Rock - e - pedia : Neofolk

 Ο Bob Dylan στα πρώτα του μουσικά βήματα είχε πει κάποτε για τον Roy Orbison ότι τραγουδούσε μουσικά είδη, τα οποία δεν είχαν ακόμα εφευρεθεί.

 

Neofolk

Πως ακούγεται: Σαν να παίζει ο Bob Dylan δίπλα σε ένα εργοστάσιο σε πλήρης λειτουργία. Ουσιαστικά σαν μίξη μεσαιωνικής μουσικής με πολλούς ηλεκτρονικούς πειραματισμούς.

Γιατί να το ακούσουμε: Βασικά πολλοί έχουν ακούσει το είδος, χωρίς καν να το γνωρίζουν σε metal διασκευές. Είναι παράξενα μαγευτικός ήχος της μουσικής αυτής με πολλές ιδέες σε κάθε κομμάτι. Κατάλληλο για αυτούς που ψάχνουν για πρωτοτυπία, αλλά χωρίς να φτάνει αυτή στα άκρα.

Γιατί όχι: γιατί χουααααααχ (χασμουρητό), τι λέγαμε; Ααα ναι, ε καταντάει τελείων μονότονο και βαρετό. Άλλες πάλι κουράζει με τους υπερβολικούς πειραματισμούς.

Που; Κυρίως στην Αγγλία.

Πότε; Εδώ υπάρχει αρκετή θολούρα. Ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Αλλά χωρίς να υπάρχει το είδος, ήδη παιζόταν από την δεκαετία του ‘60

Ποιοι;  Γενικά περιγράφει την μουσική, η οποία έχει σαν βασική επιρροή τους Douglas Pearce (Death In June), Tony Wakeford (Sol Invictus) και David Tibet (Current 93), οι οποίοι είναι και πρωτοπόροι του είδους. Αλλά και οι Vulcan's Hammer, Changes, Leonard Cohen, και Comus, θεωρούν ήδη από την δεκαετία του ’60 εκπρόσωποι του είδους. Ακόμα και ο Lou Reed βρίσκεται στην κορυφή των επιρροών.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Rome από Λουξεμβούργο,  τους Ολλανδούς A Challenge of Honour και Omnia, τους Γερμανούς Forseti, τους Φιλανδούς Nest και Empyrium στα πιο πρόσφατα τους άλμπουμ.

Μέρες δόξας:  χμμ, στις αρχές των ‘90ς, αν μπορεί αυτή η έκρηξη να θεωρηθεί δόξα. Αν και από την δεκαετία ’10 βγαίνουν πολύ αξιόλογα σχήματα.

Κόκκινη κάρτα: η ενασχόληση με νέο-παγανισμό και αποκρυφισμό τραβάει ναζί και σαν οντότητες καθόλου έξυπνες μπερδεύουν τους ρούνους με σβάστικες.

Με τι μπερδεύεται; Με experimental, Martial industrial, dark folk και pagan folk"

Τι λες στον άσχετο; Μεσαιωνικά ντρίνγκι ντρίνγκι με τους μουσικούς να παθαίνουν που και που ηλεκτροπληξία ενώ παίζουν.

Jacek Henryk Maniakowski

Knockin' on Heaven's Door

Το "Knockin' on Heaven's Door", το ακούσαμε για πρώτη φορά από το Bob Dylan, που είναι και δημιουργός του. Πρώτη φορά κυκλοφόρησε στο άλμπουμ Pat Garrett & Billy the Kid, που δεν ήταν παρά μουσική επένδυση της ομώνυμης ταινίας του 1973. Ο ίδιος ο δημιουργός του, είχε πει πως γράφτηκε για μια συγκεκριμένη σκηνή της ταινίας, όπου ο σερίφης της πόλης πεθαίνει στην αγκαλιά της αγαπημένης του γυναίκας. Αλληγορικά όμως, οι στίχοι αναφέρονται στο χωρίς νόημα πόλεμο του Βιετνάμ. Κατά κάποιους άλλους είναι και ένα σχόλιο στην προσωπική του κατάσταση εκείνης της εποχής, με πολλά συμβόλαια υπογεγραμμένα, αλλά αδυναμία να δημιουργήσει. Κατά την διάρκεια της ηχογράφησης είχε μια προσωπική κόντρα με το βοηθό της μουσικής επένδυσης, που είχε προσληφθεί από τον σκηνοθέτη και η σχέση τους πολύ γρήγορα έγινε σχέση μίσους. Το τραγούδι  είχε άμεση ανταπόκριση και θεωρείται από τα πιο δημοφιλή του τραγουδοποιού. Έχει γνωρίσει πολλές εκτελέσεις, αλλά μία από τις πιο πετυχημένες ήταν αυτή των Guns 'N' Roses.

