Μαύρη Μαγιονέζα - Περιπολικό

 

Πως μπορείς να κλειδώσεις κάπου τις νότες; Δεν έχουν βρεθεί χειροπέδες ακόμα για αυτές. Ούτε και καμιά φυλακή μπορεί να τις κρατήσει. Πάντα είναι ατίθασες και δραπετεύουν εύκολα. Είναι η φύση τους να βρίσκουν έρωτα εκεί που υπάρχει πόνος, σπάζοντας κάθε αλυσίδα προκατάληψης. Να δίνουν ανάσα εκεί που η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική. Αλλά και κει που δάκρυα ρέουν άφθονα είτε από δακρυγόνα είτε εξαιτίας του πόνου, θα μείνουν αμέτοχες, χωρίς να σκουπίσουν κάποιο δάκρυ, αν δεν σβήσουν πρώτα τα δακρυγόνα και να αφανίσουν το πόνο που τα δημιούργησε.

Και για να μην μακρηγορούμε:  

τι θα πούμε, αν δεν πούμε

δεν μπορούμε άλλο πια

ξημερώνει ήρθε η ώρα

να σε πάρω αγκαλιά.

Αυτό μας λένε οι Μαύρη Μαγιονέζα μέσα στους στίχους του τραγουδιού τους «ΠΕΡΙΠΟΛΙΚΟ» και σε ska-punk ρυθμό και με νότες που δεν κλείνονται πουθενά συνεχίζουν στο ρεφρέν:

Ω, ω! Μες το περιπολικό

Ω, ω! Θα σου πω πόσο σ’ αγαπώ

Ω, ω! Γύρνα τους την πιπίλα

Ω, ω! Σήκω και μίλα

Το τραγούδι λοιπόν, δημιουργία όλου του συγκροτήματος, βρίσκεται στο 4^ο άλμπουμ τους το «Καλή Όρεξη» του 2007, αν και γράφτηκε 1-2 χρόνια πριν. Και όπως μας αποκαλύπτει ο Ανδρέας Ασημακόπουλος, η ψυχή της μπάντας, οι στίχοι και η μουσική γράφτηκαν παράλληλα: «όταν μια γάτα περπατά η ουρά κινεί το κεφάλι ή το κεφάλι την ουρά; Και τα δύο πάνε μαζί, η γάτα κινείται ολόκληρη» και κάπως έτσι γράφονται και τα τραγούδια όπως και αυτό. Το τραγούδι αγκαλιάζει τις ska-punk επιρροές του συγκροτήματος με γρήγορο ρυθμό, το χαρακτηριστικό για το είδος παίξιμο με «άρσεις» της κιθάρας, σαμπλαρισμένα πνευστά και χαρούμενο vibe.

Όσο αφορά το λυρικό μέρος, οι πάντα επίκαιροι «Μαύρη Μαγιονέζα» περιγράφουν τα γεγονότα πριν πάνω από μια δεκαετία, τα οποία δυστυχώς είναι πιο επίκαιρα από ποτέ: «Οι στίχοι είναι ως συνήθως καυστικοί και αναφέρονται στην βίαιη καταστολή διαδηλώσεων, ουσιαστικά της λαϊκής φωνής, από την εκάστοτε κυβέρνηση για πολιτικό-οικονομικούς λόγους. Ένα φαινόμενο που άρχισε να γίνεται έντονο στα μέσα της δεκαετίας των 00s, όπου γράφτηκε και το τραγούδι, και έχει πλέον σχεδόν εδραιωθεί στις μέρες μας. Ένα, από ότι φαίνεται, δυστυχώς διαχρονικό τραγούδι για το πώς αντιδρά η εξουσία στη δίψα των λαών για καλύτερες συνθήκες ζωής και ελευθερία.»

Αλλά ένα τραγούδι ερμηνεύεται πάντα, κατά ελεύθερη βούληση, φτάνει να χορεύεται, όπως ξέρει ο καθένας. Και ακούγεται όπως θέλει ο καθένας, πολλές φορές απλά ακολουθώντας τις σκέψεις των άλλων, βρίσκει κανείς τις δικές του. Τα βήματα του χορού να ακολουθούν τις νότες. Και το τραγούδι αυτό δεν κάνει εξαιρέσεις, όπως όλα τα τραγούδια του συγκροτήματος, κινεί τα πόδια μόνο με τις νότες τους. Αλλά και οι στίχοι είναι πάντα ικανοί να ξεσηκώσουν και τον νου, να χορέψει τον χορό της σκέψης και των ιδεών.

Το τραγούδι αγαπήθηκε από το κοινό της Θεσσαλονίκης και κριτικούς, ήταν για αρκετές εβδομάδες στο top-10 του 1055rock, και εκτελέστηκε ζωντανά από το συγκρότημα σε πάμπολλες συναυλίες, αλλά και σε τηλεοπτικές εμφανίσεις (Mad TV, ράδιο Αρβύλα). Στο tour για το «Καλή Όρεξη» υπήρχε πάνω από τον ενισχυτή του μπάσου ένας αστυνομικός φάρος περιπολικού, ο οποίος άναβε όταν παιζόταν το τραγούδι.  

Το περιπολικό μπορεί να είναι και συμβολικό, είναι αυτό που μπορεί να φυλακίσει τις ίδιες τις σκέψεις, ιδέες και τα συναισθήματά μας. Είναι και αυτό δικό μας δημιούργημα και οι χειροπέδες δεν είναι παρά οι ίδιες οι αγκυλώσεις μας. Μια αγκαλιά είναι όμως είναι αρκετή, για να μπορούμε να ακούσουμε τις «σκέψεις των άλλων» και να τις κατανοήσουμε.

