Oasis - Rock 'n' Roll Star

Κάθε πιτσιρικάς που ξεκινάει να καταπιάνεται με τις νότες και ειδικά όταν αυτές βρίσκονται σε κάποιο rock'n'roll τραγούδι, έχει ένα όνειρο..... να γίνει ροκ σταρ. Η ματαιόδοξη αυτή ονειροπόληση, κράτησε πολλούς έφηβους στον δρόμο της μουσικής και τους απομάκρυνε από τα καθημερινά προβλήματα  τους. Η πιθανότητες να γίνει ένας πιτσιρικάς όμως, μουσικός αστέρας είναι μικρότερες από αυτές να κερδίσεις ένα πρωτοχρονιάτικο λαχείο. Αλλά, πάντα στόχος τέτοιων ονείρων είναι κάποια στιγμή να ξεφύγει κάποτε ο έφηβος από το περιβάλλον του, ίσως και να γοητεύσει κάποια κοπελίτσα.  
Σίγουρα ο Noel Gallagher δε φανταζόταν γράφοντας το Rock 'n' Roll Star, ότι το τραγούδι θα γινόταν και αυτό η βίζα του για το Έβερεστ του rock'n'roll. Η επιτυχία του  Definitely Maybe του 1994, του ντεμπούτου άλμπουμ των Oasis, της  Britpop/ indie rock μπάντας από το Manchester, δεν άλλαξε μόνο την ζωή των μελών της, αλλά και τα δεδομένα στην Βρετανική μουσική σκηνή. Το συγκεκριμένο τραγούδι, όμως ήταν ένα από τα τρία που έγραψε ο κιθαρίστας της μπάντας και ήθελε να εκφράσει κάτι με το λυρικό του μέρος. Τα άλλα δύο ήταν τα "Live Forever" και "Cigarettes & Alcohol" μέσα από ίδιο άλμπουμ και κατά κάποιον τρόπο συνδέονται, έστω και σαν τίτλοι με το  Rock 'n' Roll Star. Προφητικά, θα μπορούσε κάποιος να τα χαρακτηρίσει, λαμβάνοντας υπ' όψη τα γεγονότα που επακολούθησαν της κυκλοφορίας του άλμπουμ. 
Η σύνθεση αυτή είναι από τα πρώτα τραγούδια της μπάντας και ακόμα παραμένει αγαπητό στο δημιουργό του, φαινόμενο όχι και τόσο συχνό, μιας και πολλοί συνθέτες αποκηρύσσουν τις πρώτες τους δημιουργίες. Ο ίδιος θυμάται όταν το πρωτο-τραγούδησε στο στούντιο και ρωτώντας την γνώμη των υπόλοιπων έξι που βρισκόταν στο στούντιο, το μόνο εισέπραξε ήταν μια απόλυτη σιγή. Απλά την μετέφρασε, σωστά, όπως αποδείχτηκε, σε θαυμασμό, παίρνοντας και απόφαση ότι όντως είναι ένας Rock 'n' Roll Star. Μεταξύ των παρόντων ήταν και ο ιδιοκτήτης της δισκογραφικής Creation Records, ο Alan McGee, οποίος κατάφερε να πει κάτι. Και αυτό ήταν μια παρατήρηση σχετικά με το τελικό  mix του τραγουδιού: "turn the hi-hat up in the second verse." ήταν τα λόγια του. 
Το λυρικό μέρος εκφράζει την ελπίδα του να φύγει από τον τόπο, στον οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε και τίτλος του τραγουδιού ορίζει το μέσον για να το πραγματοποιήσει. 

