Πόσο συχνά γίνεται σεξ στα φεστιβάλ

 

Η ερωτική διάθεση είναι κάτι που δεν έχει κάποια συνταγή. Πολλές φορές η ερωτική επιθυμία έρχεται από του πουθενά, ίσως και την πιο ακατάλληλη στιγμή. Άνθρωποι, που σε καμιά περίπτωση δεν θα κοιτούσαν ένας τον άλλον, πόσο και να υπήρχε κάποια επιθυμία, υπό κατάλληλες συνθήκες ή αυτές που δημιουργούν ενθουσιασμό/έκσταση, μπορεί να συνευρεθούν ερωτικά. Ωστόσο υπάρχουν κάποιες συνταγές όπως καλοκαίρι-αγαπημένη μουσική-ενθουσιασμός. Φυσικά όλα αυτά είναι συστατικά και ενός καλού φεστιβάλ.

Άνθρωποι γενικά είναι φτιαγμένοι και από ερωτική επιθυμία. Αυτή είτε εντείνεται σε μια τέτοια εκδήλωση ανάμεσα σε ζευγάρια είτε απλά είναι ευκαιριακή. Και κανένας δεν θέλει να περιμένει να πάει σε κάποιο μέρος με λιγότερη πολυκοσμία.

Και φυσικά κάτι τόσο πικάντικο έγινε και αντικείμενο έρευνας: Σε ποια φεστιβάλ γίνεται το περισσότερο σεξ; Αν σας βασανίζει αυτό το ερώτημα ή απλά θέλετε να το προσθέσετε στο ήδη μεγάλο σας γνωσιολογικό αρχείο του κεφαλιού σας, τότε μια εταιρία ερωτικών παιχνιδιών ικανοποίησε την περιέργεια σας.

Η εταιρία  Lovehoney, η οποία φτιάχνει ερωτικά γκάντζετ, αποφάσισε να κάνει μια έρευνα για να σας πει σε ποια φεστιβάλ υπάρχουν πιο πολλές πιθανότητες να κάνετε σεξ. Τώρα γιατί ψάχνετε ένα φεστιβάλ για να κάνετε σεξ, τότε μάλλον πρέπει να το κοιτάξετε, αλλά η προσδοκία είναι πάντα μια προσωπική υπόθεση. Δεν θα κρίνουμε εμείς.

Στην έρευνα αυτή συμμετείχαν 1000 Βρετανοί, φανατικοί των μεγάλων φεστιβάλ. Από αυτού το 43% δήλωσε πως είχε μια ερωτική συνεύρεση κατά την διάρκεια και τον χώρο της εκδήλωσης. Αυτό μπορούσε να γίνει είτε στο αντίσκηνο, λογικό, είτε σε αυτοκίνητο, επίσης λογικό, είτε ακόμα και σε χημικές τουαλέτες… μπλιάααχ. Οι έρευνα δεν σταματά μόνο σε αυτό, αλλά αναλύει και άλλες παραμέτρους όπως σε ποιες εκδηλώσεις είναι πιο εύκολο το σεξ, ποια είδη της μουσικής και ποιοι καλλιτέχνες ξυπνάνε περισσότερη ερωτική διάθεση.

Οι αντιπρόσωποι της εταιρίας Lovehoney μιλάνε για την στατιστική της, χωρίς να κρύβουν την περηφάνια τους: «Σεξ, λάσπη και rock'n'roll, αυτή είναι η πραγματικότητα ενός μέσου Βρετανού επισκέπτη των φεστιβάλ. Το 2016, ήταν μια ακόμα χρονιά όπου το καλοκαίρι έφερε ακόμα μια φορά πολύ «αγάπη». Και το θαύμα ήταν, πως ο κακός καιρός δεν ακύρωσε τα σχέδια των μουσικών εραστών»

Αλλά ας δούμε μερικά πραγματικά στοιχεία αυτής της έρευνας, αρχίζοντας με την λίστα με τα φεστιβάλ στα οποία κάνανε πιο συχνά σεξ: 1.          

1. Glastonbury 34%

2. Creamfields 13%

3. Download 10%

4. T in the Park 9%

5. V Festival 8%

6. The Secret Garden Party 7%

7. Leeds 6%

8. Isle of Wight 5%

9. Reading 4%

10. Bestival 2%

11. Latitude 1%

Όσο αφορά τα είδη μουσικής, που βοήθησαν για να δημιουργηθεί η ερωτική ατμόσφαιρα, η metal μάλλον δεν πρέπει να νιώθει πολύ περήφανη. Αλλά λες και δεν το ξέραμε, όσο και η επιτυχία του Stranger Things, έδωσε μια κάποια ώθηση στη ερωτική επιθυμία για τους μεταλλάδες ή στους μεταλλάδες. Τη κατάσταση σώζει κάπως η rock, αλλά και στις δύο περιπτώσει πάει καλύτερα από την rap:

1. R&B 25%

2. Dance 22%

3. Rock 22%

4. Indie 11%

5. Metal 8%

6. Pop 6%

7. Rap 1%

Όσο για τους καλλιτέχνες, το πιο ερωτικό metal συγκρότημα ήταν οι Iron Maiden, σώζοντας την (ερωτική) τιμή των μεταλλάδων. Δηλαδή στα φεστιβάλ που ήταν τα συγκροτήματα αυτά ή καλλιτέχνες headliner το 2016, για την χρονιά που έγινε η έρευνα. Αλλά ας δούμε ποιο ήταν πιο… ερωτικοί ή βοηθούσαν στην ερωτική διάθεση.

