Aerosmith - Rag Doll

Οι παρεμβάσεις στην μουσική των καλλιτεχνών, από παράγοντες των δισκογραφικών εταιριών δεν είναι ένα σπάνιο φαινόμενο, αν και στις μέρες μας όλο πιο σπάνιο. Τα μέσα και οι τεχνικές γνώσεις παρέχονται με πιο μεγάλη ευκολία και ο δημιουργός μπορεί να λειτουργεί πιο ανεξάρτητα. Αλλά και η αναγνώριση του και κυρίως επαφή του με το κοινό είναι ένα δύσκολα συζητήσιμο θέμα, μιας που ή αίσθηση του γενικού παλμού της εκάστοτε εποχής δεν είναι χαρακτηριστικό του. Η πίστη όμως,  ενός στελέχους σε κάποια μπάντα ή και κάποιο τραγούδι της, λόγω των μέσων που διέθετε, αλλά και τις αντίληψης του αγοραστικού κοινού, βοηθούσε να αναδειχθεί κάποια σύνθεση, ακόμα και αν έπρεπε να "κινήσει βουνά" για να πάρει την πρέπουσα μορφή. 
Κατά αυτόν τον τρόπο ο γκουρού της Geffen Records John Kalodner, επέμενε στην αλλαγή τίτλου ενός τραγουδιού, του  "Rag Time" σε Rag Doll. Διαισθάνθηκε την εμπορική δυναμική του ριφ και του μουσικού μέρους, αλλά δεν χώνεψε ποτέ τον αρχικό τίτλο θεωρώντας ότι, δεν έχει κάτι που να αγγίζει κάποιον πιτσιρικά, που ακούει ροκ. Η αρχικοί στίχοι, που αναφέρονταν στην μουσική πολυχρωμία της Νέας Ορλεάνης, δεν ενθουσίασαν καθόλου το πρώτο-στέλεχος της δισκογραφική. Οι προσπάθειες των Steven Tyler και Jim Vallance για την "αποκατάσταση" τους, δεν έπιασαν τόπο. Και τελικά επιστρατεύτηκε ο Καναδός τραγουδοποιός Holly Knight, υπεύθυνος για πολλές επιτυχίες ροκ μουσικών κυρίως, για να πετάξει κατευθείαν από το Vancouver για να συμμετάσχει στην δημιουργία του τραγουδιού των Aerosmith. 
Όπως δήλωσε ο ίδιος ο Καναδός, δεν του άρεσε ιδιαίτερα η παρεμβολή στο ήδη έτοιμο τραγούδι, μιας και ο κάθε μουσικός  θέλει να εκφράσει και κάτι με τους στίχους. Αλλά, ο επαγγελματισμός της μπάντας από την Βοστόνη και φυσικά η φιλοδοξία για ένα ακόμα χιτ, διευκόλυναν την δημιουργία για το λυρικό  μέρος κυρίως. Το οποίο βασιζόταν σε μια rock'n'roll πεπατημένη.... το σεξ. Και με την συμμετοχή στην σύνθεση του Joe Perry, ολοκληρώθηκε το  κομμάτι, για να μπει στο Permanent Vacation, ένατο άλμπουμ τους, του 1987. 
Ο Holly Knight, γνωρίζοντας πολύ καλά τα κατατόπια της επιτυχίας, αλλά και του μάρκετινγκ, δεν δίστασε να "δανειστεί" στίχους και από κάποιο άλλο τραγούδι. Συγκεκριμένο το  "Never see you leaving by the back door... man" είναι από το "Back Door Man."( http://echooadventures.blogspot.gr/2013/07/the-doors-back-door-man.html ). Το βιντεοκλίπ σκηνοθετημένο από τον Marty Callner, έχει γυριστεί στην Johnson City, του  Tennessee, κατά την διάρκεια της τουρνέ τους για την προώθηση του δίσκου. Στα στιγμιότυπα του, υπάρχουν αποσπάσματα από τις συναυλίες τους στο  Freedom Hall, στο Sigma Nu Fraternity, μια κατοικία της Johnson City και μέσα στο Ryans Irish Pub του Bourbon της Νέας Ορλεάνης. 

