Τραγούδια που Γράφτηκαν Κατά Λάθος και έμειναν στην Ιστορία

 

Δεν είναι λίγες φορές όπου η ζωή ξεκινάει από κάποιο αστείο, ένα είδος χιούμορ που μπορεί να είναι κανονικό, αλλά γιατί όχι, μαύρο έως κατάμαυρο. Δεν είναι λίγες οι επιστημονικές ανακαλύψεις που είτε παρουσιάζονται με κάποιο αστείο μύθο είτε όντως δημιουργήθηκαν από κάποιου είδους αστείου. Σίγουρα όμως δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά, όπως για παράδειγμα πόση φύση σιχαίνεται το κενό, πως η ζωή σιχαίνεται τη σοβαρότητα. Αν και σε αυτό θα συμφωνούσαν πολλοί καλλιτέχνες σ όλα τα είδη της τέχνης. Ένα όμως είναι σίγουρο ως κάτι αστείο, μουσικό, εξελίχθηκε σε μια σοβαρή επιτυχία προσθέτοντας σοβαρά λεφτά σε κάποια μπάντα ή σε έναν μεμονωμένο καλλιτέχνη.

Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά σε μερικά τέτοια αστεία που εξελίχθηκαν ακόμα και σε σύμβολα μιας γενιάς, τραγούδια σύμβολα της ίδιας της μπάντας ή ακόμα ενός ολόκληρου είδους.

 

1.     Smells Like Teen Spirit – Nirvana (1991, Kurt Cobain, Nevermind)

Ο Cobain το έγραψε σχεδόν ειρωνικά, προσπαθώντας να φτιάξει ένα «τραγούδι τύπου Pixies» για πλάκα, με δυνατά–χαμηλά–δυνατά Και μάλιστα η βαρεμάρα του ήταν τόσο μεγάλη που το riff το έπαιζε σαν άσκηση. Το αστείο του όμως μεγαλώνει όταν αναφερόμαστε το τίτλο του τραγουδιού και πώς προέκυψε. Μια φίλη του οι πιο πολύ φίλη, έγραψε στον τοίχο του τη φράση «Kurt smells like Teen Spirit», αναφερόμενη σε ένα θηλυκό αποσμητικό, πολύ πιθανόν και κοριτσίστικο, αλλά το μυαλό του καλλιτέχνη λειτουργεί με περίεργο τρόπο και δη του Cobain. Ο ίδιος νόμιζε πως η φράση αυτή ήταν ένα πολιτικό μήνυμα συνεχίζοντας τους στίχους, χωρίς φυσικά το δικό του όνομα και ο απλός χαβαλές μαζί με μια παρανόηση έγινε ύμνος μιας γενιάς την οποία ούτε ο ίδιος κατάφερε να ακολουθήσει τελείωσε

2.     (You Gotta) Fight For Your Right (To Party!) – Beastie Boys (1986, Yauch/Horovitz/Diamond, Licensed to Ill)

Οι Beastie Boys το έγραψαν με στόχο την παρωδία και ως καθαρή παρωδία τον χαζοχαρούμενων γι αυτούς party rock τραγουδιών της εποχής εκείνης και προφανώς έχουν λιώσει στο γέλιο με κάθε στίχο προσπαθώντας να κοροϊδέψουν, και μάλλον το κατάφεραν, το «bro culture». Παρόλο που ο στόχος ήταν ξεκάθαρος και εφαρμογή του ακόμα πιο οφθαλμοφανής, δημιουργήθηκε ένα μικρό προβληματάκι… το κημο το πήρα απολύτως στα σοβαρά κάνοντας το τραγούδι ύμνο αυτών των πάρτι. Προφανώς η ιστορία είναι γεμάτη από χαβαλέ παπάντζες που ειπώθηκαν και έγιναν δόγματα. Το ίδιο το συγκρότημα, παρόλη την επιτυχία του τραγουδιού, το μισούσα αφάνταστα και αρνούνταν να το παίξουν λάιβ με τη δικαιολογία πως ήταν ένα αστείο το οποίο ξέφυγε απ το δικό τους έλεγχο. Προσθέτοντας με αυτόν τον τρόπο άλλο ένα λιθαράκι, μουσικό αυτή τη φορά, στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.