Jacek Henryk Maniakowski

BAiLDSA - Νe znam

 

Οι θεοί αλλάζουν, αναλόγως με την εξέλιξη μιας κοινωνίας, αλλά τις περισσότερες φορές χρησιμοποιούνται σαν ψευδο-πνευματική καθοδήγηση προς ένα σκοπό, ο οποίος εξυπηρετεί νέους φεουδάρχες και μια νέα ελίτ. Πλέον έχουν χάσει τα ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά τους, αντιγραφές βασιλιάδων και αφεντάδων. Οι σημερινοί θεοί έχουν πιο αόριστη υπόσταση και ταυτίζονται με έννοιες, όπως η πρόοδος, ανάπτυξη, χρήμα και οικονομία. Και στο βωμό τους εύκολα θυσιάζονται οι άνθρωποι οποίοι δεν ακολουθούν τους κανόνες τους. Όμως η μεγαλύτερη θυσία είναι αυτών που ακολουθούν του κανόνες τους, αυτοί χάνουν την ψυχή τους. Με αποτέλεσμα η σημερινή κοινωνία να μοιάζει σχεδόν με το δυστοπικό  Brazil του 1985, μια ταινία του Terry Gilliam. Όπου η άγνοια θεωρείται προσόν για τους νέους θεούς και κυρίως για τους αυτοδιορισμένους αντιπροσώπους τους.

Η φράση «δεν ξέρω», όχι με την σωκρατική έννοια της παραδοχής και της αναζήτησης της γνώσης, αλλά με την αλαζονική άγνοια της απόρριψης της γνώσης, γίνεται διαβατήριο για επαγγελματική αποκατάσταση. Το «Νe znam» σημαίνει «δεν ξέρω» σε όλες σχεδόν σλαβικές διαλέκτους και γλώσσες. Αλλά είναι και τραγούδι από το τρίτο άλμπουμ των BAiLDSA, το “WarZone” (Mantra Records/2018). «Το “ne znam” είναι σε στίχους και μουσική των BAiLDSA και κυκλοφόρησε ως e-single το Οκτώβρη του 2017 μαζί με videoclip από γυρίσματα που γίναν στο Street Mode Festival του 2016 και του 2017. Περιέχεται στο 3ο άλμπουμ των BAiLDSA “WarZone” (Mantra Records/2018). Είναι στο playlist των συναυλιών από το 2016.» Παρουσιάζει το τραγούδι ο Θάνος Γκουτάνος κιθαρίστας του συγκροτήματος.

Και στην συνέχεια αποκαλύπτει πως δημιουργήθηκε το τραγούδι: «Μουσικά θέλαμε να φτιάξουμε ένα δυνατό, χορευτικό, γκαραζοπάνκ-indie κομμάτι με roots στοιχεία. Οι στίχοι μιλάνε για μια ουτοπική κοινωνία όπου οι θεμελιώδεις έννοιες της δυτικής αστικής κοινωνίας όπως την γνωρίζουμε, δεν έχουν καμία σημασία.». Και οι βασικές της έννοιες έχουν να κάνουν με την ελευθερία και πρόσβαση σε βασικές ανάγκες ενός ανθρώπου. Η άγνοια προς αυτές, ουσιαστικά «στρώνει το χαλί» για μια δυστοπική κοινωνία, η οποία δίνει αξία μόνο σε ότι μπορεί να εκμεταλλευτεί.

Η κεντρική ιδέα του τραγουδιού είναι και το ρεφρέν του:

 «ne, ne znam, ne vidim, ne čujem

by the way you people tell me how ya doing?

ne, ne znam, ne vidim, ne čujem

by the way you people tell me are you grooving?»

«Πρώτα μουσική, μετά στίχοι. Αν και το refrain υπήρχε σαν ιδέα πριν καιρό» αναφέρει ο Θάνος στην ερώτηση πως γράφτηκε το κομμάτι.

 Στην Ελλάδα υπάρχουν ακόμα πολλά χωριά που χρησιμοποιούν σλαβικές διαλέκτους κυρίως στην βόρεια Ελλάδα. Και φυσικά έχουν και τις δικές τους εκφράσεις, σχεδόν συνωμοτικές, ώστε να μην μπορεί να τις καταλάβεις κάποιος που είναι ντόπιος. «Στο Φεστιβάλ Πόζαρ στο Λουτράκι Πέλλας το σύνθημα της περιοχής είναι “ne znam, ne videm, ne čujem” (στην διάλεκτο που λένε “ντόπια”) που σημαίνει “δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα» συνεχίζει να μας διηγείται ο Θάνος για περίεργα συμβάντα που να σχετίζονται με το τραγούδι. Υποθέτω πως οι κάτοικοι αγκάλιασαν αμέσως το τραγούδι.

Όσο για το μήνυμα που μεταφέρει καταλήγει ο κιθαρίστας του συγκροτήματος: «Το τραγούδι περιγράφει μια διαφορετική κατάσταση-έκσταση για να τονίσει και να υπογραμμίσει την ασχήμια της καθημερινότητας ενός μεγάλου αστικού κέντρου όπου ο χρόνος μετριέται μόνο ως χρήμα. Το μήνυμα είναι η προτροπή για αλλαγή στην καθημερινότητά μας.»

