Beck - Morning Phase

Η δισκοκριτική είναι μια μάταιη διαδικασία, που περισσότερο απομακρύνει από την αλήθεια, παρά την αποκαλύπτει. Το να κρίνεις μια μουσική προσπάθεια, είναι ουσιαστικά σαν λαμβάνεις θέση κριτή σε καλλιστεία, είτε επίσημα, είτε από τον καναπέ σου. Η εξωτερική ομορφιά, με όλη την υποκειμενικότητα της έννοιας, είναι απλά το "δόλωμα" που μπορεί να σε οδηγήσει από απλή σχέση θαυμασμού έως και έρωτα. Αλλά ο έρωτας για να υπάρξει, πρέπει να δημιουργηθεί πρώτα η μνήμη και το συναίσθημα. Το ίδιο συμβαίνει και στην μουσική, η οποία πρώτα πρέπει να δημιουργήσει εικόνες, μνήμες και συναισθήματα για να μπορεί να κριθεί και πάντα από την καθαρά προσωπική οπτική του καθένα. Η πρώτη επαφή με τις καινούργιες συνθέσεις ενός καλλιτέχνη είναι στην πραγματικότητα ένα φλερτ με αυτές, μια προσέγγιση, με την ελπίδα να σου αφήσει μνήμες και εικόνες.

Η περίπτωση του Bek David Campbell ή απλά Beck, όπως είναι γνωστός σχεδόν σε κάθε μουσικόφιλο, είναι από τις πολύ ιδιαίτερες στην ευρεία μουσική σκηνή. Από άστεγος μουσικός στην Νέα Υόρκη έγινε μόνιμος κάτοικος σε καρδιές εκατομμυρίων οπαδών του. Και από το Loser του 1993, το δεύτερο του σινγκλ ως οδηγός μια διαφορετικής μουσικής προσέγγισης. Με πολλά σινγκλς και 11 άλμπουμ, τα περισσότερα από αυτά πολύ επιτυχημένα, στις πλάτες του, κυκλοφορεί και το 12ο του. Έξι χρόνια μετά το προηγούμενο του, Modern Guilt (2008), επιστρέφει δισκογραφικά με ένα μικρό (για κάποιους μεγάλο) αριστούργημα.

Το Morning Phase κυκλοφορεί επίσημα στις 21 του Φλεβάρη, παρ' όλο που έχει "διαρρεύσει" κάποιες μέρες πριν. Η επίσημη ανακοίνωση της εταιρίας Capitol Records, από την οποία κυκλοφορεί, κάνει λόγο για την συνέχεια του Sea Change του 2002 και δεν έχω λόγο και να διαφωνήσω, εφόσον και το νέο του άλμπουμ ακολουθεί τα ίδια συνθετικά μονοπάτια, πάντα με διακριτική παρουσία των ορχηστρικών μερών. Ο λυρισμός και η μελωδία, που δημιουργεί κάθε είδους εικόνες, υπάρχουν κι εδώ. Το μελαγχολικό του down tempo δεν πρωτοτυπεί ούτε σε αυτό το άλμπουμ, αν και κάθε σύνθεση είναι και μια καινούργια ανακάλυψη.

