Raw In Sect - Αρένα

 

Τα έπη του Ομήρου, στην ουσία απεικονίζουν μια εξωτερική μάχη ή αλλιώς το Μεγαλόκοσμο στην Ιλιάδα και τον μικρόκοσμο στην Οδύσσεια ή αλλιώς την εσωτερική μάχη του ανθρώπου. Ουσιαστικά είναι μάχες έξω από τα τείχη κάθε Τροίας. Όμως οι σύγχρονες πόλεις δημιουργούν μια  τεράστια Αρένα, όπου οι εσωτερικές και εξωτερικές μάχες γίνονται απέναντι σε έναν αόρατο εχθρό, μια στείρα επανάληψη ως μηχανική μίμηση της κάθε προηγούμενης πράξης ή αλλιώς καθημερινότητα.

«Το «Αρένα» είναι ένα τραγούδι που βγήκε από το πουθενά. Διάφορες μελωδίες και ιδέες ενώθηκαν για να βγει το πρώτο μισό του τραγουδιού.» Ξεκινάει να διηγείται ο Kostas Diamandis ( Lead Vocals, Guitar). Στην πορεία έβαλε ο Δημήτρης (Dimitris Alexiou - Drums, Backing Vocals) το χαρακτηριστικό σημείο με τα κρουστά προς το τέλος και θυμάμαι μου είχε πει ότι ήθελε μία νέα φωνητική γραμμή εκεί. Από εκεί και πέρα σε συνδυασμό με τη βοήθεια του παραγωγού μας (Peter Dowsett), το φορτώσαμε όσο δεν πήγαινε άλλο.

Η ιδέα να συνδυαστεί η ρεμπέτικη μουσική με την metal/rock είχε σαν σκοπό να εξερευνήσουμε το τεράστιο εύρος της Ελληνικής μουσικής και το ρεμπέτικο αναμφίβολα είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι.» Ολοκληρώνει την διήγηση του για την πηγή έμπνευσης του μουσικού μέρους του τραγουδιού.

Όμως ο λακωνικός στίχος έχει ακόμα πιο ενδιαφέρον: Αρένα αρχικά είναι η πόλη της Αθήνας και σε δεύτερο χρόνο αντιλαμβάνεται κανείς ότι Αρένα είναι η ίδια η καθημερινότητα και η φθορά που περιέχει.

Ποιοι είναι τα λιοντάρια και ποιοι τα θύματα; και ποιοι μονομαχούν πραγματικά;

«Όλοι μονομαχούν με τον ίδιο τους τον εαυτό σε καθημερινή βάση για να ανταπεξέλθουν στις δοκιμασίες της καθημερινότητας. Από το να πάνε στη δουλειά τους δηλαδή, αν έχουν δουλειά, μέχρι να ανταπεξέλθουν σε αυτήν και μετά να βρουν την ενέργεια να περάσουν την υπόλοιπη μέρα. η φθορά που στην οποία υπόκειται κάποιος σε αυτή τη ρουτίνα είναι η ίδια η αρένα» απαντά ο τραγουδιστή και κιθαρίστας των Raw In Sect.

Ούτε καν λανθασμένο κυνήγι του γνώθι σ αυτόν; Προσπαθούμε να ακάψουμε ακόμα πιο βαθιά στο νόημα των στίχων:  «εκεί καταλήγει μάλλον»  απαντάει ο Κώστας, βοηθώντας παράλληλα στο «σκάψιμο». Και συνεχίζει: «με αυτό τον τρόπο που σε φθείρει η αρένα όμως μόνο το γνώθι σ'΄αυτόν δεν αποκτάς, ίσα ίσα που χάνεις επαφή με το ποιος είσαι, που είναι το χειρότερο που σου κάνει αυτή η καθημερινότητα»

Στο βιντεοκλίπ εναλλάσσονται άνθρωποι με ερειπωμένα κτήρια… «η γκριζάδα που επικρατεί στο βίντεο αυτό ακριβώς θέλει να απεικονίσει την ερείπωση ή την εγκατάλειψη των πιο αδύναμων κρίκων στο μηδενικό έλεος της Αρένας. Οπότε όπως βλέπει ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο κάποιος να καταρρέει, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στο ψυχισμό των ανθρώπων, κάθε μέρα και από λίγο». Εξηγεί για την εικόνα που θέλει να προβάλει το βιντεοκλίπ.