 

3.     Roxanne – The Police (1978, Sting, Outlandos d’Amour)

Ο Sting το έγραψε σε ένα ξενοδοχείο στο Παρίσι, κατά τη διάρκεια μίας εκ των πρώτων περιοδειών του συγκροτήματος, τη στιγμή που εξαιτίας της αφραγκίας τους, έπρεπε να μείνουν σε ένα φτηνό ξενοδοχείο το οποίο χρησιμοποιούσαν οι πόρνες της περιοχής. Και αυτές αποτέλεσαν την έμπνευση γι αυτό το τραγούδι. Αλλά το αστείο έγινε κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης ο τραγουδιστής έπεσε πάνω στο πιάνο, γελώντας με αυτό, όμως ο ήχος έμεινε στο τελικό track. Έτσι το τραγούδι είχε αρχή πάλι χαβαλετζήδικη, ως μια ιστορία που υπάρχει κατά τη διάρκεια το περιοδειών των συγκροτημάτων, αλλά τελικά έγινε το πρώτο μεγάλο χιτ των Police, με τον Sting να παραδέχεται ότι δεν είχε ιδέα τι είχε γράψει, παρόλο που είχε δημιουργήσει το ηχητικό σύμβολο της μπάντας. (ΕΔΩ)

4.     Creep – Radiohead (1992, Thom Yorke, Pablo Honey)

Ο Yorke το έγραψε μέσα σε μια στιγμή αυτοσαρκασμού κι μισανθρωπίας, Ουσιαστικά ως ένα αστείο πάνω στον εαυτό του και την ιδέα του σαν ενός λυπημένου loser. Η μπάντα δεν ήθελε καν να κυκλοφορήσει αυτό το τραγούδι θεωρώντας το υπερβολικά απλοϊκό και τελείως προφανές. Διαψεύδοντας τους όλους το τραγούδι ένα τεράστιο χιτ, σε τέτοιο βαθμό που οι Radiohead για χρόνια το έβγαζαν από τα setlists κι αυτό εξαιτίας του γεγονότος πως ένιωθαν πως τους κυνηγάει σαν ένα παλιό αστείο από το σχολείο, το οποίο κανείς δεν θέλει να θυμάται. Αλλά καμιά φορά τα τραγούδια έχουν δική τους συνείδηση. (ΕΔΩ) 

5.     You Really Got Me – The Kinks (1964, Ray Davies, Kinks) 

Ο Ray Davies το έγραψε μέσα σε μια μέρα, ουσιαστικά ως ένα χαβαλέ αστείο rhythm and blues riff και ο αδελφός του το παραμόρφωσε κόβοντας το μεγάφωνο με ξυράφι, κυριολεκτικά ένας χαβαλές στο γκαράζ. Προφανώς και κανείς δεν περίμενε πώς αυτό το πείραμα θα γινόταν μια θεμελιώδης ακόμα λίθος της hard rock και του heavy metal, αλλά το riff άλλαξε την ιστορία της κιθάρας.

6.     Song 2 – Blur (1997, Albarn/Coxon/James/Rowntree, Blur)

Κάθε επιτυχημένο γεγονός ή γενικά κάθε επιτυχία δημιουργεί αυτόματα και ανθρώπους που θέλουν να το κοροϊδέψουν. Έτσι το τραγούδι γράφτηκε για να κοροϊδέψουν τα μέλη της μπάντας την αμερικανική grunge σκηνή με την πλάκα να συνεχίζεται με την ονοματοδοσία του τραγουδιού που δεν θα είναι τίποτα άλλο από αριθμός του track που μπήκε στο άλμπουμ. Το “woo hoo!” Ήταν κυριολεκτικά μια φωνή που έβαλε ο Albarn για την πλάκα του με ένα τρελό χανγκόβερ να τον βασανίζει. Η ίδια η μπάντα δεν το θεώρησε καν σοβαρό τραγούδι, παρόλα αυτά το ίδιο τραγούδι κατάφερε να κερδίσει όλη την μπάντα και έγιναν το μεγαλύτερο χιτ και το πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι της καριέρας τους. (ΕΔΩ)

7.     Walk This Way – Aerosmith (1975, Tyler/Perry, Toys in the Attic)

Το riff γεννήθηκε σε soundcheck, όταν ο Joe Perry έπαιζε για να περάσει απλά η ώρα την ίδια στιγμή που ο Tyler άρχισε απλά κάτι να μουρμουρίζει που επιεικώς θα μπορούσαν να χαρακτηριστεί ως ανοησία, χωρίς καν στίχους, αλλά κάτι που ευθύνη σε όλη την υπόλοιπη μπάντα που άρχισε να γελάει. Έτσι το τραγούδι που ξεκίνησε ως ένα χαβαλέτζιδικο παιχνίδι είναι αυτό που ουσιαστικά έσωσε την καριέρα τους κι έγινα από τα πιο εμβληματικά rock funk κομμάτια και αργότερα η συνεργασία με τους Run D.M.C. το έκανε διαχρονικό.(ΕΔΩ) 