Jacek Maniakowski

Pink Floyd - One of these Days

Οι φορές που η ζωή μοιάζει με ένα μισοτελειωμένο σταυρόλεξο, γεμάτο λέξεις που δεν φαίνεται να έχουν καμία μεταξύ τους σύνδεση, δεν είναι λίγες. Το νόημα αποκτάται, όπως και σε ένα σταυρόλεξο, μόνο όταν το δεις ολοκληρωμένο και από απόσταση. Η μουσική είναι κι αυτή ένα κομμάτι της ζωής, όπως οι σκόρπιες νότες που, όταν τοποθετηθούν σωστά, δημιουργούν μια μοναδική μελωδία. Ο άνθρωπος είναι ο συνθέτης της ζωής του και η σωστή τοποθέτηση των γεγονότων που τη συνθέτουν, μαζί με το κατάλληλο τέμπο, παράγουν την αρμονία της.

Οι Pink Floyd, στο έκτο τους άλμπουμ Meddle (1971), βρίσκονται ακριβώς σε ένα τέτοιο σημείο σύνθεσης. Ένα μεταβατικό έργο, στο οποίο αρχίζουν να διαμορφώνουν ολοκληρωμένα τη μουσική τους ταυτότητα, εκείνη που αργότερα θα τους καθιερώσει ως ένα από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα στην ιστορία της σύγχρονης μουσικής. Ο ψυχεδελικός ήχος της πρώιμης περιόδου μετασχηματίζεται σταδιακά σε progressive και art rock. Το Meddle λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στην πειραματική αναζήτηση της μετα-Barrett εποχής και στη θεματική και ηχητική συνοχή που θα κορυφωθεί με το The Dark Side of the Moon δύο χρόνια αργότερα.

Αν και στο άλμπουμ συναντά κανείς ακόμα διάσπαρτες ιδέες, όπως το «Nothing, Parts 1–24», είναι πλέον εμφανές ότι οι Pink Floyd αρχίζουν να χτίζουν συνθέσεις που βασίζονται στην ατμόσφαιρα, στη σταδιακή ανάπτυξη και στη συλλογική δημιουργία. Μία από τις σημαντικότερες στιγμές του δίσκου είναι το One of These Days, δημιουργία των David Gilmour, Roger Waters, Richard Wright και Nick Mason. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα instrumental κομμάτι, στο οποίο ακούγεται μόνο μία φράση  «One of these days I’m gonna cut you up into little pieces» με τη φωνή του Nick Mason, έντονα παραμορφωμένη μέσω tape delay και επεξεργασίας ταχύτητας.

Το τραγούδι ξεκίνησε ως ένα σύνολο αποσπασματικών ιδεών, εξ ου και η αρχική του ονομασία «Nothing, Parts 1–24». Το κεντρικό, επαναλαμβανόμενο riff του Roger Waters στο μπάσο αποτέλεσε τον συνδετικό κρίκο που ενοποίησε τα επιμέρους στοιχεία. Αξιοσημείωτο είναι ότι τόσο ο Waters όσο και ο Gilmour ηχογράφησαν γραμμές μπάσου, τοποθετημένες σε αντίθετα κανάλια, δημιουργώντας ένα έντονο στερεοφωνικό αποτέλεσμα. Η χρήση του Binson Echorec delay, που αποτελούσε ήδη σήμα κατατεθέν του συγκροτήματος, ενίσχυσε την αίσθηση κίνησης και απειλής που διατρέχει το κομμάτι.

Η μοναδική φράση του τραγουδιού φέρεται να απευθύνεται στον Sir Jimmy Young, ραδιοφωνικό παραγωγό του BBC Radio 2. Ο Young είχε προκαλέσει τη δυσαρέσκεια της μπάντας, καθώς συνήθιζε να μιλάει εκτενώς πάνω από αποσπάσματα συναυλιών τους ή να τα χρησιμοποιεί σε ηχητικά κολάζ που, κατά την άποψή τους, παραποιούσαν το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Η «γλυκύτητα» του στίχου, λοιπόν, φαίνεται να έχει περισσότερο ειρωνικό παρά κυριολεκτικό χαρακτήρα.