Ο «απανθρωπισμός» του ίδιου του ανθρώπου;.... «οι συνθήκες οι οποίες δημιουργούν οι ίδιες οι κοινωνίες είναι σε μεγάλο βαθμό απάνθρωπες, δεν είναι φτιαγμένες για να υπηρετούν τόσο την καθημερινότητα του κόσμου, όσο τους ανθρώπους που κινούν τα νήματα εξ ού και  οι άμουσοι ενορχηστρωτές που λέει το τραγούδι, τελικά και αυτοί που κινούν τα νήματα ό,τι να ναι κάνουν» Καταλήγει ο τραγουδιστής της μπάντας.

Το ίδιο το τραγούδι, δεν προτείνει κάποια λύση, (και να για να υπάρξει ουσιαστική λύση πρέπει να υπάρχει αναγνώριση και αποδοχή πρώτα), αλλά η λύση έρχεται αργότερα στο δίσκο. Στο Γράμμα, όπως λέγεται το τραγούδι, όπου έρχεται η κορύφωση του δίσκου… Άρα ο ακροατής πρέπει να ακούσει ολόκληρο το άλμπουμ, δίνοντας και μεγάλη προσοχή στους στίχους των τραγουδιών του Kitro, όπως λέγεται η τρίτη ολοκληρωμένη δουλειά του συγκροτήματος.

Jacek Henryk Maniakowski 

Rock - e - pedia: Bluegrass

Ένας γραφικός γεράκος που πολεμούσε ανεμόμυλους, ενέπνευσε ανθρώπους να δαμάσουν τους ίδιους τους ανέμους.

Bluegrass

 

Πως ακούγεται: Σαν Ιρλανδοί, παραδοσιακοί μουσικοί να πρόσθεσαν ένα μπάντζο στην μπάντα τους. Ουσιαστικά σαν country, που δεν είναι country, αλλά εύκολα την ταυτίζεις με red neck χωρικούς των Η.Π.Α.

Γιατί να το ακούσουμε: γιατί είναι η βασική επιρροή πολλών μετέπειτα μύθων της αμερικάνικης rock. Ουσιαστικά είναι το βασικό υλικό πολλών εκφράσεων της. Ουσιαστικά γιατί μετέφερε την αγγλική και ιρλανδική μουσική παράδοση, δίνοντας της το στίγμα του νέου κόσμου.

Γιατί όχι: γιατί δεν είσαι από κάποιο αμερικάνικο χωριό και δεν βόσκεις χοίρους. Ακόμα, γιατί δεν σου αρέσει να τραγουδάει κάποιος σαν τρώει ταυτόχρονα καυτά μακαρόνια και το μπάντζο συνεχίζει να είναι το πιο εκνευριστικό έγχορδο.

Που; Κάπου στα Απαλάχια όρη, στα ορυχεία και στις φάρμες της οροσειράς αυτής των Ανατολικών Η.Π.Α.

Πότε; Στα μέσα της δεκαετίας του ’40 μετά τον Β’ΠΠ, αλλά ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται πάνω από μια δεκαετία μετά. Ουσιαστικά η γέννηση του είδους καταγράφεται στον Δεκέμβριο του 1945.

Ποιοι; Οι Bill Monroe and the Blue Grass Boys, οποίοι είναι και οι νονοί του είδους, με τον Bill Monroe να θεωρείται ο πατέρας του. Οι the Stanley Brothers οι οποίοι ηχογράφησαν  το παραδοσιακό αγγλικό "Molly and Tenbrooks" σε στυλ των προαναφερθέντων το 1948 και θεωρείται χρονικό ορόσημο του είδους. Επίσης Flatt and Scruggs και Ralph Stanley.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: The Accidentals, Bluegrass Album Band, Coal Porters, Hackensaw Boys, Jim and Jesse McReynolds and the Virginia Boys, Johnson Mountain Boys, Rautakoura,  The Grascals, Mountain Heart και The Stanley Brothers

Μέρες δόξας:  Στα πανηγύρια του Kentucky και του Tennessee από το 1945 και μετά … υποθέτουμε. Κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’70 σημειώθηκαν καλές πωλήσεις του είδους. Αλλά γενικά στα live (;) τους έχουν το κοινό τους. Τελευταίες δεκαετίες άρχισε να γίνεται δημοφιλές στην κεντρική Ευρώπη και στην  Σκανδιναβία.

Κόκκινη κάρτα: Υπερβολικά «λευκό» το είδος και γενικά πολλοί οπαδοί του πιστεύουν σε μια κάποια «λευκή» ανωτερότητα.