Ένα πρόβλημα υγείας ήταν αυτό που καθυστέρησε την δημιουργία του νέου άλμπουμ, αλλά μέσα στο 2014 θα κυκλοφορήσει και ένα ακόμα με ακουστικό υλικό. Το Morning Phase ολοκληρώθηκε το Οκτώβριο του 2013 και ο ίδιος ο τραγουδοποιός είναι παραπάνω από ικανοποιημένος για το αποτέλεσμα. Δώδεκα τραγούδια-διαμάντια και μια εισαγωγή στο "Cycle" των 40 δευτερολέπτων. Το πρώτο τραγούδι είναι το "Morning", το οποίο ξεκινάει με μια ακουστική κιθάρα και με τα πλήκτρα να μπαίνουν διακριτικά. Ιδανικό απαλό ξύπνημα για τον πρωινό κυριακάτικο καφέ. Μια λιτή σύνθεση στην οποία τα ορχηστρικά μέρη δίνουν μια πιο μαγευτική υφή. Ακολουθεί το "Heart Is A Drum" και οι υποψίες μου, που ξεκίνησαν από το προηγούμενο τραγούδι, για ένα κρυφό μουσικό φλερτ με τον ήχο των Pink Floyd επιβεβαιώνονται, αν και η παραγωγή του συγκεκριμένου τραγουδιού δίνει μια διαφορετική οπτική και η μελωδία φέρει την σφραγίδα του Beck.
Το "Say Goodbye" είναι πιο folk και country από τα προηγούμενα, αλλά πάλι με το χαμηλό τέμπο να προσδίδει ένα μοναδικό λυρισμό και να ακούγεται σαν να είναι η συνέχεια των προηγούμενων τραγουδιών του δίσκου. Το "Blue Moon" είναι το πρώτο σινγκλ του άλμπουμ και όχι άδικα, καθώς πρόκειται για μια καταπληκτική σύνθεση με διακριτική χορωδία και μοναδική παραγωγή. Με το "Unforgiven" μένουμε στην μαγεία αυτού του άλμπουμ με ένα τραγούδι βγαλμένο από την σκηνή του art rock, αλλά πάντα με πιο χαμηλό ρυθμό και λιγότερο δυσνόητες μελωδίες. Η παραγωγή και σε αυτό το τραγούδι είναι πραγματικά ευφυής. Το πρώτο μισό τελειώνει με το "Wave", επιβλητικό, αλλά και μελαγχολικό, με το ορχηστρικά μέρη να κυριαρχούν, πάντα στο πνεύμα της μουσική λιτότητας, που χαρακτηρίζει τον καλλιτέχνη.
Το δεύτερο μισό ξεκινάει με το "Don't Let It Go", πραγματικό αριστούργημα, και ρισκάρω να κάνω την πρόβλεψη πως θα αποτελέσει hit (αν και θυμίζει λίγο Billy Joel σε κάποια σημεία του και συγκεκριμένα το Lullabye από το μοναδικό River of Dreams). Με το "Blackbird Chain" ξαναμπαίνει στα πιο folk μουσικά μονοπάτια, αλλά πάντα με την δική του μουσική προσωπικότητα να ξεχωρίζει. Το "Phase" μια μουσική παρένθεση ενός λεπτού, με την συμμετοχή μόνο βιολιών. Ουσιαστικά αποτελεί εισαγωγή στο "Turn Away", ένα τραγούδι που σε ταξιδεύει στις μεγάλες στιγμές των Simon & Garfunkel, χωρίς όμως να τους μιμείται. Το προτελευταίο "Country Down" είναι μια κλασική και όμορφη country μπαλάντα, που συμβαδίζει με τον τίτλο της, με την μελωδία της φυσαρμόνικας να την ομορφαίνει ακόμα περισσότερο. Το ταξίδι μέσα στις νότες του νέου άλμπουμ του Beck τελειώνει με το "Waking Light" , το δεύτερο single που ξεπήδησε μέσα από αυτό, και το οποίο σου δίνει την αίσθηση ακούγοντάς το μεμονωμένα , πως έχεις ήδη κατακτήσει την εικόνα, την περίληψη, την αίσθηση που θα είχες, αν άκουγες όλο το δίσκο!
Αν και δύσκολα μπορεί να ξεχωρίσει κανείς κάποιο τραγούδι από το άλμπουμ, θεωρώ ότι είναι το επιστέγασμα της συνθετικής του προσπάθειας. Σε γενικές γραμμές, η καινούργια δουλειά του ακούγεται ολόκληρη. Αν και είναι σε χαμηλό ρυθμό, δεν κουράζει και οι φανταστικές του μελωδίες είναι ο ορισμός του λυρισμού. Οι κριτικές που έχει αποσπάσει είναι από πολύ καλές έως εξαιρετικές, και όχι άδικα. Ένα πραγματικό μουσικό ταξίδι πανω σε μελαγχολικές νότες, χωρίς όμως να δημιουργούν κανένα αίσθημα θλίψης.

Jacek Maniakowski

Egg Hell

Το κυνήγι του αντικειμενικού συνήθως καταλήγει σε κάποιο δόγμα, το οποίο δεν εξυπηρετεί σε καμιά περίπτωση την αλήθεια. Η μουσική στις μέρες μας παραμένει ένα από τα λίγα πράγματα που εμπεριέχουν μια κάποια ελευθερία. Το έχω γράψει αρκετές φορές, οι νότες είναι ατίθασες και δύσκολα μπορείς να τις φυλακίσεις, αλλά κι αν νομίσεις πως το κατάφερες, αυτό και πάλι δε θα είναι για πολύ! Άρα η ελευθερία μοιάζει να είναι η δίδυμη αδελφή της αλήθειας, ενώ τις ταμπέλες, ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι αυτές είναι που μας δίνουν μια κάποια κατεύθυνση προς τα πράγματα, πάντα τις προσπερνάμε «πηγαίνοντας» εκεί, όπου δεν έχει «πάει» κανένας! Τόσο η μουσική, όσο και η αλήθεια ή η ελευθερία, είναι ένα ενδελεχές ταξείδι, μία μόνιμη αναζήτηση, στην οποία συγκροτήματα ή και μεμονωμένοι καλλιτέχνες μοιάζουν να είναι τα χωριά και πόλεις που μπορείς να συναντήσεις!

