Rock - e - pedia: Cello rock (και cello metal)

 

Ένας άνθρωπος είναι ικανός να αλλάξει όλη την ανθρωπότητα, όπως ένα όργανο όλη την μουσική.

Cello rock (και cello metal)

 

Πως ακούγεται: σαν rock/metal με τσέλα και άλλα έγχορδα που παίζονται με δοξάρι, αλλά δεν είναι τσιγγάνικη ορχήστρα. Βασικά σαν Symphonic rock, απλά η ενορχήστρωση είναι κατά βάση με έγχορδα με το τσέλο να έχει μια πιο εξέχουσα θέση. 

Γιατί να το ακούσουμε: γιατί το τσέλο δίνει μια «γλυκύτητα» στον ήχο και γενικά ταιριάζει στην rock/metal όπως το μέλι στην φρυγανιά. 

Γιατί όχι: υπερβολικά αριστοκρατικό, δεν έχει αλητεία και είναι κατάλληλο για όπερες και μουσικά μέγαρα παρά για γεμάτα καπνό κλαμπ.

Που; Στο Ηνωμένο Βασίλειο

Πότε; Αρχές δεκαετίας του ’70

Ποιοι; Οι Electric Light Orchestra θεωρούνται με το ομώνυμο της μπάντας ντεμπούτο τους, στην Αμερική γνωστό και σαν  No Answer, έθεσε τις βάσεις για το είδος. Ωστόσο οι Φιλανδοί Apocalyptica έδωσαν άλλη πνοή στο είδος στα μέσα δεκαετίας του ’90.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Break Of Reality, Hevein, Tina Guo, Clawed Forehead, Cello Fury, Leecher, 2Cellos

Μέρες δόξας:  από τα μέσα της δεκαετίας του ’00.

Κόκκινη κάρτα: Οι «σημαίες» του είδους έχουν έλλειψη δημιουργίας σύνθεσης. Η επιτυχία του είδους βασίστηκε σε διασκευές.

Με τι μπερδεύεται; Με symphonic metal

Τι λες στον άσχετο; Κάτι μαλλιάδες με δερμάτινα παίζουν κλασική μουσική σαν μεταλλάδες με τσέλα.

Jacek Henryk Maniakowski 

Suicide: requiem for a star

 

Κατά κάποιο τρόπο, η αυτοκτονία είναι η πιο απέλπιδα επιβολή εξουσίας στον εαυτό. Ο αυτόχειρας νομίζει ότι γίνεται για μια στιγμή και μόνο κυρίαρχος του ίδιου του εαυτού, χωρίς να είναι μια μαριονέτα του περιβάλλοντός του ή ακόμα των οπαδών του, όταν πρόκειται για διασημότητα. Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όμως.

Ίσως η αυτοχειρία ενός διάσημου, όπως ένας rock star, να γίνεται εύκολα μια είδηση, ωστόσο δεν είναι ένα απομονωμένο γεγονός από την υπόλοιπη κοινωνία. Παρ’ όλα αυτά η πίεση που δέχεται μια διασημότητα από τα ΜΜΕ, το κοινό του και ίσως ακόμα και από τους εσωτερικούς του δαίμονες είναι τεράστια. Ακόμα και οι ίδιες οι δισκογραφικές, αλλά και συνεργαζόμενοι του μουσικού, όπως μάνατζερ, ατζέντηδες κ.α., δεν θέλουν να αφήσουν ένα χρυσορυχείο να αποστασιοποιηθεί από το προσκήνιο για πολύ καιρό. Αλλά το κυριότερο είναι μια μάχη με το ίδιο το είδωλό του, αυτό που περίτεχνα φτιάχνει για το κοινό του ένας καλλιτέχνης.

Στην πραγματικότητα ένας φιλόδοξος μουσικός ζει μέσα από το κυνήγι, ίσως και αλαζονικό, της δικής του αθανασίας. Σαν να βρίσκεται μέσα στο The Picture of Dorian Gray του Oscar Wilde, εναποθέτοντας τον φθαρτό εαυτό του μέσα σε καλά κρυμμένη εικόνα και ταυτόχρονα προβάλει την φανταστική του αθανασία. Αυτήν την οποία ζητάνε οι ίδιοι οι οπαδοί του, απαιτώντας να ζήσουν μέσω ενός αστέρα την δική τους φαντασίωση της αθανασίας. Στην ουσία ο καλλιτέχνης, παραδίνεται και παραδίνει την δική του προσωπικότητα στο κοινό του, παράλληλα εισπράττοντας δόξα και την προσωρινότητα της ματαιότητας. Μεγαλώνοντας την δική του εικόνα προς τέρψη του κοινού, να ικανοποιήσει τις ελλιπείς προσωπικότητες των οπαδών του, χάνει την δική του. Στην ουσία τρέφει με τον εαυτό του τον ίδιο το κοινό του. Και όταν κατανοήσει αυτήν την διαδικασία, οι λύσεις είναι περιορισμένες, μπορεί να αποσυρθεί μουσικά από το προσκήνιο είτε να αποσυρθεί ολοκληρωτικά.