Jacek Maniakowski

Bob Dylan- Hurricane

Υπάρχουν πολλά τραγούδια που κρύβουν αληθινές ιστορίες… Ιστορίες συγκλονιστικές, που στο άκουσμα τους, μόνο δέος προκαλούν… Μία από αυτές είναι και εκείνη του Αφροαμερικανού επαγγελματία μποξέρ Rubin Carter, του γνωστού ως "Hurricane"(τυφώνας), για τον οποίο ο Bob Dylan έγραψε το ομώνυμο τραγούδι το 1975, ως ένδειξη διαμαρτυρίας.
Όλα ξεκίνησαν στις 17 Ιουνίου του 1966, όταν δύο μαύροι άντρες εισβάλουν στο Lafayette bar στο New Jersey και κρατώντας ένα πιστόλι και μία καραμπίνα πυροβολούν σε κατάσταση αμόκ… Ό απολογισμός :δύο νεκροί, μία γυναίκα σοβαρά τραυματισμένη, η οποία εξέπνευσε ύστερα από ένα μήνα και ένας τραυματίας που γλίτωσε από θαύμα… Αυτόπτες μάρτυρες, υποστήριξαν πως οι δράστες ήταν δύο μαύροι άνδρες και πως επιβιβάστηκαν σε ένα λευκό αυτοκίνητο, τα φώτα του οποίου έμοιαζαν με «πεταλούδες». Αμέσως μετά από 31 λεπτά και με βάση τις περιγραφές των μαρτύρων, ένα αστυνομικό μπλόκο σταματάει το λευκό αμάξι που οδηγούσε ο πρωταθλητής της πυγμαχίας Rubin Carter με συνοδηγό τον ,επίσης, αφροαμερικανό John Artis και χωρίς να διαθέτουν τα απαραίτητα φυσικά στοιχεία τους οδηγούν στο νοσοκομείο για αναγνώριση από έναν τραυματία. Ενώ, αρχικά, ο ίδιος αρνήθηκε πως εκείνοι ήταν οι δράστες , στην πορεία ανακάλεσε την κατάθεση του, με αποτέλεσμα, Carter και Artis να οδηγούνται σε δίκη και να κρίνονται ένοχοι σε ισόβια κάθειρξη. Όλα τα χρόνια της φυλάκισης του ο πυγμάχος δε σταμάτησε να υποστηρίζει την αθωότητα του. Διάσημα πρόσωπα και μη, παρακολουθώντας τις δυσάρεστες εξελίξεις στην ιστορία αυτή, οργάνωναν πορείες διαμαρτυρίας υπέρ του Carter χωρίς όμως θετικό αποτέλεσμα…

  
Η καθοριστική γροθιά έπεσε όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο που έγραψε πίσω από τα σίδερα με τίτλο : Ο δέκατος έκτος γύρος… Ύστερα από τον πολύχρονο αγώνα για την αθωότητα του, το 1985 ένας νέος δικαστής, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα στοιχεία αναξιοπιστίας αλλά και τον ρατσισμό της αμερικάνικης κοινωνίας εκείνης της εποχής , δημοσιοποίησε ένα δικαστικό ένταλμα στο οποίο ανέφερε πως η καταδίκη του Carter βασιζόταν στο" ρατσισμό, και όχι στη λογική, στην απόκρυψη και όχι στην αποκάλυψη"… Τελικά το Νοέμβριο του 1985 και ύστερα από 19 χρόνια φυλάκισης ο πυγμάχος αφέθηκε ελεύθερος στα 48 του χρόνια, χωρίς ωστόσο να πραγματοποιηθεί τρίτη δίκη. Ακόμη και σήμερα το μυστήριο παραμένει, καθώς οι πραγματικοί δράστες δε βρέθηκαν ποτέ… Μετά την απελευθέρωση του, ο Hurricane ξεκίνησε μία νέα ζωή στο Οντάριο του Καναδά, ενώ έγινε εκπρόσωπος μιας οργάνωσης για κατηγορούμενους που φυλακίστηκαν άδικα από το 1993 έως το 2005… Το 1999 γυρίστηκε, προς τιμήν του, η ταινία "Hurricane" με πρωταγωνιστή τον Denzel Washington…

Σοφία Ταβαντίδου