Green Day - Boulevard of Broken Dreams

Το όνειρο με την πραγματικότητα εναλλάσσονται, μπερδεύονται και πολλές φορές δεν συνειδητοποιούμε πότε βρισκόμαστε σε κάποιο από αυτά τα δύο. Αλλά και τα δύο έχουν και πολλά κοινά σημεία, γι αυτό ο διαχωρισμός τους πολλές είναι αρκετά δύσκολος. Πέρα του γεγονότος, ότι κάποιοι με μηχανιστικό τρόπο σκέψης ή όπως αυτοαποκαλούνται ορθολογιστές, προσπαθούν να τα χωρίσουν σε υπαρκτό και μη, είναι και τα δύο σημαντικά μέρη, ακόμα και της καθημερινότητας. Αλλά το βασικό είναι ότι, και τα δύο είναι πάντα έτοιμα να καταρρεύσουν ανά πάσα στιγμή. Και όσο νομίζουμε ότι, τα πάντα απτά και μη, είναι σταθερά γύρω, άλλο τόσο είναι σίγουρο πώς πάντα βαδίζουμε στην ...  Boulevard of Broken Dreams.... and reality.
Και κει που σταματάει το Holiday (http://echooadventures.blogspot.gr/2013/10/green-day-holiday.html ),  ουσιαστικά το πρελούδιο του, ξεκινάει το Boulevard of Broken Dreams. Η λυρική, αλλά και μουσική συνέχεια του προηγούμενου τραγουδιού του  άλμπουμ των  Green Day, του American Idiot. Αν και το τέμπο του τραγουδιού πέφτει, ουσιαστικά συνεχίζει εκεί που τελείωσε το Holiday. Ο ήρωας του τραγουδιού συνεχίζει να είναι ο Ιησούς των Προαστίων,   (http://echooadventures.blogspot.gr/2013/04/green-day-jesus-of-suburbia.html ), πάντα με τους στίχους του  Billie Joe Armstrong. Εδώ πλέον έχει μπροστά του την απογοήτευση και η φυγή του από τα προάστια δεν συνοδεύτηκε από καμιά πραγματοποίηση του ονείρου του. Οι άνθρωποι γύρω του συνεχίζουν να αδιαφορούν και η αχνή ελπίδα, κάποιος να τον βγάλει από την μοναξιά του, σβήνει με την συνεχής επανάληψη του στίχου ... I walk alone, I walk alone. 
Το 2006 ο Noel Gallagher των  Oasis είχε δηλώσει ότι, θα έπρεπε τουλάχιστον να είχαν την αξιοπρέπεια να περιμένουν να πεθάνει ο ίδιος, για να κλέψουν το τραγούδι, μιλώντας φυσικά για το "Wonderwall" και απευθυνόμενος στους Green Day. Το τραγούδι των Αμερικάνων, όντως έχει κάποιες "ευγενικές" ομοιότητες, σε κάποια ακόρντα του με αυτό των Βρετανών. Αναλύοντας πιο προσεκτικά το τραγούδι όμως, εύκολα διαπιστώνει κανείς πως είναι ένα έξυπνο κολάζ, στιχουργικά κυρίως από πολλά τραγούδια. Ο τίτλος του πρωτοεμφανήστηκε το 1934 σε ένα τραγούδι Al Dubin για την ταινία Moulin Rouge, γνωστό επίσης και σαν  "Gigolo And Gigolette,". Ίδιο τίτλο έχει και ο διάσημος πίνακας του Gottfried Helnwein που απεικονίζει την Marilyn Monroe, τον Humphrey Bogart,  τον James Dean και τον Elvis Presley παρέα σε ένα μπαρ.
Αλλά ανάμεσα στα τραγούδια που μπορείς να βρεις τους στίχους της δημιουργίας των Green Day είναι: των  Pinhead Gunpowder το "I Walk Alone", μπάντα στην οποία συμμετείχε ο Billie Joe Armstrong, των Whitesnake το "Here I Go Again", του  Elvis Costello το "Brilliant Mistake",των  Allman Brothers Band το "End of the Line", των Deadsy το"The Key to Gramercy Park" και  The Ataris το "Road Signs and Rock Songs". Η  Lita Ford στο Broken Dreams και οι Blondie στο  Island of Lost Souls δε γλύτωσαν τον σφετερισμό. 
Το βιντεοκλίπ, με πλήθος από διακρίσεις, όπως και το τραγούδι, σκηνοθετημένο από τον  Samuel Bayer. συνεχίζει εκεί που σταμάτησε αυτό του  "Holiday". Τα μέλη της μπάντας συνέρχονται από την κραιπάλη του προηγούμενου βίντεο και εγκαταλείπουν το αυτοκίνητό του, που δείχνει να μην μπορεί να ξανά ξεκινήσει. Όλοι πλέον περπατάνε,  με τα "αξιοθέατα" του Los Angeles, εικόνες των αστέγων να εναλλάσσονται με τις εικόνες της μπάντας να παίζει σε μια αποθήκη. Τα δύο βιντεοκλίπ γυρίστηκαν μαζί και το σήμα στο μπροστά καπό της Mercury Monterey, ένα χέρι που κρατά μια χειροβομβίδα σε σχήμα καρδιάς. 