8.     My Sharona – The Knack (1979, Fieger/Averre, Get the Knack)

Ο Fieger έγραψε το riff και τους στίχους σε 15 λεπτά, έχοντας ενθουσιαστεί 117 χρονη κοπέλα που μόλις είχε γνωρίσει και προφανώς το τραγούδι ήταν κυριολεκτικά μια εφηβική έκρηξη ρομαντικής τεστοστερόνης, χαβαλέ αλλά και νεανικής ορμής. Προφανώς η μπάντα δεν περίμενε τίποτα ιδιαίτερο από το τραγούδι, παρόλα αυτά το τραγούδι τους διέψευσε και έγινε ένα από τα μεγαλύτερα one hit wonders της δεκαετίας και σύμβολο της rock. Η εκδίκηση του τραγουδιού για την αρχική του κοροϊδία είναι πως ουσιαστικά σκέπασε όλα τα υπόλοιπα τραγούδια μιας αξιόλογης μπάντας.

9.     Basket Case – Green Day (1994, Billie Joe Armstrong, Dookie)

Ο Armstrong το έγραψε μέσα σε μια κρίση άγχους, αλλά κατάφεραν να το συνδυάσετε με χιούμορ και αυτά σαρκασμό, παράλληλα κοροϊδεύοντας και τον εαυτό του. Η μπάντα το θεώρησα υπερβολικά χαβαλέ για να μπορέσει να γίνει κάποιο χιτ, προφανώς ελπίζοντας πως ο ήχος τους είναι πολύ πιο βαρύς και σοβαρός. Παρ όλα αυτά το τραγούδι κατάφερε πάλι να κοροϊδέψουν την μπάντα που το κορόιδευε πριν η ίδια, και κατάφερε να γίνει ένας ύμνος της pop punk και έβαλε τους Green Day στο mainstream για πάντα.

10.   Rock Lobster – The B 52’s (1978, Schneider/Wilson/Strickland, The B 52’s)

Άραγε πόσο σοβαρότητα μπορεί να έχει ένα τραγούδι που μιλάει αστακό και δεν αναφέρεται στη σειρά του μπομπ σφουγγαράκη. Ξεκίνησε ως χαβαλετζίδικο surf punk κομμάτι το οποίο προοριζόταν για ένα πάρτι και με τους στίχους να είναι απλά μια λίστα από διάφορα θαλάσσια πλάσματα, πιθανόν φαγώσιμα όλα, που απλά φώναζαν για πλάκα στο μικρόφωνο. Όμως η αγία τρέλα πολλές φορές έχει μια δικιά της συνείδηση και αποφασίζει το ίδιο αν θα γίνει χιτ ή όχι, τελικά κατάφερε να γίνει ένα cult hit  κάνοντας τον  John Lennon να πει ότι ήταν το τραγούδι που τον έκανε να θέλει να ξαναγράψει μουσική.

 

 Jacek Henryk Maniakowski

Best Bands Logo: Part II

 

Όσο σημαντική είναι η μουσική παρουσία ενός rock/metal συγκροτήματος, άλλο τόσο σημαντική είναι και η σκηνική του εμφάνιση. Ουσιαστικά πρέπει να έχει μια βιτρίνα και σε αυτήν την βιτρίνα συμπεριλαμβάνεται σωστή παρουσίαση του ονόματος της κάθε μπάντας, δηλαδή το λόγκο της. Ίσως να μην έχει ακριβώς την λογική του σήματος μιας επιχείρησης, αλλά σίγουρα πρέπει να τραβάει εύκολα το βλέμμα. Αλλά και να μπορεί να αποτυπωθεί σε κάποιο σχολικό βιβλίο ενός έφηβου.

1.       New York Dolls

Οι New York Dolls ήταν από της πρώτες punk rock μπάντες και αναμφίβολα επηρέασαν πολλές μετέπειτα. Το λόγκο τους γραμμένο σαν καλώδιο που καταλήγει σε ένα μικρόφωνο. Πολλές φορές απεικονίζεται σε ροζ χρώμα, δείχνοντας πως το συγκρότημα ακροβατούσε ανάμεσα σε glam και punk rock.