Ωστόσο, οι γενικεύσεις δεν λένε ποτέ την αλήθεια και κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή. Ή ίσως μόνο οι αφορμές να διαφέρουν, όταν πρόκειται για διασημότητα; Δεν θα το εξηγήσουμε αυτό, ούτε καν  θα προσπαθήσουμε να το προσεγγίσουμε. Η ουσία είναι πιο αόρατη και δυσδιάκριτη. Κάτι ανάμεσα στην ολοκλήρωση όλων των στόχων και την παντελής απουσία τους. Κάποτε κάποιος έγραψε, ότι καλό είναι να πιστεύεις σε κάτι που ποτέ δεν μπορείς να το φτάσεις ούτε και να το κατανοήσεις πλήρως, ένα τρικ που θα σε κρατά πάντα σε μια αόρατη σύνδεση με την ζωή, πέρα του βασικού ένστικτου της επιβίωσης.  Όταν όμως, ένας καλλιτέχνης γίνεται ο ίδιος αυτό που βάζουν στόχο εκατομμύρια οπαδοί του, κάτι άφταστο  που απλά τους κρατάει σαν αόρατη κλωστή με ένα ψεύτικο σκοπό και την ζωή, τότε τι του μένει; Ένα κενό, το οποίο είτε θα το αναπληρώσει είτε όχι. Στην πραγματικότητα είναι πολύ εύκολο ένας διάσημος αστέρας να γίνει σαν το ήρωα του Πάτρικ Ζίσκιντ στη τελευταία του πράξη του αριστουργήματος του «Το Άρωμα». Μέσω θανάτου του προβεί τον κόσμο της απόλυτης αναγνώρισης και συνάμα αθανασίας.

Σε μια συνέντευξη του ο Liam Gallagher είχε πει πως τα μέλη των Oasis είχαν σαν μότο τους «δόξα ή θάνατος», πριν γίνουν ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου. Ουσιαστικά υποδήλωνε πως δεν είχαν να χάσουν τίποτα και αυτό ίσως να ήταν μεγαλύτερος τους κινητήριος μοχλός. Τα τραγούδια τους δεν φημίζονται για το βάθος τους, ούτε και για ιδιαίτερη ευαισθησία. Το ταλέντο των αδελφών Gallagher  δεν είχε κάποια σκοτεινή αιτία, κάτι που χρησιμοποιούσε την συνθετική ικανότητα των μουσικών για να βγει προς τον πολύ κόσμο. Αλλά, σε κάποιες άλλες περιπτώσεις υπάρχει κάποιος «δαίμονας» που ωθεί τον καλλιτέχνη να εκφράσει τον πόνο του. Σε αυτήν την περίπτωση η δόξα δεν είναι το ζητούμενο, αλλά η αποβολή του πόνου μέσα από την μουσική. Και όταν συνδυαστεί αυτό με την δόξα, τότε μήπως η ίδια μοναξιά γίνεται ο σκοπός;

Η ίδια μοναξιά, οποία δείχνει να είναι το μοναδικό καταφύγιο από τους απαιτητικός και μόνιμα ανικανοποίητους οπαδούς. Μήπως τελικά οι ίδιοι οι rock stars να είναι οι μονομάχοι στα σημερινά Colosseum; Απλά θηράματα των αδηφάγων βλεμμάτων  των οπαδών τους; Ερωτήσεις που δύσκολα, ίσως και απίθανα,  θα απαντηθούν από κάποιον.

Από την άλλη η τυφλά πιστή αφοσίωση στην φράση “die young”, δεν φαίνεται να είναι η πραγματική αιτία της αυτοχειρίας των rock stars. Άλλωστε η πραγματική της σημασία είναι να συνεχίζεις να ονειρεύεσαι, ώστε να παραμένεις συνέχεια νέος. Και έτσι να σε βρει ο θάνατος,  όποια θα είναι η ώρα του. Ούτε η υποτιθέμενη, σε πολλές περιπτώσεις, ζωή γεμάτη καταχρήσεις, να είναι αρκετή ώστε να οδηγήσει ένα καλλιτέχνη σε αυτήν  την πράξη της απόλυτης εξουσίας.

Αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά, το μόνο κοινό σε όλες αυτές τις περιπτώσεις αυτοχειρίας, είναι η μουσική. Η ίδια η μουσική, που έχει αποτρέψει πολλούς,  νέους κυρίως, ώστε να κάνουν το ίδιο. Αλλά δύσκολα θα μπορούσε η μουσική καθ’ αυτή να κατηγορηθεί για αρνητική επιρροή και παρότρυνση στην αυτοχειρία. Αν και υπήρχαν αρκετές τέτοιες προσπάθειες, οργανωμένες από συντηρητικούς πολιτικούς κύκλους, με μοναδικό σκοπό εύρεση εχθρού και μια φανταστική προστασία από αυτόν. Η ψηφοθηρία και χειραγώγηση της κοινής γνώμης ήταν οι βασικοί στόχοι αυτή της μερίδας των ανθρώπων.