1. Rihanna 30%

2. Red Hot Chilli Peppers 17%

3. Adele 10%

4. Coldplay 9%

5. Muse 7.5%

6. Queen 7%

7. Iron Maiden 6.5%

8. Kasabian 5%

9. The Cure 3%

10. Justin Bieber 2%

Όσο αφορά τα μέρη που … κουνούσαν την αχλαδιά, πιο συχνά γινόταν στα αντίσκηνα, μετά τα αυτοκίνητα και τροχόσπιτα. Δημοφιλή ήταν επίσης και κάποια απόμερα και πιο ήσυχα μέρη, μεγάλες σκηνές για τις ανάγκες του φεστιβάλ και backstage. Δεν έλλειπαν φυσικά και πιο θαρραλέοι, που το έκαναν μέσα στο πλήθος ή ακόμα και στις χημικές τουαλέτες… ξανά μπλιάααχ. Επίσης μάθαμε πως ένας στους πέντε είχε μαζί του κάποιο ερωτικό γκαντζετάκι και ένας στους έξι το χρησιμοποιούσε. Πραγματικά δεν θέλω καν να φανταστώ… πως και που. Ακόμα ένας στους πέντε συνευρισκόταν ερωτικά με άγνωστο πριν για αυτόν άτομο.

Η έρευνα έγινε το 2016 και στην Μεγάλη Βρετανία, αλλά μετά την δίχρονη φεστιβαλική «ανομβρία», τα πράγματα σίγουρα άλλαξαν αρκετά. Δεν μπορεί να ξέρουμε ακόμα αν προς το καλύτερο ή χειρότερο. Σίγουρα όμως κάποια νέα ονόματα καλλιτεχνών αναδείχτηκαν, ακόμα πιο ερωτικά και σε κάποια άλλα απλά έπεσε ο … ερωτισμός. Ελπίζουμε, εδώ και δεκαετίες πως η metal να ανέβηκε λίγο ακόμα και σε επίπεδο της ερωτικής έλξης.

 

Jacek Henryk Maniakowski 

Πηγη: https://www.antyradio.pl/Muzyka/Rock-News/Na-ktorych-festiwalach-najczesciej-uprawia-sie-seks

 

Νέα είδη αραχνών ονομάστηκαν προς τιμή των Iron Maiden, Scorpions και Def Leppard

 Η επιστήμη έχει συναντήσει αρκετές φορές την metal, τουλάχιστον τα  τελευταία χρόνια. Το θετικό είναι πως αυτό γίνεται όλο και πιο συχνά. Και υπάρχουν όλο και λιγότεροι περιορισμοί στους επιστημονικού κύκλους, να δηλώσει κάποιος την αγάπη του για αυτή την μουσική με … επιστημονικό τρόπο. Για παράδειγμα ονομάζοντας ένα νέο είδος προς τιμή του αγαπημένου μέταλ ειδώλου.

Τα γεγονότα ξεκινάνε όταν ανακαλύφτηκαν πρόσφατα 4 νέα είδη αραχνών. Η βιολόγος από την Βραζιλία Cristina Rheims,  από το κέντρο μελέτης  Instituto Butantan στο Sao Paulo ανακάλυψε 4 νέα είδη αυτού του εντόμου. Αλλά η ίδια δηλώνει και μεγάλη οπαδός της metal μουσικής. Η ίδια το δήλωσε στο Public Radio International: « Η Metal είναι το είδος μουσικής, την οποία αγαπάω πιο πολύ και αυτή που ακούω πιο συχνά».

Τελικά αποδείχτηκε πως η Rheims μπορούσε να ενσωματώσει τα μουσικά της γούστα στην δική της μελέτη, αν και φαινομενικά δεν είχαν καμιά σχέση μεταξύ τους.

Η ονοματολογία των νέων ειδών αραχνών έχει ένα συγκεκριμένο πρωτόκολλο ή και τυπικό. Το πρώτο συνθετικό αποτελείται από την ονομασία του είδους, η οποία είναι ήδη προκαθορισμένη. Το δεύτερο συνθετικό είναι  το επίθεμα ή επίθετο, το οποίο δίνεται, τιμής ένεκεν, από τον εκάστοτε  μελετητή.  Ο οποίος είτε θα χρησιμοποιήσει το δικό του όνομα, σαν επιβράβευση των κόπων του είτε θα αφήσει την φαντασία του να κάνει αυτή την επιλογή ονόματος.

