Θέατρο μέσα στη rock & metal μουσική: Part II

 

Δομή άλμπουμ ως θεατρική πράξη

 

Η θεατρικότητα μέσα στη rock & metal μουσική δεν υπάρχει μόνο επί της σκηνής ή ακόμα στις περσόνες οι οποίες υιοθετούν κάποιοι καλλιτέχνες, αλλά ακόμα και μέσα από την μουσική και τους στίχους ενός ολόκληρου άλμπουμ. Πολλές φορές για να μπορέσει να διηγηθεί μια ιστορία δεν φτάνουν οι λίγοι στίχοι μαζί με τις νότες που τους συνοδεύουν, αλλά χρειάζονται ολόκληρα τραγούδια που το καθένα είναι ένα μέρος μιας πιο ολοκληρωμένης ιστορίας είτε φανταστικής είτε πραγματικής είτε ακόμα και προφητικής. Κάποια από τα πιο πετυχημένα άλμπουμ στην ιστορία αυτές της μουσικής περιλαμβάνουν μία και μοναδική ιστορία μέσα από τα τραγούδια που αποτελείται το άλμπουμ.

Στο θέατρο, το κάθε έργο έχει μια συγκεκριμένη δομή, όπως και στα αρχαία δράματα, αλλά ακόμα και η ζωή μας η ίδια αποτελείται από μια συγκεκριμένη δομή την οποία και εμείς χρωματίζουμε με την αντίληψη της εμπειρίας μας υπάρχουν σε αυτήν. Μέσα στη θεατρική όμως δομή υπάρχει ο πρόλογος, η σύγκρουση, η κορύφωση και πάντα καταλήγει στην κάθαρση, ένα τέλος το οποίο σπάνια υπάρχει και στη ζωή. Η σειρά αυτή Δεν αποτελεί απλώς Ένα συνειρμό των σκηνών, αλλά είναι μια αφήγηση με εσωτερική λογική, με συναισθηματική πορεία και τις περισσότερες φορές με φιλοσοφική στόχευση. Το ίδιο συμβαίνει και στη rock και metal μουσική, όπου πολλά άλμπουμ δεν είναι απλώς συλλογές τραγουδιών, αλλά concept albums — δηλαδή έργα με συνοχή, πλοκή, χαρακτήρες και θέμα.

Κάποια από τα πιο εμβληματικά άλμπουμ στην ιστορία της rock αποτελούνται από μία και μόνο ιστορία, δηλαδή είναι concept albums. Αυτό από μόνο του προσδίδει μια θεατρικότητα η οποία δεν συνοδεύεται από εικόνες, αλλά ο ίδιος ο ακρατής τις δημιουργεί σύμφωνα με τη δικιά του αντίληψη.

 

The Wall – Pink Floyd

Ένα από τα πιο θεατρικά άλμπουμ και παράλληλα ένα από τα πιο πολύ πουλημένα στην ιστορία της ροκ μουσικής είναι και το The Wall των Pink Floyd, το οποίο και συνοδεύεται από μια ταινία σταθμός για τον κινηματογράφο. Μέσα σε αυτό ο Roger Waters δημιούργησε έναν χαρακτήρα, τον Pink, που χτίζει έναν “τοίχο” γύρω από τον εαυτό του για να προστατευτεί από τον πόνο, την απώλεια, την κοινωνική αποξένωση. Το άλμπουμ εξελίσσεται σαν ψυχολογική τραγωδία, με σκηνές που θυμίζουν Kafka, Beckett και αρχαία κάθαρση. Το “The Trial” είναι κυριολεκτικά θεατρική σκηνή, με φωνές, ρόλους και δικαστική κορύφωση.

 

Operation: Mindcrime – Queensrÿche

Το θρυλικό άλμπουμ των Queensrÿche που δημιούργησε τα θεμέλια της progressive metal, είναι ουσιαστικά ένα πολιτικό θρίλερ. Ο πρωταγωνιστής, Nikki, μπλέκεται σε μια συνωμοσία, χειραγωγείται από έναν “πνευματικό ηγέτη” και βιώνει την απώλεια, την ενοχή και την αμφιβολία. Το άλμπουμ αυτό έχει αφηγηματική πλοκή, ανατροπές, σκηνές διαλόγου, καθώς ουσιαστικά αποτελεί μια θεατρική αφήγηση. Άνετα μπορεί να συγκριθεί η ακρόαση του με την παρακολούθηση  ενός έργο του Arthur Miller ή του Ibsen, αλλά με κιθάρες και φωνητικά που σπάνε κόκαλα.

