Sabaton - Uprising

 Ένας πόλεμος πάντα χρειάζεται ήρωες, αλλά και οι ήρωες ίσως να χρειάζονται τον πόλεμο για να μπορούν να δείξουν την πραγματική ψυχή τους. Αλλά τι μπορεί να είναι ένας ήρωας αν δεν καταγραφούν τα κατορθώματά του; Πέρα από κάθε ιστοριοδίφη ή κάποιο ιστορικό, παρόντα στα γεγονότα, η αξία ενός άθλου μεγαλώνει όταν τραγουδηθεί, ή αλλιώς εξυμνηθεί με συνοδεία ανάλογης μουσικής. Στον μεσαίωνα αυτό τον ρόλο είχαν αναλάβει η βάρδοι, που ήταν και ιστοριοδίφες που μετέδιδαν τα ιστορικά γεγονότα που το σκοτεινό κατεστημένο ήθελε να αποκρύψει με κάθε τρόπο. Έτσι ένα γεγονός, μέσα από ένα τραγούδι, έστω και τραγουδισμένο από κάποιον φανταστικό Κακοφωνίξ, αποκτά έναν χαρακτήρα αιωνιότητας.

Η θεματολογία του heavy metal έχει αρκετά μεγάλο εύρος, αλλά γενικά η πολεμική ιστορία αποτελεί από τις πιο δημοφιλείς πηγές της. Πιο ειδικά το Power metal είναι πολύ συχνός επισκέπτης στα κιτάπια του συγκεκριμένου ιστορικού κλάδου, πάντα μέσω των στιχουργών της κάθε μπάντας. Οι Σουηδοί Sabaton δεν αποτελούν εξαίρεση. Από τα πρώτα τους άλμπουμ ενσωματώνουν στους στίχους τους ιστορικά γεγονότα. Στο πέμπτο τους άλμπουμ, το  Coat of Arms, καταπιάνονται με το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το τρίτο τραγούδι του άλμπουμ, το "Uprising"  αναφέρεται στην εξέγερση της Βαρσοβίας, η οποία ξεκίνησε στις 1 Αυγούστου και τελείωσε στις 2 Οκτωβρίου.

Η εξέγερση αποτέλεσε μέρος της «επιχείρησης καταιγίδα», η οποία οργανώθηκε από  την Κρατική Στρατιά, της πολωνικής αντίστασης. Ο στόχος της ήταν η απελευθέρωση της χώρας από τους Ναζί, αλλά και να μην επιτραπεί η Σοβιετική προέλαση, που σκοπό είχε τον πλήρης έλεγχο από τον Στάλιν. Ο στόχος της εξέγερσης της Βαρσοβίας ήταν να απελευθερωθεί από τους ίδιους τους Πολωνούς, οποία θα εκμεταλλευόταν την προέλαση του Κόκκινου Στρατού, χωρίς να υποδουλωθεί από αυτόν. Αν και ξεκίνησε με πολύ θετικά σημάδια, με την κατάληψη σημαντικών θέσεων από του Πολωνούς ο Κόκκινος Στρατός σταμάτησε την προέλασή του, επιδεκτικά λίγα χιλιόμετρα από τις θέσεις των Πολωνών. Το αποτέλεσμα ήταν, πέρα από το ηρωισμό των αντιστασιακών να σκοτωθούν γύρω στις 200.000 άμαχοι, λόγω των μαζικών εκτελέσεων των Ναζί και 15.000 αντιστασιακοί. Και όλα αυτά μπροστά στα αδιάφορα μάτια των Σοβιετικών και υπό τις εντολές του ίδιου του Στάλιν. Όμως, μέσα στους δύο μήνες που κράτησε η εξέγερση καταστράφηκε περίπου το 60% της πόλης, η οποία είχε υποστεί ήδη πολλές ζημιές έναν χρόνο νωρίτερα από την εξέγερση στο εβραϊκό γκέτο της πρωτεύουσας. Οι Γερμανοί ολοκλήρωσαν την καταστροφή, ανατινάζοντας ότι επέμεινε. Μαζί με την Δρέσδη αποτέλεσε τις πιο κατεστραμμένες πόλεις κατά την διάρκεια της θηριωδίας των στρατών και των δύο πλευρών. Ο στόχος του Στάλιν επετεύχθη, που ήταν πλήρης έλεγχος της πόλης και χωρίς την Αντίσταση, χωρίς το τεράστιο τίμημα να αποτελεί κάποιο γεγονός. Αλλά τελικά η ηρωική στάση των Πολωνών δεν ξεχάστηκε και καταγράφηκε και τραγουδήθηκε.