2.       Aerosmith

Οι Βοστονέζοι hard rockers/ rokers είναι από τα κορυφαία ονόματα στο είδος τους και για να φτάσουν στην κορυφή δεν αρκούν τα πόδια, αλλά χρειάζονται και φτερά, όπως ακριβώς απεικονίζονται στο λογότυπό τους. Ένα «Α» σε κύκλο, παραπέμπει στον σύμβολο των αναρχικών, αν και ποτέ δεν έδειξαν έστω και συμπάθεια προς τον αναρχισμό, τιμώντας πολύ το σύστημα.

3.       The Beatles

Το λογότυπο του συγκροτήματος από το Λίβερπουλ σίγουρα δεν αντιστοιχεί ούτε στην λάμψη τους, ούτε στην αξία τους, αλλά ούτε και στην διαχρονική τους δόξα. Σχεδιάστηκε από τον Ivor Arbiter, έμπορο μουσικών οργάνων, με το μακρύ «Τ» να ξεχωρίζει. Σίγουρα όμως ταιριάζει απόλυτα στην πρόσοψη των ντραμς του Ringo Star.

4.       Nirvana

Το παραλλαγμένο acid smiley, έγινε το σύμβολο της γενιάς της grunge, δύο δεκαετίες αργότερα έγινε στάμπα στα μπλουζάκια κάθε έφηβης με αλαζονική άγνοια της ύπαρξης όχι μόνο του μουσικού είδους, αλλά των ίδιων των Nirvana. Τα μάτια σε σχήμα «Χ», το στραβωμένο χαμόγελο μας παραπέμπει σε κακές συνήθειες του Kurt Cobain, αλλά το λόγκο αυτό ξεπέρασε ακόμα και την δόξα του.

5.       Emerson, Lake & Palmer

Χρησιμοποιούν πολύ έξυπνα το ακρωνύμιο του ονόματος της μπάντας για να φτιάξουν ένα όμορφο λόγκο. Η ασυμμετρία, χάρης στις καμπύλες των γραμμάτων «Ε» και «Ρ» δείχνει μια αρμονία και βάθος, το οποίο προσθέτει το τραβηγμένο «L», όπως και βάθος έχει και η μουσική της μπάντας.

6.       Led Zeppelin

Ως γνωστόν η ενασχόληση του κιθαρίστα του συγκροτήματος Jimmy Page με αποκρυφιστικές τέχνες μπορεί να οδηγήσει στη συγγραφή ολόκληρου βιβλίου σχετικά με τους συμβολισμούς είτε μέσα στους στίχους των τραγουδιών τους είτε μέσα στα εξώφυλλα των άλμπουμ τους. Αλλά το λογότυπο, κάτω από την ιδιαίτερη γραμματοσειρά, έχει άλλα 4 σύμβολα, προφανώς εμπνευσμένα από πολύ αρχαίες λατρείες, που αντιστοιχούν στα 4 μέλη της μπάντας. Θα σταθούμε στο τελευταίο σύμβολο, το φτερό της Αιγυπτιακής θεότητας Ma’at, θεάς της δικαιοσύνης και του λόγου, η οποία αντιστοιχεί στον τραγουδιστή Robert Plant. Τα άλλα μπορείτε να τα αναζητήσετε στα βιβλία του Aleister Crowley.

7.       The Who

Το διάσημο σαν στόχος λόγκο του βρετανικού ιστορικού συγκροτήματος έχει πολλά να δηλώσει. Το βέλος προς τα πάνω την αρρενωπότητα, αλλά και το γεγονός πως η μουσική τους ανεβάζει. Τα δυο «h» που ενώνονται συμβολίζει και το δέσιμο της μπάντας.

8.       Guns N’ Roses

Το όνομα της μπάντας είναι η αποτύπωση των δυο ιδρυτικών μελών της Tracii Guns και Axl Rose. Αλλά η εικόνα του όπλου και του τριαντάφυλλου είναι εξίσου σκοτεινή και ρομαντική, δίνοντας έναν λίγο σκεπτικισμό στην αναγνώριση του λογότυπο. Όλα αυτά με φόντο το πίσω μέρος ενός κάλυκα.