Όπως στην ταινία του Terry Gilliam, το Brazil, ο έρωτας είναι αυτός που σπάει την αποχαυνωτική ρουτίνα και ουσιαστικά δείχνει την πραγματικότητα στον ήρωα. Μια τέτοια δύναμη μπορεί να χουν ακόμα και μερικοί στίχοι και λίγες νότες. 

Jacek Henryk Maniakowski

Minor Mine και Penny Dreadful live στο Silver Dollar

Ξεκινώντας να γράφω για μια ζωντανή εμφάνιση δύο ελληνικών σχημάτων, θυμήθηκα την φράση με την οποία ξεκίνησε ένας φίλος μου να γράφει μια ανταπόκριση από ένα άλλο live. Ξεκινάει λέγοντας ότι δύο ισάξιες μπάντες παίξανε μαζί και μια αναγκάστηκε να ζεστάνει το κοινό για μια άλλη. Αλλά αυτή η μικρή σκιά δείχνει και έναν δυναμικό "Ήλιο", ένα άστρο. Ότι υπάρχουν δύο μεγάλες μπάντες συγχρόνως στο ίδιο χώρο και η συνύπαρξη τους, άσχετα με το ποια ανοίγει την συναυλία, μόνο απόλαυση μπορεί να προσφέρει στο κάθε παραβρισκόμενο. Είναι άξιο παρατήρησης, που οι βεντετισμοί και οι φίρμες κοντεύουν να εκλείψουν από την αγλλόφωνη ελληνική σκηνή και τον χώρο καταλαμβάνουν όλο και πιο αξιόλογοι μουσικοί, που το τελευταίο πράγμα που τους ενδιαφέρει είναι αν θα παίξουν πρώτοι ή τελευταίοι. 
Ένα τέτοιο live ήταν και αυτό των Minor Mine και  Penny Dreadful στο Silver Dollar στις 25 Ιανουαρίου. Το συγκρότημα από την Αθήνα μουσικά το γνώριζα αρκετά καλά, αν και δεν τους είχα δει ποτέ σε ζωντανή εμφάνιση ( http://echooadventures.blogspot.gr/2013/11/penny-dreadful.html ). Κάτι τέτοιο δεν είχε συμβεί ακόμα με τους Θεσσαλονικείς Minor Mine, με τους οποίους είχα απλά μια τυπική γνωριμία ( http://echooadventures.blogspot.gr/2014/01/minor-mine-1-2-3-4-5-6.html ). Ήρθα λοιπόν, πιο νωρίς να γνωριστώ και από κοντά με τις δύο μπάντες. Πέτυχα τους Penny Dreadful στην δοκιμή του ήχου, διαπιστώνοντας ότι θα δω ένα ακόμα τουλάχιστον καλό live ακόμα μια φορά σε έναν χώρο που πραγματικά αγαπά την ελληνική ροκ σκηνή. Αν και μου φάνηκε έκπληξη που θα άνοιγαν την συναυλία, μιας που τους έχω ιδιαίτερη εκτίμηση και φυσικά δεν γνώριζα αρκετά καλά την μπάντα από την Θεσσαλονίκη, που είχε και πιο πολλά χρόνια στην πλάτη τους. Αργότερα θα διαπίστωνα ότι, πρόκειται για δύο ισάξιες μπάντες και με πολλά κοινά σημεία στον ήχο τους. Στην Αθήνα είχαν "ανοίξει" οι Minor Mine τους Penny Dreadful και βλέποντας τους πρώτους ζωντανά θα είχα την ίδια απορία.

Επανήλθα στον χώρο ακριβώς την ώρα που που ξεκίνησε το η εμφάνιση των Αθηναίων, βρίσκοντας τον χώρο ασφυκτικά γεμάτο και με τους Penny Dreadful να παίζουν το πρώτο The Ocean's Floor. Αν και τους έλειπε ο ένας κιθαρίστας ο Χρήστος Καλλιμάνης, ο ήχος τους ζωντανά, ήταν πολύ πιο δυναμικός και με περισσότερη ενέργεια, απ' ότι ακουγόταν στο εκπληκτικό τους ντεμπούτο Deadwood. Το επόμενο So Far Apart, έδειξε σημάδια άγχους που είχαν, μιας που ήταν η πρώτη τους φορά μπροστά στο δύσκολο και πολλές φορές αγενές Θεσσαλονικιώτικο κοινό. Εκτός του ντράμερ Νίκο Παναγιώτου που τα έδινε όλα χωρίς να νοιάζεται για την ενοχλητική μουρμούρα. Μετά το God Only Knows ο Γιάννης Καλιφατίδης χαιρέτησε το κοινό, που ακόμα δυσκολευόταν να μπει στο κλίμα του live. Ο ήχος ιδιαίτερα καλός, κάτι που είναι μάλλον συνηθισμένο γι αυτό τον χώρο, ένα μικρό διαμάντι για την ελληνική ροκ σκηνή. Το Heavenly Disguised άρχισε να κερδίζει το κοινό και έδειξε πόσο δεμένη είναι η μπάντα. Αν και η κάπως στατική παρουσία στην σκηνή του τραγουδιστή και στην συγκεκριμένη εμφάνιση μοναδικού κιθαρίστα, αλλά του μπασίστα Πάνου Μπόμπολα, το χειροκρότημα μεγάλωνε και μετά το The Mark of Cain, το τραγούδι που ανοίγει και το άλμπουμ τους. 