Τελικά μήπως όλοι αυτοί αυτόχειρες, απλά δεν μπόρεσαν να αντέξουν το βάρος ενός ροκ αστέρα; Η μουσική για αυτούς ήταν ένας τρόπος έκφρασης, αναζήτησης και ο ίδιος ο δρόμος της ζωής. Και όχι μέσον για «μεγάλη ζωή» ή για την ικανοποίηση κάποιας ματαιοδοξίας. Το κοινό που αναζητούσαν να τους ακούσει ήταν μόνο αυτό που θα μπορούσε με ευκρίνεια να καθρεπτίσει τους ίδιους τους δημιουργούς, ώστε να μπορούσαν να αντικρίσουν τον εαυτό τους σε ένα ταξείδι αυτογνωσίας. Μπορεί ούτε καν οι ίδιοι να μην γνώρισαν τους του λόγους της ύστατης αυτής πράξης. Απλά ένιωθαν ότι κάτι έχει πάει στραβά στο τελευταίο τους τραγούδι, αυτό που αποκαλούμε ζωή. Και ξεκίνησαν να το σβήσουν, για να το γράψουν, ίσως, σε κάποιον άλλον τόπο ή χρόνο.

Στην πραγματικότητα όλες οι περιπτώσεις διαφέρουν. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι εικασίες και τίποτε άλλο. Αλλά θα το προσεγγίσουμε ξανά το θέμα, αλλά ανά κάθε περίπτωση και ξεχωριστά, σε ένα άλλο άρθρο.

Jacek Henryk Maniakowski 

 

Green Lung - The Ritual Tree

 

Υπάρχουν τραγούδια που έχουν αφήσει ιστορία. Αλλά υπάρχουν και τραγούδια τα οποία έχουν βρει ιστορίες άγνωστες. Τις έχουν κάνει στίχους και νότες. Αλλά διηγούνται ακόμα πιο πολλά, από προσωπικές και άγνωστες ιστορίες, ως και ανεξιχνίαστες υποθέσεις δολοφονιών. Παράλληλα γνωστοποιώντας ιστορίες ανθρώπων, οι οποίες θα έμεναν στο σκοτάδι της λήθης. Είτε απλά οι δημιουργοί μοιράζονται τις δικές τους ανακαλύψεις, παλιών και σχεδόν μυθικών διηγήσεων γεμάτων μυστήριο στα όρια του παραφυσικού. 

Οι Green Lung από το νότιο Λονδίνο στην πρώτη τους ολοκληρωμένη δουλειά το «Woodland Rites» κατάφεραν να ανακαλύψουν μια πολύ μυστηριώδη ιστορία και να την μετατρέψουν σε τραγούδι. Το περιεχόμενο της ταιριάζει απόλυτα στο Stoner/Doom Metal ήχο του πενταμελούς αυτού συγκροτήματος. Το τραγούδι The Ritual Tree, 4^ο του άλμπουμ, μόνο από τον τίτλου παραπέμπει σε κάποια χολυγουντιανή ταινία, αλλά στην πραγματικότητα το ξεπερνάει κατά πολύ.

Η δημιουργία του κιθαρίστα Scott Black, οποίες έκανε την μουσική και του τραγουδιστή Tom Templar που έγραψε τους στίχους είναι εμπνευσμένη από την αγγλική παράδοση. Κυμαίνεται ανάμεσα σε αληθινά γεγονότα και σε αστικό μύθο. Άλλωστε έχουμε πει πολλές φορές, πως η πραγματικότητα ξεπερνά κατά πολύ την φαντασία.

Τα γεγονότα ξεκινάνε το 1943, κατά την διάρκεια του Β’ΠΠ στην αγγλική ύπαιθρο και συγκεκριμένα στο Hagley Wood του Worcestershire. Σε μια συστάδα φτελιών 4 παιδιά παίζοντας βρίσκουν ένα κρανίο κρυμμένο σε μια κουφάλα δέντρου. Στις 18 Απριλίου του 1943 τέσσερα αγόρια από τα περίχωρα του Hagley (οι Robert Hart, Thomas Willetts, Bob Farmer και  Fred Payne) πήγαν να μαζέψουν αυγά άγριων πουλιών ή ακόμα να κυνηγήσουν κάποιο εύκαιρο θήραμα στην περιοχή του Hagley Wood. Μέσα από την αναζήτησή τους αυτή βρήκαν μια τεράστια φτελιά. Υπέθεσαν πως θα ήταν γεμάτη με φωλιές πουλιών και κατά συνέπεια και γεμάτες αυγά, μιας που ήταν περίοδος ωοτοκίας.

Η παιδική περιέργεια δεν έχει όρια και έτσι κοίταξαν και μέσα στην κουφάλα του δέντρου, όπου υπήρχε ένα κρανίο. Αρχικά νόμιζαν πως ήταν κάποιου ζώου, αλλά μόλις διαπίστωσαν πως είχε μια τούφα από μαλλιά και αναγνωρίζοντας την οδοντοστοιχία κατάλαβαν πως ήταν ανθρώπινο. Στην περιοχή δεν βρισκόταν νόμιμα, καθώς η έκταση άνηκε στον υποκόμη του Cobham και προφανώς λόγο του πολέμου υπήρχαν ακόμα πιο πολλές απαγορεύσεις. Έτσι αποφάσισαν να μην μιλήσουν καθόλου γι αυτό. Όμως ο μικρότερος της παρέας ο Thomas Willetts, δεν ένιωθε πολύ άνετα με αυτό το μυστικό και ενημέρωσε τους γονείς του.

