Rock - e - pedia : Neofolk

 Ο Bob Dylan στα πρώτα του μουσικά βήματα είχε πει κάποτε για τον Roy Orbison ότι τραγουδούσε μουσικά είδη, τα οποία δεν είχαν ακόμα εφευρεθεί.

 

Neofolk

Πως ακούγεται: Σαν να παίζει ο Bob Dylan δίπλα σε ένα εργοστάσιο σε πλήρης λειτουργία. Ουσιαστικά σαν μίξη μεσαιωνικής μουσικής με πολλούς ηλεκτρονικούς πειραματισμούς.

Γιατί να το ακούσουμε: Βασικά πολλοί έχουν ακούσει το είδος, χωρίς καν να το γνωρίζουν σε metal διασκευές. Είναι παράξενα μαγευτικός ήχος της μουσικής αυτής με πολλές ιδέες σε κάθε κομμάτι. Κατάλληλο για αυτούς που ψάχνουν για πρωτοτυπία, αλλά χωρίς να φτάνει αυτή στα άκρα.

Γιατί όχι: γιατί χουααααααχ (χασμουρητό), τι λέγαμε; Ααα ναι, ε καταντάει τελείων μονότονο και βαρετό. Άλλες πάλι κουράζει με τους υπερβολικούς πειραματισμούς.

Που; Κυρίως στην Αγγλία.

Πότε; Εδώ υπάρχει αρκετή θολούρα. Ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Αλλά χωρίς να υπάρχει το είδος, ήδη παιζόταν από την δεκαετία του ‘60

Ποιοι;  Γενικά περιγράφει την μουσική, η οποία έχει σαν βασική επιρροή τους Douglas Pearce (Death In June), Tony Wakeford (Sol Invictus) και David Tibet (Current 93), οι οποίοι είναι και πρωτοπόροι του είδους. Αλλά και οι Vulcan's Hammer, Changes, Leonard Cohen, και Comus, θεωρούν ήδη από την δεκαετία του ’60 εκπρόσωποι του είδους. Ακόμα και ο Lou Reed βρίσκεται στην κορυφή των επιρροών.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Rome από Λουξεμβούργο,  τους Ολλανδούς A Challenge of Honour και Omnia, τους Γερμανούς Forseti, τους Φιλανδούς Nest και Empyrium στα πιο πρόσφατα τους άλμπουμ.

Μέρες δόξας:  χμμ, στις αρχές των ‘90ς, αν μπορεί αυτή η έκρηξη να θεωρηθεί δόξα. Αν και από την δεκαετία ’10 βγαίνουν πολύ αξιόλογα σχήματα.

Κόκκινη κάρτα: η ενασχόληση με νέο-παγανισμό και αποκρυφισμό τραβάει ναζί και σαν οντότητες καθόλου έξυπνες μπερδεύουν τους ρούνους με σβάστικες.

Με τι μπερδεύεται; Με experimental, Martial industrial, dark folk και pagan folk"

Τι λες στον άσχετο; Μεσαιωνικά ντρίνγκι ντρίνγκι με τους μουσικούς να παθαίνουν που και που ηλεκτροπληξία ενώ παίζουν.

Jacek Henryk Maniakowski

ROME

Το Μέγα Δουκάτο του Λουξεμβούργου είναι γνωστό σαν το κράτος με το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα, πέρα από την πανέμορφη τοποθεσία. Ένα κρατίδιο εκτός από μια γνωστή σαν "σάκος του μποξ" ομάδα ποδοσφαίρου και "φραγκάτους" τραπεζίτες δεν προσφέρει και πολλά στον πολύ κόσμο, τον "απλό και λαϊκό". Από μουσικής άποψης, το γνωρίσαμε μέσα από την eurovision, με ότι ανοστιά συνεπάγεται με αυτόν τον ψευτοδιαγωνισμό. Μια πρωτιά με την δική μας Βίκη Λέανδρος, δεν τους ανέβασε ιδιαίτερα στα μάτια αγνών μουσικόφιλων.....ώσπου.....
Ώσπου, ο κύριος Jerome Reuter, αποφάσισε να γνωστοποίησει τις μουσικές του ανησυχίες. Να αποδείξει το ταλέντο του μέσα από ένα μουσικό σχήμα, που δημιούργησε ο ίδιος. Οι ROME, δεν έχουν σχέση με την πρωτεύουσα της Ιταλίας και της πάλαι πότε, ομώνυμης αυτοκρατορίας. Το όνομα προέρχεται από το όνομα του ιδρυτή του γκρουπ Je-rome. Ουσιαστικά παρουσιάζεται σαν One Man Project and friends, με αποκλειστικό δημιουργό των συνθέσεων τον ίδιο.
Το άπειρο ταλέντο του εκφράζεται με κάτι μουσικά μοναδικό, σκοτεινό και μελωδικό συγχρόνως. Ο ίδιος προσπαθεί να δώσει στοιχεία από την μουσική παράδοση της πατρίδας του με σύγχρονα post στοιχεία. Ανακατεύει περίτεχνα dark ambient, apocalyptic folk, pop, acoustic rock, martial industrial και δημιουργεί ένα νέο είδος, το martial folk. Η ομιχλώδης ατμόσφαιρα της γενέτειρας του  μεταφράζεται σε νότες και λυρισμό επηρεασμένο από ήρωες των Ζακ Μπρελ και Léo Ferré. Οι δικοί του  πρωταγωνιστές της μουσικής του είναι οι  «αντάρτες» του Καμύ, βγαλμένοι από τις ταραχώδεις εποχές του 20ου αιώνα.
Η μουσική του στηρίζεται σε μοναδικές παραγωγές του ίδιου και χρήση πολλών τεχνικών της ηχοληψίας. Το μουσικό του κολάζ είναι μοναδική μουσική εμπειρία, προκλητική και πειραματική. Αυτό εκφράζεται σε μια τακτική δισκογραφία, από το 2005, την χρονιά που δημιούργησε αυτό το σχήμα, κάθε χρόνο κυκλοφορεί τουλάχιστον ένα άλμπουμ. Το 2006 κυκλοφορεί τα Berlin και Nera, την επόμενη χρονιά έρχεται Confessions d'un voleur d'ames. Το 2008 μας χαρίζει το Masse Mensch Material με την επόμενη διετία να είναι παραγωγικότατη για τον καλλιτέχνη με 4 δίσκους, To Die Among Strangers και Flowers From Exile το 2009, L'Assassin και Nos Chants Perdus το 2010. Η επόμενη διετία βγάζει άλλα δύο άλμπουμ, Die Æsthetik der Herrschaftsfreiheit 2011 και Hell Money 2012.
Προφανώς και το 2013 δεν θα μας απογοητεύσει και σίγουρα έχει ετοιμάσει άλλο ένα σκοτεινά λυρικό άλμπουμ.

Jacek Maniakowski