Πέρα όμως από τον υπόγειο σαρκασμό, το One of These Days αποτελεί, όπως έχει αναφέρει ο Roger Waters  μια από τις πρώτες στιγμές, όπου η μπάντα λειτούργησε πραγματικά ως ενιαία δημιουργική μονάδα. Η ένταση χτίζεται σταδιακά, χωρίς βιασύνη, μέχρι την εκρηκτική κορύφωση, πριν καταλήξει σε μια σχεδόν κινηματογραφική αποφόρτιση. Δεν είναι τυχαίο ότι το κομμάτι χρησιμοποιήθηκε συχνά ως εναρκτήριο στις ζωντανές εμφανίσεις τους.

Το animation French Windows, δημιουργία του Ian Emes, συνόδευσε το κομμάτι σε συναυλίες τους στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Η οπτικοποίηση της μουσικής μέσω αφαιρετικών, επαναλαμβανόμενων μοτίβων προανήγγειλε την έντονη σχέση εικόνας και ήχου που οι Pink Floyd θα καλλιεργούσαν αργότερα σε ακόμα μεγαλύτερη κλίμακα.

Όσο για τον μυστηριώδη στίχο, υπάρχει η εικασία ότι η παραμόρφωση της φωνής ίσως έκρυβε τη φράση «You’ve recently gone too far, Syd, it’s enough», υπαινιγμός προς τον Syd Barrett. Ωστόσο, κανένα μέλος του συγκροτήματος δεν επιβεβαίωσε ποτέ αυτή την εκδοχή. Ίσως τελικά το μυστήριο να είναι πιο ταιριαστό με τη φύση του κομματιού, μια σύνθεση που βασίζεται στην ένταση, στην υποψία και στη δύναμη του ανείπωτου.

Το One of These Days δεν είναι απλώς ένα instrumental κομμάτι. Είναι η στιγμή όπου οι Pink Floyd αρχίζουν να οργανώνουν το «σταυρόλεξο» της μουσικής τους ζωής. Οι σκόρπιες λέξεις αποκτούν θέση, οι νότες αποκτούν κατεύθυνση και το χάος μετατρέπεται σε συνειδητή μορφή. Κι όπως συμβαίνει και με τη ζωή, η αρμονία δεν έρχεται από την απουσία θορύβου, αλλά από τη σωστή τοποθέτησή του.

Jacek Henryk Maniakowski

Josefus

Οι Josefus ιδρύθηκαν το 1968 και ήταν μια hard rock μπάντα από το Houston, η οποία θεωρήθηκε ως ένα από τα πρώτα μοντέλα του τραχύ ήχου του hard rock και heavy metal του Texas. Έχουν, επίσης, αναφερθεί και σε ένα άρθρο του αμερικάνικου περιοδικού Classic Rock, σαν οι "χαμένοι πρωτοπόροι του heavy metal". Τα ιδρυτικά μέλη Dave Mitchell (κιθάρα) και Ray Turner (μπάσο), είχαν μια μπάντα στο σχολείο με το όνομα Rip West. Αυτοί είχαν ηχογραφήσει, μαζί με τον Doug Tull (τύμπανα), κάποια demo και στην συνέχεια άλλαξαν το όνομά τους σε Josefus, όταν ήρθε ο τραγουδιστής Pete Bailey. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν και το πρώτο τους άλμπουμ "Get Off My Case". Το 1970 κυκλοφόρησαν τα δυο επόμενα άλμπουμ τους, αλλά κατά την διάρκεια της περιοδείας τους και αφού είδαν ότι δεν γνώριζαν την επιτυχία που περίμεναν, αποφάσισαν να διαλυθούν. Το 1978 επανασυνδέθηκαν και έγραψαν τέσσερα νέα τραγούδια, αλλά αμέσως μετά διαλύθηκαν ξανά. Το 1990 οι Josefus αποφάσισαν να ξαναβρεθούν μαζί χωρίς όμως τον Doug Tull, ο οποίος βρέθηκε κρεμασμένος στο κελί του, στο Όστιν του Τέξας, κάποια χρόνια πριν. Στη θέση του πήραν τον Leesa Harrington-Squyres και ηχογράφησαν, την ίδια χρονιά, το "Son of Dead Man". Με αυτή τη σύνθεση συνέχιζαν ως το 2011, όταν ο Ray Turner έπαθε ένα εγκεφαλικό που τον κατέστησε ανήμπορο να παίζει πια. Έτσι πήραν τον Mark Weathers και με αυτόν συνεχίζουν να παίζουν μέχρι σήμερα.