Με τι μπερδεύεται; Country, English folk, Scottish folk και Hillbilly

Τι λες στον άσχετο; Έχεις δει κάτι κοκκινοτρίχηδες Αμερικανούς με τζιν φόρμες να παίζουν μπάντζο μέσα σε μια φάρμα μέσα στο δάσος, με συνήθως μια τιράντα από την φόρμα πεσμένη; Αυτό που παίζουν λέγεται Bluegrass

Jacek Henryk Maniakowski 

Nightstalker - Just a Burn

 

Η φωτιά, σε πολλές φιλοσοφικές σχολές ή φιλοσοφικά ρεύματα, παραλληλίζεται με την γνώση. Ακόμα και σε κάποιες θρησκείες είναι και το σύμβολό της. Ο λόγος  είναι η ίδια η φύση της φωτιάς, που μπορεί να μεταλλάσσει κάθε αντικείμενο με το οποίο έρχεται σε επαφή. Αν δεν το καταστρέψει με την αχαλίνωτη δύναμή της, τότε δημιουργεί κάτι καινούργιο, σαν μια μορφή της εξέλιξης. Ίσως  κάποια σημάδια που μπορεί να αφήσει, είναι απλά μια υπενθύμιση και της ίδιας της δύναμής της, αλλά και μια μορφή παράσημου για την ίδια την σκληρή αναμέτρηση μαζί της. Ακόμα και ένας …ψύχραιμος απολογισμός αυτής της μάχης, μπορεί να είναι αφορμή να αποτυπωθεί αυτό σε ένα τραγούδι. 

Ένα απλό κάψιμο στο χέρι, ένας σκύλος ο Έκτορας, οποίος πλέον είναι ο μοναδικός σκύλος που δεν φοβάται την φωτιά, μια αλαφιασμένη θεία-η θεία του Αργύρη των Nightstalker, ένα δωμάτιο γεμάτο καπνό, ένα καμένο στρώμα και έμπνευση για ένα τραγούδι, το οποίο θα δώσει τίτλο στο άλμπουμ. Αυτά είναι τα βασικά στοιχεία του Just a Burn, τραγουδιού που ανοίγει το τέταρτο και ομώνυμο του τραγουδιού των Nightstalker.

Ο δημιουργός του τραγουδιού και frontman του αθηναϊκού συγκροτήματος, μας διηγείται την ιστορία του τραγουδιού. Ένα βράδυ γυρνώντας στο σπίτι του, ένα διώροφο κάπου στον Βύρωνα, όπου διέμενε με την μάνα του και στο πάνω όροφο η αδελφή της, αποφάσισε να χαλαρώσει μετά από μια κουραστική μέρα. Ένας τρόπος είναι να στρίψει ένα …γάρο, τρίφυλλο. Έτσι και έπραξε. Καθώς όμως η κούραση ήταν μεγαλύτερη από τις αντοχές του ξάπλωσε αποφασισμένος να τελειώσει το τσιγάρο του ξαπλωμένος. Τον ακολούθησε ο πιστός του φίλος, ο Έκτορας, ένας σκύλος μαύρος, πιθανό μείγμα ροντβάιλερ και πόιντερ, ήδη μεγαλόσωμος αν και μόλις έξι μηνών.

Η νύστα τον πρόλαβε πριν σβήσει το τσιγάρο, πριν καν το αφήσει στο τασάκι. Ο σκύλος ακολούθησε και την χαλαρότητα του αφεντικού του και ξάπλωσε μούρη με μούρη μαζί του. Το περίεργο αυτό τσιγάρο δεν είχε την ίδια διάθεση με τον δημιουργό του και συνέχιζε να καίει ανάμεσα στα δάκτυλά του με την καύτρα να ακουμπάει το στρώμα. Όπως ήταν φυσικό η σχέση καύτρας στρώματος άναψε για τα καλά, αλλά σιγοκαίγοντας το στρώμα. Μετά από κάποια ώρα, δύσκολα ορίζεται ακριβώς ο χρόνος σε τέτοιες περιπτώσεις, δημιούργησε μια τρύπα, οποία έβγαζε ένα ενοχλητικό φως, δημιουργώντας  μια θράκα μέσα στο στρώμα, για τον Αργύρη, οποίος και ξύπνησε προς στιγμή. Αλλά η μόνη του ενέργεια ήταν να καλύψει την τρύπα με μια λευκή κόλλα χαρτί Α4 και συνέχιζε τον γλυκό του ύπνο. Ο σκύλος, αν και μύρισε πως κάτι δεν πάει, αλλά βλέποντας το ιδιοκτήτη του χαλαρό έστρωσε την μουσούδα του στο στρώμα κοιτάζοντας ευτυχισμένος το αφεντικού του.

