Rock - e - pedia : Heartland rock

 

Όποια φωνή δεν μπορεί να ακουστεί από άλλους ανθρώπους, πάντα θα υπάρχουν νότες να της δώσου δύναμη να μπορεί να ακουστεί

Heartland rock

 

Πως ακούγεται: Απλή, όμορφη και μελωδική rock. Ευαίσθητη σε κάθε πονεμένο, σαν φωνή μιας άλλης Αμερικής, όχι της αλαζονικής και με μια συνεχής επίδειξη δύναμης. Σαν roots rock ή αλλιώς σαν γνήσια αμερικάνικη rock. Γενικά σαν μυθιστόρημα του  John Steinbeck σε rock.

Γιατί να το ακούσουμε:  Γιατί είναι η πραγματική φωνή της Αμερικής και κρατά ψηλά την πραγματική αξία της rock μουσικής. Αλλά και γιατί τα πιο όμορφα τραγούδια ανήκουν στο είδος αυτό. Και το βασικό: γιατί αυτό παίζει ο Boss και τεράστιος Bruce Springsteen

Γιατί όχι: Αν και αξίζει την εμπορική του επιτυχία, έχει γίνει υπερβολικά εκμεταλλεύσιμο από τις δισκογραφικές. Πολλές φορές καταντάει υπερβολικά κλαψιάρικη και μάλλον αγνοεί πως υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος έξω από την Αμερική με ίδια και μεγαλύτερα προβλήματα.

Που; ΗΠΑ, κυρίως σε μεσοδυτικές πολιτείες

Πότε; Τη δεκαετία του ‘70.

Ποιοι; Στο είδος ανήκουν τραγουδιστές-τραγουδοποιοί όπως οι:  Tom Petty, Bob Seger, Bruce Springsteen και John Mellencamp και καλλιτέχνες της country μουσικής, συμπεριλαμβανομένων των Steve Earle και Joe Ely.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: John Fogerty, Steve Miller Band, Melissa Etheridge, Michael Stanley, George Thorogood, John Cafferty, Drive-By Truckers, Kentucky Headhunters, Bruce Hornsby & the Range, Iron City Houserockers, Leon Russell, John Hiatt, Lucinda Williams, BoDeans. Steve Earle, The Tractors, The Hot Club of Cowtown και Joe Ely

Μέρες δόξας:  Κυρίως στην δεκαετία του 80’ ακουγόταν το είδος σχεδόν σε όλα τα ραδιόφωνα. Αλλά ακόμα και σήμερα κάποια ονόματα γεμίζουν στάδια, κυρίως στην Αμερική, αλλά όχι μόνο. Γενικά συνεχίζει να είναι εμπορικό, αλλά πάντα με αξιόλογες συνθέσεις.

Κόκκινη κάρτα: Η έλλειψη εξέλιξης, το πιο πιθανόν αν τα μεγάλα ονόματα αποχωρήσουν για την Μεγάλη Μπάντα, το είδος θα μπει μάλλον στο παρασκήνιο, αν όχι και θα εκλείψει σιγά σιγά. Η θεματολογία είναι πλέον μακριά από το σήμερα, αν και κάποια προβλήματα παραμένουν τα ίδια.

Με τι μπερδεύεται; Με Americana, roots rock και Southern rock

Τι λες στον άσχετο; Αυτό που παίζει ο Bruce Springsteen

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia : Group sounds

 

Η μίμηση με τον καιρό φέρνει και πρωτοτυπία. Η κακή μίμηση σχεδόν αμέσως την μοναδικότητα.

 

Group sounds  (γνωστό και σαν  G.S. ή G-sound)

 

Πως ακούγεται: Σαν pokemon να τραγουδάνε Beatles. Βασικά είναι πρώιμη rock και rockabilly στα Ιαπωνικά.

Γιατί να το ακούσουμε: Γιατί θυμίζει soundtrack ταινίας του Ταραντίνο και για να ξέρεις τι επιρροές είχε ο Tomoyasu Hotei,  ουσιαστικά για να μάθεις τις ρίζες της Ιαπωνικής Rock & Metal σκηνής.

Γιατί όχι: γιατί κάπως μπορεί να ξενίσει ο ήχος και γιατί είναι υπερβολικά γιαπωνέζικο. Και επειδή θυμίζει τη μουσική των πρώτων ταινιών του Gojira (το όνομα Godzilla είναι αμερικανοποιημένο, αλλά και κρέας στην κουζίνα του ελληνικού στρατού. Οι Ιάπωνες δεν έχουν «L»)

Που; Μαντέψτε. Στην χώρα των Σαμουράι και του κώδικα μπουσίντο και κει που ανθίζουν πιο όμορφα οι κερασιές.