 

Εν κατακλείδι, οι Josefus, ήταν μια από τις πρώτες αμερικάνικες μπάντες, που γεφύρωσε το hard rock των τελών του '60 με το πρώιμο heavy metal του '70, με πολλές επιρροές από Led Zeppelin, αλλά και άλλα συγκροτήματα της εποχής. Δεν είχαν ποτέ κάποια ιδιαίτερη επιτυχία, όμως θεωρούνται πρωτοπόροι, εξαιτίας του ήχου που καθιέρωσαν στο Τέξας, το οποίο, έβγαλε στη συνέχεια πολλές σπουδαίες μπάντες.

Ναούμ Αθ. Βάρκας

Δισκογραφία:

 

Get Off My Case (1969)

Dead Man (1970)

Josefus (1970)

 Son of Dead Man (1990)

History of rock images

The Outlaws - (Ghost) Riders in the Sky: A Cowboy Legend

Η ροκ μουσική έχει το προνόμιο να μπορεί με μεγάλη ευκολία να αγκαλιάσει οτιδήποτε είναι γραμμένο με νότες. Δεν είναι λίγες φορές που τα παραδοσιακά ή κλασικά μουσικά κομμάτια γίνονται ροκ επιτυχίες. Η "αγκαλιά" ή το ακουστικό εύρος της δεν σταματάνε μόνο στις νότες. Η θεματολογία της ουσιαστικά είναι μια εγκυκλοπαίδεια και μια προσεκτική αναζήτηση μπορεί να εμπλουτίσει αρκετά τις γνώσεις του καθένα μας. Ακόμα και αν αυτό επιδιώκεται μέσα από μια αλληγορική, σχεδόν σουρεαλιστή σύνδεση μεταξύ τελείως διαφορετικών ιστοριών, Ακριβώς όπως ένα παιδί μπορεί να κατορθώσει με την απλότητά του και την αγνή του φαντασία.  
Προφανώς ο 12-χρονος Stan Jones, όταν άκουγε μια ιστορία από έναν φίλο του cowboy  και φυσικά την έκανε εικόνες στο μυαλό του, ότι θα αποτελέσει βάσει για ένα από τα πιο αγέραστα τραγούδια. Το "(Ghost) Riders in the Sky: A Cowboy Legend" και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1948 και την επόμενη χρονιά έγινε  hit στα αμερικάνικα pop charts. Το τραγούδι δεν είχε μόνο πολλά ονόματα όπως, "Ghost Riders", "Ghost Riders in the Sky" και "A Cowboy Legend", αλλά έγινε διασκευή σε σχεδόν όλα τα είδη μουσικής, αν και ξεκίνησε σαν Country, western τραγούδι. Η μουσική του είναι "δανεισμένη" από το "When Johnny Comes Marching Home. Ένα τραγούδι πολύ δημοφιλές κατά την διάρκεια του .... Αμερικάνικου Εμφυλίου Πολέμου. Αν και πρώτη αναφορά γίνεται το 1863 για αυτό το τραγούδι, που χρεώνεται στον Αμερικανο-Ιρλανδό  Patrick Gilmore, οι ρίζες του φτάνουν πολύ πίσω στον χρόνο και πέρα από τον Ατλαντικό, στην Ιρλανδία. 
Όμως, το λυρικό μέρος είναι συνδυασμός δυο κουλτουρών μέσα από τους μύθους τους. Ο μύθος του far west συναντάει την μυθολογία των βόρειων λαών της Ευρώπης. Ουσιαστικά αναφέρεται στο μύθο του Wild Hunt, αλλά με την προσαρμογή στην Άγρια Δύση. Το Άγριο Κυνήγι αναφέρεται σε μια ομαδά κυνηγών-δαιμόνων, που με συνοδεία των σκυλιών τους, σκοτώνουν ή αρπάζουν για την χώρα των νεκρών,  όποιον βρεθεί στο διάβα τους. Όποιος έβλεπε το όραμα αυτό στον ύπνο του, επερχόταν και ο θάνατός του. Ο μύθος αποτέλεσε και την βάση του Halloween και ο σκοπός αυτού του κυνηγιού ήταν να διατηρήσει την ισορροπία του κόσμου. Γενικά εμφανίζεται σε πολλές κουλτούρες, κυρίως ινδοευρωπαϊκές, με διαφορετικά ονόματα. 
Το τραγούδι ενέπνευσε και την Marvel Comics Western για να δημιουργήσει τον χαρακτήρα "Ghost Rider" , που αργότερα μετονομάστηκε σε  Phantom Rider. Αλλά και το ρεφρέν χρησιμοποιήθηκε από την ποδοσφαιρική ομάδα  Aston Villa Football Club στην δεκαετία του '60 για την είσοδο της ομάδας στον αγωνιστικό χώρο. 
Jacek Maniakowski

