Toe Fat

               Είναι κρίμα, για μια μπάντα, να την θυμούνται μετά από πολλά χρόνια, όχι για τη δουλειά που άφησε, αλλά λόγω κάποιων μελών που πέρασαν από αυτήν και έκαναν στη συνέχεια μεγάλη καριέρα. Μια τέτοια μπάντα ήταν και οι Toe Fat.

                Ιδρύθηκαν το 1969, από τον Cliff Bennett, ο οποίος επέλεξε τους Ken Hensley (κιθάρα, πλήκτρα), John Glascock (μπάσο) και Lee Kerslake (τύμπανα). Το όνομα το διάλεξε ο Bennett με τον μάνατζέρ του, προσπαθώντας να βρουν το πιο αηδιαστικό όνομα μπάντας που μπορούσαν.

                Με αυτή τη σύνθεση, κυκλοφόρησαν την επόμενη χρονιά, το πρώτο και ομώνυμο άλμπουμ τους. Παρότι πήρε πολύ καλές κριτικές, και η περιοδεία τους ήταν άκρως επιτυχημένη, δεν μπόρεσε εμπορικά να κάνει κάτι το αξιόλογο.

                Πριν την ηχογράφηση του δεύτερου άλμπουμ, ο Ken Hensley αποχώρησε, για να φτιάξει τους Uriah Heep, ενώ λίγο αργότερα τον ακολούθησε εκεί και ο Lee Kerslake. Αυτοί αντικαταστάθηκαν από τους Alan Kendall και Brian Glascock. Όπως μάλιστα δήλωσε, μετά από χρόνια ο Cliff Bennett, του είχαν προτείνει να πάει κι αυτός, αλλά αρνήθηκε, όμως ομολόγησε ότι "μάλλον θα έπρεπε να έχω πάει".

                Με αυτή τη σύνθεση λοιπόν, έγραψαν το δεύτερο άλμπουμ τους, αλλά κι αυτό δεν μπόρεσε εμπορικά να πετύχει κάτι, παρότι παίχτηκε αρκετά στο ραδιόφωνο και έκαναν μια επιτυχημένη τουρνέ στην Αμερική. Αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι ενώ είχαν αρκετά σκληρό ήχο, οι επιρροές από τα blues και το progressive rock ήταν πολύ εμφανείς, μαζί με το γεγονός ότι τα εξώφυλλα των δίσκων, ήταν πολύ "προχωρημένα" για την εποχή τους.

                Επακόλουθο, λοιπόν, της νέας τους εμπορικής αποτυχίας, ήταν να χαθεί το ενδιαφέρον για αυτούς από τον μάνατζερ και τη δισκογραφική εταιρεία. Έτσι, το 1972, διαλύθηκαν οριστικά, με τον Cliff Bennett να παρατάει εντελώς την μουσική, για να γίνει επιχειρηματίας, τον John Glascock να πηγαίνει στους Jethro Tull και τους Alan Kendall και Brian Glascock, να πηγαίνουν να παίξουν, αλλά και να γράφουν τραγούδια, για τους Bee Gees.

                Στη σύντομη καριέρα τους, άφησαν πίσω τους δυο πολύ αξιόλογα άλμπουμ, αλλά όπως προείπαμε, έμειναν στην ιστορία, κυρίως, για την μετέπειτα εξέλιξη των μελών του συγκροτήματος. Αξίζει πάντως κανείς να τα ψάξει και να τα ακούσει.

                Δισκογραφία:

    Toe Fat (1970)

    Toe Fat Two (1971)