Και φυσικά μέσα σε αυτό το μουσικό ταξείδι όλο και κάποια μέρη βρίσκει κανείς για να ξαποστάσει. Εκεί πια μπορεί να περιεργαστεί κανείς ακόμα περισσότερο τους ήχους και τις εικόνες ή να εμβαθύνει σε πράγματα που δεν είναι ορατά και να καταφέρει να κάνει ένα χορταστικό ταξείδι κατευθείαν στην καρδιά ενός τόπου-καλλιτέχνη! Ένας τέτοιος μουσικός τόπος αποτέλεσε για μένα το συγκρότημα των Egg Hell. Αν και το όνομά τους παραπέμπει σε άλλα μουσικά μονοπάτια, οι ίδιοι απαντάνε στο Echo-λόγιο ότι το όνομά τους συμβολίζει «μάλλον την αδυναμία μας να βρούμε ένα καλύτερο όνομα. Ίσως και την ελπίδα μας ότι αυτό που έχει τελικά σημασία είναι το περιεχόμενο και όχι το περιτύλιγμα.» ( http://echooadventures.blogspot.gr/2014/01/egg-hell-1.html ). Κι εγώ με μετά από την ακρόαση του ντεπούτου τους άλμπουμ “Once Part of a Whole Ship” θα συμφωνήσω μαζί τους. Αλλά θα επισημάνω ότι το περιεχόμενό τους, μουσικά πάντα μιλώντας, είναι απλά γοητευτικό!

Ο ίδιοι αυτοσυστήνονται: «Το συγκρότημα των Egg Hell, με έδρα την Αθήνα, αποτελείται από τους Jef Maarawi (φωνή, κιθάρα), Βασίλη Βλαχάκο (κιθάρα, δεύτερη φωνή), Κώστα Ekelon (ηλεκτρονικά), Κώστα Ζάμπο (τύμπανα) και Ντέννη Μόρφη (μπάσο). Το σχήμα έχει τις ρίζες του πίσω στο 2007 όταν ο Jef Maarawi ξεκίνησε, ως σόλο καλλιτέχνης, να παρουσιάζει τη μουσική του. Διάφορες τυχαίες συναντήσεις και η ανάγκη να εξελιχθεί η μουσική των Egg Hell οδήγησαν στη δημιουργία του σχήματος που αντλεί επιρροές τόσο από τη νέα ψυχεδελική ποπ, όσο και από την ηλεκτρονική μουσική, διατηρώντας παράλληλα σε πρώτο πλάνο τη στιχουργική ιδιοσυγκρασία του Jef Maarawi.» Αλλά αυτό είναι το «τσόφλι» του Egg Hell, γιατί το περιεχόμενο της πρώτης δουλειάς έχει αρκετά ενδιαφέρον περιεχόμενο!

Δεν θα μπω στη διαδικασία της κριτικής, γιατί σίγουρα θα αδικήσω κάποιο τραγούδι. Το άλμπουμ τους “Once Part of a Whole Ship” είναι ένα ταξείδι και όχι μόνο μουσικό. Οι ίδιοι γράφουν γι’ αυτό : «Το “Once Part of a Whole Ship” είναι ένας δίσκος που ποικίλει τόσο στιλιστικά όσο και θεματικά, χωρίς να φοβάται να επενδύσει την κιθαριστική ποπ με αλλόκοτα και πειραματικά ηχοχρώματα. Θεματικά ο δίσκος κινείται γύρω από τη μεταφορική και κυριολεκτική αλληγορία του ναυαγού που περιπλανάται χαμένος πάνω σε μία σχεδία, διατηρώντας παράλληλα την αίσθηση του χιούμορ μέσα στις πιο σκοτεινές γωνιές της ανθρώπινης ύπαρξης.» Η εντύπωση που μου αφήνει είναι μια πανδαισία χρωμάτων και εικόνων. Κάθε τραγούδι, αλλά ακόμα και κάθε στροφή, είναι μια ευχάριστη έκπληξη και μια συνάντηση με το μη αναμενόμενο.