Jacek Maniakowski 

Aerosmith - Walk This Way

Στην ζωή υπάρχουν στερεότυπα και αρχέτυπα, που πολύ συχνά μπερδεύονται. Το πρώτο απλώς το αποδεχόμαστε χωρίς να το αντιμετωπίσουμε με στοιχειώδες κριτικό πνεύμα. Το δεύτερο  είναι η βάση, το θεμέλιο για να ξεκινήσουμε κάτι. Στο rock'n'roll υπάρχουν μουσικοί που δημιουργούν τα αρχέτυπα και αυτοί που στηρίζονται σε αυτά. Πλέον ο μουσικός κορεσμός δύσκολα επιτρέπει σε νέα, αλλά στην δεκαετία του '70, υπήρχε ακόμα πολύς χώρος. Κι αν λάβουμε υπ' όψη το γεγονός ότι, στην Αμερική οι άνθρωποι τοποθετούνται σε στερεότυπες κατηγορίες, ακόμα και από την εφηβεία τους, τότε είναι εύκολο για κάποιον έξυπνο καλλιτέχνη να πετύχει με το λυρικό μέρος στην καρδιά της ζήτησης μιας μεγάλης κατηγορίας. Αποτέλεσμα να καθιερωθεί στο μουσικό στερέωμα. 

Οι Aerosmith, πριν μπουν στον αυτόματο της επιτυχίας, έπρεπε να ιδρώσουν αρκετά για να δημιουργήσουν τραγούδι που, θα είναι μέσα στην σφαίρα της μουσικής τους, αλλά και να ακουστεί από πιο πολύ κόσμο. Πριν κυκλοφορήσει η δημιουργία των Steven Tyler και Joe Perry, μέσα από το τρίτο τους άλμπουμ το  Toys in the Attic του 1975, είχαν να δουν κάποιο τραγούδι τους να μπαίνει στα charts από την εποχή του ντεμπούτου τους και το Dream On. Εκείνη την εποχή η μπάντα δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστή και απεγνωσμένα αναζητούσε ένα hit. Το Walk This Way ήταν ακριβώς αυτό που αναζητούσαν. 
Το λυρικό μέρος είχε σαν πηγή έμπνευσης ένα απόσπασμα από την ταινία του  Mel Brooks, την  Young Frankenstein, την οποία πήγε να δει η μπάντα σε ένα διάλειμμα των ηχογραφήσεων του τρίτου τους άλμπουμ. Η σκηνή όπου Igor (Marty Feldman), λέει ο Δρ Φρανκενστάιν το "Walk This Way", που σημαίνει να τον ακολουθήσει. Ο Δρ Φρανκενστάιν μιμείται το περπάτημα του κουτσού  Igor. Όμως ο Tyler, είχε μια διαφορετική ερμηνεία για την πηγή της έμπνευσης, μιας που ο ίδιος δεν είχε πάει να δει την ταινία. Στον  Bruce Pollock είπε, πως εμπνεύστηκε τον τίτλο από τους The Three Stooges, που έβλεπε στην τηλεόραση και είχαν έναν συγκεκριμένο τρόπο περπατήματος. Αρχικά είχα χάσει τους στίχους σε ένα ταξί και το συνειδητοποιήσει όταν μπήκε στο στούντιο. Μια κραυγή του στο κλιμακοστάσιο το βοήθησε να γράψει καινούργιους, αυτούς που γνωρίζουμε. 
Η "άκρως ποιητική"  στιχουργική προσέγγιση αφορά έναν έφηβο που χάνει την παρθενιά του στο σχολείο. Το  rap-style που ο τραγουδιστής τονίζεις την ομοιοκαταληξία, εύκολα το οδήγησε σε μια hip-hop διασκευή από τους ίδιους μαζί με τους Run–D.M.C, 11 χρόνια αργότερα. Ο Steven Tyler, που είναι υπεύθυνος για το λυρικό μέρος,  αργότερα δήλωσε, πως μπορεί οι στίχοι να φαίνονται βρώμικοι, αλλά με πιο προσεκτική ματιά είναι αρκετά έξυπνοι. Στην , ομώνυμη του τραγουδιού αυτοβιογραφία της μπάντας, αναφέρει ότι, οι στίχοι είναι σεξιστικοί, αλλά ο στίχος walk this way, ουσιαστικά αναφέρεται στην εμπειρία της γυναίκας που οδηγεί τον άβγαλτο έφηβο και αυτή έχει τον έλεγχο. 
Μουσική του τραγουδιού υπήρχε αρκετό καιρό πριν την κυκλοφορία του. Η προσθήκη των στίχων όμως το ολοκλήρωσε σαν σύνθεση. Ξεκινά με το drum beat του  Joey Kramer, το οποίο ακολουθεί το αρχετυπικό και διάσημο πια riff του Joe Perry. Η αξιοθαύμαστη  δομή του συνεχίζει το χτίσιμο με την κιθάρα του Brad Whitford και το μπάσο του Tom Hamilton. Το ευμνημόνευτο ρεφρέν και η άψογη συνεργασία φωνητικών και της lead κιθάρας ήταν εγγύηση επιτυχίας του. Αλλά και στις ζωντανές εμφανίσεις προσφερόταν για παιχνίδι με το κοινό, κάτι που έκανε και η μπάντα με το να τραγουδάει εναλλάξ μαζί του το ρεφρέν. Το διάσημο riff του τραγουδιού, το οποίο συμπεριελήφθη στα "100 Greatest Guitar Songs" του περιοδικού Rolling Stone, είναι εμπνευσμένο από μια Funk μπάντα της Νέας Ορλεάνης, τους The Meters. Χμμμμ .... ακόμα και το αρχετυπικό από κάπου κατάγεται
Το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε από τον δήμο της Βοστόνης για την εκστρατεία του, να χρησιμοποιούν οι κάτοικοι τις διαβάσεις πεζών και όχι να περνάνε τον δρόμο σε σημεία όπου κάτι τέτοιο δεν επιτρέπεται. Το 2001, στο ημίχρονο του Super Bowl ερμήνευσαν το τραγούδι μαζί με NSYNC, Britney Spears, Mary J. Blige, και Nelly. Το ενδιαφέρον παρουσίασε η ερμηνεία των στίχων "I met a cheerleader, was a real young bleeder" και "You ain't seen nothin' til you're down on a muffin" από την Britney Spears. 