 

Scenes from a Memory – Dream Theater

Οι Dream Theater Δημιουργούν ένα μεταφυσικό δράμα που εξερευνά τη μετά σάρκωση, την ενοχή, καθώς και την αποκάλυψη και πάντα κάτω από τους ήχους της progessive metal. Ο χαρακτήρας Nicholas βιώνει οράματα από μια προηγούμενη ζωή και προσπαθεί να καταλάβει αν είναι αλήθεια ή ψευδαίσθηση. Το άλμπουμ είναι δομημένο σαν θεατρικό έργο σε πράξεις, με μουσικά μοτίβα που επανέρχονται, με αφηγηματικά σημεία και με κορύφωση που θυμίζει αρχαία τραγωδία.

Η μουσική σε αυτά τα άλμπουμ, τα οποία χρησιμοποιήσαμε σαν παράδειγμα, δεν είναι απλώς ο ήχος ο οποίος θα διασκεδάσει, είναι αφήγηση με πλοκή, με χαρακτήρες, με σύγκρουση και τελικά τη λύτρωση. Ένας ακροατής δεν ακούει απλά τα τραγούδια, αλλά βιώνει την ίδια την ιστορία και συμμετέχει και ο ίδιος σε μια θεατρική εμπειρία. Και η εμπειρία αυτά είναι βαθιά υπαρξιακή, καθώς δεν αφορά μόνο το τι συμβαίνει στον ήρωα αλλά και τι μπορεί να ξυπνήσει μέσα μας η ίδια η μουσική αυτή αφήγηση.

 

Θεατρικά έργα ως πηγή έμπνευσης

 

Η ίδια η μουσική rock & metal έχει κατηγορηθεί, αλλά συνεχίζει, να κατηγορείται αν και πλέον λιγότερο, η ρηχότητα και γενική διαφθορά. Προφανώς στους συντηρητικούς κύκλους, προσκείμενος πάντα σε κάποια είδους εξουσίας η ίδια η σκέψη αποτελεί την διαφθορά, αλλά στην ουσία μόνο στο δικό του στάτους. Από τις απαρχές αυτής της μουσικής, ο στόχος της δεν ήταν απλά να χαϊδέψει τα αυτιά του ακροατή, παρόλο που δεν λείπουν και αυτά τα στοιχεία, αλλά στόχευε μέσα από τις νότες και τους στίχους να μπει στο ίδιο το «κεφάλι» του ακροατή και να αφυπνίσει τη σκέψη του. Επομένως, κατά συνέπεια έχει πάρει έμπνευση και από την ίδια τη δραματουργία.

Το θέατρο, ουσιαστικά ως τέχνη της σύγκρουσης, της αλήθειας και της κάθαρσης, έχει αποτελέσει και συνεχώς αποτελεί μια ανεξάντλητη πηγή για έμπνευση για τη rock και metal μουσική. Οι μεγάλοι δραματουργοί — από τον Shakespeare και τον Goethe μέχρι τον Μπουλγκάκοφ και τον Σοφοκλή — δεν έγραψαν απλώς ιστορίες, έγραψαν ψυχικά τοπία, υπαρξιακές κραυγές, ηθικά διλήμματα και όλα αυτά η μουσική μπορεί να ενσαρκώσει με έναν τρόπο άμεσο, χειροπιαστό και συγχρόνως συγκλονιστικό.