Πότε; Αρχές και μέσα δεκαετίας του ‘60

Ποιοι; Οι Blue Comets με την επιτυχία τους Blue Eyes τον Ιούλιο του 1966 είναι ένα πολύ σημαντικό κομβικό σημείο του είδους. Οι The Wild Ones, αν και γέρνουν προς την ιαπωνική folk. Οι The Spiders με πιο αγγλικό ήχο.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Village Singers σε πιο pop μονοπάτια, The Jaguars, THE OX, Yūzō Kayama και άλλα Γιαπωνέζικα ονόματα

Μέρες δόξας:  μέσα της δεκαετίας του 60’ στην Ιαπωνία μόνο και στην τελευταία σκηνή του Kill Bill  No 1 σε πιο παγκόσμιο επίπεδο.

Κόκκινη κάρτα: Ουσιαστικά είναι διασκευές από αγγλικές μπάντες της πρώτης «Βρετανικής Εισβολής» στην Αμερική, στα ιαπωνικά και καθαρά για εσωτερική κατανάλωση. Αργότερα εξελίχτηκαν σε πιο αυτόνομο ρεύμα, αλλά η κακή αντιγραφή το χει στιγματίσει. Γενικά δεν ξέφυγαν από να γίνουν οι Ιάπωνες πρόδρομοι του Καρβέλα.

Με τι μπερδεύεται; Με Pokemon που τραγουδάνε και μουσική εισαγωγής στα Ιαπωνικά παιδικά καρτούν. Με τρολλάρισμα του garage punk.

Τι λες στον άσχετο; Θυμάσαι την τελευταία σκηνή του Kill Bill  part 1, πριν την σφαγή δεν παίζει ένα γυναικείο συγκρότημα στο ισόγειο του εστιατορίου; Αυτό

Jacek Henryk Maniakowski

Όταν ο μύθος γεννά μουσική: Η απαρχή της rock

 

Όπου τα ίχνη της ιστορίας χάνονται, δημιουργείται ο μύθος. Τα πρόσωπα είτε θεοποιούνται είτε βυθίζονται στη λήθη και τα γεγονότα ξεθωριάζουν. Στη μουσική, τα γεγονότα που καθορίζουν την εξέλιξή της έχουν βαθιά κρυμμένες ρίζες. Η αναζήτησή τους είναι μάταιη ή στην καλύτερη περίπτωση, επίπονη. Κάθε άρθρο ή βιβλίο για τη μουσική πρέπει να λειτουργεί ως αφορμή για προσωπική αναζήτηση, όχι ως δογματική απάντηση. Στη μουσική δεν υπάρχει το «γνωρίζω», αλλά μόνο το «αναζητώ».

Η rock καθόρισε τη σύγχρονη μουσική δημιουργία. Η αναζήτηση της αρχής της γεννά περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις. Η δημιουργία της είναι αποτέλεσμα της τεχνολογικής εξέλιξης και των κοινωνικών ανακατατάξεων στον μεταπολεμικό δυτικό κόσμο. Όμως τα πρώτα της δείγματα εμφανίστηκαν νωρίτερα, όταν η μουσική βγήκε από τα «αριστοκρατικά σαλόνια» και έγινε μέσο έκφρασης των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων.

Είναι γενικά παραδεκτό ότι η rock προέρχεται από το rock 'n' roll και συχνά οι δύο αυτές έννοιες ταυτίζονται. Η μουσική, όπως το εμπόριο και ο πόλεμος στην αρχαιότητα, είναι ένα μέσο επικοινωνίας. Η παγκόσμια διάδοσή της έγινε μεταπολεμικά, αλλά η γέννησή της ξεκίνησε εν καιρώ πολέμου. Η πατρίδα της rock είναι οι Η.Π.Α., αλλά η γέννησή της είναι αποτέλεσμα πολιτισμικής συνύπαρξης και σε καμιά περίπτωση κάποιας εθνικής καθαρότητας.