Όταν έφτασε η αστυνομία στον τόπο που υπόδειξαν οι πιτσιρικάδες, βρήκε και άλλα κόκκαλα τα οποία άνηκαν στην κοπέλα, όπως διαπίστωσαν. Ακόμα βρήκαν και την βέρα που φορούσε, αποδεικνύοντας πως ήταν παντρεμένη. Τα οστά της στάλθηκαν στον ιατρό του εγκληματολογικού James Webster, ο οποίος διαπίστωσε ότι πέθανε περίπου 18 μήνες πριν την εύρεση των οστών της, δηλ. κάπου τον Οκτώβριο του 1941. Επίσης ένα κομμάτι ύφασμα στο στόμα της δείχνει πως πέθανε από ασφυξία και το πτώμα της τοποθετήθηκε στην κουφάλα ακόμα στην κατάσταση της νεκρικής ακαμψίας. Παρ’ όλες τις προσπάθειες της αστυνομίας, δεν μπορούσε να γίνει η αναγνώριση της.

Όμως μύθος ξεκινά στα τέλη του 1943 κι αρχές του 1944, όταν στο Hagley εμφανίζονται συνθήματα που λένε : «Who put Bella in the Wych Elm?». Και συγκεκριμένα ακόμα και σήμερα στον οβελίσκο της πόλης, τον Wychbury Obelisk, μπορεί κανείς να δει το σύνθημα γραμμένο.

Ωστόσο το 2014 ο Steve Punt στο πρόγραμμα του BBC Radio 4 έκανε δύο πιθανές ταυτοποιήσεις. Η μία αφορά μια γυναίκα πόρνη από το Birmingham, η οποία δήλωσε το 1944 ότι τρία χρόνια πριν χάθηκε μια άλλη ιερόδουλη οποία δούλευε στο Hagley Road και λεγόταν Bella ή Luebella.

Όμως μια δεύτερη μαρτυρία έρχεται το 1953 από την Una Mossop. Συγκεκριμένα σύμφωνα με αυτήν ο πρώην σύζυγος της  Jack Mossop, ομολόγησε  στα μέλη της οικογένειας πως μαζί με έναν Ολλανδό, του οποίου το επίθετο ήταν van Ralt, έβαλα μια γυναίκα μέσα στην κουφάλα μιας φτελιάς. Οι δυο τους πίνανε στο Lyttelton Arms, την παμπ του Hagley. Τον  van Ralt συνόδευε μια επίσης Ολλανδέζα. Η κυρία αυτή ήπιε τόσο, που στην επιστροφή με το αυτοκίνητο λιποθύμησε μέσα. Οι δύο άντρες την έβαλα μέσα στην  φτελιά, νομίζοντας πως θα ξυπνήσει το πρωί και δεν θα τους θυμάται καν. Όμως εδώ τα πράγματα αρχίζουν να αποκτάνε μεταφυσική χροιά, καθώς ο Jack Mossop μεταφέρθηκε λίγο αργότερα στο ψυχιατρείο του Stafford, εξαιτίας επαναλαμβανόμενων εφιαλτών. Ο εφιάλτης είχε να κάνει με μια γυναίκα, οποία τον καλούσε μέσα από μια κουφάλα δέντρου. Ο άντρας αυτός τελικά πέθανε νοσοκομείο πριν βρεθεί καν το πτώμα. Η ερώτηση «γιατί η γυναίκα του μίλησε μετά από δέκα χρόνια», φέρνει λίγο δυσπιστία σε αυτήν την ομολογία.

Οι θεωρίες περί εκτέλεσης από Γερμανούς κατάσκοπους μιας Ολλανδής διπλής κατάσκοπου και μιας τελετουργικής εκτέλεσης στα πλαίσια απόκρυφης τελετής της παλιά θρησκείας της νήσου, για να γίνει Hand of Glory φλερτάρουν με την φαντασία μας. Αλλά έχουν και πολλούς υποστηρικτές.

Η Green Lung επέλεξαν για το τραγούδι την τελευταία θεωρία, η οποία βασίζεται στον ισχυρισμό της Margaret Murray, ανθρωπολόγου και αρχαιολόγου του  University College London, περί τελετουργικού φόνου.

Η μπάντα γράφει πρώτα την μουσική και μετά προσθέτει στίχους, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση ο στιχουργός και τραγουδιστής μας ομολογεί, ότι είχε για πολύ καιρό ιδέα να γράψει για αυτό το θέμα.

Το τέλος του τραγουδιού γράφτηκε σχεδόν μόνο του Who put Bella in the Wych Elm? Και έχει γίνει το αγαπημένο τραγούδι του συγκροτήματος.

Παρ’ όλο που νέο κομμάτι έχει ήδη αρκετά cover στο you tube, κάτι που χαροποιεί τα μέλη του συγκροτήματος.

Κάθε τραγούδι μπορεί να είναι αφορμή για μια περεταίρω αναζήτηση και αυτό είναι το μήνυμα του τραγουδιού. Μια ενδιαφέρουσα ιστορία στα όρια του αστικού μύθου, προσφέρει μια νοητική περιπέτεια και ποιος ξέρει, μπορεί κάποιος να λύσει ένα μυστήριο και ανεξιχνίαστο έγκλημα δεκαετιών.