Τα νέα είδη που ανακάλυψε η Βραζιλιάνα βιολόγος ανήκουν στην οικογένεια των Sparianthinae και συναντώνται  στις περιοχές του Ν. Μεξικού ως και την Αργεντινή. Έτσι οι ονομασίες  των νέων ειδών έχουν ως εξής:

Extraordinarius brucedickinsoni:

Φυσικά προς τιμή του τραγουδιστή των Iron Maiden Bruce Dickinson

Extraordinarius klausmeinei: από τον τραγουδιστή των Scorpions Klausa Meine

Extraordinarius rickalleni: από τον ντράμερ των Def Leppard Rick Allen

Extraordinarius andrematosi: προς τιμή του  André Matos, τραγουδιστή των Βραζιλιάνων Angra, οποίος απεβίωσε  ( 8 Ιουνίου του 2019) από καρδιακή προσβολή/.

 Η ίδια ομολογεί πως πάντα ονειρευόταν μια τέτοια γλωσσική διαδικασία ονομασίας: «Πάντα ήθελα κάπως να τιμήσω των Rick Allen, θεωρώ πως είναι καλό παράδειγμα για όλους τους ανθρώπους. Είναι ντράμερ, ο οποίος έχασε το ένα του χέρι και δεν παραδόθηκε.  Συνέχισε την καριέρα του, δεν παραιτήθηκε και έμαθε να παίζει με το ένα χέρι. Νομίζω πως και ο ίδιος ανήκει στην κατηγορία των ασυνήθιστων (extraordinarius στα λατινικά, κατά προσέγγιση)" 

Μένει να ακούσουμε ένα διάλογο τύπου:

Γιος – Μαμά μαμά έχει μια Extraordinarius brucedickinsoni κάτω από το κρεβάτι μου

Μάνα – ε φυσικά, με αυτά που ακούς θα εμφανιζόταν και αυτή. Να καθαρίσεις και το δωμάτιο σου!!

Jacek Henryk Maniakowski 

Πηγή: https://www.antyradio.pl/Muzyka/Rock-News/Nowe-gatunki-pajakow-zostaly-nazwane-na-czesc-Iron-Maiden-Scorpions-czy-Def-Leppard-36313

 

Rock - e - pedia: Celtic Punk

 

Δεν υπάρχει πιο αποτελεσματικός τρόπος ιεροποίησης ενός τόπου ή ακόμα και του χρόνου, από την ίδια την μουσική ταυτότητα.

Celtic Punk

 

 

Πως ακούγεται: Σαν μεθυσμένη πάνκηδες με νοσταλγία για τις πατρίδες τους ή των γονέων τους. Πραγματικές ή όχι. Βασικά είναι Punk με γκάιντες και βιολιά και άλλα περίεργα όργανα, μαζί με πολλά στοιχεία Ιρλανδικής, Ουαλικής και Σκωτσέζικης παραδοσιακής μουσικής.

Γιατί να το ακούσουμε: είναι ρυθμικό και μελωδικό. Ιδανικό για γιορτές και ποοοοολύ μπύρα, Γκίνες κατά προτίμηση. Χαβαλέδιτζικο, αλλά με πολιτικές αναφορές και μελωδικό σχόλιο για τα κοινωνικά στραβά. Αρκετά επαναστατικό και πολύ συναυλιακό. Δεν βαριέσαι ποτέ σε live μπάντας του είδους.

Γιατί όχι: Γιατί δεν αντέχεις άλλη μπύρα και θες κάτι πιο εκλεπτυσμένο και να χει δράκους.

Που; Ιρλανδία, Σκωτία, Αγγλία, ΗΠΑ και Καναδά.

Πότε; Μέσα της δεκαετίας του ‘80.

Ποιοι; Το Celtic punk επινοήθηκε ουσιαστικά από τους The Pogues και κέρδισε αμέσως δημοτικότητα μετά την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ το 1985.

Η προέλευση του Celtic punk χρονολογείται από τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 όπου μουσικοί του folk rock έπαιζαν ιρλανδική λαϊκή μουσική και Celtic rock.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι Y Trwynau Coch (The Red Noses) που άρχισαν να παίζουν με γρήγορους ρυθμούς, ιδιωματισμούς που θυμίζουν τους Jam.

Στους πρωτοπόρους συναντάμε μπάντες όπως οι: Dubliners, Clancy Brothers, Flogging Molly, Dropkick Murphys, The Real McKenzies, κλπ. 

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Yr Anhrefn (Chaos), Mill a h-Uile Rud, Les Ramoneurs de Menhirs, Neck, Smiting Shillelagh, Flatfoot 56, The Tossers, The Vandon Arms, The Molly Maguires, Mutiny, Nyah Fearties, Roaring Jack, Greenland Whalefishers.

Μέρες δόξας:  Από τα μέσα της δεκαετίας του ’00, εξαιτίας διεθνούς επιτυχίας κάποιον συγκροτημάτων, παρουσίασε μια έκρηξη το είδος, η οποία κρατάει σχεδόν δύο δεκαετίες μετά.