Όπως κάποιοι θεατρικοί συγγραφείς και δραματουργοί έχουν περισσότερη προτίμηση στη θεματολογία της rock & metal μουσικής. Οι λόγοι είναι πολλοί και προφανώς κάθε δημιουργός ή μπάντα τους ξέρει. Αλλά άσχετα από το γεγονός αν υπάρχουν κάποιες προτιμήσεις οι λόγοι γι αυτές, ουσιαστικά η σκοτεινή πλευρά κάποιων δραματουργών ή των ηρώων τους είναι αυτή που έχει προτιμηθει:

 

Shakespeare – Macbeth & Hamlet

Ο Shakespeare Είναι από τους πιο αγαπημένους θεατρικούς συγγραφείς της metal σκηνής Και αυτό όχι αναίτια, καθώς πολλοί μουσικοί έχουν μεγαλώσει σε αγγλόφωνες χώρες ή έστω έχουν ασχοληθεί με την αγγλική γλώσσα περισσότερο. Αλλά ο βασικός λόγος είναι μάλλον η σκοτεινή φιγούρα του Macbeth, που έχοντας την εμμονή στην εξουσία και την ενοχή και το Hamlet με την υπαρξιακή αμφιβολία και την εσωτερική διάλυση, έχουν εμπνεύσει δεκάδες τραγούδια και άλμπουμ. Οι Grave Digger αφηγούνται την πτώση του Macbeth με επικό ήχο, ενώ οι Dream Theater και Ice Nine Kills μεταφράζουν τον Hamlet σε μουσική ψύχωση. Οι στίχοι γίνονται μονόλογοι, οι κιθάρες εσωτερικές κραυγές και η σκηνή καθαρτήριο, Όπως ακριβώς αρμόζει σε μια τραγωδία ή σε ένα δράμα.

 

Goethe – Faust

Ο Faust του Goethe Είναι ίσως η πιο ταιριαστή φιγούρα στο είδος αυτής της μουσικής, η απόλυτη θεατρική αλληγορία για την επιθυμία, τη γνώση και τελικά την πτώση. Ο χαρακτήρας ο οποίος πουλά την ψυχή του για την σοφία και την δύναμη έχει γίνει σύμβολο για τη rock και metal, αλλά μάλλον η δόξα παίρνει την θέση της σοφίας. Οι Queen, οι Rolling Stones και ο Marilyn Manson έχουν ενσωματώσει τον Μεφιστοφελή ως αφηγητή, όμως πειρασμό, αλλά κυρίως ως έναν ειρωνικό σχολιαστή της ανθρώπινης φύσης. Ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το «Sympathy for the Devil» είναι σχεδόν θεατρικός μονόλογος του Σατανά, με χιούμορ και σκοτεινή σοφία.

 

Μπουλγκάκοφ – Ο Μετρ και η Μαργαρίτα

Το έργο του Μπουλγκάκοφ, ο οποίος ήταν από τους αγαπημένους συγγραφείς του δικτάτορα Στάλιν, παρόλο που τον επέκρινε έμμεσα στα έργα του, δημιουργεί μια μεταφυσική σάτιρα. Ουσιαστικά αποτελεί ένα θεατρικό όνειρο το οποίο συνδυάζει τον διάβολο, την αγάπη την τέχνη και την εξουσία, θέματα πολύ δημοφιλή στους στίχους αυτής της μουσικής. Η επιρροή του είναι εμφανής σε τραγούδια όπως το “Sympathy for the Devil”, αλλά και στην αισθητική του occult rock. Ο Βόλαντ, ο Διάβολος του έργου, δεν είναι απλώς αντίπαλος — είναι παρατηρητής, κριτής, σκηνοθέτης της ανθρώπινης κωμωδίας. Η rock σκηνή τον λατρεύει γιατί ενσαρκώνει την αμφισημία, την ειρωνεία, την αλήθεια που δεν φωνάζει αλλά υπαινίσσεται.

 

Αρχαία τραγωδία – Οιδίπους, Αντιγόνη, Προμηθέας

Η αρχαία ελληνική τραγωδία, η θεμέλιος λίθος της δραματουργίας, δεν θα μπορούσε να λείψει και από τους στίχους της rock & metal, καθώς τα θέματα τα οποία τίθενται στις αρχαία δράματα συνεχίζουν να υπάρχουν ως σήμερα. Η έννοια της ύβρεως, της νέμεσις αλλά και της κάθαρσης είναι βαθιά ριζωμένη στη metal αισθητική. Ο Οιδίπους που τυφλώνεται για να δει, η Αντιγόνη που αντιστέκεται στην εξουσία, ο Προμηθέας που θυσιάζεται για τον άνθρωπο — όλοι αυτοί είναι rock ήρωες πριν καν υπάρξει η μουσική. Οι στίχοι των Metallica, των Tool, των Sepultura συχνά αντλούν από αυτά τα μοτίβα, μετατρέποντας την τραγωδία σε ηχητική εμπειρία.