 

Πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/Who_put_Bella_in_the_Wych_Elm%3F

Jacek Henryk Maniakowski 

Rock - e - pedia: Brutal Death Metal

 

Δεν έχει σημασία τι γλώσσα μιλάς, φτάνει να γίνεσαι κατανοητός

Brutal Death Metal

 

 

Πως ακούγεται: σαν κάποιος να έχει στομαχικά προβλήματα και συνεχώς ρεύεται προσπαθώντας να τα εξηγήσει σε κάποιους φίλους του. Βασικά σαν Βίκινγκ «βάρδος» προσπαθεί να αφηγηθεί μια ακόμα ρομαντική ιστορία λεηλασίας και σφαγής αθώων. Βασικά είναι Death Metal με κατάχρηση growl φωνητικών. Σαν Goregrind αλλά σε πιο αργό τέμπο. Είναι ένα υπο-είδος death metal, το οποίο επικεντρώνεται στο να μεταφέρει το στυλ σε πιο βάρβαρες, άγριες περιοχές.

Γιατί να το ακούσουμε: Για να ετοιμαστούμε για διαγωνισμό ρεψίματος και επί την ευκαιρία να λύσουμε ένα εντερικό πρόβλημα που έχουμε. Ίσως και για να μελετήσουμε την μουσική των Βίκινγκς στον 10 αι. Κατά τα άλλα είναι γνήσιο και ειλικρινές είδος, το οποίο δεν υποκρίνεται, ασχέτως που λίγοι ξέρουν τι θέλει να πει πραγματικά.

Γιατί όχι: με αλφαβητική σειρά να γράψουμε τους λόφους ή με τυχαία σειρά;

Που; ΗΠΑ

Πότε; Τέλη της δεκαετίας του ‘80, αρχές ‘90.

Ποιοι; Στο Brutal Death metal πρωτοστάτησαν συγκροτήματα όπως οι Suffocation και Broken Hope.

Οι  μπάντες αυτές αντικατέστησαν τις επιρροές του Thrash Metal και τα σκληρά φωνητικά του Death Metal με χαοτικά, μελωδικά riff και βαθιά «βραχνά» φωνητικά.

Τα πρώτα άλμπουμ και των Cannibal Corpse έθεσαν τις βάσεις του είδους.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Cryptopsy, Hour of Penance, Aborted, Dying Fetus, Disgorge, Origin, Abysmal Torment, Disgorge, Gorgasm, Skinless, Traitor (Κορεα), Visceral Disgorge, Guttural Secrete, Vulvectomy, Prostitute Disfigurement, Analepsy, Amputated, Epicardiectomy, Goreinhaled.

Μέρες δόξας:  Κατά βάση στην δεκαετία του ’90 οι μπάντες του είδους έκαναν αρκετά καλές πωλήσεις, αλλά γενικά ακόμα και σήμερα έχουν φανατικό και πιστό κοινό.

Κόκκινη κάρτα: άλλο ένα είδος που απλά θέλει να προκαλέσει. Μπορεί να το καταφέρνει, αλλά γίνεται βαρετό μετά από 5 λεπτά ακρόασης.

Με τι μπερδεύεται; Το Brutal Death metal εξελίχθηκε και συγχωνεύτηκε με άλλα στυλ, δημιουργώντας νέες κατηγορίες όπως το Slam Death metal και τις πολλές εκδοχές του Grindcore και του Goregrind.

Τι λες στον άσχετο; θυμάσαι πως πίνατε πιτσιρικάδες ένα λίτρο κόκα κόλα μονορούφι και μετά κάνατε διαγωνισμό ρεψίματος; Εεε αυτό, αλλά κάποιοι το συνόδεψαν με μουσικά όργανα και σίγουρα θα έχανες στο διαγωνισμό ρεψίματος από τον τραγουδιστή.

 

Jacek Henryk Maniakowski 

Raw In Sect - Αρένα

 

Τα έπη του Ομήρου, στην ουσία απεικονίζουν μια εξωτερική μάχη ή αλλιώς το Μεγαλόκοσμο στην Ιλιάδα και τον μικρόκοσμο στην Οδύσσεια ή αλλιώς την εσωτερική μάχη του ανθρώπου. Ουσιαστικά είναι μάχες έξω από τα τείχη κάθε Τροίας. Όμως οι σύγχρονες πόλεις δημιουργούν μια  τεράστια Αρένα, όπου οι εσωτερικές και εξωτερικές μάχες γίνονται απέναντι σε έναν αόρατο εχθρό, μια στείρα επανάληψη ως μηχανική μίμηση της κάθε προηγούμενης πράξης ή αλλιώς καθημερινότητα.

«Το «Αρένα» είναι ένα τραγούδι που βγήκε από το πουθενά. Διάφορες μελωδίες και ιδέες ενώθηκαν για να βγει το πρώτο μισό του τραγουδιού.» Ξεκινάει να διηγείται ο Kostas Diamandis ( Lead Vocals, Guitar). Στην πορεία έβαλε ο Δημήτρης (Dimitris Alexiou - Drums, Backing Vocals) το χαρακτηριστικό σημείο με τα κρουστά προς το τέλος και θυμάμαι μου είχε πει ότι ήθελε μία νέα φωνητική γραμμή εκεί. Από εκεί και πέρα σε συνδυασμό με τη βοήθεια του παραγωγού μας (Peter Dowsett), το φορτώσαμε όσο δεν πήγαινε άλλο.