Jacek Maniakowski

Green Day - Holiday

Η ειρωνεία, λένε, είναι το όπλο του αδυνάτου. Το rock n roll μπορεί να έχει παγκόσμια απήχηση, αλλά δε παίρνει και αποφάσεις, που αφορούν τα παγκόσμια δρώμενα. Μπορεί να υπενθυμίζει ιστορικά γεγονότα, να σχολιάζει τα κακώς κείμενα και μέσα από τα τραγούδια της διαμαρτυρίας μας χάρισε αξέχαστες δημιουργίες. Ωστόσο ελάχιστα τραγούδια, μόνο ένα ξέρω εγώ, το John Sinclair του John Lennon, που κατάφερε να ελευθερώσει τον ποιητή και μάνατζερ του πανκ συγκροτήματος των MC5, που μπορούν  να παρέμβουν σε κάποια δικαστική ή πολιτική απόφαση. Έτσι τα παραδείγματα που η ειρωνεία, είτε μέσω τίτλου είτε μέσω του λυρικού μέρους και ακόμα και των δύο. 
Το  American Idiot, το έβδομο άλμπουμ των Green Day του 2004, εκτός από ένα από τα αριστουργήματα της ροκ γενικά, είναι ουσιαστικά και ένα μανιφέστο στον Αμερικάνικο πλαστικό και υποκριτικό τρόπο ζωή. Το τραγούδι Holiday δεν ξεφεύγει από το γενικό πλαίσιο όλου του άλμπουμ. Η δημιουργία του Billie Joe Armstrong, σε συνεργασία και με την υπόλοιπη μπάντα είναι η φυσική συνέχεια του Jesus of Suburbia ( http://echooadventures.blogspot.gr/2013/04/green-day-jesus-of-suburbia.html ). Αλλά και πρελούδιο στο "Boulevard of Broken Dreams" , τραγούδι και αυτό του ίδιου άλμπουμ. 
Ο στίχος Hear the sound of the falling rain..., πρώτος του τραγουδιού, συνδέεται με προηγούμενο τραγούδι και πάντα με ήρωα το Ιησού των προαστίων. Έχει αμφιβολία για την φυγή του από τα προάστια, προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του ότι, είναι πια ελεύθερος. Παρ' όλο που συνεχίζει να είναι μόνος και δυσαρεστημένος με τον εαυτό του. Η κραυγή του για τα, νεκρά πια, πιστεύω του, κάνει αναφορά για τους χιλιάδες νεκρούς στο πόλεμο του Ιράκ. Νεκρούς, που μένουν ανώνυμοι για την πλειονότητα των Αμερικανών. Και με αυτήν την αφορμή θέτει και το ζήτημα της εκμετάλλευση του πολέμου, αλλά και την εμπλοκή σε αυτόν, των μεγάλων εταιρειών (υγειών, κατά κάποιους, επειδή κερδοφορούν). Που αργότερα "φροντίζουν" για την ανοικοδόμηση της πολεμόπληκτης χώρας.
Οι στίχοι "Can I get another 'Amen'?/ There's a flag wrapped around the score of men." αναφέρονται στην υποκρισία της Αμερικάνικης Χριστιανικής συντηρητικής μερίδας των πολιτικών, αλλά και οπαδών της. Αν και το τραγούδι έχει κατηγορηθεί για αντί - αμερικανισμό, ωστόσο ο Billie Joe Armstrong, απαντά πολύ εύστοχα πως είναι αντιπολεμικό και συμπληρώνει : αν το θέμα που θέλει να αποτυπώσει ένας ζωγράφος είναι άσχημο, τότε και ο πίνακας που θα κάνει θα είναι ακόμα χειρότερος. 
Το αυτοκίνητο που απεικονίζεται στο βιντεοκλίπ,  Mercury Monterey του 1968 ήταν και το ίδιο που τους μετέφερε στα MTV Video Music Awards του 2005. Σε αυτό τα μέλη παριστάνουν τυπικούς χαρακτήρες της California. Τελικά το αυτοκίνητο, μαζί με τα μέλη της μπάντας σταματάει, μέσα στους καπνούς, στη.... Boulevard of Broken Dreams. 

