιατί να το ακούσουμε:  γιατί είναι ένα είδος μήτρας νέων μουσικών μοτίβων και δεν υπάρχει περίπτωση να είναι βαρετό. Μπορεί να γεννήσει νέα είδη, αλλά και τα «διαμαντάκια» του είδους λάμπουν πολύ.

Γιατί όχι: γιατί για να πετύχεις τέτοιο διαμαντάκι οι πιθανότητες είναι 1/10. Γενικά γίνεται πολλές φορές ακατανόητο και πολύπλοκο σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και οι νότες μπερδεύονται στα πόδια σου σαν καλώδια και μπορείς να σκοντάψει.

Που; San Francisco Bay Area, Boston, Seattle, Oslo, και Tokyo.

Πότε; Μέσα της δεκαετίας του ‘80.

Ποιοι; Στο βιβλίο του Jeff Wagner “Mean Deviation”, αναφέρεται πως οι avant-garde metal επηρεάστηκε από τους Celtic Frost.

Συγκεκριμένα αναφέρει πως τα ηλεκτρονικά κρουστά και οι μηχανές ντραμς έχουν ευρεία χρήση στο avant-garde metal, μαζί με γυναικεία φωνητικά και οπερατικά στοιχεία.

Το καναδικό συγκρότημα Voivod επηρέασε επίσης μελλοντικές μπάντες στο είδος.

Με πρωτοποριακές τεχνικές που χρησιμοποίησε όπως ρομποτικά φωνητικά εφέ, ασυνήθιστες χρονικές υπογραφές και σπασμένους, παράφωνους, ανορθόδοξους ήχους κιθάρας.

Επίσης ο Ian Christe συγγραφέας και DJ, αναφέρει πως το avant-garde metal προέκυψε από το death metal.

Σύμφωνα με τον ίδιο αρκετοί μουσικοί «εγκατέλειψαν την σφιχτή ξύλινη δομή της μουσικής και πειραματίστηκαν με αφαιρέσεις των αρχικών στοιχείων της».

Στους πρωτοπόρους συγκαταλέγονται οι:  Gorguts, Boris, Earth, Helmet, Mayhem, maudlin of the Well, Neurosis, Sunn O))), Mr. Bungle, και Today is the Day.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Age of Silence, Arcturus, Behold the Arctopus, Cronian, Chryst, Devilish Impression, Diablo Swing Orchestra, Ephel Duath, Hypno5e, Kayo Dot, Lux Occulta, Naked City, Orthrelm, Pan.Thy.Monium, Peccatum, Solefald, Stork, Thy Catafalque, Unexpect, Ved Buens Ende, Zeal & Ardor και Dog Fashion Disco.

Μέρες δόξας:  έχουν δόξα οι πρωτοπόροι; Βασικά είναι άγνωστοι λέξη για το είδος, άλλωστε ο σκοπός είναι η πρωτοτυπία. Αλλά υπάρχει πιθανότητα να βρεις κάποιο όνομα στις… επιρροές μιας πετυχημένης μπάντας.

Κόκκινη κάρτα: στην ουσία είναι αναγκαίο κακό, γιατί πρέπει να υπάρχει μια σκοτεινή μήτρα νέων ακουσμάτων, όμως οι μουσικοί του είδους ξεχνάνε πως δεν παίζουν στον καθρέφτη, αλλά για κάποιο κοινό.

Με τι μπερδεύεται; Με progressive rock και extreme metal, ιδιαίτερα το death metal, και σχετίζεται στενά με το progressive metal. Αλλά γενικά μπερδεύεται με τον εαυτό του και μπερδεύει πάρα πολύ κόσμο.

Τι λες στον άσχετο; σκέψου μια γριά και φαφούτα τσιγγάνα να σου πετάει κατάρες σε μια άγνωστη τσιγγάνικη διάλεκτο… η κατάλληλη μουσική υπόκρουση για αυτό.

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia: Azerbaijani Rock

 

Το αηδόνι τραγουδά διαφορετικά από τόπο σε τόπο το ίδιο, όμως ερωτικό τραγούδι.

Azerbaijani Rock (Azerbaijani: Azərbaycan roku)

 

Πως ακούγεται: Στα αζέρικα … Βασικά κάτι σαν Anatolu Rock, αλλά στα αζέρικα. Κάτι σαν ψυχεδελικό rock, με jazz στοιχεία και μπόλικη φολκλόρ των Αζέρων, αλλά με ένα ψευδο-ευρωπαϊκό αέρα. Καμιά σχέση με τα τραγούδια που στέλνει το Αζερμπαιτζάν στην Eurovision.

Γιατί να το ακούσουμε: καθαρά για εγκυκλοπαιδικούς λόγους. Βασικά οι μουσικοί με κλασική μουσική παιδεία των σοβιετικών και μπόλικη φολκλόρ χροιά, αλλά γνωρίζουν να χειρίζονται τα μουσικά όργανα.

Γιατί όχι: όχι άλλο φολκλόρ! Φτάνει πια με το γεγονός να θες να παρουσιάσεις rock σε τοπικό άρχοντα ή wannabe άρχοντα από wannabe rockers.

Που; Αζερμπαϊτζάν, δίπλα στην Κασπία Θάλασσα.

Πότε; Δεκαετία του ‘60.

Ποιοι; Στους πρωτοπόρους συγκαταλέγονται οι Coldünya, Yuxu, Eksulap και Khurramids.

Αλλά και οι Eskulap, Khurramids, Express-118, Pazavang and Uvet οι οποίοι έπαιζαν κυρίως soft rock και blues.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Experiment-OK (1967), Ashiqlar, Unformal,  Yuxu, Spark, Miraj, Mozalan, Sirr, Charley ATL, Coldünya, Minaret (band), Yukhu.

Μέρες δόξας:  Υποθέτω επί των ημερών, που άνηκε στις Σοβιετικές Δημοκρατίες, όταν τραγουδούσαν ύμνους ενάντια στον δυτικό ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό. Πάντα σε τοπικό επίπεδο.

Κόκκινη κάρτα: Μια ακόμα κακή αντιγραφή της «δυτικής» μουσικής, από πολύ-σπουδαγμένους μουσικούς, προσαρμοσμένο σε τοπικές αγκυλώσεις.

Με τι μπερδεύεται; Με όλα τα είδη της Rock.

Τι λες στον άσχετο; Ότι να ναι rock στα αζέρικα. Πάντως άμα πας στο Μπακού, να δεις την αρχαία αγορά και απέφευγε τα τοπικά live.

Jacek Henryk Maniakowski