Την ραστώνη τους την χάλασε η θεία του Αργύρη, οποία έμενε από πάνω. Καθώς οι πόρτες ήταν ξεκλείδωτες μπήκε μέσα στο δωμάτιο φωνάζοντας «σήκω ρε, θα πεθάνεις, θα καείς». Οι φωνές ήταν αρκετές ώστε να ξυπνήσει ο frontman των Nightstalker. Μαζί του και πιστός Έκτορας. Το δωμάτιο είχε γεμίσει με καπνό, αλλά μόνο ως ένα μέτρο από το ταβάνι και καθώς υπήρχε ανοιχτό παράθυρο, έβγαινε έξω από το σπίτι και πήγαινε πάνω στο διαμέρισμα της … πυροσβεστικής θείας του Αργύρη. Μετά από μερικά μπουκάλια νερό και ένα κουβά, αποχώρισαν όλοι από το δωμάτιο με τον σκύλο να μένει ατάραχος και πιστός στον τραγουδιστή συνεχίζοντας να τον αγαπά τυφλά. Η μόνη απώλεια της βραδιάς, εκτός από το στρώμα, ήταν μια φουσκάλα ανάμεσα στα δάκτυλα του τραγουδιστή από το κάψιμο.

Όλο αυτό τελείωσε και μάλιστα χωρίς πολύ γκρίνια και ο Αργύρη είχε πια νέο στρώμα. Όμως, ένας ταλαντούχος καλλιτέχνης εύκολα βρίσκει τρόπους να ερεθίσει την έμπνευσή του. Και μετά από κάποιο καιρό, έπιασε την ακουστική του κιθάρα, πάντα παρέα με τον πιστό του σύντροφο τον Έκτορα και ξεκίνησε να γράφει στίχους μαζί με την μουσική στον ίδιο χώρο που παραλίγο να γινόταν παρανάλωμα του πυρός. Καθισμένος σε ολοκαίνουργιο στρώμα στην άκρη του κρεβατιού και πάντα κάτω από την αφίσα του Τζίμυ Χέντριξ.

Ωστόσο, όχι μόνο ο μουσικός εμπνεύστηκε από τα γεγονότα, αλλά ο σκύλος έγινε το μοναδικό ζώο αυτής της συνομοταξίας, το οποίο δεν φοβόταν την φωτιά! Αποτέλεσε μάλιστα επίκεντρο διασκέδασης για τα μέλη της μπάντας και τους φίλους του, μιας που έσβηνε αναπτήρες και πατούσε αναμμένα ρεσώ, αποσπώντας παράλληλα χειροκροτήματα θαυμασμού.

Οι στίχοι περιγράφουν τα γεγονότα με έμφαση στην υπόνοια, ότι όλα μπορούν γύρω μας να γίνουν στάχτη, αλλά γλυτώνουμε καμιά φορά με ένα μόνο κάψιμο να μας θυμίζει απλά τα γεγονότα.

Αρχικά το τραγούδι ήταν αρκετά αργό, έτσι όταν το παρουσίασε σε όλη την μπάντα, τα υπόλοιπα μέλη αποφάσισαν να επιτυγχάνουν  το τέμπο και ο κιθαρίστας της μπάντας (Τόλης Μότσιος ) πρόσθεσε τα σόλο.

Ο τραγουδιστής το μόνο που έχει να προσθέσει είναι μια συμβουλή: να μην κοιμάστε με το τσιγάρο αναμμένο. Αλλά αποκρυπτογραφώντας τα γεγονότα, μπορούμε να πούμε πως μια πιο χαλαρή προσέγγιση των γεγονότων που συμβαίνουν γύρω μας είτε τα προκαλούμε είτε όχι, μπορεί να αποτελέσουν έμπνευση ακόμα και μια μύηση (περίπτωση σκύλου). Να μας ολοκληρώσουν σαν άτομα και δεν χρειάζεται κάποια κλάψα για μικρές πληγές.

Jacek Henryk Maniakowski

Γίναμε αυτό που μισούσαμε;

 

Η φύση του ανθρώπου, ως σημείο ενστικτώδους ενέργειας, χωρίς καμιά λογική σκέψη ή συνείδηση, είναι να δημιουργεί οικογένεια ή κάποια κοινωνική ομάδα με κοινά χαρακτηριστικά. Στην διάρκεια κάποιος μπορεί απλά να προσπαθεί να επιβληθεί στα άλλα μέλη, χρησιμοποιώντας πάντα σαν πρόσχημα κάποιο φανταστικό ή νεκρό πρόσωπο, για να δημιουργεί κάποια νέα δόγματα. Μπορεί απλά να μεγαλώνει το «εγώ» του μέσα από την ένωση. Ακόμα να χρησιμοποιεί τα άλλα μέλη σαν πέτρες για να χτίζει φανταστικούς τοίχους. Και φυσικά η rock/metal δεν ξέφυγε από αυτόν τον κανόνα.