Ας ξεσκονίσουμε λίγο το παρελθόν. Το rhythm & blues γέννησε το rock 'n' roll, επιταχύνοντας το τέμπο του. Ή απλώς κάποιος έβαλε έναν δίσκο blues 33 στροφών στις 45… χμμμ, μάλλον όχι. Η μουσική δεν γεννιέται από επιφοίτηση ή στιγμιαίο λάθος. Τα γεγονότα ξεκινούν στον Μεσοπόλεμο, στην Αμερική. Αρχή του νήματος: η Country των λευκών και η Blues των Αφροαμερικανών. Και μόνο μια στοιχειώδης αναφορά σε αυτά απαιτεί τόμους βιβλίων.

Η αναζήτηση της αρχής είναι δύσκολη. Μόλις εμφανιστεί μια ημερομηνία ή ένα πρόσωπο, ξεπηδά ένα άλλο, νωρίτερο. Έτσι, ίσως η ετυμολογία του όρου είναι πιο χρήσιμη. Η πρώτη εμφάνιση του "rock and roll" σε τραγούδι γίνεται το 1922, στη σύνθεση My Man Rocks Me (With One Steady Roll) του J. Berni Barbour, ερμηνευμένη από την blues τραγουδίστρια Trixie Smith. Η έκφραση "rock and roll" υπαινίσσεται τη σεξουαλική συνεύρεση — και η Smith γίνεται πρωτοπόρα, θέτοντας τις βάσεις για τη σεξουαλική επανάσταση σχεδόν 50 χρόνια αργότερα.

Ο επίσημος ορισμός της φράσης "rocking and rolling" περιέγραφε την κίνηση πλοίου σε μανιασμένο ωκεανό, αλλά χρησιμοποιούνταν και για να δηλώσει πνευματική θέρμη στις εκκλησιαστικές λειτουργίες των Αφροαμερικανών. Σε gospel τραγούδια, η φράση είχε θρησκευτική χροιά — αλλά έξω από τον ιερό χώρο, ήταν καθαρά σεξουαλικό υπονοούμενο.

Έτσι έχουμε την πρώτη άκρη του νήματος — κρυμμένη σε παράνομα καζίνο και καταγώγια, ως έκφραση των Αφροαμερικανών, μακριά από την εξουσία και το χρήμα των λευκών Αγγλοσαξόνων. Η τόλμη μιας γυναίκας έδωσε το έναυσμα για τη μεγαλύτερη μουσική επανάσταση. Η μουσική αυτή δεν είχε ακόμα γεννηθεί. Η κύηση θα κρατούσε χρόνια. Δεν είχε τα χαρακτηριστικά που αργότερα θα την έκαναν διάσημη, αλλά η λυρική θεματολογία είχε ήδη οριστεί.

Θα χρειαζόταν ένας ανθρώπινος καταλύτης, ένας πόλεμος και ένα κράτος που, μετά την ήττα του, θα επένδυε στην τεχνολογία για να ορθοποδήσει. Ο καταλύτης αυτός είχε ήδη γεννηθεί, το 1921, στο Windber της Pennsylvania, από Ρωσοεβραία μητέρα και Ουαλοαμερικανό πατέρα. Ήταν ο Alan Freed. Ο άνθρωπος που θα έφερνε τη μουσική αυτή στη λευκή Αμερική.

Την ίδια ώρα, ενώ ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος φαινόταν ακόμα μακρινός και η Ιαπωνία προσπαθούσε να κάνει τις πρώτες επαφές με τον δυτικό κόσμο, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού είχε ήδη μπει ο πρώτος σπόρος για τη δημιουργία μιας δεύτερης μουσικής υπερδύναμης. Λεγόταν Skiffle — και ήταν δημιούργημα απελεύθερων Αφροαμερικανών.

Jacek Henryk Maniakowski

Οι γυναίκες στη metal: Από το περιθώριο στη σκηνή

 

Οι γυναίκες πρωταγωνιστούν στη σύγχρονη μουσική, καταλαμβάνοντας τη μεγαλύτερη μερίδα της θεματολογίας. Εμφανίζονται ως αντικείμενα πόθου ή αιτία θλίψης γιατί δεν εκπληρώθηκε ο πόθος κάποιου στιχουργού. Όσο γεμάτο είναι από γυναικείο στοιχείο το περιεχόμενο των τραγουδιών, άλλο τόσο λείπει στο κομμάτι της εκτέλεσης και δημιουργίας. Και αυτό είναι μια πικρή αλήθεια.