Jacek Henryk Maniakowski

Aerosmith - Dream On

Η τύχη είναι μια έννοια της οποίας ο βασικός σκοπός είναι να εξηγήσει, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, ακατανόητα γεγονότα, χωρίς να ρίξεις ούτε μια νοητική ματιά στην αλυσίδα της αιτίας και του αιτιατού. Ίσως, στο πολύ βάθος των γεγονότων, να υπάρχει μια κάποια τυχαιότητα, η οποία όμως δημιουργεί μια φρακταλική αλυσίδα, όπου κάθε κρίκος ως αιτία συναντά τον επόμενο ως αποτέλεσμα, και αυτός με τη σειρά του γίνεται νέα αιτία. Έτσι εξαφανίζεται κάθε έννοια αρχικής τυχαιότητας, την οποία κανείς δεν μπορεί να διακρίνει. Αλλά ένα όνειρο, ως προσδοκία, μπορεί άραγε να αποτελέσει μια τέτοια τυχαιότητα ή είναι κι αυτό απλώς άλλο ένα αιτιατό;

Οι περιπτώσεις όπου ένα τραγούδι μοιάζει να ψάχνει να ενσαρκωθεί δεν είναι λίγες. Μερικές φορές νομίζει κανείς πως μια μελωδία απλώς αναζητά ένα σώμα‑ξενιστή για να κατοικήσει, σαν να είναι μια άυλη οντότητα με δική της βούληση. Μια τέτοια περίπτωση είναι το "Dream On" των Aerosmith, η πρώτη μεγάλη επιτυχία της μπάντας και ουσιαστικά το τραγούδι που την έβγαλε από την αφάνεια, κάνοντας το όνειρό της πραγματικότητα, όπως υπαινίσσεται και ο τίτλος.