Είναι γεγονός πως η μουσική από μόνη της μπορεί να γίνει ένα κοινός παρονομαστής, για να δημιουργηθεί μια «οικογένεια», με την πιο ευρεία έννοια του όρου. Ειδικά η metal σαν σύνολο, αλλά και ξεχωριστά ανά είδη της, έχει αρκετά συγκεντρωτική δύναμη. Οι λόγοι είναι προφανείς. Η συνεχής περιθωριοποίηση της από άλλες πιο πλειοψηφικές ομάδες είτε θρησκευτικές είτε ακόμα και πολιτικές, κυρίως στην δεκαετία του ’80. Όμως ούτε το malocchio σηκωμένο ψηλά ούτε ρυθμικό κούνημα της κεφαλής είναι αρκετά να αποδείξει κανείς πως ανήκει στην οικογένεια του metal.

Όπως κάθε ομάδα, περιθωριοποιημένη μεν, μεγάλη δε, χρειάζεται κάποια μύηση ή μυσταγωγία ή τέλος πάντων, μια κάποια ένδειξη ότι ανήκει κανείς σε αυτή. Στην metal μουσική είναι οι… γνώσεις. Αλλά συγκεκριμένες γνώσεις, πάνω στις μπάντες και την δισκογραφία τους.  Ένα  T-shirt , μαζί με δήλωση της παρουσίας σε συναυλίες είναι έξτρα ατού για την αποδοχή. Αν και σίγουρα δεν υπήρχε σε τέτοιο βαθμό και πλέον κοντεύει να εκλείψει , αλλά δεν ήταν ποτέ εύκολη η αποδοχή από άλλους μεταλλάδες, ενός νέου μέλους.

Αλλά προς τι όλη αυτή η διαδικασία; αφού δεν είναι παρά μουσική. Ίσως με πολλές ιδιαιτερότητες, αλλά πάλι είναι μόνο μουσική. Οι απαντήσεις σίγουρα δεν πρόκειται να δοθούν σε αυτό το άρθρο, ούτε και ο σκοπός του είναι αυτός, δηλαδή να απαντήσει σε κάτι. Ο στόχος είναι να δούμε διαφορετικές οπτικές των πραγμάτων στην metal. Και ενώ γεμίζονται στάδια, πως είναι δυνατόν τα μπαράκια που παίζουν metal να στηρίζονται σε συγκεκριμένο αριθμό πελατείας. Ενώ πολλές μπάντες βρίσκονται σε charts, παραμένουν άγνωστες σε κάποιο άλλο μέρος. Ίσως δεν είναι η μουσική, ούτε καν μια υποτιθέμενη υπο-κουλτούρα που την  ακολουθεί, αλλά απλά η ίδια η ανθρώπινη φύση με όλες τις παρεκκλίσεις της .

Πάντα ο άνθρωπος κουβαλάει τις πλάνες, τις δεισιδαιμονίες και τις προκαταλήψεις του.  Ίσως η metal να ήταν για πολλούς από μας ένα δεκανίκι για να μπορούμε να αντέξουμε την εφηβική μας πραγματικότητα ή matrix, αναλόγως της σκοπιάς του.  Σίγουρα οι στίχοι πολλών τραγουδιών ήταν για μας μια σανίδα σωτηρίας από την απόρριψη και προκατάληψη του περιβάλλοντος . Μέσα από αυτούς τους στίχους ακούσαμε μια φωνή να μας υπενθυμίζει ότι δεν είμαστε μόνοι και κάποιος άλλος τα χει ζήσει, όπως εμείς. Ήταν ένα παράθυρο, για έναν διαφορετικό κόσμο, λίγο πιο παραμυθένιο. Οι σκληροί ήχοι δεν ήταν μόνο παυσίπονο, αλλά δίοδος για την συσσωρευμένη οργή μας. Προς δική μας ασφάλεια, αλλά και των γύρω μας. Φυσικά δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες, αλλά σχεδόν όλες έχουν πολλά κοινά.