Η ιδέα να συνδυαστεί η ρεμπέτικη μουσική με την metal/rock είχε σαν σκοπό να εξερευνήσουμε το τεράστιο εύρος της Ελληνικής μουσικής και το ρεμπέτικο αναμφίβολα είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι.» Ολοκληρώνει την διήγηση του για την πηγή έμπνευσης του μουσικού μέρους του τραγουδιού.

Όμως ο λακωνικός στίχος έχει ακόμα πιο ενδιαφέρον: Αρένα αρχικά είναι η πόλη της Αθήνας και σε δεύτερο χρόνο αντιλαμβάνεται κανείς ότι Αρένα είναι η ίδια η καθημερινότητα και η φθορά που περιέχει.

Ποιοι είναι τα λιοντάρια και ποιοι τα θύματα; και ποιοι μονομαχούν πραγματικά;

«Όλοι μονομαχούν με τον ίδιο τους τον εαυτό σε καθημερινή βάση για να ανταπεξέλθουν στις δοκιμασίες της καθημερινότητας. Από το να πάνε στη δουλειά τους δηλαδή, αν έχουν δουλειά, μέχρι να ανταπεξέλθουν σε αυτήν και μετά να βρουν την ενέργεια να περάσουν την υπόλοιπη μέρα. η φθορά που στην οποία υπόκειται κάποιος σε αυτή τη ρουτίνα είναι η ίδια η αρένα» απαντά ο τραγουδιστή και κιθαρίστας των Raw In Sect.

Ούτε καν λανθασμένο κυνήγι του γνώθι σ αυτόν; Προσπαθούμε να ακάψουμε ακόμα πιο βαθιά στο νόημα των στίχων:  «εκεί καταλήγει μάλλον»  απαντάει ο Κώστας, βοηθώντας παράλληλα στο «σκάψιμο». Και συνεχίζει: «με αυτό τον τρόπο που σε φθείρει η αρένα όμως μόνο το γνώθι σ'΄αυτόν δεν αποκτάς, ίσα ίσα που χάνεις επαφή με το ποιος είσαι, που είναι το χειρότερο που σου κάνει αυτή η καθημερινότητα»

Στο βιντεοκλίπ εναλλάσσονται άνθρωποι με ερειπωμένα κτήρια… «η γκριζάδα που επικρατεί στο βίντεο αυτό ακριβώς θέλει να απεικονίσει την ερείπωση ή την εγκατάλειψη των πιο αδύναμων κρίκων στο μηδενικό έλεος της Αρένας. Οπότε όπως βλέπει ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο κάποιος να καταρρέει, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στο ψυχισμό των ανθρώπων, κάθε μέρα και από λίγο». Εξηγεί για την εικόνα που θέλει να προβάλει το βιντεοκλίπ.

Ο «απανθρωπισμός» του ίδιου του ανθρώπου;.... «οι συνθήκες οι οποίες δημιουργούν οι ίδιες οι κοινωνίες είναι σε μεγάλο βαθμό απάνθρωπες, δεν είναι φτιαγμένες για να υπηρετούν τόσο την καθημερινότητα του κόσμου, όσο τους ανθρώπους που κινούν τα νήματα εξ ού και  οι άμουσοι ενορχηστρωτές που λέει το τραγούδι, τελικά και αυτοί που κινούν τα νήματα ό,τι να ναι κάνουν» Καταλήγει ο τραγουδιστής της μπάντας.

Το ίδιο το τραγούδι, δεν προτείνει κάποια λύση, (και να για να υπάρξει ουσιαστική λύση πρέπει να υπάρχει αναγνώριση και αποδοχή πρώτα), αλλά η λύση έρχεται αργότερα στο δίσκο. Στο Γράμμα, όπως λέγεται το τραγούδι, όπου έρχεται η κορύφωση του δίσκου… Άρα ο ακροατής πρέπει να ακούσει ολόκληρο το άλμπουμ, δίνοντας και μεγάλη προσοχή στους στίχους των τραγουδιών του Kitro, όπως λέγεται η τρίτη ολοκληρωμένη δουλειά του συγκροτήματος.

Jacek Henryk Maniakowski 

Rock - e - pedia: Bluegrass

Ένας γραφικός γεράκος που πολεμούσε ανεμόμυλους, ενέπνευσε ανθρώπους να δαμάσουν τους ίδιους τους ανέμους.

Bluegrass

 

Πως ακούγεται: Σαν Ιρλανδοί, παραδοσιακοί μουσικοί να πρόσθεσαν ένα μπάντζο στην μπάντα τους. Ουσιαστικά σαν country, που δεν είναι country, αλλά εύκολα την ταυτίζεις με red neck χωρικούς των Η.Π.Α.

Γιατί να το ακούσουμε: γιατί είναι η βασική επιρροή πολλών μετέπειτα μύθων της αμερικάνικης rock. Ουσιαστικά είναι το βασικό υλικό πολλών εκφράσεων της. Ουσιαστικά γιατί μετέφερε την αγγλική και ιρλανδική μουσική παράδοση, δίνοντας της το στίγμα του νέου κόσμου.

Γιατί όχι: γιατί δεν είσαι από κάποιο αμερικάνικο χωριό και δεν βόσκεις χοίρους. Ακόμα, γιατί δεν σου αρέσει να τραγουδάει κάποιος σαν τρώει ταυτόχρονα καυτά μακαρόνια και το μπάντζο συνεχίζει να είναι το πιο εκνευριστικό έγχορδο.