Τα μουσικά τους μονοπάτια δεν είναι περπατημένα, αν και κάποιες μουσικές φόρμες τους είναι γνωστές, αλλά δοσμένες με έναν διαφορετικό τρόπο. Το άλμπουμ τους ακούγεται ολόκληρο, παρ' όλο που υπάρχουν τραγούδια που ξεχωρίζουν, αλλά σίγουρα για τον καθένα αυτά θα είναι διαφορετικά. Και αυτό είναι ακόμα ένα όμορφο κομμάτι της δουλειάς τους, το ότι μπορούν να αγγίξουν αρκετά διαφορετικά αυτιά! Όμως δεν πουλάνε την εικόνα τους, απλά για να αρέσουν, αρέσουν, τουλάχιστον σ’ εμένα, γιατί είναι εαυτοί τους και κάνουν νότες τις ιστορίες τους, τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Και αυτό φαίνεται σε κάθε τους τραγούδι. Αν και ίδιοι χαρακτηρίζουν την μπάντα τους «πειραματική μουσική για τις μάζες», σίγουρα δεν προορίζονται για τα αυτιά μιας «μάζας» που από την φύση της αγαπά την ομοιομορφία!

Η μουσική τους είναι μια ωδή στη διαφορετικότητα και την πολυμορφία! Και σ' αυτές ανακαλύπτεις σε κάθε άκουσμα και μια ακόμα ευχάριστη έκπληξη που σου ξέφυγε την προηγούμενη φορά. Με μεγάλη ευκολία σε παρασέρνει στον κόσμο τους και στα όνειρά τους. Και όπως δηλώνουν: «Δεν κάνουμε ευχές ... μόνο όνειρα!» Προτείνω να τα εξερευνήσετε.....

Jacek Maniakowski

Επιμέλεια Κειμένου  Maria Florokapi 

Minor Mine - Echo-λόγιο

• Οι  Minor Mine Απαντούν: 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; 

Ορυχείο των μινόρε

2) Χρήμα ή δόξα; 

Δεν επιδιώκουμε τίποτα από τα δύο μέσα από την περιπέτεια αυτής της μπάντας

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου; 

Διάβαση μέσα από μια έρημη χώρα

4) Σημείο μηδέν της μπάντας 

Η ανάγκη για τη συνέχιση του παιχνιδιού με άλλα μέσα 

5) Τι μουσική σας εκφραζει λιγότερο ή καθόλου; 

Σε οποιοδήποτε είδος οτιδήποτε χωρίς αισθητική και συναισθηματική συγκρότηση

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε; 

Να καθαρίσουμε την αιθαλομίχλη που σχηματίζουν τα αιωρούμενα σωματίδια της αφέλειας, του εφησυχασμού και της παραίτησης.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; 

Neil Young

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; 

Γιατί να πρέπει να διαλέξουμε ένα από αυτά τα δύο είδη έκφρασης; Μπορεί άλλοτε να μην χρειάζεται να φέρει κανένα από τα δύο, άλλοτε και τα δύο ή/και περισσότερα. 

9) Οι επιρροές σας; 

Bob Dylan, Johnny Cash, Neil Young,  Frank Black, David Eugene Edwards, Jeffrey Lee Pierce,  κτλ

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Σίγουρα ως μέσον

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; 

Μέσο με το οποίο πασχίζουμε να κρατηθούμε στο καράβι της αθωότητας

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; 

Ταλέντο χωρίς ταπεινότητα (όχι ταπεινοφροσύνη) και πολύ δουλειά δεν μπορεί παρά να είναι μια εφήμερη αναλαμπή που δεν μπορεί να διασώσει τον φορέα του (ταλέντου) από την αθλιότητα και τη γελοιοποίηση.

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; 

Κάτι σε πετούμενο μάλλον

14) Μια ευχή για την μπάντα 

Πολλές ευχές: τύχη, έμπνευση, μακροημέρευση, κουράγιο, καθαρό μυαλό, αλληλοκατανόηση και πολλά ταξίδια 

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

 Η διαμάχη με τον θάνατο και την απώλεια

• Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/minor.mine?ref=tn_tnmn
• Θατ ους ακούσετε εδώ: https://soundcloud.com/minormine
• Και θα τους δείτε εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=KRZ1WB1txlI&feature=c4-overview&list=UUe7kNljJPPGXgS18XiPrQ5w

Leonard Cohen / Jeff Buckley - Hallelujah

Ο έρωτας δεν είναι απλό συναίσθημα, όταν φυσικά πρόκειται για τον πραγματικό και όχι για κάποιο καπρίτσιο ή μια επιθυμία της στιγμής. Στις αρχαίες θρησκείες πάντοτε θεοποιούνταν, συνήθως μέσα από τη μορφή μιας θηλυκής θεότητας, αλλά όχι απαραίτητα. Οι Βαβυλώνιοι τον λάτρευαν ως πρωταρχική δύναμη, τον πρώτο θεό που, μέσα από τη μήτρα του χάους, ξεκίνησε τη δημιουργία. Με την επικράτηση όμως των Ιουδαϊκών θρησκειών, ο ρόλος του έγινε δευτερεύων, ενώ σε πολλές περιπτώσεις η έκφρασή του θεωρήθηκε επικίνδυνη ή ανεπιθύμητη. Παρ’ όλα αυτά, ο έρωτας πάντοτε τρυπώνει στις ζεστές ανθρώπινες καρδιές και, ακόμη και μέσα στον θρησκευτικό λόγο, βρίσκει τρόπο να εκφραστεί.