Part I

Jacek Henryk Maniakowski

Aerosmith - Rag Doll

Οι παρεμβάσεις στην μουσική των καλλιτεχνών, από παράγοντες των δισκογραφικών εταιριών δεν είναι ένα σπάνιο φαινόμενο, αν και στις μέρες μας όλο πιο σπάνιο. Τα μέσα και οι τεχνικές γνώσεις παρέχονται με πιο μεγάλη ευκολία και ο δημιουργός μπορεί να λειτουργεί πιο ανεξάρτητα. Αλλά και η αναγνώριση του και κυρίως επαφή του με το κοινό είναι ένα δύσκολα συζητήσιμο θέμα, μιας που ή αίσθηση του γενικού παλμού της εκάστοτε εποχής δεν είναι χαρακτηριστικό του. Η πίστη όμως,  ενός στελέχους σε κάποια μπάντα ή και κάποιο τραγούδι της, λόγω των μέσων που διέθετε, αλλά και τις αντίληψης του αγοραστικού κοινού, βοηθούσε να αναδειχθεί κάποια σύνθεση, ακόμα και αν έπρεπε να "κινήσει βουνά" για να πάρει την πρέπουσα μορφή. 
Κατά αυτόν τον τρόπο ο γκουρού της Geffen Records John Kalodner, επέμενε στην αλλαγή τίτλου ενός τραγουδιού, του  "Rag Time" σε Rag Doll. Διαισθάνθηκε την εμπορική δυναμική του ριφ και του μουσικού μέρους, αλλά δεν χώνεψε ποτέ τον αρχικό τίτλο θεωρώντας ότι, δεν έχει κάτι που να αγγίζει κάποιον πιτσιρικά, που ακούει ροκ. Η αρχικοί στίχοι, που αναφέρονταν στην μουσική πολυχρωμία της Νέας Ορλεάνης, δεν ενθουσίασαν καθόλου το πρώτο-στέλεχος της δισκογραφική. Οι προσπάθειες των Steven Tyler και Jim Vallance για την "αποκατάσταση" τους, δεν έπιασαν τόπο. Και τελικά επιστρατεύτηκε ο Καναδός τραγουδοποιός Holly Knight, υπεύθυνος για πολλές επιτυχίες ροκ μουσικών κυρίως, για να πετάξει κατευθείαν από το Vancouver για να συμμετάσχει στην δημιουργία του τραγουδιού των Aerosmith. 
Όπως δήλωσε ο ίδιος ο Καναδός, δεν του άρεσε ιδιαίτερα η παρεμβολή στο ήδη έτοιμο τραγούδι, μιας και ο κάθε μουσικός  θέλει να εκφράσει και κάτι με τους στίχους. Αλλά, ο επαγγελματισμός της μπάντας από την Βοστόνη και φυσικά η φιλοδοξία για ένα ακόμα χιτ, διευκόλυναν την δημιουργία για το λυρικό  μέρος κυρίως. Το οποίο βασιζόταν σε μια rock'n'roll πεπατημένη.... το σεξ. Και με την συμμετοχή στην σύνθεση του Joe Perry, ολοκληρώθηκε το  κομμάτι, για να μπει στο Permanent Vacation, ένατο άλμπουμ τους, του 1987. 
Ο Holly Knight, γνωρίζοντας πολύ καλά τα κατατόπια της επιτυχίας, αλλά και του μάρκετινγκ, δεν δίστασε να "δανειστεί" στίχους και από κάποιο άλλο τραγούδι. Συγκεκριμένο το  "Never see you leaving by the back door... man" είναι από το "Back Door Man."( http://echooadventures.blogspot.gr/2013/07/the-doors-back-door-man.html ). Το βιντεοκλίπ σκηνοθετημένο από τον Marty Callner, έχει γυριστεί στην Johnson City, του  Tennessee, κατά την διάρκεια της τουρνέ τους για την προώθηση του δίσκου. Στα στιγμιότυπα του, υπάρχουν αποσπάσματα από τις συναυλίες τους στο  Freedom Hall, στο Sigma Nu Fraternity, μια κατοικία της Johnson City και μέσα στο Ryans Irish Pub του Bourbon της Νέας Ορλεάνης. 

Jacek Maniakowski 

Aerosmith - Walk This Way

Στην ζωή υπάρχουν στερεότυπα και αρχέτυπα, που πολύ συχνά μπερδεύονται. Το πρώτο απλώς το αποδεχόμαστε χωρίς να το αντιμετωπίσουμε με στοιχειώδες κριτικό πνεύμα. Το δεύτερο  είναι η βάση, το θεμέλιο για να ξεκινήσουμε κάτι. Στο rock'n'roll υπάρχουν μουσικοί που δημιουργούν τα αρχέτυπα και αυτοί που στηρίζονται σε αυτά. Πλέον ο μουσικός κορεσμός δύσκολα επιτρέπει σε νέα, αλλά στην δεκαετία του '70, υπήρχε ακόμα πολύς χώρος. Κι αν λάβουμε υπ' όψη το γεγονός ότι, στην Αμερική οι άνθρωποι τοποθετούνται σε στερεότυπες κατηγορίες, ακόμα και από την εφηβεία τους, τότε είναι εύκολο για κάποιον έξυπνο καλλιτέχνη να πετύχει με το λυρικό μέρος στην καρδιά της ζήτησης μιας μεγάλης κατηγορίας. Αποτέλεσμα να καθιερωθεί στο μουσικό στερέωμα. 

