Guns N' Roses - Paradise City

Η ζωή είναι γεμάτη αντιθέσεις και δίπολα, αλλά αυτά στην ουσία δημιουργούν την απαραίτητη ενέργεια για "κινηθούν" τα πράγματα ή να πάρουν τον "δρόμο" τους. Μέσα από αντιθέσεις γεννιέται η δημιουργία και είναι αυτή που ενώνει τα δύο άκρα. Η απουσία του Οδυσσέα από το σπίτι του, του γέννησε την λαχτάρα να γυρίσει και έτσι δημιουργήθηκε και ένα έπος. Το rock'n'roll είναι ένα μέρος της ζωής και αυτό είναι γεμάτο αντιθέσεις. Δεν είναι λίγοι οι μουσικοί, που γράψανε τα μεγαλύτερα τους τραγούδια μέσα σε μια κόλαση που ζούσαν, πριν γνωρίσουν και την δόξα. Αλλά αυτή η λαχτάρα για τον παράδεισο, όπως τον φαντάζεται ο καθένας, αποτέλεσε και την έμπνευσή τους. 
Ένα τραγούδι που εδραίωσε τους Guns N' Roses στην "παράδεισο" της rock'n'roll δόξας, γράφτηκε σε μια κολασμένη στιγμή για την μπάντα. Το Paradise City, είναι ένα από τα τραγούδια-σύμβολα της χρυσής εποχής της μπάντας. Το τραγούδι εμπεριέχεται στο ντεμπούτο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους το Appetite for Destruction, το οποίο θεωρώ από τα πιο σημαντικά άλμπουμ στην ιστορία της ροκ μουσικής. Την πατρότητά του ανήκει στους Axl Rose, Slash, Izzy Stradlin, Duff McKagan, Steven Adler, δηλαδή σε όλο το συγκρότημα. Αν και το βιντεοκλίπ τους απεικονίζει σε ένα στάδιο γεμάτο κόσμο και στο αποκορύφωμα της δόξας τους, το τραγούδι ξεκίνησε το ταξείδι σε μια ερημιά και μέσα σε απογοήτευση. 
Το τραγούδι γράφτηκε κατά την διάρκεια της πρώτης τουρνέ της μπάντας, .... τουρνέ κατά ευφημισμό μόνο. Σχεδίαζαν απλά να ξεκινήσουν μια περιοδεία στα κλαμπ της δυτικής Ακτής από το Los Angeles ως το Seattle πατρίδα του Duff McKagan. Φυσικά το πρώτο τους κυνήγι της δόξας, σταμάτησε στην έρημο της Καλιφόρνιας, όταν χάλασε το αυτοκίνητό τους. Τα μέλη του συγκροτήματος ζήσανε πραγματική κόλαση, μιας ο ρουχισμός τους αποτελούνταν από δερμάτινα παντελόνια και μπουφάν, με τα οποία ήθελαν να εντυπωσιάσουν στην σκηνή, στην οποία δεν έφτασαν ποτέ. Έπρεπε να περπατήσουν αρκετά χιλιόμετρα μέχρι την πρώτη κατοικημένη περιοχή. Και τότε τους γεννήθηκε λαχτάρα για την πόλη που μισούσαν ως τότε και καταλάβανε πως η πόλη των αγγέλων είναι το σπίτι τους.
Αλλά η "Hell Tour", όπως ονόμασαν την ανύπαρκτη περιοδεία τους, μιας ξεθεωμένοι και απογοητευμένοι τελικά έφτασαν στον πρώτο προορισμό τους, αλλά χωρίς τον εξοπλισμό τους και με "τρύπιες τσέπες". Πιθανόν και συγκαμένοι από τα δερμάτινα, αλλά αυτό είναι δική μου εικασία. Το τραγούδι γράφτηκε απ'όλη την μπάντα. Ο Slash ξεκίνησε να παίζει στην κιθάρα και σιγοτραγούδισε τον αρχικό στίχο "Take me down to the Paradise City" ο Axl συμπλήρωσε "Where the grass is green and the girls are pretty", ο στίχος οποίος αρχικά δεν άρεσε ιδιαίτερα στον κιθαρίστα. Καθώς ήταν έμπνευση από τις μεσο-δυτικές πολιτείες, απ' όπου καταγόταν ο τραγουδιστής. Η αρχική ιδέα για τον επόμενο στίχο ήταν Where the girls are fat and they've got big titties." και συμπλήρωνε ο τραγουδιστής "Take ... me ... home!"
Για την πατρότητα του τραγουδιού υπήρχε και μια διαφωνία με τους Hanoi Rocks, των οποίων ο κιθαρίστας Andy McCoy θεωρούσε πως είναι η αντιγραφή του "Lost in the City". Είναι όμως πραγματικότητα ότι ο Axl ήταν μεγάλος φαν τους και το στυλ επηρέασε πολύ την εκκολαπτόμενη τότε μπάντα. Το βιντεοκλίπ γυρίστηκε από τον Nigel Dick, στο Giants Stadium του New Jersey, όπου παίζανε μαζί με τους Aerosmith. Το Concorde που εμφανίζεται κάπου στο μέσον, είναι αυτό που θα τους πήγαινε στο Monsters of Rock που γινόταν στο Donington Park της Αγγλίας.