Η εξελληνισμένη έκφραση «αλληλούια», από το εβραϊκό Χαλελουγιάχ (Hallelujah), κατά γράμμα αποτελεί προτροπή προς μια ομάδα ανθρώπων να «αινέσουν τον Γιαχ», τον Θεό. Ο Leonard Cohen, όμως, μέσα από το λυρικό μέρος του τραγουδιού του Hallelujah (1984), εκφράζει την άποψη ότι η λέξη μπορεί να προσεγγιστεί με πολλαπλούς τρόπους. Η δική του ερμηνεία, που βρίσκεται στο έβδομο άλμπουμ του, Various Positions, είναι καθαρά ερωτική. Σε αυτήν χρησιμοποιεί κυρίως γυναικεία πρόσωπα της Βίβλου. Ουσιαστικά αναφέρεται σε μια αγάπη που έχει φθαρεί από τον χρόνο και, ως παραδείγματα, χρησιμοποιεί ιστορίες που περιγράφονται στο ιερό βιβλίο των Ιουδαίων.

Συγκεκριμένα, ο στίχος που αναφέρεται στη Βηθσαβεέ παραπέμπει στην ιστορία όπου η ομορφιά της οδηγεί τον βασιλιά Δαβίδ σε πράξεις που αλλάζουν τη μοίρα πολλών ανθρώπων. Αντίστοιχα, ο στίχος που μιλά για την «καρέκλα της κουζίνας» και τα «κομμένα μαλλιά» παραπέμπει στη Δαλιδά, η οποία αφαίρεσε τη δύναμη του Σαμψών κόβοντας την κόμη του. Υπάρχουν όμως και αντιθέσεις, καθώς ο στίχος που αναφέρεται στην «άμωμη σύλληψη» συνδέει το ιερό με το ερωτικό, ενώ η φράση «κάθε ανάσα ήταν ένα hallelujah» επιτρέπει πολλαπλές ερμηνείες, μία εκ των οποίων υπονοεί την κορύφωση της ερωτικής πράξης.

Η σύλληψη του τραγουδιού έγινε στο Παρίσι, όταν ο Cohen, μετά από μια συναυλία του, συνάντησε τον Bob Dylan την επόμενη ημέρα. Με τον πρωινό καφέ, οι δύο τραγουδοποιοί αντάλλαξαν απόψεις σχετικά με το λυρικό μέρος του τραγουδιού. Σε κάποιες σπάνιες εμφανίσεις, το έχει τραγουδήσει και ο Dylan. Ο Cohen δούλευε το κομμάτι σχεδόν πέντε χρόνια, δοκιμάζοντας περίπου 80 διαφορετικές εκδοχές, μέχρι να καταλήξει σε μια μορφή που θεωρούσε ολοκληρωμένη.

Τη μεγάλη του δόξα, ωστόσο, το τραγούδι τη γνώρισε από την ερμηνεία του Jeff Buckley, αρκετά χρόνια μετά τον άτυχο θάνατό του. Η δική του εκτέλεση συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ Grace (1994), δέκα χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του τραγουδιού. Η επιθυμία του να το διασκευάσει προήλθε από μια άλλη διασκευή, εκείνη του John Cale, την οποία άκουσε στο άλμπουμ Fragments of a Rainy Season. Η εκτέλεση του Buckley θεωρείται από πολλούς η πιο συγκινητική και ερωτική, χάρη στη χαρακτηριστική φωνή του και την ευαισθησία της ερμηνείας του. Ο ίδιος, όμως, δεν πρόλαβε να γνωρίσει την επιτυχία του άλμπουμ στο οποίο περιλαμβάνεται το τραγούδι. Το Grace έγινε χρυσό στην Αμερική μόλις το 2002, ενώ το Hallelujah κυκλοφόρησε ως single το 2007.