Το θέατρο δεν αποτελεί μια απλή έμπνευση, αλλά είναι ένα είδος συνομιλητή. Στην rock και metal δεν δανείζονται απλώς θεματολογία του θεάτρου, συνεχίζουν τον ίδιο αυτόν διάλογο στην σημερινή εποχή, μεταφέροντας τη σκηνή σε ήχο και δίνοντας νέα μορφή σε παλιές αλήθειες. Το κοινό, το οποίο πάντα συμμετέχει, δεν ακούει απλώς τη μουσική, αλλά βιώνει μια θεατρική εμπειρία, όπου φανερώνεται η ψυχή παίζοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Part I 

Part III 

Jacek Henryk Maniakowski

Pink Floyd - Run Like Hell

Η επίτευξη στόχου ενός ποιήματος είναι να βρει, αυτός που το διαβάζει,  ένα κομμάτι του εαυτού του σ' αυτό ή ακόμα και τον ίδιο του εαυτό. Και στην πραγματικότητα ο κάθε καλλιτέχνης δημιουργός είναι απλό διάμεσο για μια ιδέα, ενσαρκώνοντας κάποιο συλλογικό αρχέτυπο ή ακόμα και ασυνείδητο. Αυτή την επιτυχία ή κατά κάποιον τρόπο επίτευξη, έκανε κατά καλύτερο τρόπο το μοναδικό  The Wall, των Pink Floyd. Συνδέοντας μουσικά δύο δεκαετίες, στην χρονική τους ένωση, το concept του λυρικά, είναι ένα κοινωνικό σχόλιο, αλλά και μια προφητική ματιά στο μέλλον, που ήδη συμβαίνει. 
Το "Run Like Hell", που οδεύει προς την λύτρωση, του κεντρικού ήρωα της ροκ όπερας, αλλά καλύτερος όρος θα ήταν ροκ Τραγωδία, μια που έχει πιο πολλά κοινά στοιχεία με το αρχαίο ελληνικό θεατρικό είδος. Η δημιουργία του Roger Waters, που συνεχίζει το λυρικό μέρος, όπως και σε όλο το άλμπουμ και του  David Gilmour, που έγραψε την μουσική, είναι η τελευταία από τις τρεις συνεργασία των δύο μουσικών στο άλμπουμ, αλλά και γενικά. Τα φωνητικά ανήκουν εξ ολοκλήρου στον  Waters και είναι αποτέλεσμα χρήσης δύο μικροφώνων στην ηχογράφηση. Μοναδικό είναι και το σόλο, αλλά από τα πλήκτρα του  Rick Wright. 
Ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια της βρετανικής art rock μπάντας, χρησιμοποιεί, όπως και τα υπόλοιπα του δίσκου, πολλά ηχητικά εφέ. Μεταξύ αυτών ακούγονται βήματα κάποιων που τρέχουν, φρενάρισμα των λάστιχων αυτοκινήτου, το παρανοϊκό γέλιο του ήρωα ακόμα και κραυγή αετού. Φυσικά και οι φωνές του πλήθους που φωνάζουν Pink Floyd! και  Hammer!. Όταν τελειώνει το τραγούδι, οι τελευταίοι στίχοι αναπαράγονται από το synthesiser του Rick Wright. Η κανονική διάρκεια του ήταν πολύ μεγαλύτερη, από αυτήν του άλμπουμ, αλλά λόγω της περιορισμένης χωρητικότητας των δίσκων βινύλιου, έπρεπε να κοπεί. Έτσι η φράση You better run like hell ποτέ δεν ακούγεται στην εκτέλεση του άλμπουμ. 
Το λυρικό μέρος είναι συνέχεια της ιστορίας του κεντρικού ήρωα του άλμπουμ, του Pink. Σε αυτό τραγούδι οι στίχοι περιστρέφονται γύρω από τις φαντασιώσεις του. Η φιγούρα που φαντάζεται πως είναι ο ήρωας,   είναι αυτή ενός δικτάτορα, που παραπέμπει στον Χίτλερ. Τα γεγονότα που περιγράφει είναι μια σαφής αναφορά στο  Kristallnacht, την  Νύχτα Των Σπασμένων Κρυστάλλων, που έλαβε χώρα στις 9 του Νοέμβριου του 1938. Αποτέλεσμα ήταν να καταστραφούν 7,500 επιχειρήσεις, που άνηκαν στους Εβραίους, 177 συναγωγές και σκοτώθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι, που δεν τηρούσαν τα ναζιστικά χαρακτηριστικά. Και όλα αυτά από μαινόμενο και βουτηγμένο στην παράνοια πλήθος, που απλά εκτέλεσε τις εντολές του καγκελάριου τους. Αυτή την τρομοκρατία επιβάλει και ο ήρωας στους οπαδούς, μέσα πάντα μέσα στο παραλήρημα του μυαλού του.
 Ο παραγωγός Bob Ezrin έπεισε την μπάντα να χρησιμοποιήσετε ένα beat Disco, κάνοντας πιο ελκυστικό τον ήχο. Φυσικά οι δύο δημιουργοί θα μπορούσαν αργότερα να χρησιμοποιήσουν την ηχογραφημένη κανονικής διάρκειας εκτέλεσή του, αλλά το μίσος που ένιωθαν ένας απέναντι στον άλλο, δεν τους επέτρεπε να μιλήσουν καν μεταξύ τους. Μετά την φυγή του Waters, σε ζωντανές εμφανίσεις, τα φωνητικά έκανε ο Gilmour, παίζοντας το τραγούδι συνήθως σαν encore. Η μεγαλύτερη αποθέωση σε ζωντανή εμφάνιση γνώρισε το τραγούδι στις 21 Ιουλίου του 1990, στην συναυλία που δόθηκε για να γιορτασθεί η πτώση του τοίχους του Βερολίνου, όπου 200 000 κόσμο ζητωκραύγαζε όταν ξεκίνησε να παίζει το κομμάτι. 
Το σύμβολο το δύο διασταυρωμένων σφυριών, που φαίνεται στην ταινία, είναι δημιουργία του Gerald Scarf. Ο καλλιτέχνης είχε αναλάβει το animation μέρος της ταινίας και το πρόβλημά του να αναπαραστήσει έναν στρατό από σφυριά να κάνει βηματισμό, έγινε και λύση, καθώς κατάλαβε ότι, τα διασταυρωμένα σφυριά, φαίνονται σαν πόδια. Έτσι και γεννήθηκε και το σύμβολο. 

