Foo Fighters

Άλλη μια απόδειξη ότι κάθε θάνατος είναι και μια νέα γένεση! Η απώλεια του Curt Cobain, τραγουδιστή και κιθαρίστα των Nirvana και η διάλυσή τους, γέννησε τους Foo Fighters! Ο drummer των Nirvana, Dave Grohl, ως μόνο επίσημο μέλος της μπάντας τότε, κυκλοφόρησε το 1995 το πρώτο album των Foo Fighters με τίτλο... το όνομα του group. Ένα όνομα που από μόνο του μας παραπέμπει σε "εξωπραγματικά" ακούσματα, συνδυάζοντας τελικά το μινιμαλισμό με τη μελωδία και τα δυνατά ρεφραίν.

Αφήνοντας τα drums και πιάνοντας την κιθάρα και τα φωνητικά, ο Grohl αφοσιώνεται στο δρόμο προς την επιτυχία. Και ενώ  όλοι θα περιμέναμε ομοιότητες με το προηγούμενό του συγκρότημα, τους Nirvana, με τις "βρώμικες" ηλεκτρικές κιθάρες και τα γεμάτα αγωνία ή τα απολύτως απαθή λυρικά, βρισκόμαστε μπροστά σε πολύ πιο "φιλικούς" ήχους, με ρυθμικά riffs και πολλά μελωδικά στοιχεία.

 Όπως ο ίδιος δήλωσε το 1997: "Όλοι αγαπάμε τη μουσική, είτε είναι Beatles είτε Queen είτε Punk Rock. Το δέλεαρ της punk rock είναι η ενέργεια και η αμεσότητα, η ανάγκη να εκσφενδονίζεις αντικείμενα τριγύρω.  Ταυτόχρονα όμως, όλοι συγκινούμαστε από μια όμορφη μελωδία. Είναι τόσο φυσικό... " ενώ το 2005 συμπληρώνει: "Μ' αρέσει να ανήκω σε μια rock μπάντα, αλλά δεν ξέρω αν απαραίτητα θα ήθελα να είμαι σε μια alternative rock band από τα 90s ως το τέλος της ζωής μου."

Μετά από επτά επιτυχημένα albums και ετοιμάζοντας το όγδοο, οι Foo Fighters κυριαρχούν στην αμερικανική μουσική σκηνή έχοντας αποκτήσει ισχυρό και πιστό ακροατήριο σε παγκόσμιο επίπεδο. Κάνοντας χρήση ξεχωριστών video clips , σκηνοθετημένα από τους καλύτερους του είδους, γίνονται ιδιαίτερα καυστικοί και σαρκαστικοί απέναντι στη γενιά του MTV, διασφαλίζοντας την επιτυχία των albums τους. Ιδιαίτερη απήχηση έχουν και στη γενιά των φεστιβάλ.

 

Στη σύνθεσή τους πλέον βρίσκουμε τον Dave Grohl στα φωνητικά, ρυθμική και lead κιθάρα και ντραμς, το Nate Mendel στο μπάσο, τον Taylor Hawkins στα ντραμς και στα φωνητικά, τον Chris Shiflett σε lead κιθάρα και φωνητικά, τον Pat Smear σε ρυθμική και lead κιθάρα και στις περιοδείες τους από το 2006 και μετά το Rami Jafee στα πλήκτρα, ακορντεόν και φυσαρμόνικα.

Αίσθηση προκάλεσε και το γεγονός ότι ενώ σα συγκρότημα επέλεξαν να μείνουν μακριά από τη σφαίρα της πολιτικής, όταν έμαθαν πως το 2004 ο George W. Bush χρησιμοποιούσε το τραγούδι τους Times Like These στην προεδρική του καμπάνια, υποστήριξαν δημόσια τον John Kerry δηλώνοντας: "Δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσεις τον Πρόεδρο να παίζει τα κομμάτια σου, έτσι εμείς το κάνουμε ζωντανά για τους ανθρώπους του Kerry, οπότε το μήνυμα είναι σαφές... "

Μαρία Αναστασοπούλου

Rolling Stones - Gimme Shelter

Από τη μια ο πόλεμος στο Βιετνάμ, από την άλλη φυλετικές εξεγέρσεις και κάπου ένας Charles Manson να κρίνεται ένοχος για τη δολοφονία της Sharon Tate, συζύγου του Roman Polanski... Πολλές οι κοινωνικές και πολιτικές αναταραχές λοιπόν που ώθησαν το Mick Jagger να αναζητά "καταφύγιο από αυτή τη θύελλα", τραγουδώντας Gimme Shelter το 1969!