Jacek Henryk Maniakowski

Cat Stevens - Wild World

Oh baby baby it's a wild world, 
It's hard to get by just upon a smile. 
Oh baby baby it's a wild world. 
Οι στίχοι αυτοί δεν αποτελούν καμιά απροσδόκητη δήλωση, ούτε έχουν κάποια στοιχειώδης πρωτοτυπία. Είναι γεγονός ότι η άγρια ζούγκλα έχει μεταφερθεί στις πόλεις και τα ζωώδη ένστικτα απλά στάθηκαν στα δύο πόδια και φόρεσαν πολύχρωμα ρούχα, ενίοτε και μονόχρωμα. Αλλά η βία και αγριότητα, σταματά να είναι απλά μια φυσιολογικά αυτόματη και μη παρατηρήσιμη κατάσταση, όταν η δημιουργικότητα ή έρωτας μπαίνουν στο καθημερινό πρόγραμμα του ανθρώπου. Τότε βλέπει τον παραλογισμό γύρω του και αν είναι καλλιτέχνης, έχει την δυνατότητα να το εκφράσει. 
Στον κόσμο της μουσική όταν ακούμε για Wild World, το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό, είναι η δημιουργία του  Cat Stevens, αργότερα Yusuf Islam και γεννημένου σαν Steven Demetre Georgiou. Το τραγούδι βρίσκεται στο τέταρτο του άλμπουμ, το  Tea for the Tillerman του 1970. Όπως και στο προηγούμενο άλμπουμ του, το Mona Bone Jakon, ο τραγουδιστής και τραγουδοποιός,μετουσιώνει τα προβλήματα του παρελθόντος σε τραγούδια. Εισπράττει επιτυχία και παγκόσμια αναγνώριση, δημιουργώντας μερικές από τις πιο αρχετυπικές μουσικές συνθέσεις στην ιστορία της rock και pop μουσικής. Η παραγωγή του  With Samwell-Smith προσδίδει έναν folk rock, ουσιαστικά δημιουργώντας έναν νέο ήχο. 
Αλλά ως συνήθως, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον στρέφεται στο λυρικό μέρος, μιας και πάντα οι λίγοι στίχοι μπορούν να διηγηθούν πολλές ιστορίες. Και κάθε γνήσιος ποιητής έχει και μια μούσα, που ο έρωτας γι αυτή αποτελεί μια ανεξάντλητη πηγή δημιουργίας. Για τον Σουηδό-Κύπριο η πηγή αυτή λεγόταν  Patti D'Arbanville, η διετή σχέση με την Αμερικανίδα ηθοποιό πρόσφερε μουσικά αριστουργήματα στο μουσικόφιλο κοινό ανά τη υφήλιο. Το Wild World είναι ένα ακόμα τραγούδι που γράφτηκε γι αυτήν. Ουσιαστικά σηματοδοτεί την λήξη της ρομαντικής προσέγγισης στην σχέση τους και την έξοδο προς τον πραγματικό κόσμο, χωρίς τα γυαλιά της εξιδανίκευσης. Η συνοδεία μουσικών ακόρντων,κοινών στην ισπανική μουσική, λειτουργεί αρμονικά μαζί τους, επιτείνοντας τους. Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την δημιουργία του, ο ίδιος παραδέχεται ότι, ουσιαστικά προειδοποιεί τον εαυτό του για τα επακόλουθα της επιστροφής του στην πραγματικότητα. Το τραγούδι μιλάει για το χάσιμο της επαφής με την πραγματικότητα και κυρίως με το σπίτι του, καταλήγει. 
Η πορεία του του τραγουδιού συνεχίζεται ως σήμερα, που ήταν και το πρώτο του, που μπήκε σε Αμερικάνικο  chart. Όμως, το ταξείδι του ξεκίνησε με κάποια παρανόηση, καθώς πρώτα κυκλοφόρησε το cover του από τον Jimmy Cliff, τρεις μήνες πριν την κυκλοφορία της αυθεντικής εκτέλεσης και μάλιστα με πολύ επιτυχία, καθώς έφτασε ως το νούμερο 8 του Βρετανικού chart. Έτσι με τη κυκλοφορία της κανονικής εκτέλεσης οι περισσότεροι είχαν την εντύπωση, πως αυτή ήταν η διασκευή. Επίσης η διασκευή των Mr. Big, μέσα από το τρίτο τους άλμπουμ, το Bump Ahead,  ανέβηκα αρκετά ψηλά στα Αμερικάνικα chart. 