Κόκκινη κάρτα: Επαναλαμβανόμενα μουσικά μοτίβα και μάλιστα «κλεμμένα» από παραδοσιακή μουσική. Πολλές φορές η έλλειψη πρωτοτυπίας οδηγεί στο γεγονός, ότι οι διαφορές σε ερμηνείες καθορίζουν τις διαφορετικές μπάντες.

Με τι μπερδεύεται; Με  Punk Rock, Folk Punk, Celtic Music, Celtic Rock, Irish Rebel Music.

Τι λες στον άσχετο; σαν το Rose Tattoo…

Jacek Henryk Maniakowski 

Need - Tilikum

 

Το όνομα κάποιου μπορεί να του δώσει κάποιες ιδιότητες που κρύβει αυτό, αλλά πιο πιθανόν είναι, να φανερώνει τις προσδοκίες του νονού ή κάποιων άλλων, που επέλεξαν αυτό. Όμως οι προσδοκίες πολλές φορές δεν είναι οι αναμενόμενες, μάλλον τις περισσότερες. Αλλά όταν το όνομα είναι τίτλος ενός τραγουδιού, το πιο πιθανόν είναι να κρύβει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία.

Στο 4^ο άλμπουμ των Need, που κυκλοφόρησε στις 17 01 17, το Hegaiamas:a song for freedom υπάρχει ένα τραγούδι, το 5^ο στην σειρά με τίτλο Tilikum. Από μόνο του όνομα προκαλεί τουλάχιστον περιέργεια. Αν και παραπέμπει σε λατινικά, ψάχνοντας  στο βάθος ανακαλύψαμε πως είναι ινδιάνικη διάλεκτος Chinook και σημαίνει «φίλος» και «καλωσόρισμα» . Μετά την προτροπή του κιθαρίστα της μπάντας  Ravaya το ψάξαμε στην wikipedia και ανακαλύψαμε πως πρόκειται για μια …όρκα

Πρέπει να είναι το μοναδικό τραγούδι που γράφτηκε για  μια … όρκα. Το συγκεκριμένο συμπαθές αυτό κήτος αιχμαλωτίστηκε σε μια τοποθεσία κοντά στο  Reykjavík της Ισλανδίας, την… Hafnarfjörður, το 1983 όταν ήταν 2 ετών και έναν χρόνο αργότερα μεταφέρθηκε στο SeaWorld Orlando της Florida. Εκεί απέκτησε το παρατσούκλι του, το Tilly και προφανώς οι προσδοκίες των νονών ήταν να ενσαρκώσει την σημασίας του ονόματος του… κάτι που το κήτος αυτό αρνήθηκε πεισματικά… σκοτώνοντας 3! Εκπαιδευτές του: η πρώτη ήταν η 21-χρονη φοιτήτρια θαλάσσια βιολόγος Keltie Byrne, οποία εργαζόταν στο θαλάσσιο πάρκο με μερική απασχόληση και συμμετείχε στην επίδειξη. Κατά τη διάρκεια του σόου, στις 20 Φεβρουαρίου του 1991, με την βοήθεια άλλων δύο κητών Haida II και Nootka IV, την τράβηξαν μέσα στην πισίνα εμποδίζοντάς την να βγει έξω. Οι προσπάθειες της να βγει έξω από την πισίνα ήταν μάταιες και όπως κάνουν με τους πιγκουίνους, την έπνιξαν. Το σώμα της ανασύρθηκε μετά από αρκετές ώρες. Ο Tilikum μεταφέρθηκε στο Sealand of the Pacific, αλλά το θαλάσσιο πάρκο έκλεισε, έτσι επέστρεψε στο Orlando ένα χρόνο αργότερα.

Δεύτερο θύμα ήταν ο 27-χρονος Daniel P. Dukes, οποίος βρέθηκε νεκρός … πανω στην πλάτη του Tilikum, στις 6 Ιουλίου του 1999. Ο κύριος αυτός, είχε επισκεφθεί το πάρκο την προηγούμενη, διέφυγε της ασφάλειας για να βουτήξει με την όρκα την νύχτα… τσίτσιδος.  Η αυτοψία έδειξε πολυάριθμα τραύματα, μώλωπες και εκδορές που κάλυπταν το σώμα του και προκλήθηκαν από τον Tilikum. Η επίσημη αιτία θανάτου ήταν πνιγμός.  Ο τρίτος θάνατος είναι της  Dawn Brancheau, 40-χρονης εκπαιδεύτριας  του, στις 24 Φεβρουαρίου  του 2010. Η εκπεδεύτρια σκοτώθηκε μετά από την παράσταση  Dine with Shamu, όταν τον έτριψε, μια κίνηση ρουτίνας, το κήτος την άρπαξε από την αλογοουρά της και την τράβηξε μέσα στην πισίνα. Επίσημα αίτια τραύμα μετά από αμβλύ χτύπημα και πνιγμός. Η ιστορία του Tilikum ενσαρκώθηκε στο ντοκιμαντέρ Blackfish υπό την διεύθυνση της Gabriela Cowperthwaite.