Συνδυασμός εμπνεύσεων του ιδίου και του Keith Richards, κιθαρίστα των Rolling Stones, δημιούργησαν ένα "ταραγμένο" mid tempo ροκ κομμάτι που ξεκινά με τη ρυθμική κιθάρα του Keith ακολουθούμενη από τη φωνή του Mick.

Κατά δήλωση του ίδιου του Jagger, σε συνέντευξη στο περιοδικό Rolling Stone, γίνεται απόλυτα σαφής η σκληρότητα και η βιαιότητα της εποχής, με τον πόλεμο να μαίνεται στο Βιετνάμ και σκηνές βίας, λεηλασιών και εμπρησμών να εκτυλίσσονται στις μικρές οθόνες των πολιτών. Συνεχίζοντας να μιλάει για το Gimme Shelter, στο περιοδικό, αναφέρει πως  είναι ένα τραγούδι  "του τέλους του κόσμου"...

Μέχρι και σήμερα η συμμετοχή της Merry Clayton στα φωνητικά θεωρείται από τις πιο εξέχουσες συμμετοχές γυναίκας τραγουδίστριας σε κομμάτι των Rolling Stones!

Γνωρίζοντας τις συνθήκες που δημιούργησαν το Gimme Shelter  δε μπορούμε να μη νιώσουμε ανατριχίλα όταν ακούμε: War, children, it's just a shot away, Its just a shot away
Rape, murder! Its just a shot away, Its just a shot away

Μαρία Αναστασοπούλου

Green Day

Τρία albums μέσα σε τέσσερις μήνες, από το Σεπτέμβρη ως το Δεκέμβρη του 2012! Αυτό κι αν είναι προσφορά στο φιλόμουσο κοινό!!! Η τελευταία αυτή τριλογία των Green Day, οι οποίοι συμπλήρωσαν αισίως τα έντεκα studio albums, ήρθε να συμπληρώσει το ύφος και τη δισκογραφία των Αμερικανών. Οι ίδιοι δηλώνουν "ασυγκράτητοι" καθώς κάθε κομμάτι χαρακτηρίζεται από τη δική του δυναμική και ενέργεια. Θέλοντας να μιμηθούν την επιτυχία των Van Halen με την αντίστοιχη τους τριλογία, φαίνεται να τα έχουν καταφέρει και πολύ καλά μάλιστα.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως...οι Billie Joe Armstrong - Vocals/Guitar, Mike Dirnt - Bass/Vocals και Tre' Cool - Drums είναι οι Καλιφορνέζοι Green Day και σχηματίστηκαν το 1987. Από το 2012 και μετά, επισήμως προστέθηκε στην τριάδα και ο Jason White με τις κιθάρες του, μετά από 13 χρόνια ως touring member.

Στο ξεκίνημά τους, ο ήχος τους ήταν καθαρός punk rock και συνεργάστηκαν με την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία Lookout! Records κυκλοφορώντας το πρώτο τους album 39/Smooth, τον Απρίλη του 1990 και το δεύτερο, το Kerplunk, τον Ιανουάριου του 1992. Αλλάζοντας δισκογραφική εταιρία ξεκινάει, αργά και σταδιακά, η αλλαγή στο ύφος της μπάντας, μετατρέποντας τους σε μια μηχανή παραγωγής πολλών χρημάτων καθώς οι πωλήσεις όλο και αυξάνονται, φτάνοντας στο 2004, με το American Idiot σε στυλ rock opera και τον ασύλληπτο αριθμό των 14 εκατομμυρίων αντιτύπων παγκοσμίως! Εύκολα, θα έλεγε λοιπόν κανείς, το συγκρότημα μας απέδειξε ότι γνωρίζει καλά τι χρειάζεται για να νικήσει τον πόλεμο των ερτζιανών και να στείλει ταυτόχρονα ένα ηχηρό μήνυμα κατά του George W. Bush.