Που; Κάπου στα Απαλάχια όρη, στα ορυχεία και στις φάρμες της οροσειράς αυτής των Ανατολικών Η.Π.Α.

Πότε; Στα μέσα της δεκαετίας του ’40 μετά τον Β’ΠΠ, αλλά ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται πάνω από μια δεκαετία μετά. Ουσιαστικά η γέννηση του είδους καταγράφεται στον Δεκέμβριο του 1945.

Ποιοι; Οι Bill Monroe and the Blue Grass Boys, οποίοι είναι και οι νονοί του είδους, με τον Bill Monroe να θεωρείται ο πατέρας του. Οι the Stanley Brothers οι οποίοι ηχογράφησαν  το παραδοσιακό αγγλικό "Molly and Tenbrooks" σε στυλ των προαναφερθέντων το 1948 και θεωρείται χρονικό ορόσημο του είδους. Επίσης Flatt and Scruggs και Ralph Stanley.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: The Accidentals, Bluegrass Album Band, Coal Porters, Hackensaw Boys, Jim and Jesse McReynolds and the Virginia Boys, Johnson Mountain Boys, Rautakoura,  The Grascals, Mountain Heart και The Stanley Brothers

Μέρες δόξας:  Στα πανηγύρια του Kentucky και του Tennessee από το 1945 και μετά … υποθέτουμε. Κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’70 σημειώθηκαν καλές πωλήσεις του είδους. Αλλά γενικά στα live (;) τους έχουν το κοινό τους. Τελευταίες δεκαετίες άρχισε να γίνεται δημοφιλές στην κεντρική Ευρώπη και στην  Σκανδιναβία.

Κόκκινη κάρτα: Υπερβολικά «λευκό» το είδος και γενικά πολλοί οπαδοί του πιστεύουν σε μια κάποια «λευκή» ανωτερότητα.

Με τι μπερδεύεται; Country, English folk, Scottish folk και Hillbilly

Τι λες στον άσχετο; Έχεις δει κάτι κοκκινοτρίχηδες Αμερικανούς με τζιν φόρμες να παίζουν μπάντζο μέσα σε μια φάρμα μέσα στο δάσος, με συνήθως μια τιράντα από την φόρμα πεσμένη; Αυτό που παίζουν λέγεται Bluegrass

Jacek Henryk Maniakowski 

Nightstalker - Just a Burn

 

Η φωτιά, σε πολλές φιλοσοφικές σχολές ή φιλοσοφικά ρεύματα, παραλληλίζεται με την γνώση. Ακόμα και σε κάποιες θρησκείες είναι και το σύμβολό της. Ο λόγος  είναι η ίδια η φύση της φωτιάς, που μπορεί να μεταλλάσσει κάθε αντικείμενο με το οποίο έρχεται σε επαφή. Αν δεν το καταστρέψει με την αχαλίνωτη δύναμή της, τότε δημιουργεί κάτι καινούργιο, σαν μια μορφή της εξέλιξης. Ίσως  κάποια σημάδια που μπορεί να αφήσει, είναι απλά μια υπενθύμιση και της ίδιας της δύναμής της, αλλά και μια μορφή παράσημου για την ίδια την σκληρή αναμέτρηση μαζί της. Ακόμα και ένας …ψύχραιμος απολογισμός αυτής της μάχης, μπορεί να είναι αφορμή να αποτυπωθεί αυτό σε ένα τραγούδι. 

Ένα απλό κάψιμο στο χέρι, ένας σκύλος ο Έκτορας, οποίος πλέον είναι ο μοναδικός σκύλος που δεν φοβάται την φωτιά, μια αλαφιασμένη θεία-η θεία του Αργύρη των Nightstalker, ένα δωμάτιο γεμάτο καπνό, ένα καμένο στρώμα και έμπνευση για ένα τραγούδι, το οποίο θα δώσει τίτλο στο άλμπουμ. Αυτά είναι τα βασικά στοιχεία του Just a Burn, τραγουδιού που ανοίγει το τέταρτο και ομώνυμο του τραγουδιού των Nightstalker.

Ο δημιουργός του τραγουδιού και frontman του αθηναϊκού συγκροτήματος, μας διηγείται την ιστορία του τραγουδιού. Ένα βράδυ γυρνώντας στο σπίτι του, ένα διώροφο κάπου στον Βύρωνα, όπου διέμενε με την μάνα του και στο πάνω όροφο η αδελφή της, αποφάσισε να χαλαρώσει μετά από μια κουραστική μέρα. Ένας τρόπος είναι να στρίψει ένα …γάρο, τρίφυλλο. Έτσι και έπραξε. Καθώς όμως η κούραση ήταν μεγαλύτερη από τις αντοχές του ξάπλωσε αποφασισμένος να τελειώσει το τσιγάρο του ξαπλωμένος. Τον ακολούθησε ο πιστός του φίλος, ο Έκτορας, ένας σκύλος μαύρος, πιθανό μείγμα ροντβάιλερ και πόιντερ, ήδη μεγαλόσωμος αν και μόλις έξι μηνών.