Jacek Maniakowski

Green Day

Τρία albums μέσα σε τέσσερις μήνες, από το Σεπτέμβρη ως το Δεκέμβρη του 2012! Αυτό κι αν είναι προσφορά στο φιλόμουσο κοινό!!! Η τελευταία αυτή τριλογία των Green Day, οι οποίοι συμπλήρωσαν αισίως τα έντεκα studio albums, ήρθε να συμπληρώσει το ύφος και τη δισκογραφία των Αμερικανών. Οι ίδιοι δηλώνουν "ασυγκράτητοι" καθώς κάθε κομμάτι χαρακτηρίζεται από τη δική του δυναμική και ενέργεια. Θέλοντας να μιμηθούν την επιτυχία των Van Halen με την αντίστοιχη τους τριλογία, φαίνεται να τα έχουν καταφέρει και πολύ καλά μάλιστα.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως...οι Billie Joe Armstrong - Vocals/Guitar, Mike Dirnt - Bass/Vocals και Tre' Cool - Drums είναι οι Καλιφορνέζοι Green Day και σχηματίστηκαν το 1987. Από το 2012 και μετά, επισήμως προστέθηκε στην τριάδα και ο Jason White με τις κιθάρες του, μετά από 13 χρόνια ως touring member.

Στο ξεκίνημά τους, ο ήχος τους ήταν καθαρός punk rock και συνεργάστηκαν με την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία Lookout! Records κυκλοφορώντας το πρώτο τους album 39/Smooth, τον Απρίλη του 1990 και το δεύτερο, το Kerplunk, τον Ιανουάριου του 1992. Αλλάζοντας δισκογραφική εταιρία ξεκινάει, αργά και σταδιακά, η αλλαγή στο ύφος της μπάντας, μετατρέποντας τους σε μια μηχανή παραγωγής πολλών χρημάτων καθώς οι πωλήσεις όλο και αυξάνονται, φτάνοντας στο 2004, με το American Idiot σε στυλ rock opera και τον ασύλληπτο αριθμό των 14 εκατομμυρίων αντιτύπων παγκοσμίως! Εύκολα, θα έλεγε λοιπόν κανείς, το συγκρότημα μας απέδειξε ότι γνωρίζει καλά τι χρειάζεται για να νικήσει τον πόλεμο των ερτζιανών και να στείλει ταυτόχρονα ένα ηχηρό μήνυμα κατά του George W. Bush.

Η επιτυχημένη πορεία συνεχίζεται με το όγδοο album, 21st Century Breakdown, που άγγιξε, σε πωλήσεις, τα τέσσερα εκατομμύρια αντίτυπα, καθόλου κακός αριθμός, αλλά σε καμία περίπτωση κοντά στο προηγούμενο. Μια ακόμα rock opera που απέσπασε θετικές κριτικές και για άλλη μια φορά γράφτηκαν "ύμνοι" για τα "φωτισμένα" αγόρια της Ανατολικής Ακτής.

Η τελευταία τους δουλειά, που παρουσιάστηκε σε μορφή τριλογίας όπως προαναφέραμε, ξεκινά με το ¡Uno! σε power pop στυλ, κάτι ανάμεσα σε AC/DC και Beatles, συνεχίζεται με το ¡Dos! πιο "βρώμικο" garage rock και ολοκληρώνεται με το ¡Tré! σε πιο epic/glam rock ήχους.

Και να ολοκληρώσουμε με κάποια... κουτσομπολιά! Σταυρωμένους να τους δει, νερό δε θα τους δώσει, ο Noel Gallagher, συνθέτης και κιθαρίστας των Oasis, τον οποίο δε θα τον χαρακτηρίζαμε και τον ευκολότερο άνθρωπο του πλανήτη... τη γκρίνια την έχει λίγο στο "είναι" του... και την εντύπωση ότι όλοι τον κατατρέχουν και θέλουν το κακό του, επίσης! Σύμφωνα με το περιοδικό Rolling Stone λοιπόν, ο Gallagher αισθάνεται πως οι Green Day "ξεπατίκωσαν" το Wonderwall του για να κάνουν το δικό τους Boulevard of Broken Dreams. Και δεν είναι μόνο αυτό, είναι και που είχε την ατυχία να ζει για να υποστεί αυτόν τον εξευτελισμό καθώς οι άθλιοι (δικός μας ο χαρακτηρισμός... λίγο ειρωνικά, προφανώς...) Green Day δεν είχαν καν το φιλότιμο να περιμένουν να αποδημήσει εις Κύριον, πριν τον καταληστέψουν. Συμπληρώνει δε, πως τουλάχιστον εκείνος πληρώνει τους ανθρώπους που κλέβει, από ευγένεια!!! Ανεπιβεβαίωτες φήμες υποστηρίζουν πως ολόκληρο το album American Idiot, που περιλαμβάνει το επίμαχο κομμάτι, συντέθηκε από έναν υπάλληλο σε μανάβικο του Όρεγκον το 1992, ενώ το Wonderwall κυκλοφόρησε το 1995... Φίλοι των Green Day αναρωτιούνται αν οι Oasis πλήρωσαν τον Johnny Cash ή το Ryan Adams για τα riffs του Wonderwall, αλλά ποιος να μπορεί να μας απαντήσει; 

Μαρία Αναστασοπούλου