Jacek Maniakowski

Guns N' Roses - One In A Million

Οι καθημερινοί συμβιβασμοί ενός κατοίκου της πόλης μπορεί να τον οδηγήσουν στην αναζήτηση μιας άλλης, μακριά από τις υποχωρήσεις που είτε του επιβάλλονται είτε τις αποδέχεται σχεδόν με τη θέλησή του. Δεν είναι σπάνιο μια νέα αρχή να συνδυάζεται με γεωγραφική μετακίνηση, πίσω από την οποία κρύβεται η επιθυμία να αποτινάξει κανείς το καταπιεστικό ή δυσάρεστο παρελθόν του. Συχνά, αυτή η φυγή συνοδεύεται από γενικεύσεις και αδικίες προς ανθρώπους και καταστάσεις. Η πρώτη επαφή με έναν νέο τόπο, αυτή η “πρώτη ματιά”, τον εξιδανικεύει, χρίζοντάς τον μοναδικό ανάμεσα σε εκατομμύρια πόλεις.

Η δύσκολη εφηβεία του Axl Rose, γεννημένου στο Lafayette της Indiana, και η μετακόμισή του στο Los Angeles, γέννησαν απωθημένα που αργότερα βρήκαν διέξοδο στη μουσική. Η ξαφνική δόξα μετά την επιτυχία του Appetite for Destruction μάλλον τον ώθησε να εξωτερικεύσει τους φόβους του στο δεύτερο άλμπουμ των Guns N’ Roses, G N’ R Lies (1988). Το άλμπουμ περιλαμβάνει τέσσερα ακουστικά κομμάτια, ένα εκ των οποίων είναι το "One in a Million", ένα τραγούδι που προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις λόγω των στίχων του.

Η έμπνευση για το τραγούδι προήλθε από τις πρώτες εντυπώσεις του Rose στο σταθμό λεωφορείων Greyhound, όταν έφτασε στο Λος Άντζελες. Η παιδική του ηλικία ήταν σημαδεμένη από κακοποίηση — πρώτα από τον βιολογικό του πατέρα, μετά από τον πατριό του, και από την αυστηρά θρησκευόμενη μητέρα του, μέλος της Πεντηκοστιανής Εκκλησίας. Στα 16 του εγκατέλειψε την πόλη του, και οι πρώτες του εμπειρίες στην “πόλη των αγγέλων” έγιναν τραγούδι.

Το “One in a Million” ήταν από τα πρώτα κομμάτια που συνέθεσε μόνος του, χρησιμοποιώντας τις δύο κάτω χορδές της κιθάρας του — καθώς δεν ήξερε ακόμα να την χειρίζεται σωστά. Η μουσική είναι απλή, σχεδόν ωμή, με folk rock αισθητική και ακουστική κιθάρα, ενώ η φωνή του Rose είναι γυμνή, σχεδόν εξομολογητική.

Το λυρικό μέρος περιλαμβάνει στίχους όπως “Immigrants and faggots / They don’t mean nothing to me”, που προκάλεσαν κατηγορίες για ρατσισμό, ομοφοβία και ξενοφοβία. Το συγκρότημα αποκλείστηκε από φιλανθρωπική συναυλία για το AIDS, ενώ ο Rose απολογήθηκε αργότερα, λέγοντας πως οι στίχοι περιγράφουν προσωπικές εμπειρίες εξαπάτησης και επιθετικότητας. Ο Slash δήλωσε πως ο Axl δεν είναι ρατσιστής, αλλά εξέφρασε τις εμπειρίες του με γενικευτικό και λανθασμένο τρόπο. Κατά την ηχογράφηση υπήρξε έντονη διαφωνία μεταξύ τους για το περιεχόμενο των στίχων.