Η νύστα τον πρόλαβε πριν σβήσει το τσιγάρο, πριν καν το αφήσει στο τασάκι. Ο σκύλος ακολούθησε και την χαλαρότητα του αφεντικού του και ξάπλωσε μούρη με μούρη μαζί του. Το περίεργο αυτό τσιγάρο δεν είχε την ίδια διάθεση με τον δημιουργό του και συνέχιζε να καίει ανάμεσα στα δάκτυλά του με την καύτρα να ακουμπάει το στρώμα. Όπως ήταν φυσικό η σχέση καύτρας στρώματος άναψε για τα καλά, αλλά σιγοκαίγοντας το στρώμα. Μετά από κάποια ώρα, δύσκολα ορίζεται ακριβώς ο χρόνος σε τέτοιες περιπτώσεις, δημιούργησε μια τρύπα, οποία έβγαζε ένα ενοχλητικό φως, δημιουργώντας  μια θράκα μέσα στο στρώμα, για τον Αργύρη, οποίος και ξύπνησε προς στιγμή. Αλλά η μόνη του ενέργεια ήταν να καλύψει την τρύπα με μια λευκή κόλλα χαρτί Α4 και συνέχιζε τον γλυκό του ύπνο. Ο σκύλος, αν και μύρισε πως κάτι δεν πάει, αλλά βλέποντας το ιδιοκτήτη του χαλαρό έστρωσε την μουσούδα του στο στρώμα κοιτάζοντας ευτυχισμένος το αφεντικού του.

Την ραστώνη τους την χάλασε η θεία του Αργύρη, οποία έμενε από πάνω. Καθώς οι πόρτες ήταν ξεκλείδωτες μπήκε μέσα στο δωμάτιο φωνάζοντας «σήκω ρε, θα πεθάνεις, θα καείς». Οι φωνές ήταν αρκετές ώστε να ξυπνήσει ο frontman των Nightstalker. Μαζί του και πιστός Έκτορας. Το δωμάτιο είχε γεμίσει με καπνό, αλλά μόνο ως ένα μέτρο από το ταβάνι και καθώς υπήρχε ανοιχτό παράθυρο, έβγαινε έξω από το σπίτι και πήγαινε πάνω στο διαμέρισμα της … πυροσβεστικής θείας του Αργύρη. Μετά από μερικά μπουκάλια νερό και ένα κουβά, αποχώρισαν όλοι από το δωμάτιο με τον σκύλο να μένει ατάραχος και πιστός στον τραγουδιστή συνεχίζοντας να τον αγαπά τυφλά. Η μόνη απώλεια της βραδιάς, εκτός από το στρώμα, ήταν μια φουσκάλα ανάμεσα στα δάκτυλα του τραγουδιστή από το κάψιμο.

Όλο αυτό τελείωσε και μάλιστα χωρίς πολύ γκρίνια και ο Αργύρη είχε πια νέο στρώμα. Όμως, ένας ταλαντούχος καλλιτέχνης εύκολα βρίσκει τρόπους να ερεθίσει την έμπνευσή του. Και μετά από κάποιο καιρό, έπιασε την ακουστική του κιθάρα, πάντα παρέα με τον πιστό του σύντροφο τον Έκτορα και ξεκίνησε να γράφει στίχους μαζί με την μουσική στον ίδιο χώρο που παραλίγο να γινόταν παρανάλωμα του πυρός. Καθισμένος σε ολοκαίνουργιο στρώμα στην άκρη του κρεβατιού και πάντα κάτω από την αφίσα του Τζίμυ Χέντριξ.

Ωστόσο, όχι μόνο ο μουσικός εμπνεύστηκε από τα γεγονότα, αλλά ο σκύλος έγινε το μοναδικό ζώο αυτής της συνομοταξίας, το οποίο δεν φοβόταν την φωτιά! Αποτέλεσε μάλιστα επίκεντρο διασκέδασης για τα μέλη της μπάντας και τους φίλους του, μιας που έσβηνε αναπτήρες και πατούσε αναμμένα ρεσώ, αποσπώντας παράλληλα χειροκροτήματα θαυμασμού.

Οι στίχοι περιγράφουν τα γεγονότα με έμφαση στην υπόνοια, ότι όλα μπορούν γύρω μας να γίνουν στάχτη, αλλά γλυτώνουμε καμιά φορά με ένα μόνο κάψιμο να μας θυμίζει απλά τα γεγονότα.

Αρχικά το τραγούδι ήταν αρκετά αργό, έτσι όταν το παρουσίασε σε όλη την μπάντα, τα υπόλοιπα μέλη αποφάσισαν να επιτυγχάνουν  το τέμπο και ο κιθαρίστας της μπάντας (Τόλης Μότσιος ) πρόσθεσε τα σόλο.

Ο τραγουδιστής το μόνο που έχει να προσθέσει είναι μια συμβουλή: να μην κοιμάστε με το τσιγάρο αναμμένο. Αλλά αποκρυπτογραφώντας τα γεγονότα, μπορούμε να πούμε πως μια πιο χαλαρή προσέγγιση των γεγονότων που συμβαίνουν γύρω μας είτε τα προκαλούμε είτε όχι, μπορεί να αποτελέσουν έμπνευση ακόμα και μια μύηση (περίπτωση σκύλου). Να μας ολοκληρώσουν σαν άτομα και δεν χρειάζεται κάποια κλάψα για μικρές πληγές.

Jacek Henryk Maniakowski