Ακολούθησαν τα Six Feet Underground και καινούργιο Trains, που μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Ενώ το χειροκρότημα σε κάθε τραγούδι ήταν θερμό εντόπισαν τις δυο τρεις πηγές ενοχλητικής μουρμούρας, που δεν άφηναν τους υπόλοιπους να απολαύσουν το πραγματικά πολύ καλό live. Ήταν κάποιες παρέες που, μάλλον μπέρδεψαν τους χώρους και το πέρασαν για κάποιο "φοιτητάδικο" με φτηνό κρασί. Γενικά το σχόλια μου για τέτοιες συμπεριφορές ξεφεύγουν από τα όρια ευγένειας και τις δυνατότητες του γραπτού λόγου. Το ότι είσαι φοιτητής σε κάποια πόλη δεν σου δίνεις δυνατότητα να μεταφέρεις συμπεριφορές που θα ταίριαζαν μόνο στα πανηγύρια του χωριού σου με την Έφη Θώδη να είναι η βασίλισσα μιας κάποιας αυτοσχέδιας πίστας. Αλλά η πλειοψηφία του κοινού προσπαθούσε να επικεντρωθεί στα Brand-new Start και το No One's Left που ακολουθούσαν και αποσπούσαν ακόμα μεγαλύτερο χειροκρότημα. 
Τα Maze και Over μαζί με τη διασκευή Psycho με απογείωσαν εμένα και ξέχασα τι γινόταν γύρω. Το επόμενο The Devil in the Attic, το πρώτο τραγούδι που άκουσα από αυτούς και φυσικά με ώθησε να τους ψάξω καλύτερα ήταν καλύτερη εισαγωγή για το καινούργιο του Shalma,μια σκοτεινή ωδή για την γνωστή ηθοποιό και μια υπόσχεση για το νέο τους άλμπουμ. Όπως και το Comes - A - Time, με το οποίο τελείωσαν και το πρόγραμμά τους. Μια πολύ καλή εμφάνιση, αν και το άγχος τους ήταν διάχυτο σ' αυτήν. Αλλά με τις νότες τους και το δέσιμο τους νίκησαν το θόρυβο κάποιων απαίδευτων και άσχετων με τον χώρο. Ακόμα και την απουσία ενός μέλους ξεπέρασαν και έδωσαν ένα πολύ καλό δείγμα των δυνατοτήτων της μπάντας, αλλά όχι το καλύτερο τους εαυτό, κάτι που περιμένω να δω στην επόμενη τους εμφάνιση. 

Μετά από λίγα λεπτά και αφού καταστάλαξα τις συνέπειες της μπύρας, βρίσκοντας επιτέλους στις τουαλέτες χειροπετσέτες, ξεκίνησαν και οι Minor Mine. Προφανώς το ολιγόλεπτο διάλειμμα ξεφούσκωσε την μουρμούρα του κοινού, γιατί ξεκίνησαν χωρίς αυτήν. Φυσικά, τα σχόλια για την μπάντα από την Αθήνα ήταν όλα θετικά, αν και η συμπεριφορά του δεν τους βοήθησε. Όμως οι Θεσσαλονικείς μπήκαν με το Shadows, γνωρίζοντας καλύτερα το κοινό και σίγουρα ένιωσα ένα ευχάριστο ξάφνιασμα με το δυναμικό τους ξεκίνημα από το δεύτερο τους άλμπουμ. Κάτι που με έκανε ακόμα πιο πολύ να επιμένω στα live των ελληνικών συγκροτημάτων, ακόμα και να μου είναι σχεδόν άγνωστα όπως οι Minor Mine. 
Το δεύτερο Right or wrong, από το Out of Heaven, με έπεισε ακόμα περισσότερο για την αξία τους, την οποία άκουσα σε κάποια σχόλια από το κοινό. Ο ήχος ταιριαστός πολύ με την προηγούμενη μπάντα, αλλά σε μια λίγο πιο δυναμική του έκδοση. Η γνωριμία τους με το κοινό της Θεσσαλονίκης φάνηκε από τις πρώτες νότες. Το πιο ήρεμο Βroken windows, από το πρώτο τους άλμπουμ where they go ήταν γνώριμο πιο πολύ στο κοινό. Η εκπληκτική σκηνική παρουσία του τραγουδιστή Κ., έδωσε άλλο νόημα στην ακουστική κιθάρα, που πραγματικά έβγαζε φωτιές. Η συνέχεια με το Out of Heaven με βάλε ακόμα πιο βαθιά στον μουσικό τους γοητεύοντας με με τον ήχο τους, αλλά και τις συνθέσεις τους. Καθώς καθόμουν δίπλα στους Penny Dreadful, διαπίστωσα τον σεβασμός της μίας μπάντας προς την άλλη, που τους άκουγαν με μεγάλη προσοχή και ενώ το θορυβώδες κοινό, έφτανε στα όρια της ... ησυχίας του.
Ακολούθησε το Can you stop the earth, από την τελευταία τους δουλειά, ένα κομμάτι όμορφα σκοτεινό,όπου τα πλήκτρα του Nick Brave συναγωνιζόταν την ακουστική κιθάρα του Κ. στο προσκήνιο. Το επόμενο desperate ghost, το οποίο δεν υπάρχει σε κανένα άλμπουμ τους συνέχισε την εκπληκτική τους εμφάνιση και με το I cant wait anymore, που ανοίγει το νέο τους άλμπουμ δημιουργεί μια εικόνα ενός σκοτεινού καμπαρέ, βγαλμένου από κάποια ταινία του Tim Burton και τον Ταραντίνο θεατή. Το επόμενο I'm gonna leave this land από το ίδιο άλμπουμ, ακόμα πιο σκοτεινό με τα πλήκτρα να κυριαρχούν και τα κρουστά του George Animal και το μπάσο του Johnny να ανεβάζουν το τέμπο ανα διαστήματα. Ακολούθησαν τα follow the liar και she's a dancer.