Μέσα από τα τραγούδια μαθαίναμε πράγματα. Από ιστορία ως και φιλοσοφία, αλλά ακόμα για αποκρυφισμό, αποδαιμονοποιώντας τον παράλληλα. Σιγά σιγά ο κόσμος άρχισε να γίνεται πιο κατανοητός, αλλά και μηχανισμοί που κινούν την πραγματικότητα ή το matrix. Οι μουσικές αναζητήσεις άρχισαν να έχουν πιο βάθος και η μουσική γνώση κύρος. Με λίγα λόγια παλιώσαμε… χμ δεν ήταν ακριβώς έτσι τα πράγματα όμως. Γινόμασταν σιγά σιγά αυτό που μισούσαμε εξ αρχής. «Γενικά, απορρίπτουμε ή υποτιμούμε τα πιστεύω ανθρώπων που δεν ανήκουν στην ομάδα μας, κυρίως όταν οι πεποιθήσεις τους διαφέρουν αισθητά από τις δικές μας.» γράφει πολύ εύστοχα ο Μάνος Δανέζης στο άρθρο του «Προκαταλήψεις που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα» (http://manosdanezis.gr/prokatalipseis/) . Αρχίσαμε να απορρίπτουμε άλλους που δεν είχαν τις δικές μας γνώσεις περί της αγαπημένης μας μουσικής. Ούτε είχαν την ευκαιρία να δουν αρκετά live. Χάσαμε από αυτό που πολεμούσαμε και μάλιστα πανηγυρικά, διαιωνίζοντας παράλληλα το σύστημα (matrix) το οποίο μας πλήγωνε στα εφηβικά μας χρόνια.

Από την άλλη σταματήσαμε πια να αναζητάμε και βολευτήκαμε σε μια γνώση ήδη αποκτημένη και μάλιστα με στόμφο απορρίπτοντας οτιδήποτε καινούργιο. Τις ίδιες τις γνώσεις  μας τις βάλαμε σαν εξεταστέα ύλη για όποιον άγνωστο μας μιλάει για μουσική. Χωρίς καν να υπολογίζουμε ότι οι ίδιες οι γνώσεις μας, είναι απλά προσωπικά μας βιώματα. Αγνοώντας επιδεικτικά τον κάθε συνομιλητή μας για θέματα μουσικής. Πάθαμε ένα πανηγυρικό Σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Η γνώση και η μουσική η ίδια είναι σαν το χρήμα, έχουν αξία μόνο αν «γυρίζουν», δηλαδή όταν μοιράζονται δίκαια. Αλλά όποιος το αποκτήσει, με μια ασήμαντη αφορμή, απλά προσπαθεί να τα συσσωρεύσει, μόνο για τον εαυτό του, αγνοώντας όλους όσους δεν είναι στο «δικό του επίπεδο», αλλά και στις προσωπικές προτιμήσεις. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ο κύκλος να συρρικνώνεται, να γίνεται πιο σκληρός και στο τέλος να γίνεται μια ομοιόμορφη μάζα, έτσι όπως ορίζεται από τον José Ortega y Gasset στο μνημειώδες του βιβλίο «Η εξέγερση των μαζών». Και για να μιλήσουμε πιο αλληγορικά, το μέταλλο, αντί για σπαθί που σπάει κάθε τοίχο, γίνεται μια βαριά μεταλλική πανοπλία, οποία συρρικνώνεται συνεχώς, κάνοντας τον φορέα της αρχικά δυσκίνητο και κατόπιν απλά να τον πνίγει.

Η rock/metal, αυτό που κατάφερε μέσα από την εμφάνισή της, είναι να γίνει εξωστρεφής και εκφραστική. Να σπάει κανόνες και να ασχοληθεί με τον ίδιο τον άνθρωπο σαν ελεύθερη οντότητα. Να φανερώσει τους φόβους του κάθε δημιουργού, οποίος αντιπροσώπευε ένα μεγάλο σύνολο ανθρώπων, που πρώτοι φορά αποκτούσαν ένα φερέφωνο του δικού τους ψυχισμού. Αλλά η κοινωνική μας διαμόρφωση από την παιδική μας ηλικία, πάντα θα μας ακολουθεί μέχρι να κλείσουμε οριστικά τα μάτια μας. Ένα λιοντάρι, που διώχνεται από μια αγέλη, δεν κάνει αγώνα να καταργήσει τις αγέλες, αλλά προσπαθεί να κάνει μια άλλη. Αυτό είναι και το ένστικτό του. Κατά τον ίδιο τρόπο συμβαίνει και με τον άνθρωπο. Και ελάχιστοι είναι εκείνοι, οποίοι έχουν την δύναμη να αδράξουν την εφηβική αμφισβήτηση και να την μετατρέψουν σε ελευθερία σκέψης.

Άρα το πρόβλημα είναι αυτά που κουβαλάμε από την ψυχική και νοητική μας κούνια, νιώθοντας ασφάλεια σε δεδομένες και γνωστές καταστάσεις, ακόμα και αν μας πληγώνανε συνεχώς. Η rock/metal προσφέρει ευκαιρίες να ξεφεύγεις από τοπικές νοοτροπίες και συμπεριφορές και σίγουρα, πέρα από την ίδια την μουσική δυναμική της, είναι ένας λόγος που την επιλέξαμε να μας συνοδεύει. Σίγουρα δε μπορούμε να απαλλαγούμε από τις πρώιμες κοινωνικές και οικογενειακές επιρροές, αλλά μπορούμε να εκμεταλλευτούμε την οπτική που μας δίνει αυτή η μουσική για να μην διαιωνίζουμε τις νοοτροπίες που σκλαβώνουν το ίδιο το πνεύμα μας.