Οι Aerosmith, πριν μπουν στον αυτόματο της επιτυχίας, έπρεπε να ιδρώσουν αρκετά για να δημιουργήσουν τραγούδι που, θα είναι μέσα στην σφαίρα της μουσικής τους, αλλά και να ακουστεί από πιο πολύ κόσμο. Πριν κυκλοφορήσει η δημιουργία των Steven Tyler και Joe Perry, μέσα από το τρίτο τους άλμπουμ το  Toys in the Attic του 1975, είχαν να δουν κάποιο τραγούδι τους να μπαίνει στα charts από την εποχή του ντεμπούτου τους και το Dream On. Εκείνη την εποχή η μπάντα δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστή και απεγνωσμένα αναζητούσε ένα hit. Το Walk This Way ήταν ακριβώς αυτό που αναζητούσαν. 
Το λυρικό μέρος είχε σαν πηγή έμπνευσης ένα απόσπασμα από την ταινία του  Mel Brooks, την  Young Frankenstein, την οποία πήγε να δει η μπάντα σε ένα διάλειμμα των ηχογραφήσεων του τρίτου τους άλμπουμ. Η σκηνή όπου Igor (Marty Feldman), λέει ο Δρ Φρανκενστάιν το "Walk This Way", που σημαίνει να τον ακολουθήσει. Ο Δρ Φρανκενστάιν μιμείται το περπάτημα του κουτσού  Igor. Όμως ο Tyler, είχε μια διαφορετική ερμηνεία για την πηγή της έμπνευσης, μιας που ο ίδιος δεν είχε πάει να δει την ταινία. Στον  Bruce Pollock είπε, πως εμπνεύστηκε τον τίτλο από τους The Three Stooges, που έβλεπε στην τηλεόραση και είχαν έναν συγκεκριμένο τρόπο περπατήματος. Αρχικά είχα χάσει τους στίχους σε ένα ταξί και το συνειδητοποιήσει όταν μπήκε στο στούντιο. Μια κραυγή του στο κλιμακοστάσιο το βοήθησε να γράψει καινούργιους, αυτούς που γνωρίζουμε. 
Η "άκρως ποιητική"  στιχουργική προσέγγιση αφορά έναν έφηβο που χάνει την παρθενιά του στο σχολείο. Το  rap-style που ο τραγουδιστής τονίζεις την ομοιοκαταληξία, εύκολα το οδήγησε σε μια hip-hop διασκευή από τους ίδιους μαζί με τους Run–D.M.C, 11 χρόνια αργότερα. Ο Steven Tyler, που είναι υπεύθυνος για το λυρικό μέρος,  αργότερα δήλωσε, πως μπορεί οι στίχοι να φαίνονται βρώμικοι, αλλά με πιο προσεκτική ματιά είναι αρκετά έξυπνοι. Στην , ομώνυμη του τραγουδιού αυτοβιογραφία της μπάντας, αναφέρει ότι, οι στίχοι είναι σεξιστικοί, αλλά ο στίχος walk this way, ουσιαστικά αναφέρεται στην εμπειρία της γυναίκας που οδηγεί τον άβγαλτο έφηβο και αυτή έχει τον έλεγχο. 
Μουσική του τραγουδιού υπήρχε αρκετό καιρό πριν την κυκλοφορία του. Η προσθήκη των στίχων όμως το ολοκλήρωσε σαν σύνθεση. Ξεκινά με το drum beat του  Joey Kramer, το οποίο ακολουθεί το αρχετυπικό και διάσημο πια riff του Joe Perry. Η αξιοθαύμαστη  δομή του συνεχίζει το χτίσιμο με την κιθάρα του Brad Whitford και το μπάσο του Tom Hamilton. Το ευμνημόνευτο ρεφρέν και η άψογη συνεργασία φωνητικών και της lead κιθάρας ήταν εγγύηση επιτυχίας του. Αλλά και στις ζωντανές εμφανίσεις προσφερόταν για παιχνίδι με το κοινό, κάτι που έκανε και η μπάντα με το να τραγουδάει εναλλάξ μαζί του το ρεφρέν. Το διάσημο riff του τραγουδιού, το οποίο συμπεριελήφθη στα "100 Greatest Guitar Songs" του περιοδικού Rolling Stone, είναι εμπνευσμένο από μια Funk μπάντα της Νέας Ορλεάνης, τους The Meters. Χμμμμ .... ακόμα και το αρχετυπικό από κάπου κατάγεται
Το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε από τον δήμο της Βοστόνης για την εκστρατεία του, να χρησιμοποιούν οι κάτοικοι τις διαβάσεις πεζών και όχι να περνάνε τον δρόμο σε σημεία όπου κάτι τέτοιο δεν επιτρέπεται. Το 2001, στο ημίχρονο του Super Bowl ερμήνευσαν το τραγούδι μαζί με NSYNC, Britney Spears, Mary J. Blige, και Nelly. Το ενδιαφέρον παρουσίασε η ερμηνεία των στίχων "I met a cheerleader, was a real young bleeder" και "You ain't seen nothin' til you're down on a muffin" από την Britney Spears. 