Η επιτυχημένη πορεία συνεχίζεται με το όγδοο album, 21st Century Breakdown, που άγγιξε, σε πωλήσεις, τα τέσσερα εκατομμύρια αντίτυπα, καθόλου κακός αριθμός, αλλά σε καμία περίπτωση κοντά στο προηγούμενο. Μια ακόμα rock opera που απέσπασε θετικές κριτικές και για άλλη μια φορά γράφτηκαν "ύμνοι" για τα "φωτισμένα" αγόρια της Ανατολικής Ακτής.

Η τελευταία τους δουλειά, που παρουσιάστηκε σε μορφή τριλογίας όπως προαναφέραμε, ξεκινά με το ¡Uno! σε power pop στυλ, κάτι ανάμεσα σε AC/DC και Beatles, συνεχίζεται με το ¡Dos! πιο "βρώμικο" garage rock και ολοκληρώνεται με το ¡Tré! σε πιο epic/glam rock ήχους.

Και να ολοκληρώσουμε με κάποια... κουτσομπολιά! Σταυρωμένους να τους δει, νερό δε θα τους δώσει, ο Noel Gallagher, συνθέτης και κιθαρίστας των Oasis, τον οποίο δε θα τον χαρακτηρίζαμε και τον ευκολότερο άνθρωπο του πλανήτη... τη γκρίνια την έχει λίγο στο "είναι" του... και την εντύπωση ότι όλοι τον κατατρέχουν και θέλουν το κακό του, επίσης! Σύμφωνα με το περιοδικό Rolling Stone λοιπόν, ο Gallagher αισθάνεται πως οι Green Day "ξεπατίκωσαν" το Wonderwall του για να κάνουν το δικό τους Boulevard of Broken Dreams. Και δεν είναι μόνο αυτό, είναι και που είχε την ατυχία να ζει για να υποστεί αυτόν τον εξευτελισμό καθώς οι άθλιοι (δικός μας ο χαρακτηρισμός... λίγο ειρωνικά, προφανώς...) Green Day δεν είχαν καν το φιλότιμο να περιμένουν να αποδημήσει εις Κύριον, πριν τον καταληστέψουν. Συμπληρώνει δε, πως τουλάχιστον εκείνος πληρώνει τους ανθρώπους που κλέβει, από ευγένεια!!! Ανεπιβεβαίωτες φήμες υποστηρίζουν πως ολόκληρο το album American Idiot, που περιλαμβάνει το επίμαχο κομμάτι, συντέθηκε από έναν υπάλληλο σε μανάβικο του Όρεγκον το 1992, ενώ το Wonderwall κυκλοφόρησε το 1995... Φίλοι των Green Day αναρωτιούνται αν οι Oasis πλήρωσαν τον Johnny Cash ή το Ryan Adams για τα riffs του Wonderwall, αλλά ποιος να μπορεί να μας απαντήσει; 

Μαρία Αναστασοπούλου

Arctic Monkeys

Από τα πιο δημιουργικά indie rock συγκροτήματα της εποχής μας, οι Arctic Monkeys ξεκινούν τη δράση τους το 2002 σε ένα προάστιο του Sheffield. Το πρώτο τους album, Whatever People Say I Am, That's What I'm Not (2006) εξαντλήθηκε από τους φίλους της μπάντας γρηγορότερα από κάθε άλλο album στην ιστορία της Αγγλικής μουσικής.