Όμως, όπως μας διηγείται ο Ravaya η πρώτη επαφή με την  ιστορία του έγινε μέσα από μια παράσταση  stand-up comedian Doug Stanhope που στο special του before turning the gun on himself . Στο τελευταίο κομμάτι λέει την ιστορία του περιστατικού στο sea world. Αν και στην αρχή του φάνηκε επινοημένο, ψάχνοντας το ανακάλυψε όλη την ιστορία που κρύβεται πίσω από τον Tilikum και μέσα από το ντοκιμαντέρ  Blackfish. Έτσι ήρθε και έμπνευση για την σύνθεση και ο τίτλος για τραγούδι ήταν έτοιμος… το τραγούδι έλλειπε και το συμπαθές  μήκους 7 μέτρων κήτος ήταν ακόμα ζωντανό

Ήταν το τελευταίο τραγούδι που γράφτηκε για το άλμπουμ, το οποίο κυκλοφόρησε 11 μέρες μετά τον θάνατο της όρκας από βακτηριογεννής πνευμονία … κάπως ανατριχιαστικό. «Υπήρχε η αίσθηση του μονοκόμματου και αργού στο μυαλό μου, Πριν γράψω νότα, Είχα άλλα προσχέδια, Αλλά δεν ταίριαζε κανένα.  Μια μέρα ήρθε το βασικό riff. Θεώρησα ότι αυτό ήταν αντάξιο του Tily. Και χτίστηκε το κομμάτι γύρω απ αυτό», αναφέρει ο κιθαρίστας του συγκροτήματος.

Η κιθάρα του Ravaya  λέγεται Tily … και είναι μαύρη Prs se 7-string… «Τον ήθελα μαζί μου» όπως μας αποκαλύπτει .Τους στίχους έχει γράψει ο John V τραγουδιστής της μπάντας και όλα τα μέλη συνέβαλλαν να ολοκληρωθεί το τραγούδι. Στην αμερικάνικη τουρνέ τους, ένας τεχνικός τους, στην διάρκεια της ζωντανής τους εμφάνισης  στην Φλόριντα,  είχε δουλέψει με τον Tily.

Jacek Henryk Maniakowski 

Rock - e - pedia: Celtic Metal

 

Υπάρχουν τραχείς τόποι, που βγάζουν τις πιο απαλές νότες.

Celtic Metal

 

 

Πως ακούγεται: Σαν Epic metal με Folk Metal μαζί με γκάιντες και βιολιά. Περίπου σαν παραδοσιακή Ιρλανδέζικη μουσική, η οποία όμως δεν χορεύεται… αλλά μπορείς να κάνεις πολύ καλές ασκήσεις σβέρκου.

Γιατί να το ακούσουμε: Είναι μελωδικό, αλλά συνάμα σκληρό, σαν ένα καλό Ιρλανδέζικο Ουίσκι. Βρίσκεις άγνωστα ονόματα, τα οποία είναι μουσικά διαμάντια και γενικά στο είδος αυτό μπορείς να βρεις στην τύχη πολύ καλές μπάντες, με αποτελεσματικότητα που αγγίζει αυτή του αγριόσκυλου της Αφρικής.

Γιατί όχι: Φτάνει πια με τα Ιρλανδέζικα, έχουμε κάνει λάστιχο το συκώτι μας. Καλά… βάλε ένα προτελευταίο και παίξε λίγο ακόμα.

Που; Ιρλανδία

Πότε; Δεκαετία του ‘90

Ποιοι; Η προέλευση του Celtic metal εντοπίζεται το 1990 με το τραγούδι "The Widdershins Jig" των Άγγλων Skyclad.

Αυτό το τραγούδι επηρέασε σημαντικά των νεαρό τότε Keith Fay που είχε δημιουργήσει ένα black metal συγκρότημα εμπνευσμένο από τον Tolkien με το όνομα Minas Tirith.

Εμπνευσμένος από τη μουσική των Skyclad και Horslips, ο Keith Fay ξεκίνησε να συνδυάσει το black metal με τη λαϊκή μουσική της Ιρλανδίας.

Τότε, σχηματίζει τους Cruachan και κυκλοφορεί μια demo ηχογράφηση το 1993.

Το ντεμπούτο άλμπουμ τους “Tuatha Na Gael” κυκλοφορεί το 1995 και έκτοτε αναγνωρίζονται ως πρωτοπόροι, καθώς εξέλιξαν το Folk Metal.

Με τη χρήση μελωδιών από την κέλτικη μουσική και στίχους από την κέλτικη μυθολογία το στυλ τους αναγνωρίστηκε ως αυτό που σήμερα αποκαλούμε Celtic Metal.

Πρωτοπόροι του είδους θεωρούνται και οι Primordial και Waylander.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Eluveitie, Ithilien, Mägo de Oz, Suidakra, Leah, Skiltron, Geasa,  Tuatha de Danann, Heol Telwen, Celtachor, Aedy, Aeron's Wake, Aeterna, An Norvys, Briselas, Duir (it).