Η διατήρηση και διαιώνιση του τοπικού χαρακτήρα, μπορεί να γίνει με τρόπο τέτοιο, ώστε να γνωρίσει κάποιος άλλο μεταλλάς τις τοπικές ιδιαιτερότητες, προς τη δική του διεύρυνση του νου. Η οικογένεια της rock/metal μπορεί να μεγαλώσει και πρέπει. Αλλά μια οικογένεια δεν είναι ένας κλειστός κύκλος ανθρώπων με κάποιο μυστικό κώδικα επικοινωνίας και συμπεριφοράς. Είναι ανοιχτός κύκλος σε σχήμα ανοιχτής αγκαλιάς και με δίκες τις ιδιαιτερότητες και μοναδικότητες. Άρα μια νέα ματιά είναι απλά να διδάξουμε και να μοιραστούμε τις γνώσεις μας. Άλλωστε σχεδόν κάθε πιτσιρικάς ξεκινά το μουσικό του ταξείδι (πάντα με «ει») με τους ίδιους ήχους, με τους οποίους ξεκινήσαμε εμείς.

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia: Blackgaze

 

Οι νότες είναι μόλις 7 (5), αλλά μπορούν να δημιουργήσουν άπειρες μελωδίες.

 

Blackgaze

 

Πως ακούγεται: Σαν Black metal με μεγάλη τεχνική ικανότητα, αλλά όλα τα μέλη της θέλουν να υμνήσουν τον έρωτα μια όμορφη άνοιξη. Ουσιαστικά σαν Black metal συγκρότημα να κάνει διασκευές shoegazing μελωδιών. Σαν τον ίδιο τον σατανά, που κάνει μαθήματα φωνητικής σε εκκλησιαστικό ωδείο.

Γιατί να το ακούσουμε: Γιατί ο συνδυασμός των δύο αυτών ειδών είναι καταπληκτικός και οι μουσικοί του είδους πραγματικοί τεχνίτες. Το αποτέλεσμα είναι μοναδικό.

Γιατί όχι: για τον ίδιο λόγο, όταν νομίζεις ότι όλα τα λουλούδια μυρίζουν όμορφα. Οι εναλλαγές μέσα σε ένα τραγούδι μπορούν να αποπροσανατολίσουν έναν «αμύητο», αλλά για μουσικόφιλο δεν υπάρχει το «γιατί όχι».

Που; Νορβηγία, Αυστρία και Γαλλία

Πότε; Μέσα της δεκαετίας του ‘00

Ποιοι; Οι Νορβηγοί Ulver και οι Αυστριακοί Summoning θεωρούνται πρωτοπόροι , αλλά ο Γάλλος μουσικός Neige δημιούργησε δύο projects τους Alcest και τους Amesoeurs, έχουν αναγνωριστεί σαν γεννήτορες του είδους. Συγκεκριμένα το EP  των  Alcest's του 2005 «Le Secret» είναι το άλμπουμ σταθμός για το είδος.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Deafheaven oπωσδήποτε, Altar of Plagues, Vaura, Fen, Ghost Bath

Μέρες δόξας:  Ουσιαστικά μετά από τα μέσα της δεκαετίας του ’10 άρχισε να ανθίζει το είδος. Μάλλον το μέλλον θα το δοξάσει.

Κόκκινη κάρτα: ελιτίστικος ήχος δύσκολα μπορεί να αγγίξει απαίδευτα αυτιά. Μπορεί να θεωρηθεί πολύ «γλυκό» για τους φανατικούς της Black metal και πολύ μπρουτάλ για οπαδούς της shoegazing, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.

Με τι μπερδεύεται; Με Black metal, atmospheric black metal και post-metal

Τι λες στον άσχετο; Φαντάσου μια όμορφη ανοιξιάτικη μέρα να βρίσκεσαι έξω στην φύση να ακούς πουλάκια να τραγουδάνε και ξαφνικά να ακούς την κόλαση να ανοίγει πίσω και μέχρι να γυρίσεις βλέπεις μια όμορη νεράιδα να παίζει άρπα μαζί μια ορχήστρα.

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia: Blackened Grindcore

 

Η οργή δεν έχει μέτρο ούτε μονάδα μέτρησης. Όταν μπορείς να μετριάσεις και να μετρήσεις την οργή, τότε παύει να υπάρχει.