 
Το Gun fire λιτό, αλλά γοητευτικό μου υπενθύμισε ότι με λίγες νότες μπορείς να δημιουργήσεις ένα όμορφο τραγούδι. Το επόμενο i go by myself, που κλείνει το where they go ντεμπούτο άλμπουμ τους ανέβασε τον ρυθμό. Το where you belong σε Psychobilly τέμπο μας όδευε προς το τέλος της εμφάνισης τους, η οποία τελείωσε με το μελαγχολικό waiting for. Μάλλον ένα λογοπαίγνιο για την προσδοκία της επόμενης εμφάνισης τους, στην οποία σίγουρα θα παραβρίσκομαι ξανά. Ένα ακόμα πιο ζεστό χειροκρότημα συνόδεψε την έξοδό τους, με το κόσμο να μην θέλει να φύγει. 
Σε γενικές γραμμές ευχαριστήθηκα ακόμα ένα πολύ καλό live, γνωρίζοντας στην πραγματικότητα δύο μπάντες, τις οποίες πρώτη φορά έβλεπα ζωντανά, Με την δεύτερη να κάνω και την πρώτη μου μουσική γνωριμία. Η ελληνική ροκ σκηνή σε κάθε τέτοια συναυλία αποδεικνύει την δυναμική της, αλλά και το ταλέντο της. Και το μόνο που μπορώ να πω να μην διστάζει κανένας να δει κάποια μπάντα που του είναι άγνωστη, σίγουρα δε θα μετανοιώσει.... 

Jacek Maniakowski

Υπόγεια Τροχιά - Echo-λόγιο

Ο Σακης Τσιγγενης Απαντά για τους Υπογεια Τροχια: 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Το όνομα μας είναι από ένα ομώνυμο τραγούδι κ σημαίνει κάτι το σκοτεινό αλλά καθορισμένο..

2) Χρήμα ή δόξα;

Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Εμείς παίζουμε μουσική γιατί έτσι εκφραζόμαστε. Αν τώρα τυχαίνει αυτό να αρέσει σε πολλούς ή έστω σε λίγους κ έρθει είτε η δόξα είτε το χρήμα …Καλοδεχούμενα….

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

 Μ' ένα στίχο από ένα τραγούδι μας ''…Και πάλι εμείς όπως και τότε ασήμαντοι …μα και ωραίοι..με χαμόγελα πικρά…σ' υπόγεια τροχιά..''

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

  Εύχομαι να αργήσει αυτή η στιγμή κ να παίζουμε η ίδια παρέα όσο γίνετε περισσότερο. Άλλωστε μπήκε κ νέο αίμα με την ενσωμάτωση στη μπάντα του γιου μου ..

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

Τα μουσικά μας γούστα λίγο πολύ ταιριάζουν. Θα μιλήσω όμως προσωπικά κ θα πω ότι αντιπαθώ το σύγχρονο εμπορικό τραγούδι που είναι κακόγουστο κ ευκολόπεπτο σε οποιαδήποτε μορφή  η γλώσσα.

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

Να καταφέρω να αφυπνίσω κοιμισμένα μυαλά , συνειδήσεις  και κορμιά..

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

 Πάλι προσωπικά θα απαντήσω γιατί μπορεί να μην συμπίπτουν οι απόψεις των άλλων παιδιών. Λάτρευα από παιδί τον Ian Curtis,  όμως κάτι τέτοιο είναι εντελώς αδύνατο για ευνόητους λόγους. Από τους εν ζωή καλλιτέχνες  λοιπόν όνειρο είναι ο Nick Cave.

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

H μουσική είναι από μόνη της προσωπική άποψη αυτού που την εκφράζει. Άρα είναι λογικό να περιέχει τις πολιτικές απόψεις ή ακόμη κ θρησκευτικές του εκάστοτε δημιουργού. Εμείς πάντως περνάμε τα μηνύματα μας ..

9) Οι επιρροές σας;

 Μεγαλώσαμε στην δεκαετία του 80 με αρχές 9. Φυσικό είναι λοιπόν οι επιρροές να προέρχονται από μουσικές εκείνης της εποχής. Δίχως φυσικά να αποκλείονται κ πιο σύγχρονα ακούσματα από νέες μπάντες με ενδιαφέρον στα αυτιά και τις καρδιές μας..

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

 Όπως προείπα είμαστε η ίδια μουσική παρέα από το ξεκίνημα το 84 με μικρές αλλαγές  κατά καιρούς στους κιθαρίστες. Άρα η μπάντα είναι καθαρά μέσον για να εκφράζουμε τις ανησυχίες μας. Άλλωστε στην πόλη που ζούμε δεν έχουμε και πολλά μέσα εκφράσεις..

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

 Θέλει πολύ συζήτηση. Για μένα είναι και τα δυο η μουσική. Είναι μέσον έκφρασης απόψεων των δημιουργών αλλά πολλές φορές καταφέρνει να ταρακουνήσει ή να συγκινήσει ή να δημιουργήσει κάποιο άλλο συναίσθημα, οπότε γίνετε σκοπός..

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

 Πιστεύω ότι το ταλέντο είναι ανεξάρτητο με τον χαρακτήρα του καθενός με άπειρα παραδείγματα στην μουσική ιστορία..