Μέρες δόξας:  Γενικά από την δεκαετία ’00 έχει σταθερό κοινό και η επιτυχία κάποιων συγκροτημάτων αναδεικνύει συνεχώς το είδος, καθώς και σταθερή καλή ποιότητα του.

Κόκκινη κάρτα: συχνά επαναλαμβάνεται, σαν να πίνεις το ίδιο ουίσκι στο ίδιο ποτήρι, αλλά με νέα παγάκια.

Με τι μπερδεύεται; Me Irish Metal, Folk Metal

Τι λες στον άσχετο; κάτι ιρλανδέζικα, αλλά για μαλλιάδες

Jacek Henryk Maniakowski

Μέλισσα Headbanger

 

Οι μέλισσες αν και μνημονεύονται πολλές φορές από επιστήμονες, φιλοσόφους ή ποιητές, δεν είναι ιδιαίτερα συμπαθές ον μέσα από ζωικό βασίλειο. Οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν φόβο ή απέχθεια γι αυτό το έντομο, αλλά μεταξύ σοβαρού και αστείου και γι αυτούς που το υμνούν, τους οποίους προανέφερα. Ωστόσο, ο λόγος είναι απλός, δεν μπορείς να το βγάλεις βόλτα, ούτε να δώσει κάποιο όνομα, αλλά ούτε να δεις πως αντιδρά στην αγαπημένη μας μουσική.

Αυτό το στερεότυπο όμως μπορεί να αλλάξει και για αυτό φέρει ευθύνη ένα είδος μέλισσας από την Αυστραλία. Ονομάζεται επιστημονικά Amegilla murrayensis και αυτό που την κάνει ξεχωριστή είναι ο τρόπος με τον οποίο κάνει την επικονίαση. Οι επιστήμονες της έδωσαν το παρατσούκλι Headbanging Pollinator. Και όχι άδικα γιατί ο τρόπος με τον οποίο κάνει την βασική δουλειά της μέλισσας, μοιάζει με αυτό που πλέον ο Tom Araya δε μπορεί να κάνει, δηλαδή το headbanging!

Αυτό της δίνει μια πολύ μεγάλη αποτελεσματικότητα στην επικονίαση. Η μπλε-κλιμακωτή μέλισσα, όπως είναι το κοινό της όνομα, παρατηρήθηκε από τους επιστήμονες, ότι δονεί το κεφάλι της πάνω-κάτω, όπως κάθε μεταλλάς όταν ακούει το αγαπημένο του συγκρότημα. Και αυτό την κάνει τον πιο αποτελεσματικό επικονιαστή. Το όνομα της προέρχεται  από τις μπλε ρίγες στο κάτω μέρος της κοιλιάς και δε σχηματίζει κυψέλες. Οι θηλυκές ζουν μοναχικά, φτιάχνοντας λαγούμια στην γη.

Οι επιστήμονες της School of Aerospace, Mechanical, and Manufacturing Engineering στο RMIT του Πανεπιστημίου της Αυστραλίας, παρατήρησαν για πρώτη φορά με μεγάλη έκπληξη το συγκεκριμένο τρόπο συμπεριφοράς. Όπως δήλωσε ο Sridhar Ravi, ένας από τους συγγραφείς της έρευνας αυτής: «αυτό είναι κάτι εντελώς καινούργιο», κανένας άλλος δεν είχε πριν παρατηρήσει κάτι παρόμοιο. Αξιοθαύμαστη και όχι μόνο, είναι η ταχύτητα με την οποία κάνει το headbanging η μέλισσα αυτή, 350 χτύπους το δευτερόλεπτο!!!!

Οι πρακτικές της, την κάνουν η πιο αποτελεσματική και οι λόγοι είναι απλοί: με μια φορά μπορεί να συλλέξει πιο πολύ γύρη, αλλά ακόμα σπάει με αυτόν τρόπο, κομμάτια που έχουν κολλήσει εξαιτίας της υγρασίας. Αλλά ένα βίντεο μπορεί να διαφωτίσει καλύτερα.

 

Jacek Henryk Maniakowski 

Η τέχνη της ακρόασης

 Στο ζωικό βασίλειο τα πράγματα είναι απλά, αν και εκδηλώνονται με πολλούς τρόπους. Τα ζώα κοιτάνε ή ερευνούν αν κάτι τρώγεται ή όχι. Αν δεν τρώγεται απλά το κατουράνε ή το προσπερνάνε. Αυτή η διαδικασία δεν διαρκεί πάνω από λίγα δευτερόλεπτα. Όμως αυτό γίνεται σε όντα, τα οποία δεν δημιούργησαν πολιτισμό. Και δημιουργία του πολιτισμού δεν στηρίζεται σε καμιά των περιπτώσεων στην  αρχή «ότι δεν τρώγεται το κατουράμε».