Jacek Maniakowski

Pink Floyd - Pigs on the Wing

Η Φάρμα των Ζώων του George Orwell, δεν ήταν η πρώτη, αν και θεωρώ πως ήταν πιο εύστοχη, παρομοίωσης ανθρώπινων χαρακτηριστικών με αυτήν των ζώων. Στην Zend Avesta, ένα ιερό βιβλίο που κατά τον μύθο περιέχει τα λόγια του ίδιου του Ζωροάστρη, έχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο, στο οποίο εξηγεί τις ομοιότητες του σκύλου με τον άνθρωπο. Στην Ινδουιστική μυθολογία τα τρία βασικά ελαττώματα ενσαρκώνονται σε τρεις αντιπροσώπους του ζωικού βασιλείου. Και στην ποίηση οι παρομοιώσεις δεν έχουν τελειωμό. Αλλά στην ροκ μουσική πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα είναι το Animals των Pink Floyd. 
Το δέκατο άλμπουμ της Βρετανικής μπάντας αναφέρεται σε τρεις αντιπροσώπους του του ζωικού βασιλείου, με τα αντίστοιχα τραγούδια "Dogs" , "Sheep" , "Pigs (Three Different Ones)". Χαρακτήρες και του γνωστού βιβλίου του  Orwell, άλλωστε αυτό ήταν και βασική έμπνευση για την δημιουργία του. Αλλά συμπεριλαμβάνεται και ένα ακόμα ον τα...."Pigs on the Wing"   και μάλιστα σε δυο μέρη. Το πρώτο ανοίγει το άλμπουμ, ενώ το δεύτερο το κλείνει. Η δημιουργία του Roger Waters, είναι δεν συμβαδίζει με τα ενδιάμεσα των δύο μερών, τραγούδια. Το λυρικό μέρος που απευθύνεται στην νέα  σύζυγο του  Waters , εκείνη την εποχή, την Carolyne. Η μοναδική του γυναίκα που μπορούσε να του επιβάλει την γνώμη της με επιχειρήματα. Το πρώτο μέρος μιλάει για απογοήτευση και την απομόνωση που επιβάλλεται στο άτομο, μέσω κοινωνικών στερεοτύπων. Στο δεύτερο αναφέρεται στην δύναμη της ενότητας που προσφέρει η συναισθηματική ασφάλεια. Αυτά του πρόσφερε η Carolyne. 
Μουσικά το τραγούδι χαρακτηρίζεται από απλότητα και ακουστική κιθάρα που, στο πρώτο μέρος είναι το μόνο όργανο. Σε μια άλλη έκδοση, τα δυο μέρη υπάρχουν μαζί και με το σόλο του Snowy White να τα ενώνει. 