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

 Δύσκολη ερώτηση..χαχαχα….Προσωπική μου άποψη…Θα έλεγα με τίγρη με ότι συνεπαγόταν αυτό..χαχαχα..

14) Μια ευχή για την μπάντα

 Την έχω κάνει ήδη.. Να είμαστε καλά κ να αντέξουμε όσο περισσότερο μπορούμε, γιατί η μπάντα για μας δεν είναι μόνο μουσική. Είναι πολλά παραπάνω κ αυτό το νιώσαμε μετά από ένα αρκετά μεγάλο διάστημα αποχής για διάφορους λόγους. Να παίζουμε λοιπόν για να γουστάρουμε πρώτα εμείς κ μετά αν υπάρχουν κ άλλοι η χαρά γίνεται διπλή..

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Μα η ίδια η μουσική δημιουργία είναι φως κ σκοτάδι μαζί. Όταν βγάζεις τις σκέψεις σου κ τα εσώψυχα σου δεν νοιάζεσαι. Το πιο σκοτεινό κ συνάμα το πιο φωτεινό σημείο λοιπόν είναι η ίδια η δημιουργία κ εκάστοτε συναισθήματα σου που εκφράζεις..        

Θα τους βρείτε εδώ:  Υπογεια Τροχια
Θα τους ακούσετε εδώ: https://myspace.com/ypogeiatroxia
Θα τους δείτε εδώ: http://www.youtube.com/user/NIKOSTRIPSANIS

New Zero God

Η ανακάλυψη της χρήσης του καινού, άλλαξε την ζωή της ανθρωπότητας και όχι απαραίτητα προς το καλύτερο. Σε μαθηματικά αυτό εκφράζεται με το μηδέν, έναν αριθμό που ήταν κριμένος για πολλούς αιώνες και γνωστός μόνο σε περιορισμένο κύκλο ανθρώπων. Η δύναμή του είναι να πολλαπλασιάζει, αλλά και να υποβιβάζει την μονάδα ή το άτομο. Η απερίσκεπτη χρήση του μηδενός από τον άνθρωπο, τον οδήγησε να μοιάζει περισσότερο με Nazgûl, φάντασμα του δακτυλιδιού, παρά με κάποια δημιουργική οντότητα. Εγκλωβισμένος σε ένα σύμβολο του αιώνιου κύκλου, νιώθει ένας νέος θεός μέσα στην περιορισμένη του επανάληψη των ίδιων πραγμάτων. 
.... " To ότι άνθρωποι με μηδενική προσωπικότητα κυβερνούν τον κόσμο σαν να είναι θεοί…" αυτό συμβολίζει το όνομα των New Zero God, όπως αναφέρουν και οι ίδιοι στο Echo-λόγιο ( http://echooadventures.blogspot.gr/2013/10/new-zero-god-echo.html ). Και προφανώς τα πρώην μέλη των Flowers Of Romance και αργότερα Nexus, αποφάσισαν να σπάσουν τον κύκλο και δημιούργησαν μια νέα μπάντα. Σχηματίζονται το 2006 από τους Mιχάλη Πούγουνα-φωνή (ex-The Flowers Of Romance, ex-Nexus), Δημήτρη Στεβή-τύμπανα (ex-Nexus, ex-The Drops), Κώστα Σπανό ( (ex-Nexus) και Αβέρκιο Χατζηανντωνιάδη (ex-The Flowers of Romance). Μερικές μπύρες και πολλές αναμνήσεις στάθηκαν γερά θεμέλια για την δημιουργία ενός νέο σχήματος, αλλά πάντα πιστού στους goth, dark wave και post punk ήχους των προηγούμενων συνευρέσεων των μουσικών. 

Η εμπειρία των μουσικών, αλλά και η προσωπικότητά τους ήταν αρκετά μεγάλη για να αποτύχει το σχήμα. Ακόμα και κάποιες αποχωρήσεις των μελών για να ακολουθήσουν προσωπικές καριέρες, δεν κατάφεραν να εμποδίσουν τη ροή των πραγμάτων. Δύο χρόνια μετά την συνάντηση το ντεμπούτο άλμπουμ "Fun Is A Four Letter Word" ξεκίνησε να ηχογραφείται με τους Μπάμπη Διακουμέα (B-Abyss) στο μπάσο και Ηλία ( (E-Raptor) Ράπτη κιθάρα να έχουν αντικαταστήσει τους παλιούς μουσικούς. Η συμμετοχές σε συλλογές δεν είναι λίγες και την επόμενη χρονιά υπογράφουν στην Puzzlemusik Records και κυκλοφορούν το πρώτο τους άλμπουμ τον Ιανουάριο του 2010. Η ανταπόκριση από τα μουσικά έντυπα είναι κάτι παραπάνω από θετική και μεταξύ των πολλών τα “Dominion Magazine”, "Terrorizer", "Lollipop Magazine", "Carpe Nocturne", “Muen” κ.α. έγραψαν τα καλύτερα γι αυτούς. 
Στο μεταξύ προσχωρεί στο σχήμα και ο Μιχάλης Χρήστου  (ex-Panx Romana)- δεύτερη κιθάρα. Οι ζωντανές τους εμφανίσεις είναι συνεχείς και το τραγούδι "Kiss The Witch" ξεχωρίζει από το άλμπουμ και γίνεται παράλληλα "Video of the Week" για το Dominion Magazine. Το 2013 κυκλοφορούν το δεύτερο τους άλμπουμ, το  "MMXIII" από την Αγγλική Secret Sin Records. Η συνεργασίες τους, αλλά και συμμετοχές σε συλλογές είναι ικανές να δημιουργήσουν από μόνες τους ένα άρθρο, μόνο με την αναφορά αυτών. Οι ζωντανές του εμφανίσεις είναι τακτικές με το τωρινό Line-Up να αποτελείται από Mιχάλης Πούγουνας-φωνή, Δημήτρης Στεβής-τύμπανα, Χάρης Σταυρακας – μπάσο, Τόλης Τάκος – κιθάρα. Η πιο πρόσφατη τους κυκλοφορία το single "Destination Unknown", που κυκλοφόρησε και σε βινύλιο. 