Η rock μουσική, από τις απαρχές της, έδειξε διάθεση να φέρει τα πράγματα στα ίσα φυλετικά, αλλά το αποτέλεσμα ήταν μάλλον χλιαρό, σχεδόν ανύπαρκτο. Οι φωτεινές εξαιρέσεις απλώς επιβεβαίωναν έναν σκοτεινό κανόνα. Οι δισκογραφικές συνέβαλαν, αλλά η μουσικόφιλη κοινωνία δεν ήταν έτοιμη για το αυτονόητο.

Με την εμφάνιση της metal, τα πράγματα δεν πήγαν καλύτερα. Θεωρήθηκε αντρικό σπορ, και οι γυναίκες απλώς πρωταγωνιστούσαν στους στίχους, κυρίως των hard rock συγκροτημάτων. Τα μεταλλάδικα μπαρ έμοιαζαν περισσότερο με καφενείο δίπλα σε στρατόπεδο ή συγκέντρωση μυστικής ανδροπαρέας. Στη σκηνή, λίγες εξαιρέσεις όπως οι Madam X και Doro δεν κατάφεραν να αλλάξουν την εικόνα.

Στις πρώτες συναυλίες στη Θεσσαλονίκη, σε ένα σινεμά που τις καθημερινές λειτουργούσε ως τσοντάδικο και Παρασκευή/Σάββατο μεταμορφωνόταν σε συναυλιακό χώρο και η μυρωδιά του χώρου δύσκολα ξεχνιέται από τους σημερινούς 50άρηδες. Η μία γυναίκα που ερχόταν, δύσκολα πλησιαζόταν ακόμα και από τον πιο θαρραλέο μεταλλά. Σίγουρα μπορούσε να δείρει τους μισούς χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, ενώ οι άλλοι μισοί απλώς θα την δυσκόλευαν… λίγο. Κάθε συναυλία έμοιαζε με φεστιβάλ τεστοστερόνης.

Στην συντηρητική Ελλάδα των ’80s και αρχών ’90s, το να είσαι μεταλλάς σήμαινε περιθωριοποίηση. Οι «λιγδιάρηδες μαλλιάδες με τα πέτσινα και τους σατανάδες» ήταν συνήθεις χαρακτηρισμοί — αποτρεπτικοί για μια κοπέλα να συναναστραφεί με τέτοιους. Τα στερεότυπα λειτουργούσαν σαν μπαμπούλας για τις φοβισμένες κορασίδες της εποχής. Μαθημένες στην αναζήτηση φραγκάτου γαμπρού, ο μεταλλάς δεν ήταν στόχος τους. Ο λόγος απλός: όλο το χαρτζιλίκι πήγαινε στη μουσική. Και κάποιος που τηρούσε τις ενδυματολογικές προσταγές του είδους, δεν έβρισκε “καθώς πρέπει” δουλειά — μιας που τότε τα «ράσα έκαναν τον παπά».

Η υποκρισία της εποχής ήταν βασιλιάς στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Κάποιος που πίστευε σε αυτό που έκανε, δεν ήταν αποδεκτός. Η ανδροκρατούμενη κοινωνία έδινε στους άντρες κάποια περιθώρια έκφρασης — αλλά όχι στις γυναίκες, που έπρεπε να κινούνται σε μια υποκριτική «ευπρέπεια».

Στην Ελλάδα όλα αυτά. Στην Αμερική, οι ροκ σταρς είχαν ζωή που ταίριαζε στον χαρακτηρισμό. Παρ’ όλα αυτά, οι γυναίκες στη σκηνή ήταν το πολύ χορεύτριες σε glam metal εμφανίσεις. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90, τα πράγματα άλλαξαν ριζικά — και ελπίζουμε μόνιμα. Με την εμφάνιση νέων ειδών metal, ο όρος front woman ακουγόταν όλο και πιο συχνά. Γυναικείες προσωπικότητες, κυρίως από Σκανδιναβία, απέδειξαν πως η metal ήταν φτωχή χωρίς αυτές.

Μετά την επιτυχία των Nightwish, τίποτα δεν ήταν ίδιο. Η παρουσία της Tarja Turunen πίσω από το μικρόφωνο έδειξε πως δεν χρειάζεται να φοράς παντελόνια για να τα τιμήσεις. Έγινε πρότυπο για νέες γενιές γυναικών μουσικών, ακόμα και σε πιο συντηρητικές χώρες.

Η εικόνα ταλαντούχων γυναικών να φτιάχνουν τις δικές τους μπάντες είναι συνηθισμένη σήμερα. Αλλά πριν 30 χρόνια, κάτι τέτοιο φάνταζε σαν σελίδα από μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας. Σίγουρα δεν έχουμε φτάσει σε ιδανική κατάσταση, αλλά βρισκόμαστε σε καλό δρόμο. Και η εικόνα μιας συναυλίας με κοινό από άντρες και γυναίκες σε κοντινά ποσοστά δείχνει πως πολλά έχουν αλλάξει.