WILD KITTEN - Echo-λόγιο

Η Eliz FoxyFord απαντά για τους  WILD KITTEN

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Το όνομα συμβολίζει την άγρια διάθεση που έχουμε σε συνδυασμό σε συνδυασμό που με τις μελωδικές γραμμές που θέλουμε να κρατάμε στα τραγούδια μας. WILD KITTEN λοιπόν!

2) Χρήμα ή δόξα;

Στην φάση που είμαστε; Θα έλεγα δόξα. Δεν ζούμε από αυτό ούτε περιμένουμε να βγάλουμε λεφτά απ' αυτό. Το κάνουμε γιατί απλά γουστάρουμε και θέλουμε να μάθει ο κόσμος τη μουσική μας. 

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

Καθηλωτική! Άκρως Εντυπωσιακή! 

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

Σημείο μηδέν, σαν αρνητική έννοια, θεωρώ τη στιγμή που λόγω υποχρεώσεων πρέπει κάποιο μέλος να αποχωρήσει από την μπάντα...Μας έχει συμβεί δύο φορές αυτό και τα πάντα πρέπει να ξεκινήσουν από την αρχή,θέτοντάς την αρκετά βήματα πίσω, στο σημείο μηδέν!Είναι μια καθοριστική στιγμή όπου ή απλά απογοητεύεσαι και τα παρατάς ή πεισμώνεις και συνεχίζεις! Εμείς είχαμε το θάρρος και το θράσος και το κουράγιο να κάνουμε το δεύτερο! Ελπίζω να μη χρειαστεί να το ξαναζήσουμε!

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

Δυστυχώς η σημερινή ελληνική "λαϊκή" μουσική. 

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

Στο να ενώσουμε τις ιδέες και να εξαλείψουμε ρατσισμούς και διαφορές παντός είδους. 

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Με κάθε όνομα της μουσικής της δεκαετίας του '80.... Με αυτούς με των οποίων την μουσική μεγαλώσαμε και σφυρηλατηθήκαμε. 

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Κανένα από τα δύο. Απλά σαν μουσική, σαν έκφραση και κατάθεση ψυχής.

9) Οι επιρροές σας;

Ονόματα της δεκαετίας του '80, θρυλικά και ανεξίτηλα στον χρόνο .. Whitesnake, Def  Leppard, Cinderella, Mr Big, Motley Crue και τόσοι πολλοί ακόμα. 

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Μέσον το συγκρότημα... 

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

Σκοπός η Μουσική.... 

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Παν μέτρον Άριστον! Το ταλέντο θα συνοδέψει μια δόση  αλαζονείας σίγουρα, αρκεί μη ξεφύγει... 

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

Το όνομα της μπάντας απαντά από μόνο του σε αυτήν την ερώτηση!

14) Μια ευχή για την μπάντα

Να γινόμαστε συνέχεια καλύτεροι..... πάντα, ΠΑΝΤΑ όμως υπάρχουν περιθώρια για βελτίωση... 