Ναούμ Αθ. Βάρκας

Uriah Heep - Lady in Black

Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα που ένα όνειρο άλλαξε την πορεία της ανθρωπότητας, κυρίως μέσω κάποιου επιστήμονα. Αλλά όχι μόνο, πάντα κάποιο όραμα συνοδεύει κάποια μεγάλη απόφαση ή έστω εμπνέει για να παρθεί αυτή. Αλλά και στο κόσμο της μουσικής, δεν είναι λίγες φορές που ένα όνειρο αποτέλεσε έμπνευση ένα κλασικό τραγούδι. Υπάρχουν όμως και πιο τρανταχτές περιπτώσεις, όπου ολόκληρο το μουσικό κομμάτι ενσαρκώνεται μέσα από κάποιο όνειρο. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή του προκλασικού  Giuseppe Tartini (1692–1770), στο όνειρο του οποίου ο ίδιος ο διάβολος παρουσιάστηκε να παίζει την, περίφημη μετέπειτα, σονάτα για βιολί. Προς τιμή ονομάστηκε και Devil's Trill. 
Για τον  Ken Hensley μια μαυροντυμένη κοπέλα στάθηκε αφορμή να γράψει από τα πλέον κλασικά τραγούδια της ροκ μουσική και τα πιο αναγνωρίσιμα των  Uriah Heep. Φυσικά πρόκειται για το Lady in Black, από το δεύτερο άλμπουμ της μπάντας, το Salisbury του 1971. Το λυρικό μέρος, από τα πιο ποιητικά στην ροκ μουσική, μιλάει για έναν άντρα που γυρίζει από κάποιον χαμένο πόλεμο και περιπλανιέται μόνος του. Τότε συναντά μια μαυροφορεμένη γυναίκα και σε αυτήν βρίσκει την παρηγοριά, αλλά και κατανόηση. Οι στίχοι βρίθουν από συμβολισμούς, που ακόμα παραπέμπουν στην λατρεία της Μητέρας- Θεάς, από τις πιο αρχέγονες θεολογικές ανθρώπινες προσεγγίσεις. 
Οι εμφανίσεις της μαυροντυμένης γυναίκας υπάρχουν σχεδόν παντού στον κόσμος και οι θεάσεις της έχουν πολλές ερμηνείες. Οι πιο συνηθισμένες σχετίζονται με κάποια καταστροφή ή προειδοποίηση αυτής. Στο Cheltenham της Αγγλίας, γύρω στα 20 άτομα είδαν μια μυστηριώδη "Lady In Black" μεταξύ του 1882 και 1889. Αλλά και πιο στην σημερινή εποχή οι θεάσεις της δεν είναι σπάνιες. Η πιο χαρακτηριστική είναι αυτή κοντά στο  Alice του Texas, όπου πολλοί οδηγοί ισχυρίζονται, ότι είδαν μια μαυροντυμένη γυναίκα στο αυτοκινητόδρομο 281. Ο μύθος λέει ότι, είναι η σύζυγος ενός πολύ πλούσιου Ισπανού, που κρεμάστηκε και το φάντασμά της περιφέρεται σε κείνη την περιοχή. 
Το μουσικό μέρος είναι πάρα πολύ απλό και δεν αποτελεί καμιά αριστουργηματική σύνθεση. Αν και συγκαταλέγεται στις  rock ballads, η μορφή του είναι πολύ διαφορετική. Το τραγούδι έχει μορφή απαγγελίας περισσότερο και δεν υπάρχει αλλαγή ρυθμού κατά την διάρκεια του, ούτε καν σόλο. Η μεγαλύτερη επιτυχία που γνώρισε είναι στην Γερμανία και στην Ρωσία. Δε έχει όμως, ποτέ κυκλοφορήσει σε σινγκλ.  Οι διασκευές του πολλές και σε πολλές γλώσσες με πιο ενδιαφέρουσα, αυτή του 2002 από τους Ρουμάνους  Iris. Σε αυτήν συμμετέχουν και δύο μέλη των Uriah Heep, οι  Mick Box και  Bernie Shaw. Είναι στα ρουμανικά και αγγλικά, λέγεται  "Doamna in negru" και έχει και σόλο. Κατά προσωπική οπτική είναι αρκετά ανώτερο του πρότυπου. 

 Jacek Maniakowski

Uriah Heep - July Morning

Για ανθρώπους που αγνοούν την ροκ μουσική, κάθε τραγούδι είναι απλά έκφραση του τρίπτυχου sex, drugs and rock'n'roll. Αλλά οι γνωρίζοντες πραγματικά αυτήν την μουσική, ξέρουν ότι κάθε τραγούδι εκτός από κάποια πραγματική ιστορία ή φανταστική, κρύβει γεγονότα ιστορικά και όχι μόνο. Σε λιγότερο συχνές περιπτώσεις μας γνωρίζει την μουσική άλλων χωρών και σε σπάνιες κάποια παράδοση αυτών των χωρών. Το "July Morning" των Uriah Heep είναι ένα από αυτά.
Το τραγούδι βρίσκεται στο τρίτο και πιο σκληρό τους άλμπουμ, το Look at Yourself. Η δημιουργία του ανήκει στους David Byron και Ken Hensley, από τα λίγα τραγούδια του άλμπουμ που δεν τα έγραψε μόνος ο Hensley. Από μουσικής πλευράς το τραγούδι αποτελεί μάθημα σύνθεσης. Φλερτάρει πολύ έντονα με την progressive, "χτίζοντας" το και να χωρίζεται σε διάφορα μέρη. Η εισαγωγή του με το αρμόνιο, είναι γνωστή για την χρήση του σε γάμους. Το μακροσκελές σόλο σε αρμόνιο ανήκει στον Manfred Mann και ο παράξενος του ήχος, σαν riff λέγεται Calliope, από ένα είδος πατενταρισμένου πιάνου. Ο ίδιος χρησιμοποιεί για πρώτη φορά Moog synthesizer.
Ωστόσο το ενδιαφέρον είναι και στον τίτλο του τραγουδιού. Είναι εμπνευσμένο από μια βουλγάρικη παράδοση. Οι κάτοικοι μαζεύονται από όλη την χώρα στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας από την 30 Ιουνίου, για να δουν και να γιορτάσουν την πρώτη ανατολή του Ιουλίου. Η συνεύρεση αυτή λέγεται ακριβώς July Morning. Το τραγούδι στις μέρες μας συνοδεύει την κάθε παραδοσιακή αυτή συνάντηση.

Jacek Maniakowski