Οι Sabaton  δεν έμεινα αδιάφοροι σε αυτό και συμπερίλαβαν και την μάχη αυτήν στην θεματολογία τους. Η επιβλητική μουσική ανήκει  στον Joakim Brodén, πληκτρά και τραγουδιστή της μπάντας, οποίος συμμετέχει και στην δημιουργία του λυρικού μέρους, μαζί με τον μπασίστα Pär Sundström. Η ένταση προσδίδεται ακόμα περισσότερο όταν χρησιμοποίει πολωνικό στίχο στο ρεφρέν «Warszawo, walcz!» (Βαρσοβία, πολέμα!). Αλλά και το βιντεοκλίπ του τραγουδιού αποτελεί ενδιαφέρον, μιας αποτελεί ένα μικρό έργο τέχνης και μέσα στα κινηματογραφικά πρότυπα. Η σκηνοθεσία ανήκει στον  Jacek Raginis και τα γυρίσματα έγιναν εξ ολοκλήρου στην Βαρσοβία, στο εργοστάσιο Norblin. Το οποίο βρίσκεται στην οδό «Σιδήρου» (Ulica Żelazna), ένας δρόμος με πολλές ιστορικές αναφορές. Το συγκεκριμένο εργοστάσιο είναι επεξεργασίας μετάλλου(!!), όπως έγινε και επίσημη ονομασία του μετά τον Β’Π.Π. (Walcownia Metali „Warszawa”). Στην ταινία συμμετέχει και απόστρατος στρατηγός τεθωρακισμένων Waldemar Henryk Skrzypczak καθώς και ο γνωστός Σουηδός ηθοποιός Peter Stormare, γνωστός από την συμμετοχή στην σειρά Prison Break και στις ταινίες Constantine, The Big Lebowski κ.α., που παίζει τον ρόλο του SS Obergruppenführer von dem Bach.

Η επιλογή του συγκεκριμένου ηθοποιού, πέρα του γεγονότος ότι άρεσε σε μέλη της μπάντας, είχε να κάνει και με κοινούς γνωστούς. Ο booking agent της μπάντας είναι πολύ καλός φίλος με το ηθοποιό. Στην δισκογραφική του εταιρία, την StormVox, ήταν και μια άλλη σουηδική μπάντα, οι H.E.A.T., την οποία επίσης εκπροσωπούσε. Αν και κάθε χρόνο δέχεται πάνω από 50 προτάσεις για να συμμετάσχει σε μουσικά βίντεο, η συγκεκριμένη τον ενθουσίασε, επειδή ήθελε να προβάλει ένα ιστορικό γεγονός. Το βιντεοκλίπ προβλήθηκε για πρώτη φορά την 1^η Αυγούστου του 2010, στην 66^η επέτειο της «Εξέγερσης της Βαρσοβίας

Jacek Henryk Maniakowski

Vavel

Ένα από μεγαλύτερα προβλήματα, αλλά ουσιαστικά πληγή για την ελληνικά heavy metal- hard rock σκηνή ήταν το ποδόσφαιρο. Όχι το ίδιο καθ' αυτό αλλά το οπαδιλίκι γύρω από αυτό. Η μουσική αυτή, τη μόνη στέγη που έβρισκε, εκτός από άθλιους συναυλιακούς χώρους, ήταν και στέκια οπαδών. Οι παλιοί σίγουρα θυμούνται ότι, ή κάθοδος των Θεσσολονικέων για κάποια συναυλία έμοιαζε περισσότερο με εκστρατεία και πάντα οι "μάχες" ήταν με πρόσχημα της ομάδες. Και στην Θεσσαλονίκη η κάθε συναυλία ξεκινούσε ξεκινούσε με συνθήματα ενάντια στις αθηναϊκές ομάδες. Ο κύκλος βίας δεν τελείωνε μόνο με οπαδιλίκια, αλλά με την περιθωριοποίηση από τους μπάτσους, που πάντα έβρισκαν αφορμή να ξεκινήσουν κάποια συμπλοκή. Με λίγα λόγια στο σκοτεινό, ούτως ή άλλως, υποσυνείδητο της πάντα προβατοποιημένης πλειοψηφίας, κυριάρχησε μια οπτική περιθωρίου και αναίτιας βίας συνυφασμένης με την heavy metal και hard rock μουσική. Αλλά αυτό δεν είχε καμιά σχέση με τους πραγματικούς φαν του είδους. Ο χρόνος το απέδειξε και οι οπαδοί ομάδων μείναν οπαδοί... άλλων συμφερόντων, αλλά με άλλα μουσικά γούστα και οι πραγματικοί φαν της μουσικής συνεχίζουν .... την "κιθάρα τους".

