Rock - e - pedia : Gothic metal

 

Ίσως αυτό που έχει υμνηθεί περισσότερο από τον έρωτα είναι ο θάνατος

Gothic metal (ή goth metal)

 

Πως ακούγεται: σκοτεινό και μελωδικό, σκληρό και ρομαντικό μαζί, βαρύ και ατμοσφαιρικό. Πολλές φορές φτάνει στα όρια του extreme ή death metal, αλλά πάντα με μελωδικές νότες να λάμπουν, όπως τα άστρα σε νυχτερινό ουρανό. Ότι πιο ρομαντικό διαθέτει η metal μουσική, χωρίς να υποπέσει σε γλυκανάλατες μπαλάντες.

Γιατί να το ακούσουμε: για όλους τους παραπάνω λόγους γιατί είναι σκοτεινά όμορφος. Για την ποιότητα των συνθέσεων και γιατί στην metal μουσική ταιριάζει το μαύρο.

Γιατί όχι: γιατί δεν είσαι 17-χρονη μεταλλού με κατάθλιψη και δεν θες να πέσεις σε αυτήν ακούγοντας μουσική.

Που; Κεντρική Ευρώπη, Κάτω Χώρες, Σκανδιναβία, Ηνωμένο Βασίλειο και Η.Π.Α., γενικά όπου έχει πολλή συννεφιά. Αλλά κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο ξεκίνησε

Πότε; Αρχές δεκαετίας του ‘90

Ποιοι; Όταν οι  Paradise Lost έβγαλαν το δεύτερο τους άλμπουμ Gothic, γεννήθηκε και το είδος. Επίσης άλλοι πρωτοπόροι του είδους είναι οι My Dying Bride και Anathema, από την Αγγλία, οι  Type O Negative από Η.Π.Α., Tiamat και Katatonia από την Σουηδία, The Gathering από την  Ολλανδία και οι Νορβηγοί Theatre of Tragedy.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Moonspell, Theatres des Vampires, Tristania, Entwine, HIM, Lullacry, Poisonblack, Evanescence, Artrosis, Ava Inferi, Draconian, Sirenia, Trail of Tears, Charon, For My Pain, Lullacry, Sentenced και To/Die/For

Μέρες δόξας:  Δεκαετία του ’90, αλλά και αρχές του αιώνα πολλές μπάντες μπήκα στα charts. Μπορεί να μην έχει την ίδια επιτυχία με τις προηγούμενες δεκαετίες, αλλά πάντα είναι σταθερά ψηλά και ένα από τα πιο δημοφιλή είδη της metal.

Κόκκινη κάρτα: Υπερβολικά «στιλάτο», γενικά πουλάει πολύ στιλ, το οποίο όμως συνοδεύεται από πολύ καλές συνθέσεις.

Με τι μπερδεύεται; Με post-metal, death metal, symphonic metal, doom metal και death doom κάποιες φορές με alternative metal

Τι λες στον άσχετο; κάτι σαν την Μποφίλου/Adele, αλλά σε metal. Βασικά όπου βλέπεις πολλές γυναίκες σε metal συναυλία κατά πάσα πιθανότητα θα παίζουν Gothic metal

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia: Death-doom

 

Μερικές φορές οι άνθρωποι ζουν μέχρι να πεθάνουν και κάποιες άλλες ζουν πεθαίνοντας

Death-doom

 

Πως ακούγεται: σαν μουσική κηδείας ενός death metal μουσικού. Βασικά είναι μια μίξη death metal με doom metal, αργό και μελωδικό, αλλά με growling vocals και με όχι πολύ αισιόδοξους στίχους, βασικά καθόλου αισιόδοξους στίχους. Κρατώντας κάποια χαρακτηριστικά της death, όπως δικάσιδο (διπλή μπότα) σε πολύ πιο αργό ρυθμό και πολύ μουσικό βάθος στα όρια της progressive και προσθήκη πλήκτρων και άλλως έγχορδων όπως τσέλο.

Γιατί να το ακούσουμε: για το βάθος και την υψηλή ποιότητα συνθέσεων και την μελωδία

Γιατί όχι: δεεεεεν θέεεεεεελω να πεθάαααανω, σνιφ. Και γιατί θες γκάζια και περισσότερη αισιοδοξία στους στίχους.

Που; Σε όλον τον κόσμο και σκόρπια. Κατά βάση στην Σκανδιναβία και Η.Π.Α.