Παρά ταύτα όλα αντιμετωπίζονται με αυτή την προσέγγιση. Και το θέμα μας είναι η μουσική, όχι η ίδια καθ’ αυτή αλλά η προσέγγιση προς αυτήν. Η μουσική δεν είναι απλοί ήχοι, αλλά οι ήχοι τοποθετημένοι με αρμονία. Και η αντιμετώπιση της με την αρχή που προαναφέραμε δεν της αρμόζει. Η μουσική, όταν δεν είναι σκοπός, είναι μέσο. Ένα όχημα που μας επιτρέπει να ταξειδέψουμε με το νου μας είτε στο παρελθόν και στις μνήμες του είτε σε μην υπαρκτούς τόπους και άχρονους συνάμα. Το να ακούς τη μουσική είναι μια τέχνη, πολλές φορές ισάξια με αυτήν της δημιουργίας της.

Δεν ξέρω αν είναι αλαζονικό να συγκρίνεις ένας ακροατή με τον μουσικό δημιουργό, αλλά σίγουρα δεν υπάρχει ένας χωρίς τον άλλον. Το να γνωρίζει κάποιος να διαβάζει παρτιτούρες και να χειρίζεται ένα μουσικό όργανο, δεν τον κάνει και συνθέτη. Ξέρει να εκτελεί και όχι να δημιουργεί. Όπως και αυτόν που ακούει μουσική, δεν τον κάνει και ακροατή της. Αλλά μήπως υπάρχει κάποια τέτοια διαβάθμιση και στην ακρόαση της μουσικής;

Για να βρεις διαμάντια χρειάζεται να σκάψεις βαθιά. Με ανάλογο  τρόπο λειτουργεί και η ακρόαση της μουσικής. Δεν τα βρίσκεις στο δρόμο ούτε πέφτουν από τον ουρανό (τα διαμάντια). Το ίδιο και η μουσική, πρέπει να αφιερωθείς στην ακρόασή της για να μπορείς να την εκτιμήσεις. Την ίδια στιγμή που η πλειοψηφία απλά την έχει σαν συνοδευτικό για το πλύσιμο των πιάτων, την φασίνα ή στην καλύτερη περίπτωση σε μια συζήτηση. Σαν φτηνή πόρνη την ίδια στιγμή που θέλει να φλερτάρει με απώτερο ή άμεσο σκοπό το σεξ, ούτε καν τον έρωτα.

Και αλήθεια, ποιος μπορεί να πει ποιο είναι το αγαπημένο του άλμπουμ; Πότε άκουσε ένα άλμπουμ ολόκληρο ή να θυμηθεί στίχους από αυτό. Πότε τελευταία φορά άκουσε κάποιο άλμπουμ, σαν έβλεπε μια ταινία ή να διάβαζε κάποιο βιβλίο, που τον συνεπήρε; Ποιος έκλεισε τηλέφωνα, υπολογιστές και έβαλε απλά να ακούσει έναν δίσκο, να αφοσιωθεί σε αυτό και μόνο για κάποιο τρίωρο; Ίσως με όλα αυτά τα ερωτήματα γεννιέται ένα ακόμα και αυτό είναι το βασικό: γιατί να το κάνει κάποιος;

Η απάντηση είναι πιο απλή από όσο φαίνεται: γιατί συνάδει με αυτό τον τρόπο στην δημιουργία. Οι μουσικοί αφιερώνουν όχι μόνο χρόνο και χρήμα για να φτιάξουν ένα άλμπουμ, αλλά και καταθέτουν τις περισσότερες φορές και την ψυχή τους. Το ταλέντο και η ικανότητα μαζί τις γνώσεις, είναι τα μέσα για να έρθει μια αρμονία ήχων στα αυτιά μας. Ότι είναι η ποιότητα του αέρα για τα πνευμόνια μας, το ίδιο είναι και η ποιότητα της μουσικής για τα αυτιά μας. Αλλά αν την αφήσουμε, μπορεί να είναι και για το νου μας, όπως και για το πνεύμα μας ή την ψυχή (δηλαδή σαν το καθαρό αέρα για τα πνευμόνια μας).

Ίσως κάποιοι από μας είναι πιο τυχεροί, γιατί την πρώτη τους γνωριμία με την μουσική έγινε με μέσα όπως οι δίσκοι του βινυλίου η κασέτες. Και η μαγεία που νιώθαμε δεν έχει σχέση τόσο με το μέσο, όσο με τον τρόπο που την αντιλαμβανόμασταν. Ουσιαστικά είχαμε την αίσθηση του εξωπραγματικού, ακόμα και σε μέτριες δουλειές. Αλλά ακούγαμε, ακούγαμε με προσοχή τι ήθελε να δηλώσει ο κάθε μουσικός, είτε απλά το μαντεύαμε με βάσει τα δικά μας βιώματα. Αλλά και αυτό είναι ένδειξη σεβασμού. Το κάθε μας νέο απόκτημα δεν ήταν άλλον ένα προϊόν του σούπερ μάρκετ με μπλε και πράσινους κόκκους, αλλά έργο τέχνης. Έργο τέχνης το οποίο είχε την αξία που εμείς του δίναμε. Η οποία είχε σχέση και με το βίωμα που μας προσέφερε.