Ακόμα και μεγαλοκοπέλες πια, που στα νιάτα τους όχι μόνο δεν ήθελαν να ακούσουν metal αλλά σιχαινόταν τους μεταλλάδες, κοιτάνε με πάθος την μπάντα στη σκηνή — αλλά και κάτω από αυτήν.

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia : Groove metal

 

Όλη η ύλη αποτελείται από δόνηση, η δόνηση είναι αυτή που δημιούργησε το σύμπαν.

Groove metal

 

Πως ακούγεται: σαν Nu Metal  μαζί με thrash metal, αλλά πιο ρυθμικό και πιο «γκρουβάτο».  Βασικά σαν heavy metal, αλλά με ακόμα πιο γαμάτο μπασίστα.

Γιατί να το ακούσουμε: γιατί έχει βγάλει μεγάλες μπάντες, έχει δώσει νέα οπτική στην metal και βοηθάει απίστευτα στο σπάσιμο αλάτων του αυχένα.

Γιατί όχι: γιατί δεν σου αρέσει η metal και έχεις αφίσα στην ντουλάπα του εφηβικού σου δωματίου τους Milly Vanily και του Boy George.

Που; Η.Π.Α. και πιο συγκεκριμένα στο Texas

Πότε; Αρχές δεκαετίας του ’90.

Ποιοι; Το 5ο άλμπουμ των Pantera του 1990 Cowboys from Hell θεωρείται το πρώτο του είδους. Την ίδια χρονιά οι Prong βγάζουν το 2^ο τους άλμπουμ, το  Beg to Differ, που θεωρείται και αυτό απαρχή του είδους. Από του πρωτοπόρους του είναι και οι Sepultura με την 5^η τους κυκλοφορία του 1993 το Chaos A.D όπως και το δεύτερο άλμπουμ των Exhorder το The Law, μια χρονιά πριν.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Skinlab, Pissing Razors, Machine Head, Grip Inc., White Zombie, Five Finger Death Punch, Damageplan, Lamb of God, Chimaira, Hellyeah, Throwdown, Biomechanical, Down

Μέρες δόξας:  κυρίως στην δεκαετία του ’90 και ’00 βρέθηκαν μπάντες του είδους, αλλά υπάρχει μια σταθερή ανανέωση και οι παλιές μπάντες στην πλειοψηφία τους δεν έχουν χάσει την έμπνευση κρατώντας το σε μεγάλη προτίμηση.

Κόκκινη κάρτα: δεν είναι λίγες φορές που οι δόξα «μπέρδεψε» τα μυαλά κάποιον μουσικών.

Με τι μπερδεύεται; με NWOAHM, crossover thrash, Thrash metal και Nu metal

Τι λες στον άσχετο; κάτι τύπου που γκαρίζουν αλλά με πιο πολύ τέμπο και ο μπασίστας έχει πιο πολύ επιτυχία στις γυναίκες από τον κιθαρίστα.

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia : Grebo

 

Δεν δημιουργούν νέα ζωή όλες οι ερωτικές πράξεις, όπως δεν είναι δημιουργικές όλες οι πράξεις.

Grebo (ή grebo rock)

 

Πως ακούγεται: σαν αποτυχημένη μετάβαση της μουσικής της δεκαετίας του ’80 στην δεκαετία του ’90, αλλά και ενδιαφέρουσα. Βασικά μια μίξη από punk rock, electronic dance music, hip hop και psychedelia. Σαν να είναι κάτι, αλλά όχι ακριβώς αυτό.

Γιατί να το ακούσουμε: γιατί έχει αρκετά ενδιαφέροντα σχήματα και μπορεί κανείς να δει την μουσική μετάβαση των δεκαετιών.

Γιατί όχι: γιατί ουσιαστικά ήταν ένα είδος που τελικά δεν γεννήθηκε, εν αντιθέσει με πολλά μουσικά είδη που γεννήθηκαν την ίδια εποχή.