Με πέντε Brit Awards και δύο φορές υποψήφιοι για Grammy, οι Arctic Monkeys είναι ένα από τα πρώτα συγκροτήματα που κέρδισαν την προσοχή του κοινού μέσω δωρεάν διανομής demo τους, μετά από κάθε live εμφάνιση! Δεν ήξεραν καν, κατά δήλωσή τους, πώς να τα ανεβάσουν στο internet... Φίλοι του group είναι αυτοί που δημιούργησαν site και συνεχίστηκε η προβολή της μπάντας μέσω αυτού. Ένας ερασιτέχνης φωτογράφος, ο Mark Bull, τράβηξε video με εμφανίσεις τους και το σήκωσε στο προσωπικό του site και έτσι, χωρίς το promotion δισκογραφικών εταιριών, τράβηξαν την προσοχή του BBC και του Τύπου. Τελικά υπέκυψαν στην πίεση αλλά και στις οικονομικές απολαβές που θα τους παρείχαν οι δισκογραφικές, ξεκινώντας από τη Domino και συνεχίζοντας με την ΕΜΙ.

Η απρόσμενη επιτυχία οδήγησε τον Andy Nicholson, αρχικό μπασίστα του συγκροτήματος, να αποχωρήσει με 6ψήφιο, βέβαια, νούμερο στην επιταγή που έλαβε και να ακολουθήσει ανεξάρτητη πορεία, οπότε και αντικαταστάθηκε από το Nick O'Malley. Σήμερα λοιπόν, οι Arctic Monkeys έχουν υπόσταση χάρη στον Alex Turner - lead vocals, lead/rhythm guitar, στον Jamie Cook - rhythm/lead guitar, στο Nick O'Malley και στο Matt Helders στα τύμπανα. Με τέσσερα studio albums στο ενεργητικό τους, ολοκλήρωσαν μια απολύτως επιτυχημένη διετή περιοδεία σε πόλεις όλου του κόσμου, δίνοντας  της το όνομα του τελευταίου τους album, Suck It and See. Τον Ιούνιο θα έχουν την τύχη οι Σουηδοί, Δανοί και Γερμανοί να τους απολαύσουν σε festivals που πραγματοποιούνται στις αντίστοιχες χώρες, ενώ νωρίτερα, το Μάιο, θα εμφανιστούν στο Sasquatch! Music Festival στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μαρία Αναστασοπούλου

Hey You - Pink Floyd

Το The Wall, ως γνωστόν, πραγματεύεται την ιστορία του Pink, ενός απομονωμένου ροκ σταρ που εγκαταλείπει τα εγκόσμια και κλείνεται στον εαυτό του. Όταν αντιλαμβάνεται το λάθος που έκανε και προσπαθεί να ανακτήσει επαφή με τον έξω κόσμο διαπιστώνει ότι δε μπορεί να δει ή να ακούσει πίσω από το Τείχος... Οι κραυγές του Pink γίνονται όλο και πιο απεγνωσμένες καθώς αναλογίζεται ότι δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής και σωτηρία...

Μη συνειδητοποιώντας αν οι φωνές που ακούει στο κεφάλι του είναι πραγματικές ή αποκύημα της φαντασίας του, ικετεύει κάποιος να τον αγγίξει, να το νιώσει... να τον βοηθήσει... τελικά!

Το Τείχος εκπληρώνει το ρόλο για τον οποίο χτίστηκε, κρατώντας τα έξω, έξω και τα μέσα, μέσα, με αποτέλεσμα τα "σκουλήκια να τρώνε το μυαλό" του Pink... Τα  σκουλήκια συμβολίζουν όλη την παρακμή του ήρωα καθώς η απομόνωση που επέλεξε είναι ένα είδος μεταφορικού θανάτου που τον οδηγεί σε αποσύνθεση σε όλα τα επίπεδα!

 

Ακούγοντας μια το Roger Waters και μια το David Gilmour να εναλλάσσονται κατά τη διάρκεια του τραγουδιού στα φωνητικά - παρόλο που στα άλλα κομμάτια του δίσκου ο καθένας έχει και διαφορετικό ρόλο - είναι αδύνατο να μην αισθανθούμε τη μελίρρυτη χροιά του David, απόλυτα ταιριαστή με την αρχική θρηνητική έκκληση του Pink και την πιο καυστική του Roger, όταν ο ήρωας φτάνει σε παραλήρημα διαπιστώνοντας ότι δεν έρχεται βοήθεια από την άλλη πλευρά του τείχους που ο ίδιος έφτιαξε.

Μαρία Αναστασοπούλου