Jacek Maniakowski

Pink Floyd - Money

Σίγουρα  οι γυναίκες έχουν την μεγαλύτερη μερίδα στην θεματολογία των ροκ τραγουδιών. Ένα μεγάλο μέρος περιλαμβάνει και ο πόλεμος. Αλλά για να υπάρχουν αυτά, γυναίκες και πόλεμος, βασική προϋπόθεση είναι το χρήμα. Συνήθως  ο κάθε καλλιτέχνης έχει  μια ενοχική προσέγγιση προς  αυτό και αναφέρεται στην σκοτεινή πλευρά του. Αλλά όταν πίσω από την "σκοτεινή πλευρά της σελήνης" υπάρχουν 34 εκατομμύρια πωλήσεις, τότε μάλλον το τραγούδι για το χρήμα, το φέρνει κιόλας. 
Ίσως τα λόγια περισσεύουν για το αριστούργημα των Pink Floyd, το The Dark Side of the Moon του 1973, όπου βρίσκεται η δημιουργία του Roger Waters, το Money. Το λυρικό μέρος μιλάει για την αρνητική πλευρά του χρήματος. Πολλές φορές ο στίχος "Money, it's a gas" έχει παρερμηνευτεί σαν φόρος τιμής  για τα χρήματα, σαν ανάδειξη τους σαν μέσο. Αλλά το χρήμα στον λυρισμό δε μπορεί να χει ιδιαίτερο βάθος και περαιτέρω ανάλυση, θα μπορούσε μόνο να αναφερθεί σαν οικονομική απόδοση ενός τραγουδιού.
Αλλά το μουσικό μέρος, όπως άλλωστε σε κάθε σύνθεση της μπάντας, παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον.  Οι Roger Waters και David Gilmour δήλωσαν ότι το τέμπο του τραγουδιού είναι κυρίως σε 7/8, αν και γράφτηκε στα 7/4. Στο σόλο όμως. το τέμπο γίνεται 4/4. Αν η παραγωγή είναι κάπως "στεγνή", σαν  να ηχογραφήθηκε σε μικρό δωμάτιο, στα φωνητικά δημιουργείται ένα βάθος, λόγω αντήχησης. Αυτό είναι αποτέλεσμα της διπλής ηχογράφησης. Γενικά η  μουσική πρόοδος του τραγουδιού βασίζεται  σε  Rythm'n' blues φόρμες. 
Αν και το τραγούδι χρεώνεται στον Roger Waters, όλη η μπάντα συνέβαλε στην δημιουργία του με τον Gilmour να είναι υπεύθυνος για την αλλαγή των ρυθμών, αλλά και για το σόλο. Τα πολλά ηχητικά εφέ, ηχογραφήθηκαν πριν και "συναρμολογήθηκαν" με παραδοσιακό τρόπο, ξυράφι και κόψιμο της ταινίας. Ένα γεγονός που ήταν αρκετά χρονοβόρο, καθώς τα ψηφιακά μέσα ήταν ανύπαρκτα τότε. Και τα εφέ δημιουργούνταν με τρόπο, πολλές φορές, με τραγελαφικό τρόπο. 
Στην παραγωγή συμμετείχε ο πολύς Alan Parsons, τρία χρόνια πριν δημιουργήσει  το δικό του Project. Μαζί με το "Us And Them," είναι τραγούδι που χρησιμοποιήται σαξόφωνο. Οι στίχοι του αναφέρονται και στην ταινία The Wall, στην σκηνή όπου, ο Pink πιάνεται από τον δάσκαλό του να γράφει ποιήματα στην τάξη. Ο δάσκαλος αρπάζει το γραπτό του και διαβάζει δυνατά στην τάξη, με σκοπό να το σαρκάσει και να ταπεινώσει τον ήρωα. Το ποίημα είναι ένα τετράστιχο από το  Money. 