Jacek Maniakowski

Paul Simon - I Am a Rock

Ο κόσμος μας είναι μια ψευδαίσθηση, ένα Matrix δημιουργημένο από τους ίδιους μας. Στην ουσία κινούμαστε ανάμεσα στο πως βλέπουμε εμείς τους εαυτούς μας και πως μας βλέπει ο περίγυρος  μας και αυτό, κατά κάποιον τρόπο ονομάζουμε πραγματικότητα. Στην ροκ μουσική τα πάντα μπορούν να γίνουν, ειδικότερα στα τραγούδια, αλλά πολύ περισσότερα στην σκηνή και ο καθένας μπορεί να γίνει, έστω και για λίγο ροκ. Απλά φτάνει να το δηλώσει. Όμως δεν είναι όλοι που δηλώνουν ροκ, λέγοντας απλά I Am a Rock. Η λέξη σημαίνει πέτρα, και καμιά φορά, στα τραγούδια αυτή είναι και η σημασία της και ούτε  κανένα είδος μουσικής, αλλά ούτε κάποιος τρόπος ζωής. 
"I Am a Rock" δηλώνει ο Paul Simon, των Simon & Garfunkel, στο πρώτο προσωπικό του άλμπουμ, το The Paul Simon Songbook του 1965 και ανοίγοντάς το. Όμως, με την δημιουργία του δε θέλει να δείξει την μουσική του κατεύθυνση, επιμένοντας στο Folk και διακριτικά φλερτάροντας με Folk rock. Το τραγούδι δεν συμπεριλήφθηκε στο πρώτο άλμπουμ του ντουέτου, το  Wednesday Morning, 3 A.M, που κυκλοφόρησε έναν χρόνο νωρίτερα. Ο βασικός λόγος είναι ότι, ακόμα δεν είχε γραφτεί το τραγούδι και ο πειραματισμός του με το Folk άρχισε μετά την κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ τους. 
Ο συμβολισμός του τίτλου είναι η απομόνωση και εσωστρέφεια. Ο στίχος  "I am a rock, I am an island," επεξηγεί καλύτερα την σημασία του. Αντίθετα από ότι φαίνεται, οι στίχοι δεν είναι αυτοβιογραφικοί, απλά ήθελε να δημιουργήσει ένα τραγούδι χιτ. Θα χρησιμοποιήσει την λέξη  "Rock" με την ίδια σημασιολογία και αργότερα στο "Loves Me Like A Rock." το 1973. Ο κιθαρίστας στην ηχογράφηση του τραγουδιού ήταν ο  Ralph Casale, από τους πιο γνωστούς sessions μουσικούς της εποχής. Ο παραγωγός του  Ο παραγωγός ήθελε να πετύχει έναν ήχο παρόμοιο με τους Byrds και οι sessions μουσικοί ήταν εξοικειωμένοι με τις επιτυχίες της εποχής. Για να το πετύχει ο κιθαρίστας χρησιμοποίησε μια ηλεκτρική δωδεκάχορδη κιθάρα. 