Το "Dream On", σύνθεση του Steven Tyler, «ενεργοποίησε» το όνειρο της μπάντας τον Ιούνιο του 1973, όταν κυκλοφόρησε ως single από το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους. Η πρώτη του επαφή με το κοινό, όμως, δεν ήταν ενθαρρυντική. Παίχτηκε ως instrumental, χωρίς λόγια, στο άνοιγμα μιας εμφάνισης των Sha Na Na στο Suffolk Downs, γύρω στο 1971–72. Ήταν τότε το μοναδικό μουσικό κομμάτι που είχε το γκρουπ, ένα μακροσκελές κιθαριστικό τζαμάρισμα, και ο «ενθουσιασμός» του κοινού εκφράστηκε με ρίψη αντικειμένων προς τη σκηνή.

Η μελωδία, ωστόσο, έχει βαθύτερες ρίζες στον χρόνο. Ο Tyler έχει πει ότι το τραγούδι είναι ενθύμηση των παιδικών του χρόνων: ο πατέρας του, καθηγητής στο Juilliard, έπαιζε κλασική μουσική στο πιάνο, ενώ ο τριών ετών Steven καθόταν από κάτω και άκουγε. «Από εκεί πήρα τα Dream On chords», έχει δηλώσει. Στιχουργικά, το τραγούδι αναφέρεται στην επιθυμία του ανθρώπου να γίνει «κάποιος». Ο Tyler απαντούσε στις επικρίσεις ότι οι Aerosmith μιμούνται τους Stones λέγοντας πως το τραγούδι γράφτηκε όταν ήταν 16–17 χρονών, σαν ένα μικρό σονέτο στο πιάνο, χωρίς να φαντάζεται ότι θα γίνει τραγούδι.

Υπάρχουν όμως και πιο «σκοτεινές» ιστορίες: ότι οι στίχοι προέρχονται από ντέμο μιας άγνωστης μπάντας από το South Jersey, της οποίας τα όργανα —και υποτίθεται οι κασέτες— αγόρασαν οι Aerosmith όταν εκείνη διαλύθηκε. Ο Tyler ισχυρίζεται ότι δούλευε τη μελωδία 5–6 χρόνια και ότι το τραγούδι ολοκληρώθηκε μόλις αγόρασαν το πρώτο τους αρμόνιο… μια σύμπτωση που αφήνει χώρο για μύθους. Ακόμη πιο παράξενη είναι η ιστορία ότι βρήκαν μια τσάντα με χρήματα έξω από το σπίτι τους, με τα οποία αγόρασαν τα όργανα. Μια αφήγηση που μοιάζει περισσότερο με αστικό θρύλο παρά με πραγματικότητα.

Το τραγούδι τελικά έσωσε τους Aerosmith από πιθανή απομάκρυνση από την Columbia Records, η οποία τότε είχε στραμμένη την προσοχή της στον Bruce Springsteen. Με την επιτυχία του "Dream On", η εταιρεία άρχισε να επενδύει και στη δική τους προώθηση. Στην αρχή ο Joe Perry δεν το χώνευε, θεωρώντας το «γλυκανάλατο», αλλά αργότερα το εκτίμησε.

Η πιο εντυπωσιακή διασκευή του τραγουδιού θεωρείται εκείνη των Ronnie James Dio και Yngwie Malmsteen, στο Aerosmith Tribute: Not The Same Old Song & Dance (1999). Το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε και από τον Eminem στο "Sing for the Moment" (2002), με sample από τα φωνητικά του Tyler, ενώ ο Perry παίζει κιθάρα.

Σήμερα, το "Dream On" θεωρείται κλασικό κομμάτι της αμερικανικής rock ιστορίας, έχει μπει στη Grammy Hall of Fame και έχει ξεπεράσει το 1 δισεκατομμύριο streams στο Spotify. Ένα τραγούδι που ξεκίνησε ως παιδική μνήμη κάτω από ένα πιάνο και κατέληξε να γίνει ύμνος επιμονής, φιλοδοξίας και ονείρου.

Jacek Henryk Maniakowski