Που; Ηνωμένο Βασίλειο

Πότε; Τέλη δεκαετίας του ’80 και αρχές του ‘90

Ποιοι; Ουσιαστικά το όνομα (που σημαίνει σε αργκό ο μαλλιάw μηχανόβιος ή οπαδός της rock) το έδωσαν οι Pop Will Eat Itself με τίτλους τραγουδιών όπως "Oh Grebo I Think I Love You" και "Grebo Guru". Όπως και οι The Wonder Stuff, Ned's Atomic Dustbin, Carter USM, Crazyhead πέρασαν από αυτό το είδος.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: The Bomb Party, The Hunters Club, Scum Pups, Gaye Bykers on Acid και Jesus Jones

Μέρες δόξας:  Στην μικρής διάρκειας ύπαρξής του, ήταν πάντα επιτυχημένο (τέλη ‘80ς και αρχές ‘90ς), πριν εκτοπιστεί από την Britpop και Grunge.

Κόκκινη κάρτα: απόλυτη εξάρτηση από τις δισκογραφικές, που έψαχναν εκείνη την περίοδο κάποιο νέο είδος να αναδείξουν και φυσικά να κερδοσκοπήσουν  πάνω του. Έδειξε πως δεν είχε κάποιο υπόβαθρο, ούτε κάποια κουλτούρα να το στηρίζει.

Με τι μπερδεύεται; Με New Wave, punk rock, dance-rock και electronica

Τι λες στον άσχετο; Σαν να ακούς pop rock των ‘80s, αλλά με στυλ ντυσίματος των ‘90s.

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia : Gothic metal

 

Ίσως αυτό που έχει υμνηθεί περισσότερο από τον έρωτα είναι ο θάνατος

Gothic metal (ή goth metal)

 

Πως ακούγεται: σκοτεινό και μελωδικό, σκληρό και ρομαντικό μαζί, βαρύ και ατμοσφαιρικό. Πολλές φορές φτάνει στα όρια του extreme ή death metal, αλλά πάντα με μελωδικές νότες να λάμπουν, όπως τα άστρα σε νυχτερινό ουρανό. Ότι πιο ρομαντικό διαθέτει η metal μουσική, χωρίς να υποπέσει σε γλυκανάλατες μπαλάντες.

Γιατί να το ακούσουμε: για όλους τους παραπάνω λόγους γιατί είναι σκοτεινά όμορφος. Για την ποιότητα των συνθέσεων και γιατί στην metal μουσική ταιριάζει το μαύρο.

Γιατί όχι: γιατί δεν είσαι 17-χρονη μεταλλού με κατάθλιψη και δεν θες να πέσεις σε αυτήν ακούγοντας μουσική.

Που; Κεντρική Ευρώπη, Κάτω Χώρες, Σκανδιναβία, Ηνωμένο Βασίλειο και Η.Π.Α., γενικά όπου έχει πολλή συννεφιά. Αλλά κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο ξεκίνησε

Πότε; Αρχές δεκαετίας του ‘90

Ποιοι; Όταν οι  Paradise Lost έβγαλαν το δεύτερο τους άλμπουμ Gothic, γεννήθηκε και το είδος. Επίσης άλλοι πρωτοπόροι του είδους είναι οι My Dying Bride και Anathema, από την Αγγλία, οι  Type O Negative από Η.Π.Α., Tiamat και Katatonia από την Σουηδία, The Gathering από την  Ολλανδία και οι Νορβηγοί Theatre of Tragedy.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Moonspell, Theatres des Vampires, Tristania, Entwine, HIM, Lullacry, Poisonblack, Evanescence, Artrosis, Ava Inferi, Draconian, Sirenia, Trail of Tears, Charon, For My Pain, Lullacry, Sentenced και To/Die/For

Μέρες δόξας:  Δεκαετία του ’90, αλλά και αρχές του αιώνα πολλές μπάντες μπήκα στα charts. Μπορεί να μην έχει την ίδια επιτυχία με τις προηγούμενες δεκαετίες, αλλά πάντα είναι σταθερά ψηλά και ένα από τα πιο δημοφιλή είδη της metal.

Κόκκινη κάρτα: Υπερβολικά «στιλάτο», γενικά πουλάει πολύ στιλ, το οποίο όμως συνοδεύεται από πολύ καλές συνθέσεις.

Με τι μπερδεύεται; Με post-metal, death metal, symphonic metal, doom metal και death doom κάποιες φορές με alternative metal

Τι λες στον άσχετο; κάτι σαν την Μποφίλου/Adele, αλλά σε metal. Βασικά όπου βλέπεις πολλές γυναίκες σε metal συναυλία κατά πάσα πιθανότητα θα παίζουν Gothic metal

Jacek Henryk Maniakowski