Ο Rose προσπάθησε να αμβλύνει την εικόνα του, δηλώνοντας ως είδωλά του αμφιφυλόφιλους και ομοφυλόφιλους καλλιτέχνες. Παρ’ όλα αυτά, το 1989, σε συναυλία με τους Living Colour, φέρεται να έπαιξε το “One in a Million” εκτός σετ, προκαλώντας τους αφροαμερικανούς μουσικούς της support μπάντας — σύμφωνα με τον Vernon Reid, κιθαρίστα των Living Colour.

Το τραγούδι δεν συμπεριλήφθηκε σε μεταγενέστερες συλλογές του συγκροτήματος, όπως το Greatest Hits, και δεν έχει παιχτεί ζωντανά από το 1991. Παρά την αμφιλεγόμενη φύση του, παραμένει ένα ντοκουμέντο της εσωτερικής σύγκρουσης του δημιουργού του — μια κραυγή απόγνωσης, φόβου και αμηχανίας, ντυμένη με την ωμότητα της πρώτης επαφής με τον κόσμο.

Jacek Henryk Maniakowski

Guns N' Roses - Rocket Queen

Ένας μουσικός αντιλαμβάνομαι τον κόσμο λίγο διαφορετικά και πάντα μπορεί να του μεταφράσει εύκολα σε νότες καθώς και σε στίχους. Τον κυνισμό της καθημερινότητας μπορεί να το μετατρέψει σε μία λυρική αλλά και ωραιοποιημένη πραγματικότητα. Ουσιαστικά δεν την παραποιεί, αλλά τη στολίζει με τέτοιο τρόπο ώστε μπορεί κάθε ακροατής να την αντέξει και παράλληλα να την κατανοήσει. Κάτι σαν παιδικό φάρμακο που προσπαθεί να καλύψει την πίκρα το του, αλλά χωρίς να χάσετε τις ιδιότητες του να θεραπεύει. Φυσικά κάποια φάρμακα δημιουργούν παρενέργειες, όχι σε όλους, αλλά σε κάποιους συγκεκριμένα και αυτές δεν είναι και τόσο ευχάριστες. Ειδικά, όταν σε κάποιο τραγούδι οι στίχοι αλλά και τα δρώμενα, αλλά ακόμα και οι ήχοι έχουν άμεση σχέση μ’ αυτόν. Και παρόλο που είναι καλό να υπάρχει η επιδίωξη ακόμα καλύτερου σε μία μουσική σύνθεση, η διακριτικότητα ανάμεσα στα μέλη της μπάντας είναι απαραίτητη. Φυσικά είμαι άγνωστο, αν θα λειτουργούσε τόσο ελκυστικά μία σύνθεση.

Η φράση "από την ζωή βγαλμένα" ταιριάζει απόλυτα σε κάποια τραγούδια, ακόμα και σε άλμπουμ ολόκληρα. Το Appetite for Destruction των Guns N' Roses, είναι ένα τέτοιο άλμπουμ. Όλα τα τραγούδια του έχουν να διηγηθούν από μια ιστορία, που συνήθως είναι ένα μέρος του τρίπτυχου sex, drugs and rock'n'roll. Το "Rocket Queen", που κλείνει το άλμπουμ είναι, ανήκει σε ιστορίες που καλύπτουν το πρώτο μέρος αυτού του τρίπτυχου.