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Πάντα η σύλληψη ενός νέου κομματιού...Τα πρώτα riff, οι πρώτοι στίχοι....Η διαδρομή από το πλήρες σκοτάδι στο φως!

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/WILDKITTENBAND

Θα τους ακούσετε εδώ: http://www.reverbnation.com/wildkitten

Ellinator

Ο δρόμος του rock'n'roll δεν είναι ποτέ εύκολος και ενίοτε μοναχικός. Η κακοτράχαλη φύση του θέλει αρκετή υπομονή και επιμονή. Τα χαρακτηριστικά αυτά πρέπει να συνοδεύονται από ατσάλινη περιβολή, ίσως και με σιδερένια πίστη. Σε όλα αυτά το ένστικτο δημιουργίας που συνοδεύεται από ταλέντο, είναι παράγοντες που στηρίζουν τις προαναφερθείσες αρετές. Και  όταν η μουσική αρτιότητα είναι επαρκής και παιδικές μνήμες είναι στολισμένες με νότες, που συνοδεύουν την κάθε παιδική "καγκουριά", τότε μιλάμε και για πολύ γερά καλλιτεχνικά θεμέλια. 

Η ιστορία του Ellinator ξεκινά το 1999, αλλά στην πραγματικότητα γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα σε μια θάλασσα από νότες. Το όνομά του :"Έλλην με την αγγλική κατάληξη ator . Δεν συμβολίζει κάτι...άπλα είμαι εγώ ...", όπως αναφέρει στο Echo-λόγιο ( http://echooadventures.blogspot.gr/2013/06/tasos-ellinator-1-t-ellinator-ator.html). Με ώθηση τις επιρροές του από Black Sabbath, Judas Priest, Testament μεταξύ των άλλων ξεκίνησε να γράφει τραγούδια. Η αναζήτηση άλλων μελών για την μπάντα του, όχι και ιδιαίτερα παθιασμένη,όπως δηλώνει και ο ίδιος, ουσιαστικά το οδήγησε στην απόκτηση και τεχνικών γνώσεων. Την σπουδές του στο πιάνο αρχικά και στην κιθάρα αργότερα, συμπλήρωσαν και οι γνώσεις της ηχοληψίας. Τα αυτοδίδακτα φωνητικά του ανεβοκατεβάζουν οκτάβες, όπως ένας πιτσιρικάς παίζει γιο-γιο.
Οι πρώτες του νότες στο πιάνο της μητέρας του, στα 5 του χρόνια, μέσα από την μουσική του αναζήτηση και πάντα στα σκληρά μονοπάτια της rock'n'roll, έγιναν το πρώτο του άλμπουμ το 1999. Μια κακή παραγωγή που ξαναηχογραφηθηκε το 2005. Έκτοτε η έμπνευση δεν τον έχει εγκαταλείψει και πηγάζει μέσα από την ευρεία γκάμα της Metal μουσικής.

Αυτή είναι και μουσική του έκφραση μέσα από τα δέκα!!!! του άλμπουμ και πάνω από 100 τραγούδια που έχει γράψει και ηχογραφήσει μόνος τους, που συνοδεύονται και από καμιά 30-αριά διασκευές. Κατά καιρούς συνεργάζεται και με άλλες μπάντες, αλλά πάντα κρατώντας τον προσωπικό του χαρακτήρα. Η δημιουργικότητά είναι αστείρευτη και οι ποσότητες των τραγουδιών του αυξάνονται συνεχώς. Ο στίχος του πότε ελληνόφωνος και πότε αγγλόφωνος, επικεντρώνεται κυρίως στην επικαιρότητα , χωρίς όμως να είναι η μοναδική του πηγή.  Αυτή την μόνιμη του έμπνευση ήθελε να μοιραστεί και με την  Rock N Roll Republic με μια νέα σύνθεση. Η συμμετοχή του ουσιαστικά αντικατοπτρίζει και τον προσωπικό, αλλά και μουσικό, του χαρακτήρα, λειτουργώντας με δοτική πρόθεση. 

Jacek Maniakowski