Midnight Oil - Beds Are Burning

Τα protest songs, αλλά και πολιτικά τραγούδια είναι ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία της μουσικής γενικά και της ροκ, συγκεκριμένα. Πολλά έγιναν μεγάλες επιτυχίες και μένουν ως σήμερα ανέπαφα από τον χρόνο. Ο στόχος αυτών των τραγουδιών είναι να ακουστεί κάποια αδύναμη φωνή, να φανερωθεί κάποιο ζήτημα και ουσιαστικά να μην μείνει κάτι στην λήθη. Γιατί απλά, κάθε γνώση που συνοδεύεται με νότες, μπορεί να φτάσει και πιο μακρυά σε χρόνο και τόπο.
Οι Αυστραλοί  Midnight Oil, σίγουρα είναι μια μπάντα που προσπαθεί, όχι μόνο να αφυπνίσει μια οικολογική συνείδηση, αλλά τακτικά ασχολείται με φλέγονται κοινωνικά θέματα. Το "Beds Are Burning" είναι ένα από αυτά τα τραγούδια. Βρίσκεται στο έκτο τους άλμπουμ, το Diesel and Dust του 1987 και είναι το τραγούδι, το οποίο έδωσε στην  μπάντα το διαβατήριο για την επιτυχία και δόξα, έξω από τα σύνορα της πατρίδας τους. 
Το λυρικό μέρος αφορά τον εκτοπισμό αρχικά και μετά την σχεδόν ολοκληρωτική εξαφάνιση των Pintupi, από την Αυστραλιανή κυβέρνηση. Οι  Pintupi ήταν μια ομάδα 400 περίπου Αβιρίγινων, που κατοικούσε στην Δυτική Έρημο, ανάμεσα στις λίμνες  MacDonald και Lake Mackay, στην δυτική Αυστραλία. Οι ομάδα αυτή άρχισε να εκτοπίζεται στην δεκαετία του '30, για να κορυφωθεί στα μέσα της δεκαετίας του '50. Η μετακόμιση αυτής της ομάδας, που σίγουρα δεν έγινε με ειρηνικό τρόπο, είχε σκοπό να τους ενώσει με τους Papunya και Haasts Bluff, σε πιο βόρειες περιοχές. Αποτέλεσμα αυτής της "Λευκής" λογικής ήταν η σχεδόν εξαφάνιση αυτής της ομάδας. Το 1984 οι τελευταίοι αντιπρόσωποι αυτής της ομάδας γύρισαν πίσω στον παραδοσιακό τρόπο ζωής τους στην έρημο. 
Το 2000, στην Ολυμπιάδα του  Sydney, ζητήθηκε από την μπάντα να τραγουδήσει στη τελετή λήξης το εν λόγω τραγούδι. Ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας, John Howard, ήθελε με αυτόν το τρόπο να απολογηθεί για την πολιτική των αυστραλιανών κυβερνήσεων απέναντι στον ντόπιο πληθυσμό. Οι Midnight Oil τραγούδησαν το  "Beds Are Burning" ντυμένη στα μαύρα και στα μπλουζάκια τους αναγραφόταν η λέξη  "Sorry". 

Jacek Maniakowski

Bob Dylan- Hurricane

Υπάρχουν πολλά τραγούδια που κρύβουν αληθινές ιστορίες… Ιστορίες συγκλονιστικές, που στο άκουσμα τους, μόνο δέος προκαλούν… Μία από αυτές είναι και εκείνη του Αφροαμερικανού επαγγελματία μποξέρ Rubin Carter, του γνωστού ως "Hurricane"(τυφώνας), για τον οποίο ο Bob Dylan έγραψε το ομώνυμο τραγούδι το 1975, ως ένδειξη διαμαρτυρίας.
Όλα ξεκίνησαν στις 17 Ιουνίου του 1966, όταν δύο μαύροι άντρες εισβάλουν στο Lafayette bar στο New Jersey και κρατώντας ένα πιστόλι και μία καραμπίνα πυροβολούν σε κατάσταση αμόκ… Ό απολογισμός :δύο νεκροί, μία γυναίκα σοβαρά τραυματισμένη, η οποία εξέπνευσε ύστερα από ένα μήνα και ένας τραυματίας που γλίτωσε από θαύμα… Αυτόπτες μάρτυρες, υποστήριξαν πως οι δράστες ήταν δύο μαύροι άνδρες και πως επιβιβάστηκαν σε ένα λευκό αυτοκίνητο, τα φώτα του οποίου έμοιαζαν με «πεταλούδες». Αμέσως μετά από 31 λεπτά και με βάση τις περιγραφές των μαρτύρων, ένα αστυνομικό μπλόκο σταματάει το λευκό αμάξι που οδηγούσε ο πρωταθλητής της πυγμαχίας Rubin Carter με συνοδηγό τον ,επίσης, αφροαμερικανό John Artis και χωρίς να διαθέτουν τα απαραίτητα φυσικά στοιχεία τους οδηγούν στο νοσοκομείο για αναγνώριση από έναν τραυματία. Ενώ, αρχικά, ο ίδιος αρνήθηκε πως εκείνοι ήταν οι δράστες , στην πορεία ανακάλεσε την κατάθεση του, με αποτέλεσμα, Carter και Artis να οδηγούνται σε δίκη και να κρίνονται ένοχοι σε ισόβια κάθειρξη. Όλα τα χρόνια της φυλάκισης του ο πυγμάχος δε σταμάτησε να υποστηρίζει την αθωότητα του. Διάσημα πρόσωπα και μη, παρακολουθώντας τις δυσάρεστες εξελίξεις στην ιστορία αυτή, οργάνωναν πορείες διαμαρτυρίας υπέρ του Carter χωρίς όμως θετικό αποτέλεσμα…

  
Η καθοριστική γροθιά έπεσε όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο που έγραψε πίσω από τα σίδερα με τίτλο : Ο δέκατος έκτος γύρος… Ύστερα από τον πολύχρονο αγώνα για την αθωότητα του, το 1985 ένας νέος δικαστής, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα στοιχεία αναξιοπιστίας αλλά και τον ρατσισμό της αμερικάνικης κοινωνίας εκείνης της εποχής , δημοσιοποίησε ένα δικαστικό ένταλμα στο οποίο ανέφερε πως η καταδίκη του Carter βασιζόταν στο" ρατσισμό, και όχι στη λογική, στην απόκρυψη και όχι στην αποκάλυψη"… Τελικά το Νοέμβριο του 1985 και ύστερα από 19 χρόνια φυλάκισης ο πυγμάχος αφέθηκε ελεύθερος στα 48 του χρόνια, χωρίς ωστόσο να πραγματοποιηθεί τρίτη δίκη. Ακόμη και σήμερα το μυστήριο παραμένει, καθώς οι πραγματικοί δράστες δε βρέθηκαν ποτέ… Μετά την απελευθέρωση του, ο Hurricane ξεκίνησε μία νέα ζωή στο Οντάριο του Καναδά, ενώ έγινε εκπρόσωπος μιας οργάνωσης για κατηγορούμενους που φυλακίστηκαν άδικα από το 1993 έως το 2005… Το 1999 γυρίστηκε, προς τιμήν του, η ταινία "Hurricane" με πρωταγωνιστή τον Denzel Washington…

Σοφία Ταβαντίδου