Jacek Henryk Maniakowski

Aerosmith - Dream On

Η τύχη είναι μια έννοια της οποίας ο βασικός σκοπός είναι να εξηγήσει, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, ακατανόητα γεγονότα, χωρίς να ρίξεις ούτε μια νοητική ματιά στην αλυσίδα της αιτίας και του αιτιατού. Ίσως, στο πολύ βάθος των γεγονότων, να υπάρχει μια κάποια τυχαιότητα, η οποία όμως δημιουργεί μια φρακταλική αλυσίδα, όπου κάθε κρίκος ως αιτία συναντά τον επόμενο ως αποτέλεσμα, και αυτός με τη σειρά του γίνεται νέα αιτία. Έτσι εξαφανίζεται κάθε έννοια αρχικής τυχαιότητας, την οποία κανείς δεν μπορεί να διακρίνει. Αλλά ένα όνειρο, ως προσδοκία, μπορεί άραγε να αποτελέσει μια τέτοια τυχαιότητα ή είναι κι αυτό απλώς άλλο ένα αιτιατό;

Οι περιπτώσεις όπου ένα τραγούδι μοιάζει να ψάχνει να ενσαρκωθεί δεν είναι λίγες. Μερικές φορές νομίζει κανείς πως μια μελωδία απλώς αναζητά ένα σώμα‑ξενιστή για να κατοικήσει, σαν να είναι μια άυλη οντότητα με δική της βούληση. Μια τέτοια περίπτωση είναι το "Dream On" των Aerosmith, η πρώτη μεγάλη επιτυχία της μπάντας και ουσιαστικά το τραγούδι που την έβγαλε από την αφάνεια, κάνοντας το όνειρό της πραγματικότητα, όπως υπαινίσσεται και ο τίτλος.

Το "Dream On", σύνθεση του Steven Tyler, «ενεργοποίησε» το όνειρο της μπάντας τον Ιούνιο του 1973, όταν κυκλοφόρησε ως single από το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους. Η πρώτη του επαφή με το κοινό, όμως, δεν ήταν ενθαρρυντική. Παίχτηκε ως instrumental, χωρίς λόγια, στο άνοιγμα μιας εμφάνισης των Sha Na Na στο Suffolk Downs, γύρω στο 1971–72. Ήταν τότε το μοναδικό μουσικό κομμάτι που είχε το γκρουπ, ένα μακροσκελές κιθαριστικό τζαμάρισμα, και ο «ενθουσιασμός» του κοινού εκφράστηκε με ρίψη αντικειμένων προς τη σκηνή.

Η μελωδία, ωστόσο, έχει βαθύτερες ρίζες στον χρόνο. Ο Tyler έχει πει ότι το τραγούδι είναι ενθύμηση των παιδικών του χρόνων: ο πατέρας του, καθηγητής στο Juilliard, έπαιζε κλασική μουσική στο πιάνο, ενώ ο τριών ετών Steven καθόταν από κάτω και άκουγε. «Από εκεί πήρα τα Dream On chords», έχει δηλώσει. Στιχουργικά, το τραγούδι αναφέρεται στην επιθυμία του ανθρώπου να γίνει «κάποιος». Ο Tyler απαντούσε στις επικρίσεις ότι οι Aerosmith μιμούνται τους Stones λέγοντας πως το τραγούδι γράφτηκε όταν ήταν 16–17 χρονών, σαν ένα μικρό σονέτο στο πιάνο, χωρίς να φαντάζεται ότι θα γίνει τραγούδι.