 Jacek Maniakowski

Pink Floyd - Comfortably Numb

Το Comfortably Numb βρίσκεται στο The Wall. Το άλμπουμ αυτό γράφτηκε εξ ολοκλήρου από τον Roger Waters, εκτός από αυτό το κομμάτι, στο οποίο συμμετείχε μόνο στιχουργικά, την μουσική έγραψε ο David Gilmour. Το 1989 το fanzin των Pink Floyd, The Amazing Pudding το αναγνώρισε σαν καλύτερο κομμάτι του συγκροτήματος. Τ ο κομμάτι είναι επίσης γνωστό για το αρχετυπικό σόλο του Gilmour. Ο κιθαρίστας ήθελε να δώσει πιο δυνατό ήχο στο κομμάτι και αυτό αποτέλεσε θέμα προστριβής με τον Waters. Όπως θυμάται ο Gilmour " μαλώναμε συνέχεια γύρω από αυτό το τραγούδι, έγινε μεγάλη μάχη γι αυτό". Παρ όλες τις μάχες που δώσανε οι δύο καλλιτέχνες το κομμάτι το 2006 ανακηρύχθηκε από το μουσικό κανάλι Planet Rock, με το καλύτερο σόλο στην κιθάρα όλων των εποχών . Στιχουργικά το κομμάτι είναι μέρος όλου του concept άλμπουμ και μιλάει για ένα καλλιτέχνη τον Pink, που κουρασμένος και εξαντλημένος από την χρήση ουσιών αναγκάζεται να δίνει συνεχείς συναυλίες. Είναι απλά άλλος ένας λίθος στο προσωπικό του The Wall, που χτίζει γύρω από τον εαυτό του. 

Jacek Maniakowski

Hey You - Pink Floyd

Το The Wall, ως γνωστόν, πραγματεύεται την ιστορία του Pink, ενός απομονωμένου ροκ σταρ που εγκαταλείπει τα εγκόσμια και κλείνεται στον εαυτό του. Όταν αντιλαμβάνεται το λάθος που έκανε και προσπαθεί να ανακτήσει επαφή με τον έξω κόσμο διαπιστώνει ότι δε μπορεί να δει ή να ακούσει πίσω από το Τείχος... Οι κραυγές του Pink γίνονται όλο και πιο απεγνωσμένες καθώς αναλογίζεται ότι δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής και σωτηρία...

Μη συνειδητοποιώντας αν οι φωνές που ακούει στο κεφάλι του είναι πραγματικές ή αποκύημα της φαντασίας του, ικετεύει κάποιος να τον αγγίξει, να το νιώσει... να τον βοηθήσει... τελικά!

Το Τείχος εκπληρώνει το ρόλο για τον οποίο χτίστηκε, κρατώντας τα έξω, έξω και τα μέσα, μέσα, με αποτέλεσμα τα "σκουλήκια να τρώνε το μυαλό" του Pink... Τα  σκουλήκια συμβολίζουν όλη την παρακμή του ήρωα καθώς η απομόνωση που επέλεξε είναι ένα είδος μεταφορικού θανάτου που τον οδηγεί σε αποσύνθεση σε όλα τα επίπεδα!

 

Ακούγοντας μια το Roger Waters και μια το David Gilmour να εναλλάσσονται κατά τη διάρκεια του τραγουδιού στα φωνητικά - παρόλο που στα άλλα κομμάτια του δίσκου ο καθένας έχει και διαφορετικό ρόλο - είναι αδύνατο να μην αισθανθούμε τη μελίρρυτη χροιά του David, απόλυτα ταιριαστή με την αρχική θρηνητική έκκληση του Pink και την πιο καυστική του Roger, όταν ο ήρωας φτάνει σε παραλήρημα διαπιστώνοντας ότι δεν έρχεται βοήθεια από την άλλη πλευρά του τείχους που ο ίδιος έφτιαξε.

Μαρία Αναστασοπούλου