Rock - e - pedia : Math rock

 

Τα πάντα είναι μαθηματικά, όλη η ζωή καθορίζεται από μαθηματικές σχέσεις και εξισώσεις.

Math rock

Πως ακούγεται: σαν να μπλέχτηκε ένας μουσικόφιλος μπάμπουρας (βόμβος ή βομβίνος πιο επιστημονικά) ανάμεσα σε χορδές μιας 37-χορδης χειροποίητης ηλεκτρικής κιθάρας, τις οποίες πέρασε για άβακα και προσπαθούσε να κάνει μαθηματικές πράξεις. Στην πραγματικότητα είναι σαν progressive rock με ακόμα πιο περίεργα μουσικά μέτρα όπως 7/8, 11/8, 13/8.

Γιατί να το ακούσουμε: υποθέτω πως θα μπορούσε να είναι ένας καλός τρόπος για να επικοινωνήσουμε με εξωγήινους πολιτισμούς. Στην ουσία η πολυπλοκότητα του είδους δε μπορεί να κατανοηθεί με ένα άκουσμα, έτσι κάθε φορά που ακούς μια σύνθεση ανακαλύπτεις νέα μουσικά στοιχεία. Και γιατί η μουσική δεν είναι παρά μαθηματικά με ήχους. Γιατί ο ντράμερ είναι η μούρη/σταρ της μπάντας.

Γιατί όχι: γιατί μπορεί να θλάση τα μισά σου εγκεφαλικά κύτταρα, αν δεν έχεις εξασκηθεί στον ήχο αυτόν.

Που; Η.Π.Α. και Ιαπωνία

Πότε; Τέλη δεκαετίας του ‘80

Ποιοι; Οι ρίζες μπορούν φτάσουν πολύ βαθιά στον χρόνο ακόμα στον Igor Stravinsky ή Dave Brubeck. Σίγουρα όλοι οι μουσικοί του είδους επηρεαστήκαν από μπάντες όπως οι  King Crimson, Yes και Rush. Αλλά σαν βασικό σημείο αναφοράς του είδους είναι ο Steve Albini  και το πρώτο του συγκρότημα οι Big Black. Οι παγκοσμίως άγνωστοι Wider, οι Slint, Fugazi, και Naked Raygun είναι από τους πρωτοπόρους του είδους.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Drive Like Jehu, Don Caballero, Chavez, Battles, Chavez, Polvo, Owls, Tera Melos, Hella, The Blood Brothers, Plot to Blow Up the Eiffel Tower, June of 44, Rodan.

Μέρες δόξας:  Μέσα δεκαετίας του ’90 κυρίως χάρη σε μια σχετική επιτυχία κάποιων συγκροτημάτων του είδους.

Κόκκινη κάρτα: Καταντάει μουσικός αυνανισμός, κάτι σαν την τέχνη μόνο για την τέχνη.

Με τι μπερδεύεται; Με Indie rock, post-hardcore, progressive rock, minimal

Τι λες στον άσχετο; σκέψου κάτι εξισώσεις στο σχολείο που δεν καταλάβαινε γρι, ε αυτό σε μουσική.

Jacek Henryk Maniakowski

King Crimson - Epitaph

Το rock'n'roll δεν είναι κάποιο είδος μουσικής απλά και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι έχει μια οργανική ανάπτυξη.  Όπως ένα δέντρο με τις διακλαδομένες ρίζες, που καταλήγουν σε έναν κορμό και αυτός με την σειρά του εξελίσσεται σε πολλά κλαδιά και παρακλάδια. Και αυτά με την σειρά τους, δίνουν τους καρπούς τους, πέρα από την μουσική, που είναι βασικό ζητούμενο και ο κορμός. Τα "φρούτα" αυτά είναι αρκετά και διαφορετικά μεταξύ τους, από συναίσθημα που δημιουργεί μια κάποια ερωτική ιστορία, ως σοβαρές πληροφορίες για γεγονότα του παρελθόντος, αλλά και τροφή για σκέψη με φιλοσοφικούς προβληματισμούς.
Από τα απλά ακόρντα στα πρώτα του βήματα, άρχισε να γίνεται πιο πολύπλοκη, σε αναζήτηση νέων μουσικών εμπειριών. Η αρχή έγινε με το Psychedelic rock, που αργότερα  εξελίσσεται σε Progressive rock. Το λυρικό μέρος άρχισε να καταπιάνεται με θέματα που ξεφεύγουν από το πλαίσιο της προσωπική εμπειρίας του δημιουργού. Από τα πρώτα συγκροτήματα ήταν και οι  King Crimson και το ντεμπούτο άλμπουμ τους  In the Court of the Crimson King του του 1969, έδωσε και το πιο γνωστό τους δημιούργημα, το Epitaph. Η δημιουργία των Robert Fripp, Ian McDonald, Greg Lake και Michael Giles, στο λυρικό της μέρος είναι μια φιλοσοφική ελεγεία για την δυστοπία. Είναι η περιγραφή ενός φανταστικού κόσμου  απόλυτης δυστυχίας. 
Στην τέχνη το έχουμε συναντήσει κυρίως στην λογοτεχνία με τα «Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ» του Τζόναθαν Σουίφτ (1726), ο «Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος» του Άλντους Χάξλεϋ, το «1984» του Τζορτζ Όργουελ (1949). Στο κινηματογράφο τέτοιους κόσμους είδαμε στο Blade Runner καθώς και την τριλογία Μάτριξ. Το τραγούδι αναφέρεται στο επιτάφιο, το μήνυμα που γράφεται στην ταφόπλακα. Απλά η αναφορά είναι στην ανθρωπότητα  κι όχι σε έναν άνθρωπο. Η βασική αιτία είναι η σύγχυση και το "confusion."  ακούγεται σαν μια σπαρακτική κραυγή, που μένει στον ακροατή. Ο μπασίστα Greg Lake, που έπαιξε μαζί τους μόνο στο πρώτο  άλμπουμ, αναφέρει ότι η μπάντα είχε μια αξιοθαύμαστη ικανότητα να προβλέπει μελλοντικές καταστάσεις. Τα τραγούδια τους είναι πιο επίκαιρα τώρα, παρά την εποχή που γράφτηκαν. Και δυστυχώς ισχύει. 
Όμως, τα προφητικά οράματα του Peter Sinfield, που είναι υπεύθυνος για το λυρικό μέρος ήταν αποτέλεσμα και ενός "ταξειδιού" στα οράματα που προσέφερε το  LSD, ναρκωτικό πολύ δημοφιλές εκείνη την εποχή, στους μουσικούς κύκλους. Οι τακτικές επισκέψεις σε κάποιο γκουρού έδωσαν ακόμα περισσότερες πηγές έμπνευσης για τους στίχους του. Στην ουσία, οι στίχοι δεν έχουν ερμηνευτεί πλήρως. Η βαριά χρήση του μέλοτρον, είναι η πιο κατάλληλη συνοδός στους πεσιμιστικούς στίχους. 

 Jacek Maniakowski