Υπάρχουν όμως και πιο «σκοτεινές» ιστορίες: ότι οι στίχοι προέρχονται από ντέμο μιας άγνωστης μπάντας από το South Jersey, της οποίας τα όργανα —και υποτίθεται οι κασέτες— αγόρασαν οι Aerosmith όταν εκείνη διαλύθηκε. Ο Tyler ισχυρίζεται ότι δούλευε τη μελωδία 5–6 χρόνια και ότι το τραγούδι ολοκληρώθηκε μόλις αγόρασαν το πρώτο τους αρμόνιο… μια σύμπτωση που αφήνει χώρο για μύθους. Ακόμη πιο παράξενη είναι η ιστορία ότι βρήκαν μια τσάντα με χρήματα έξω από το σπίτι τους, με τα οποία αγόρασαν τα όργανα. Μια αφήγηση που μοιάζει περισσότερο με αστικό θρύλο παρά με πραγματικότητα.

Το τραγούδι τελικά έσωσε τους Aerosmith από πιθανή απομάκρυνση από την Columbia Records, η οποία τότε είχε στραμμένη την προσοχή της στον Bruce Springsteen. Με την επιτυχία του "Dream On", η εταιρεία άρχισε να επενδύει και στη δική τους προώθηση. Στην αρχή ο Joe Perry δεν το χώνευε, θεωρώντας το «γλυκανάλατο», αλλά αργότερα το εκτίμησε.

Η πιο εντυπωσιακή διασκευή του τραγουδιού θεωρείται εκείνη των Ronnie James Dio και Yngwie Malmsteen, στο Aerosmith Tribute: Not The Same Old Song & Dance (1999). Το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε και από τον Eminem στο "Sing for the Moment" (2002), με sample από τα φωνητικά του Tyler, ενώ ο Perry παίζει κιθάρα.

Σήμερα, το "Dream On" θεωρείται κλασικό κομμάτι της αμερικανικής rock ιστορίας, έχει μπει στη Grammy Hall of Fame και έχει ξεπεράσει το 1 δισεκατομμύριο streams στο Spotify. Ένα τραγούδι που ξεκίνησε ως παιδική μνήμη κάτω από ένα πιάνο και κατέληξε να γίνει ύμνος επιμονής, φιλοδοξίας και ονείρου.

Jacek Henryk Maniakowski

Aerosmith - Janie's Got a Gun

Το "Janie's Got a Gun"  είναι μια σύνθεση των Steven Tyler και  Tom Hamilton και βρίσκεται στο άλμπουμ  Pump των Αμερικανών  Aerosmith, από την χρονιά του 1989. Είναι το δεύτερο σινγκλ, από αυτό το άλμπουμ και το πιο πετυχημένο, μιας που σκαρφάλωσε σε πολύ ψηλές θέσεις σε λίστες της Ευρώπης, Αυστραλίας και Αμερικής.
Ο αρχικός τίτλος του τραγουδιού ήταν "Danny's Got a Gun" και αναφερόταν σε έναν στενό φίλο του Tyler, αλλά αργότερα το άλλαξε ο τραγουδιστής. Η εισαγωγή του τραγουδιού, που έχει τίτλο "Water Song", είναι έμπνευση του  instrumentalist Randy Raine-Reusch. Το μουσικό εφέ δημιουργείται από glass harmonica, wind gong, και  bullroarers, ένα παλαιολιθικό όργανο,  που οι πρώτες ενδείξεις για την χρήση του χρονολογούνται 17 000 πριν. Η μουσική γράφτηκε πρώτα και μετά σ αυτή προσαρμόστηκε το λυρικό μέρος.
Μετά την μελωδία ήρθε ο τίτλος και πάνω σ' αυτά δουλεύτηκαν και οι στίχοι. Μια διαδικασία που κράτησε 9 μήνες, γκάστρωμα κανονικό για τον τραγουδιστή της μπάντας. Ουσιαστική "γέννηση" του λυρικού μέρους, ήρθε μετά την πάροδο αυτού του διαστήματος και με αφορμή, αλλά και έμπνευση, την δημοσιοποίηση ενός άρθρου του  Newsweek, σχετικού με θύματα πυροβολισμών. Πάνω σ αυτό το θέμα ο  Tyler, ανέδειξε το θέμα της παιδικής κακοποίησης και αιμομιξίας  παιδιών που έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά από τους γονείς τους. Ο στίχος "He jacked a little bitty baby" αρχικά ήταν "He raped a little bitty baby," και άλλαξε καθαρά για εμπορικούς λόγους. Για το ίδιο λόγο ο στίχος  "...and put a bullet in his brain" αλλάζει σε "...and left him in the pouring rain" , για παιχτεί σε κάποια εύθικτα ραδιόφωνα.

Jacek Maniakowski