Η δημιουργία των Axl Rose, Slash και Duff McKagan, αν και όλα τα μέλη αναγράφονται σαν δημιουργοί, έχει πολλές πικάντικες λεπτομέρειες πίσω από την σύνθεση της. Η δισκογραφική Geffen διατήρησε τα κοινά credits για να ενισχύσει την εικόνα της «ενιαίας μπάντας». Η έμπνευση για το τραγούδι στάθηκε η φίλη του τραγουδιστή της μπάντας, η Barbi Von Greif, η οποία ήθελε να φτιάξει ένα συγκρότημα με το όνομα 'Rocket Queen'. Η έμπνευση από την Barbi Von Greif επιβεβαιώνεται από συνεντεύξεις του Axl και του Duff. Η ιδέα του ονόματος προήλθε από την επιθυμία της να σχηματίσει μπάντα, αλλά το project δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Το τραγούδι λυρικά, αλλά και μουσικά, χωρίζεται σε δύο μέρη. Το δεύτερο μέρος του τραγουδιού είναι ένα μήνυμα φιλίας προς αυτήν. Ουσιαστικά, όπως ομολογεί ο Axl, απολογείται για μια συνήθεια πού είχε να βιντεοσκοπεί ανθρώπους που έκαναν σεξ, κάτι που σήμερα θα το οδηγούσε στα δικαστήρια.

Το κομμάτι διαρκεί 6:43, ασυνήθιστα μεγάλο για την εποχή. Η διαίρεση σε δύο μέρη δεν είναι τυχαία: το πρώτο (0:00–3:45) χτίζεται γύρω από syncopated bass riff, funk-rock groove και επιθετικά φωνητικά, ενώ το δεύτερο (3:45–τέλος) αλλάζει κλίμακα, ρυθμό και διάθεση, με πιάνο, καθαρές κιθάρες και εξομολογητικούς στίχους. το σόλο του Slash λειτουργεί ως ένας συναισθηματικός άξονας, ξεκινώντας με bluesy bends, κλιμακούμενο σε harmonic minor runs και καταλήγοντας σε feedback που προετοιμάζει την αλλαγή διάθεσης. Το βασικό riff είναι του Duff McKagan και το δημιούργησε όταν ήταν σε μια βραχύβια μπάντα τους  Road Crew, μαζί με τον Slash και Steven Adler. Ο ίδιο ο McKagan, παραδέχτηκε  ότι, η επιρροή ήταν οι funk Cameo. Αλλά το μουσικό μέρος συνοδεύεται με κάποιους πραγματικούς ήχους...... γυναικείας απόλαυσης.

Η ηχογράφηση έγινε στα Rumbo Recorders (Canoga Park, CA) το 1986, με παραγωγό τον Mike Clink και μηχανικούς τους Steve Thompson και Michael Barbiero. Η μπάντα επέλεξε σκόπιμα live-in-studio προσέγγιση, με ελάχιστα overdubs, για να διατηρηθεί η ωμή, «από τη ζωή βγαλμένη» ενέργεια. Η τελειομανία του τραγουδιστή τους, πρόσφερε και μια πικάντικη ιστορία. Για να πετύχει πιο ρεαλιστικό αποτέλεσμα, ο Axl Rose, έφερνε διάφορες κοπέλες στο στούντιο προσπαθώντας να τις ικανοποιήσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε να «εκφραστούν» κάπως πιο ηχηρά. Τύχαινε να φέρνει δυο ή και τρεις γυναίκες ταυτόχρονα και να τις ηχογραφεί μαζί με τον ηχολήπτη  Steve Thompson. Αλλά η κραυγή που κέρδισε την «συμμετοχή» στο τραγούδι ανήκει στην Adriana Smith. Εκείνη την εποχή ήταν σε σχέση με ντράμερ τους, τον  Steven Adler. Για να το εκδικηθεί για μια απιστία του πήγε και με τον τραγουδιστή. Οι ήχοι γυναικείας απόλαυσης τοποθετήθηκαν στο μίξ με χαμηλή ένταση και stereo panning, ώστε να ακούγονται ως ατμοσφαιρικό στοιχείο και όχι ως κεντρικό εφέ.