Jacek Maniakowski

Nervisequin - Echo-λόγιο

Ο Μιχάλης Γκουρατζάς απαντά για τους Nervisequin : 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Πρόκειται για προϊόν λεξιπλασίας, άνευ νοήματος. (Τώρα που το σκέφτομαι ταιριάζει και ιδεολογικά)

2)Χρήμα ή δόξα;
Δόξα Δράμας.

3)Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Κωνσταντίνος Μαρκοράς.

4)Σημείο μηδέν της μπάντας
Ιούλιος 2008, γνωριμία με Τρίφ και εκβιασμός στο να γίνει ντράμερ στο κατά φαντασίαν συγκρότημα μου χωρίς να έχει προηγούμενη εμπειρία με το συγκεκριμένο όργανο.

5)Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Ανάμεσα σε πάρα πολλές μισητές μουσικές, τα πρωτεία κατέχουν οι εξής : Τα άνευρα euro-metal τύπου Nightwish, το υπερεπεξεργασμένο metal-core, σχεδόν κάθε τι υπέρ-πολιτικοποιημένο όπου χάνεται κάθε μορφή έκφρασης και η μουσική είναι απλά ένα μέσον προπαγάνδας – και συνάμα κοινωνικοποίησης και γκομενίσματος με έναν πλάγιο, υποκριτικό και ύπουλο τρόπο. Και φυσικά το ελληνικό «ροκ» που άνθισε στα 90s.

6)Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Απαντώ με τα λόγια ενός mainstream ράππερ που λέγεται Bo: «Θα’θελα όλοι να περνάμε καλά και να 

μη μας νοιάζει για τίποτα, να μην έχουμε προβλήματα, και μας να μη μας θεωρούν θύματα».

7)Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Σαν συγκρότημα? Δεν νομίζω ότι συλλογικά συμφωνούμε στο ότι θαυμάζουμε κάποιον η κάποιους τόσο – προσωπικά ο καθένας έχει τους αγαπημένους του καλλιτέχνες. Δεν μας έχει περάσει και πολύ από το μυαλό η ιδέα κάποιας συνεργασίας γενικά. Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον με κάποια ποπ τραγουδίστρια νομίζω. Με τη Lady Gaga.

8) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Ωραία ερώτηση. Περισσότερο σαν θρησκευτική, αν και η πλήρης απουσία της μίας εκ των δύο πτυχών που ανέφερες από το έργο κάποιου προδίδουν, για μένα, μη ολοκληρωμένη καλλιτεχνική προσωπικότητα.

9)Οι επιρροές σας;
Οτιδήποτε πρωτότυπο, εύηχο, ενδιαφέρον, ανεπιτήδευτο και πάνω απ’όλα ειλικρινές και αληθινό από όλες τις πτυχές τόσο της σκέψης όσο και της διανόησης.

10)Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Μέσον. Δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους που γουστάρουν ντε και καλά να παίζουν σε μπάντες. Εδώ για τα δικά μας τραγούδια, που έχουν προσωπική σημασία πάλι μας φαίνεται βραχνάς η λειτουργία ενός συγκροτήματος. Μεγάλος βραχνάς, και φυσικά οικονομικά ασύμφορο.

11)Μέσον ή σκοπός η μουσική;
100% σκοπός!

12)Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Καλό θα είναι να συνοδεύει το μέτρο. Η αλαζονικές συμπεριφορές είναι εν γένει κατάπτυστες και δεν δικαιολογούνται από κανένα ταλέντο. Δυστυχώς όμως, στατιστικά μιλώντας, το ταλέντο έχει συνοδεύσει κατά κόρον την αλαζονεία.

13)Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Φοβάμαι πως δεν ασπάζομαι την απόδοση ανθρωπίνων/πνευματικών ιδιοτήτων στα ζώα και δεν θα μπορέσω να απαντήσω.

14)Μια ευχή για την μπάντα
Να βρούμε χρηματοδότηση για να κόψουμε τον δεύτερο δίσκο μας!

15)Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Όταν δεν μπορεί να σε πάρει ο ύπνος. Γάμησε τα.