Δεν είναι λίγες οι φορές που το αγαπημένο μας άλμπουμ, θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο ή ακόμα να χαρακτηριστεί μέτριο από την πληθώρα των σημερινών κριτικών. Οι οποίοι είτε σαν κριτές είτε σαν κατά φαντασία κριτές, προσπαθούν να στερήσουν μια προσωπική σχέση που είχαμε με την μουσική. Και αυτή η σχέση είναι παράλληλα και η τέχνη της ακρόασης. Το να θεωρείς μια ολοκληρωμένη δουλειά με την μορφή ενός LP άλμπουμ, κάτι το μοναδικό. Μπορεί να τυπωνόταν σε πολλά αντίτυπα, αλλά στα χέρια μας ήταν κάτι το μοναδικό. Και το βινύλιο σαν μέσο, έκανε καλύτερα αυτήν την δουλειά, δηλαδή να προσδώσει αυτήν την μοναδικότητα.

Η μεγάλη θεωρητικός της μουσικής, η Pauline Oliveros*, το διατύπωσε όσο πιο ορθά μπορούσε : «Διαχωρίζω το «να ακούω» από το «να το ακούω». Το «να ακούς» είναι φυσικό μέσο που βοηθάει στην αντίληψη (του περιβάλλοντος). Το «να το ακούς» σημαίνει να δίνεις την προσοχή σου σε αυτό που γίνεται αντιληπτό, τόσο ηχητικά, όσο και ψυχολογικά.». Με αυτόν τον τρόπο, ορίζει ένα είδος «ριζοσπαστικής προσοχής» σαν βάση της θεωρίας της, «της Βαθιά ακρόαση» (deep listening), την οποία διατύπωσε το 1988, κατά την διάρκεια κάποιων μουσικών πειραματισμών.

Και δω ίσως είναι και το παράδοξο της εποχής μας, όπου η μεγαλύτερη και ευκολότερη προσβασιμότητα σε οποιαδήποτε πληροφορία, δημιουργεί απλά τουλάχιστον ίδιο αριθμό αδαών, όταν δεν υπήρχε τέτοια πληροφόρηση. Κατά αντίστοιχο τρόπο, ηχογράφηση, όπως και η αναπαραγωγή του ήχου γενικά και της μουσικής συγκεκριμένα, έχει φτάσει στο πιο υψηλό επίπεδο, ενώ η «βαθιά ακρόαση» έχει φτάσει σε πιο χαμηλό. Ίσως η ταχύτητα με την οποία ζούμε, για να φτάσουμε σε κάτι αόριστο και μη πραγματικό, δημιουργεί ένα πλήθος από θορύβους. Αλλά πάλι η τεχνολογία έχει τις δικές της απαντήσεις, πολύ χειροπιαστές.

Ίσως μια μικρή βοήθεια θα μπορούσε να υπάρχει, αν διαμορφώναμε λίγο το πιο κοντινό μας περιβάλλον, ελαττώνοντας τα οπτικά ερεθίσματα. Με μια απλή διατύπωση απλά να σβήναμε το φως, δίνοντας την ευκαιρία σε κάποιο κερί να λάμψει. Μια βοήθεια από κάποια νόμιμη ουσία, όπως μια βότκα ή τεκίλα. Δεν χρειάζεται κάποιο συγκεκριμένο μέσο αναπαραγωγής ήχου, σχεδόν όλα κάνουν την δουλειά τους. Το θέμα είμαστε εμείς οι ίδιοι και πως θα κατευθύνουμε την προσοχή μας. Ακούστε τις νότες, οι οποίες τις περισσότερες φορές έχουν να πουν περισσότερα από τους στίχους. Και δεν χρειάζεται κάποιο πτυχίο πανεπιστημίου για να τις ακούσεις.

Η μουσική είναι τέχνη και η τέχνη σε κάθε της έκφραση είναι το βασικό μέσο επικοινωνίας με την ψυχή. Την ψυχή δική μας, αλλά και του δημιουργού και μέσω αυτού με ανθρώπους που ποτέ δεν συναντήσαμε ούτε και θα συναντήσουμε με φυσική τους μορφή. Η τέχνη είναι αυτή μου ξεχωρίζει από τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου.  Και η τέχνη της ακρόασης είναι αυτή που δεν χρειάζεται ούτε τις βασικές ούτε καν ταλέντο. Απλά προσοχή και διάθεση για βουτιά στην… «βαθειά ακρόαση».

Jacek Henryk Maniakowski 

Πηγή: https://www.latimes.com/entertainment-arts/music/story/2020-03-17/coronavirus-deep-listening-music-albums?fbclid=IwAR1qdiWpx9cT2mClvh96cC-roxlKNQhQs5YTRaCr-UPCrXMHuP6loJ1paU0

 

* https://en.wikipedia.org/wiki/Pauline_Oliveros