Αυτός ο μεγάλος πρόλογος δεν έχει καμία σχέση με τους Vavel, στους οποίους θα αναφερθώ σήμερα, αλλά με τα πιο βαθύτερα αίτια της χαμηλής αναγνώρισης αυτής της μουσικής στην Ελλάδα. Οι Vavel ανήκουν και αυτοί στους ήρωες, αλλά και πρωτοπόρους εκείνης της εποχής.Το 1986 κυκλοφορούν το παρθενικό τους άλμπουμ με τον ομώνυμο τίτλο. Αν και θύμα και αυτοί της κακής παραγωγής, εύκολα μπορείς να διακρίνεις τον πρωτοποριακό ήχο. Καθαρό power metal, αλλά με προσθήκη πλήκτρων, χρωματίζοντας έτσι τις σκληρές συνθέσεις τους με μελωδία. Οι Θεσσαλινικείς Παύλος Γαβριηλίδης: Φωνή, Δημήτρης Ανδριτσούδης: Κιθάρα, Άκης Σμαδόπουλος: Πλήκτρα, Κάρπος: Μπάσο και Κώστας Κυριακίδης: Τύμπανα, κυκλοφορούν και δυο χρόνια αργότερα το δευτερο τους άλμπουμ, το “The second death”. Η παραγωγή βελτιώνεται, αλλά το άλμπουμ μένει στην αφάνεια. Θα ξανακυκλοφορήσει το 2002 σε 3000 αντίτυπα. Οι συνθέσεις και στα δύο άλμπουμ είναι κλασικές και ακούγονται άνετα ακόμα και σήμερα. Ο πρώτος δίσκος είναι πολύ σπάνιος και πόθος πολλών συλλεκτών μιας και κυκλοφόρησε μόνο σε 500 αντίτυπα.

Σε μια πολύ σπάνια συνέντευξη ο Παύλος Γαβριλίδης στο Metal Ultimacy περιγράφει τη πορεία τους. Ξεκίνησαν το 1984 σαν μια αρκετά πολυπληθείς μπάντα με 2 κιθαρίστες ,μπάσο ,τύμπανα ,πλήκτρα για το είδος. " Η πρώτη μας εμφάνιση πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια ενός διήμερου φεστιβάλ στην πλαζ της Καλαμαριάς όπου είχαν συγκεντρωθεί όλα τα γκρουπ της πόλης. Οι αντιδράσεις του κόσμου ήταν πολύ θετικές " αναφέρει στην συνέντευξη του. Έκαναν προσπάθειες να διώξουν το απαδιλίκι "Η λύση αυτή δόθηκε γιατί δεν μπορούσαν να μας αντιμετωπίζουν σαν οπαδούς μιας ομάδας. Δεν υπήρχε λόγος ,αφού η μουσική ήταν αυτή που μας ένωνε γιατί να τσακωνόμαστε?. Όλοι τα ίδια περνούσαμε . Κάναμε συναυλίες τακτικά με τους Thanatos Inc , Rust ,Vice Human και άλλους. Είχαμε συμφωνήσει να έρχονται εκείνοι με δικά τους έξοδα στην Θεσσαλονίκη και εμείς με δικά μας στην Αθήνα. Εκείνοι θα ήταν το πρώτο όνομα στην Αθήνα και εμείς το πρώτο στην Θεσσαλονίκη" συνεχίζει. Στα τέλη του 19991 έκαναν την ύστατη προσπάθεια για ένα καλό συμβόλαιο : "Καταφέραμε και ήρθαμε σε επαφή με τον τότε μάνατζερ των Scorpions,Uli Dietrich,και με την εταιρεία Roadrunner αλλά δυστυχώς μας ζήτησε να μείνουμε στο εξωτερικό μόνιμα κάτι το οποίο ήταν πολύ δύσκολο. Για να γίνει αυτό έπρεπε να έχουμε χρήματα και χρόνο, εμείς όμως είχαμε άφθονο από το δεύτερο, καθόλου όμως από το πρώτο…" Για να μην μακρηγορήσω προτείνω να διαβάσετε όλη την συνέντευξη εδώ ( http://krassus.blogspot.gr/2009/02/vavel.html)

Η τελευταία μέχρι σήμερα φορά που παίξανε μαζί ήταν στο Parathina Lost στην Καλαμαριά το 2000-01. 

Jacek Maniakowski