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/nervisequin?ref=profile

και επίσημα εδώ: http://nervisequin.weebly.com/

Θα τους δείτε εδώ: http://www.youtube.com/Nervisequin

'ROUNDLiGHTS - Echo-λόγιο

Οι  'ROUNDLiGHTS  απαντούν: 

• 
  

  
  

  1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
• αξιοπιστία και αντοχή
• 2) Χρήμα ή δόξα;
• δόξα..Δράμας
• 3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φραση την μπάντα σου;
• καγκουροκεντρόλ
• 4) Σημείο μηδέν της μπάντας
• χανγκόβερ
• 5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
• οποιαδήποτε μουσική που έχει σαν μοναδικό σκοπό το κέρδος
• 
  6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
• εναντίον σε κάθε είδους καταπιεστές
• 7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
• The Cramps and The Clash
• 8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
• κοινωνική
• 9) Οι επιρροές σας;
• πολλές, πολυδιάστατες και ετερογενείς
• 10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
• ο σκοπός αγιάζει τα μέσα...άρα και τα δύο
• 11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
• ταξίδι
• 12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
• εξαρτάται..
• 13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
• καγκουροταυράκι
• 14) Μια ευχή για την μπάντα
• να είναι πάντα ενωμένη και δημιουργική
• 15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
• η παύση
• 
  

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/pages/ROUNDLiGHTS/195995080487737

Θα τους ακούσετε εδώ : http://roundlights.bandcamp.com/

και δω: http://www.reverbnation.com/rroundlights

Lazy Aftershow - Echo-λόγιο

Οι  Lazy Aftershow Απαντούν: 
1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; 
Τη χιουμοριστική μας διάθεση! Μη μας παρεξηγήσει κανείς, παίρνουμε τη μουσική μας όσο σοβαρά χρειάζεται – το χιούμορ χωράει παντού και πάντα, είναι πηγαίο και βέβαια απαραίτητο. Αν προσέξεις και τους τίτλους των κομματιών μας, κρύβουν κι αυτοί μερικές μικρές δόσεις…

2) Χρήμα ή δόξα;
Και τα δύο είναι καλοδεχούμενα – αλλά μας αποφεύγουν αμφότερα προς το παρόν! Εμείς πάντως τα συμπαθούμε ιδιαίτερα και ισόποσα :P

 3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Τρεις καλοί φίλοι με μπόλικη μουσική χημεία, σκράπες στη χημεία (το μάθημα).

4) Σημείο μηδέν της μπάντας
Τέλη Απριλίου 2012.

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Η λεγόμενη «ελληνική έντεχνη» σίγουρα…

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε; 
Αν και προφανής η απάντηση, στην εξυγίανση του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος και όλων των δεινών που μας επιβάλλει… λίγο κρύο ήταν αυτό ε?  :P

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; 
Ο καθένας από τους τρεις μας ξεχωριστά θα έδινε σίγουρα μία διαφορετική απάντηση σ’αυτή την ερώτηση - επιπλέον, πολλοί από τους καλλιτέχνες που μας γαλούχησαν έχουν ήδη φύγει προ πολλού στον άλλο κόσμο. Δύσκολη λοιπόν η απάντηση…προς το παρόν επιδιώκουμε συμπράξεις με καλούς φίλους μουσικούς των οποίων το έργο εκτιμάμε ιδιαίτερα, όπως ο Nick Brave από τους Minor Mine και η Χρυσάνθη από τους Jesterdays. Ελπίζουμε να μας ανεχτούν κι άλλοι στην πορεία, χεχε!

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; 
Τίποτα από τα δύο. Προσωπική και μόνο έκφραση, δημιουργική διέξοδος και επικοινωνία με τους απανταχού ανήσυχους μουσικόφιλους.

9) Οι επιρροές σας; 
Είναι μεγάλη η λίστα και αντιπροσωπεύει τρεις διαφορετικούς (αρρωστημένους) μουσικόφιλους, με πολλές διαφορετικές προτιμήσεις αλλά και – τελικά – πολλά κοινά ακούσματα στα οποία συγκλίνουμε. Σίγουρα η λεγόμενη ψυχεδελική rock και όλα (ή σχεδόν όλα) τα παρακλάδια της, αλλά και η new wave/post punk, η καλή pop, τα blues, η dub…

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα; 
Μέσον – ο σκοπός φυλάει την πατρίδα (λέμε τώρα).

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; 
Βλέπε ακριβώς πιο πάνω.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; 
Συνήθως τη δεύτερη. Ενίοτε και την πρώτη, αλλά δεν καταφέρνουν ποτέ να συνεννοηθούν 100% γιατί δεν μιλάνε την ίδια γλώσσα. Εκτός κι αν είσαι ο Ian McCulloch οπότε αλλάζει – ΠΟΛΥ όμως - το πράγμα…

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; 
Το άλογο ιπποδρόμου που πίνει και καμμια μπυρίτσα στο διάλειμμα.

14) Μια ευχή για την μπάντα 
Τα τετριμμένα μωρέ, ξέρεις, να φτάσουμε στο σημείο κάποτε να γεμίζουμε ολόκληρα λαϊκά κέντρα, να σπάνε πιάτα για την πάρτη μας και να μας λατρεύουν σαν γνήσιους αστέρες του ελληνικού πενταγράμμου. Οι στίχοι μας εξάλλου συνοψίζουν όλο τον καημό του σύγχρονου ερωτοχτυπημένου έλληνα που πνίγει τον πόνο του σ’ένα πιτόγυρο τίγκα στο μπούκοβο.

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Το απόλυτο space psych rock τζαμάρισμα που καταλήγει σε κομμάτι…από το σκοτάδι αναδύεται πάντα φως. 

Θα τους βρείτε εδώ : http://www.lazyaftershow.com/home-el/

και δω: Facebookhttps://www.facebook.com/LazyAftershow

              Twitter: https://twitter.com/lazyaftershow

θα τους ακούσετε εδώ: http://lazyaftershow.bandcamp.com/

και δω:  https://soundcloud.com/lazyaftershow

        http://www.youtube.com/user/lazyaftershow

      http://www.reverbnation.com/lazyaftershow