Blackened Grindcore

 

 

Πως ακούγεται: σαν Grindcore, αλλά πιο κυριλέ και μουσικοί ξέρουν τι παίζουν και να παίζουν. Βασικά είναι black metal, αλλά με πιο νευρικό ντράμερ.

Γιατί να το ακούσουμε: δεν φτάνει στα όρια του grind, αλλά παραμένει Extreme. Και μέσα από το είδος βγήκαν μπάντες ορόσημα γενικά του ακραίου ήχου.

Γιατί όχι: Πέρα από μερικές μπάντες, που με την πάροδο του χρόνου εξέλιξαν τον ήχο ξεφεύγοντας από το είδος, δεν έχει κάτι να προσφέρει πλέον.

Που; Ευρώπη και ΗΠΑ.

Πότε; Μέσα της δεκαετίας του ‘90.

Ποιοι; Στους πρωτοπόρους του είδους συγκαταλάγονται οι Anaal Nathrakh και οι Rotting Christ, στα πρώτα τους άλμπουμ.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Plague Widow, Absvrdist, Knelt Rote, Kreft, Dephosphorus, Fukpig, Vermin Womb,Rejekts, Vomit Fist, Scream At The Sky.

Μέρες δόξας:  Δεκαετία ’90 και ’00, αλλά πάλι εξαιτίας συγκεκριμένων συγκροτημάτων. Ωστόσο έχουν σταθερό και φανατικό κοινό, το οποίο πολλές φορές δεν ξέρει πως λέγεται αυτό που ακούει.

Κόκκινη κάρτα: Πέρα από έναν μικρό και συγκεκριμένο αριθμό μπαντών δεν έχει προσφέρει κάτι περισσότερο. Αποκλειστικά προσφέρεται το είδος για κάποιους που θέλουν να πουλήσουν μούρη λέγοντας ένα εντυπωσιακό όνομα που λίγοι ξέρουν.

Με τι μπερδεύεται; Με Blackened Hardcore, Neo Crust, Black Metal, Extreme Metal,

Τι λες στον άσχετο; κάτι νευρικοί μουσικοί προσπαθούν να σε τρομάξουν και που ξέρεις, μπορεί και να τα καταφέρουν.

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia: Blackened Crust

 

Ο πρώτος ήχος που βγάζουμε είναι κλάμα και πρώτη απαίτηση εκφράζεται με κραυγή.

Blackened Crust

 

 

Πως ακούγεται: Σαν τον Taz των Looney Tunes που θέλει να παίξει Black Metal, αλλά στην πορεία σκέφτεται και το speed metal. Βασικά σαν speed metal ανακατεμένο με Black Metal και μπόλικες δώσεις hardcore, αλλά με κιθαρίστες που ξέρουν να παίζουν και τον ντράμερ να βγάζει και το μεροκάματο 10 οικοδόμων στο διπλανό του στούντιο γιαπί που χτίζεται. Και με μπόλικες αναρχικές απόψεις.

Γιατί να το ακούσουμε: Δεν έχει ναζί, οι κιθαρίστες ξέρουν να παίζουν και γενικά έχει μια πολύ καλή δυναμικότητα και βγάζει μια καλή τσαντίλα.

Γιατί όχι: όχι άλλο θορυβώδες metal είδος που δύσκολα μπορείς να διαβάσεις το όνομα της μπάντας ακόμα και αν είσαι φαρμακοποιός.

Που; Αγγλία

Πότε; Αρχές της δεκαετίας του ‘90.

Ποιοι; Το Blackened Crust σαν είδος, επινοήθηκε για πρώτη φορά από το συγκρότημα Black Kronstadt.

Ωστόσο ο όρος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από τους Iskra, για να περιγράψουν το νέο τους στυλ.

Στους πρωτοπόρους ανήκουν και οι Martyrdöd και Ramlord.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Gallhammer,  Young and in the Way, Dishammer, Antimelodix, Wolvhammer.

Μέρες δόξας:  χαχαχαχαχαχαχα

Κόκκινη κάρτα: Αν δεν έχεις να πεις κάτι και δεν θες να συγκριθείς, τότε απλά επινοείς ένα νέο είδος. Και ποτέ δεν κατάλαβα την επιμονή στο lo-fi ήχο.

Με τι μπερδεύεται; Με Atmospheric Black Metal, Speed Metal, Black Metal, Thrash Metal και Crust Punk

Τι λες στον άσχετο; Σκέψου τον Ταζ να τραγουδάει σε μια μπάντα μαζί με την ορχήστρα του διαβόλου.

Jacek Henryk Maniakowski