Τα πράγματα θα μπορούσαν να μείνουν στην αφάνεια, αν ο ντράμερ δεν άκουγε τις ταινίες, χωρίς το μοντάζ, όπου φέρεται ο τραγουδιστής να φωνάζει "δώσε Adriana, μην υποκρίνεσαι!!! προσπάθησε λίγο ακόμα!. Η ιστορία με την Adriana Smith είναι τεκμηριωμένη σε βιογραφίες και συνεντεύξεις του τεχνικού προσωπικού. Η ηχογράφηση έγινε σε ξεχωριστό session, με τον Axl να την καθοδηγεί για να ακούγεται «φυσική». Οι φράσεις «Give it to me, Adriana, don't fake it! Try a little harder!» ακούγονται στις unedited studio tapes που κυκλοφόρησαν αργότερα σε bootlegs. Ο Steve Thompson έχει περιγράψει τη διαδικασία ως «πειραματική αλλά ηθικά αμφιλεγόμενη», με τον Axl να επιδιώκει αυθεντικότητα πάνω από την τεχνική τελειότητα. Αυτές οι φράσεις έκανα έξω φρενών τον πρώην φίλο της. Ο Steven Adler επιβεβαίωσε σε συνεντεύξεις (π.χ. Classic Rock, 2010 / autobiography My Appetite for Destruction, 2010) ότι η ανακάλυψη των tapes τον πλήγωσε βαθιά. Η εξάρτησή του από ναρκωτικά και αλκοόλ είχε ήδη ξεκινήσει πριν το στούντιο, αλλά το περιστατικό επιδείνωσε την εμπιστοσύνη μέσα στο συγκρότημα και συχνά αναφέρεται ως ένα από τα σημεία καμπής που οδήγησαν στην απόλυσή του το 1990.

Το «Rocket Queen» δεν κυκλοφόρησε ποτέ ως single, αλλά παραμένει fan favorite και σταθερό στοιχείο των early live setlists (1987–1991). Σε συναυλίες, το δεύτερο μέρος συχνά επεκτεινόταν με αυτοσχεδιασμούς και spoken word αποσπάσματα, ενισχύοντας την αίσθηση της «ζωντανής εξομολόγησης».

Η ιδιαίτερη αυτή σύνδεση δεν έμεινε αδιάφορους στους μουσικολόγους και η δομή του αναλύεται σε κείμενα rock ιστορίας ως παράδειγμα «δύο-πράξεων rock σύνθεσης», όπου η αντίθεση μεταξύ επιθετικότητας και της ευαίσθητης πλευράς ενός ανθρώπου αντικατοπτρίζει την προσωπική και καλλιτεχνική διπλή φύση της μπάντας. Η χρήση πραγματικών στούντιο ήχων θεωρείται πρόδρομος των μετέπειτα πειραματικών προσεγγίσεων στην alternative και industrial rock.

Για την 30η επέτειο του Appetite for Destruction (2018), η Geffen κυκλοφόρησε remastered edition με bonus tracks, αλλά οι unedited studio tapes παραμένουν ανεπίσημες, διατηρώντας το μυστήριο και τη διαμάχη γύρω από την ηχογράφηση.

Jacek Henryk Maniakowski

Guns N' Roses - Mr. Brownstone

Πίσω από κάθε σύνθεση, κρύβεται κάποια Μούσα, καμιά φορά λέγεται και έμπνευση.  Η έμπνευση αυτή μπορεί να έχει πολλές μορφές και να κρύβεται σε άσχετα ή σχετικά καθημερινά πράγματα. Επειδή, δυστυχώς, η καθημερινότητα του rock'n'roll σχετίζεται πολλές φορές με ναρκωτικά, έτσι και αυτά αποτελούν ουκ ολίγες φορές πηγή έμπνευσης. Ένα από αυτά τα τραγούδια είναι και το Mr. Brownstone των  Guns N' Roses. 
Σχεδόν όλα τα τραγούδια του καταπληκτικού Appetite for Destruction, έχουν κάποια ιστορία πίσω από την δημιουργία τους, μια κάποια επίσκεψη της Μούσας. Ακόμα αν αυτή έχει την μορφή κάποια απαγορευμένης ουσίας. Το τραγούδι ξεκίνησαν το γράφουν οι  Slash και  Izzy Stradlin, όταν βρισκόταν στο σπίτι της φίλης του δεύτερου, της  Desi.  Όλα ξεκίνησαν, όταν άρχισε συζήτηση για τα "τζάνκια"  και την πόσο ενοχλητική είναι η παρουσία τους. Τότε άρχισαν να αυτοσχεδιάζουν πάνω στην μουσική και τους στίχους. Η λέξη Brownstone, εξαιτίας του χρώματος τη ηρωίνης, στην αργκό σημαίνει αυτό ακριβώς. Το Mr.  Brownstone, χαρακτηρίζει τον ντίλερ. 
Η σχέση της "ερωμένης" των ροκ σταρ είναι γνωστή και με αυτήν την μπάντα. Ο Axl Rose αναφέρεις ότι πριν εμφανιστούν στην σκηνή, έκανα χρήση και το δίωρο καθυστέρησης ήταν ένα συνηθισμένο φαινόμενο γι αυτούς. Οι στίχοι :"I used to do a little, but a little wouldn't do, so the little got more and more. I just keep trying to get a little better, said a little better than before", μάλλον δείχνουν προσωπική εμπειρία των μελών. Σε μια εμφάνιση τους το 1989 ο Axl δήλωσε μπροστά στο κοινό τους, ότι αν τα μέλη της μπάντας δεν σταματήσουν να παίρνουν αυτά τα σ.....τα,  θα είναι το τελευταίο σόου για το συγκρότημα. "έχω βαρεθεί να τους βλέπω  να χορεύουν με τον γα...... ενο Mr.  Brownstone" .  Οι ο Slash, ο Izzy Stradlin και ο Steve Adler, αποφάσισαν να καθαρίσουν, με τον ντράμερ να μην κρατά την υπόσχεσή του, με αποτέλεσμα να πάρει πόδι από το συγκρότημα. 