Πότε; Τέλη δεκαετίας του ‘80

Ποιοι; Οι Αμερικανοί Dream Death θεωρούνται πρωτοπόροι αυτής μίξης, πολύ πριν θεμελιωθεί το είδος. Αλλά ακόμα οι Autopsy, Winter, Paradise Lost, My Dying Bride και Anathema θεωρούνται πρωτοπόροι του είδους κυρίως στις πρώτες τους δουλειές.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Visceral Evisceration, Celestial Season, Saturnus, Acid Witch, Asphyx, Demenzia, Evoken, Disembowelment, Incantation, Necare και Novembers Doom

Μέρες δόξας:  αρχές δεκαετίας του ’90 και ξανά μετά το 2000, αλλά έχει γενικά σταθερό κοινό με αυξητικές τάσεις.

Κόκκινη κάρτα: έλλειψη ταυτότητας και οι μπάντες αν και πάρα πολύ αξιόλογες, αλλάζουν στυλ, θεωρώντας το μη εμπορικό και κάποιες φορές επανέρχονται σε αυτό.

Με τι μπερδεύεται; με Death metal, doom metal, funeral doom, Gothic metal

Τι λες στον άσχετο; σκέψου τον θάνατο να έχει πιεί το πιο δυνατό χόρτο να έρχεται κοντά σου φορώντας ακουστικά και να ακούει Bob Marley και τελικά να μην φτάνει ποτέ… εε αυτό σε μουσική

Jacek Henryk Maniakowski

 

Paradise Lost

Συγκρότημα που θα έπρεπε να είναι πέραν πάσας σύγκρισης, αν μη τι άλλο γιατί κατάφερε, για πρώτη φορά, να συνδυάσει το metal με το gothic!

Μέχρι και το 1990 λοιπόν αυτά τα δύο είδη μουσικής ήταν τελείως άσχετα μεταξύ τους και έρχεται το album "Gothic" να ανατρέψει τα πάντα. Τα doom/death metal χαρακτηριστικά της μπάντας από το Halifax ενσωματώνουν με τον καλύτερο τρόπο μελωδικά gothic στοιχεία. Σταδιακά αλλάζει και τον τρόπο που τραγουδά ο Nick Holmes... από κραυγές βγαλμένες θαρρείς από τα Τάρταρα γίνεται πιο καθαρή η φωνή.

Εκεί βέβαια είναι που αρχίζει το μπέρδεμα και μπλέκονται με ηλεκτρονικούς ήχους, βγάζοντας τέσσερις δίσκους που δίχασαν το κοινό. Λίγο τους αποδιοργάνωσε η ΕΜΙ με την οποία υπέγραψαν συμβόλαιο, λίγο οι Depeche Mode με τους synthy ήχους που για ανεξήγητο λόγο αποφάσισαν να τους έχουν ως πρότυπο, δεν άργησαν να πέσουν σε... ηλεκτρονικές παγίδες.

Ένα εξώφυλλο στάθηκε η αφορμή να επιστρέψουν σ' αυτό που ξέρανε να κάνουν καλύτερα από οτιδήποτε άλλο. Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του "Draconian Times", βρισκόμαστε ήδη στο 1995, ο Greg Mackintosh  - ο ένας από τους δύο κιθαρίστες -  διαβάζει στο περιοδικό που τους απεικόνιζε: "Paradise Lost - The Kings of Hair Metal". Το σοκ ήταν δυνατό και σκληρό... Αυτό που διάβασε δεν είχε απολύτως καμία σχέση με αυτό που είχαν στο μυαλό τους. Η απόφαση πάρθηκε ακαριαία ως προς την αλλαγή στο στυλ σε όλα τα επίπεδα... ευτυχώς!

23 Απριλίου του 2012 κυκλοφόρησε η τελευταία τους δουλειά, το "Tragic Idol", για την οποία ο Holmes δήλωσε πως αφορά στην ομορφιά και την αθωότητα της νιότης, καθώς η πλεονάζουσα δουλοπρεπής κολακεία - απόρροια της ενηλικίωσης - τρώει τον άνθρωπο από μέσα, κάνοντάς τον άσχημο, κάνοντάς τον να μη μπορεί να αναλογιστεί τη μηδαμινότητα του σε σχέση με τη "Μεγάλη Σκηνή" του Σύμπαντος... κάνοντάς τον να χάνει την ουσία και την ισορροπία...

Ο δίσκος αυτός έχει κλασσικό (πλέον) doom/metal ήχο, πιο μελωδικό με πολλά κιθαριστικά σόλα. Είναι ο πρώτος δίσκος με τον Adrian Erlandsson στα τύμπανα, ενώ τα υπόλοιπα δύο μέλη του group, κατόπιν κάποιων ελάχιστων αλλαγών από την αρχική σύνθεση, είναι ο Aaron Aedy, δεύτερη κιθάρα και ο Steve Edmondson στο μπάσο.

Μαρία Αναστασοπούλου