 Jacek Maniakowski

Mumford & Sons

Δεν είναι συνηθισμένο φαινόμενο ένα συγκρότημα ελάχιστα χρόνια ζωής και δυο άλμπουμ όλο και όλο στο ενεργητικό τους να χαίρει τέτοιας αναγνώρισης. Κι όμως μπορούν να περηφανεύονται για πλήθος βραβείων, τεράστιες πωλήσεις, αλλά πάνω απ' όλα την αναγνώριση από κοινό που προτιμά διαφορετικά είδη μουσικής. Οι Mumford & Sons μπορούν να περηφανεύονται ότι, ο folk rock, συνέπεια της "West London folk scene", έχουν αγγίξει πολλά αυτιά.
Το συγκρότημα δημιουργήθηκε από τους multi-instrumentalists Marcus Mumford, Ben Lovett, Winston Marshall, και Ted Dwane, τον Δεκέμβριο του 2007. Το τι όργανο παίζε ακριβώς ο καθένας γεμίζει μια σελίδα, γιατί ο καθένας μπορεί να παίξει σχεδόν τα πάντα. Το όνομα τους προέρχεται από τον Marcus Mumford, που φαίνεται περισσότερο στο συγκρότημα και επειδή οργανώνει σχεδόν τα πάντα. Το δεύτερο σκέλος του ονόματός τους, απλά δίνει μια εικόνα μιας «απαρχαιωμένης ονομασίας οικογενειακής επιχείρησης». Ίσως, αυτή πραγματική έννοια μιας μπάντας, να είναι σαν οικογένεια. Και αυτό του έδωσε και την λάμψη.
Ουσιαστικά η πορεία τους προς την αναγνώριση και την δόξα ξεκίνησε στις αρχές του 2008, όταν γνώρισαν τον manager Adam Tudhope, που είχε τους Keane και Laura Marling. Έτσι, τους οργάνωσε μια περιοδεία σε όλη την Βρετανία για να μαζέψουν και κάποιον οπαδό. Η κατάληξη αυτής της συγκομιδής ήταν το Glastonbury Festival, όπου ανέλπιστα ενθουσίασαν το κοινό. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους το πρώτο τους ΕΡ, το Love Your Ground, από την Chess Club Records ήταν έτοιμο.
Μετά από συνεχείς εμφανίσεις, το 2009 κυκλοφορούν και το πρώτο τους άλμπουμ, το Sigh No More, τα τραγούδια του οποίου παίζονταν ήδη στις ζωντανές εμφανίσεις τους. Η παραγωγή έγινε από τον Markus Dravs, που είχε συνεργαστεί και με τους Arcade Fire. Αν και η μπάντα δεν είχε καν τα δικά τους όργανα, αυτό δεν τους εμπόδισε να να το ηχογραφήσουν το επιτυχημένο άλμπουμ. Το πρώτο τραγούδι που ξεχώρισε ήταν το "Little Lion Man". Τα δικαιώματα της κυκλοφορίας του άλμπουμ τους τα παραχωρούν στην Island Records και σκαρφαλώνουν στα τσαρτς. Το πρώτο τους βραβείο έρχεται το 2010. Η χρονιά τελειώνει με ένα Grammy Award και ένα ΕΡ, συνεργασία με τους Dharohar Project και Laura Marling, που ηχογραφείται στο Νέο Δελχί. Και το πρώτο άλμπουμ πουλάει σαν τρελό, φτάνοντας το 99% των αντίτυπων να έχουν πουληθεί.
Το 2011 απλά συνεχίζουν να πουλάνε, να μαζεύουν διακρίσεις και βραβεία, καθώς και να γεμίζουν στάδια. Τον Σεπτέμβριο του 2012, κυκλοφορούν και το δεύτερο τους άλμπουμ, το Babel. Το άλμπουμ περιέχει το απόλυτο τους χιτ ως τώρα το "I Will Wait". Το άλμπουμ δεν αργεί να σκαρφαλώσει στις κορυφές της Βρετανίας και της Αμερικής. Ουσιαστικά η πίστη τους σε αυτό που έκαναν και η αγάπη τους για την μουσική, τους έφτασαν στην κορυφή.

Jacek Maniakowski

Dead Man's Bones

Παραδείγματα ηθοποιών που ασχολήθηκαν με μουσική δεν είναι λίγα. Λίγα όμως τα παραδείγματα αυτών που δημιούργησαν έναν ιδιαίτερο ήχο. Μπορεί όταν συναντιούνται χημικά στοιχεία να δημιουργείται έκρηξη, αλλά όταν συναντιούνται "εκρηκτικοί" άνθρωποι με κοινή τους αγάπη την μουσική, η χημεία είναι αναπόφευκτη.
Ο λόγος για τους Dead Man's Bones, ένα ντουέτο που αποτελείται από έναν ηθοποιό, τον  Ryan Gosling και έναν πολύ-οργανίστα, τον Zach Shields. Αυτό όμως που του ένωσε είναι ιστορίες για φαντάσματα. Και οι δύο είχαν εμμονή με ιστορίες μυστηρίου. Αυτήν την εμμονή ήθελαν να μετατρέψουν σε μουσική, αγγίζοντας νέες μουσικές γαίες. Και τα κατάφεραν.
Αν και ένα άλμπουμ έχουν κυκλοφορήσει μόνο, κατάφεραν να αφήσουν το δικό τους στίγμα στην μουσική, με τον ιδιαίτερο ήχο τους. Στο πρώτο τους άλμπουμ το Dead Man's Bones, ομώνυμο τους έχουν χρησιμοποιήσει την χορωδία του Silverlake Conservatory of Music. Είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που έχει ιδρυθεί από τον μπασίστα των Red Hot Chili Peppers, τον  Michael "Flea" Balzary και τον Keith "Tree" Barry. Ο σκοπός του είναι μουσική εκπαίδευση των νέων. Αυτή η παιδική χορωδία, έδωσε την πινελιά της διαφορετικότητας στο ντουέτο. 
Έτσι, το ντουέτο έδωσε σε ελεύθερη κυκλοφορία το πρώτο τους βίντεο, το "In The Room Where You Sleep" τα Χριστούγεννα του 2008. Σιγά σιγά άρχισαν να κυκλοφορούν, μαζί με το άλμπουμ και η αναγνώριση δεν άργησε να έρθει. Η μουσική τους δύσκολα μπορεί κανείς να της δώσει κάποιον ορισμό. Ίσως οι ορισμοί Indie rock και folk rock να είναι πιο κοντινοί. 
 Jacek Maniakowski