Jacek Maniakowski

Guns N' Roses - Sweet Child O' Mine

Το 1988 είναι μια συνέχεια της προηγούμενης χρονιάς, με την ροκ μουσική να συνεχίζει να παίρνει τα σκήπτρα από την ηλεκτρονική, που κυριάρχησε στα '80. Τα νέα γκρουπ εμφανίζονται σαν μανιτάρια μετά από βροχή και παλιοί ξαναβγαίνουν σε περιοδείες, γνωρίζοντας στους οπαδούς τους τα νέα γκρουπ που παίρνουν μαζί τους να ανοίγουν τις ζωντανές εμφανίσεις τους. Ένα από τα "θαύματα" εκείνης της εποχής ήταν και οι Guns N' Roses.

Μας συστήθηκαν με το "Welcome to the Jungle", από το ντεμπούτο τους, το Appetite for Destruction. Το δεύτερο σινγκλ  άφησε άφωνους σχεδόν όλους τους οπαδούς του σκληρού ήχου. Το "Sweet Child O' Mine" πάτησε χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία την κορυφή του Billboard Hot 100. Μία σύνθεση όλης της μπάντας, που σαν μελωδία απλά αποφάσισε να ενσαρκωθεί μέσα από αυτήν την νέα μπάντα και τον φρέσκο ήχο της.

Ουσιαστικά το τραγούδι τους βρήκε και δημιουργήθηκε με πολύ απλό τρόπο, αν και το σόλο του Slash θεωρείται πλέον από τα κορυφαία της ροκ μουσικής. Ο ίδιος ξεκίνησε και την σύνθεση του κομματιού, απλά τζαμάροντας, περισσότερο για πλάκα. Και ενώ το "κιθαριστικό" αστείο συνεχιζόταν  ξεκίνησε να παίζει μαζί του και ο ντράμερ Steven Adler. Ακούγοντας όλα αυτά, ο Izzy Stradlin, έτερος κιθαρίστας της μπάντας ζήτησε να ξαναπαίξει την μελωδία, συνδεόμενος από την ρυθμική κιθάρα πλέον. Ο Axl Rose, αρνήθηκε να έρθει μαζί τους εκείνη την ώρα γιατί έγραφε στίχους, που αργότερα θα έντυναν λυρικά το τραγούδι. Οι στίχοι αναφέρονται στην τότε φίλη του Erin Everly. Λίγα λεπτά αργότερα, αφού προστέθηκε και Duff McKagan με το μπάσο του, το νέο κομμάτι ήταν γεγονός. Ο Axl, λόγω βαριάς καψούρας, μάλλον, έγραψε έπος μάλλον, αλλά με παρότρυνση του παραγωγού Mike Clink, κάποιοι στίχοι κόπηκαν .

Όλα συνέβησαν σε λίγα λεπτά και αυτός ήταν και ο λόγος, που ο Slash το περιφρονούσε, αν και ήταν η μεγαλύτερη τους επιτυχία και το τραγούδι ήτα αυτό που άνοιξε της πόρτες για την παγκόσμια τους αναγνώριση. 

Jacek Maniakowski