Οι Remain in Light απαντούν: 1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Την παραμονή στην ελπίδα παρά το σκοτάδι...
2) Χρήμα ή δόξα;
Υγεία ψυχική και σωματική
3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου; "Stay alive no matter what"
4) Σημείο μηδέν της μπάντας
2010
5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Το φτηνό ελληνικό τραγούδι του συρμού και το σκυλάδικο, σύμβολο των δεινών μας...
6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Στην εξαφάνιση των άπληστων και των ηλίθιων...
7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Με τον Iggy...
8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Και τα δύο συνυπάρχουν.
9) Οι επιρροές σας;
Bauhaus, New Model Army, Sisters of Mercy, Killing Joke, Fields of the Nephilim, Iggy Pop, David Bowie, Baudelaire, Toccata - J.S.Bach, Fandango in A minor - L. Boccherini, William Turner
10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Παραμονή στην ζωή πέρα από την νάρκωση που επιβάλλεται παντού...
11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Τρόπος ζωής
12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; Ότι επιλέξει ο καθένας... Είμαστε υπεύθυνοι για ότι κάνουμε σ' αυτή την ύπαρξη. Πάντως όσοι επιλέγουν το πρώτο, θα έπρεπε ν' ανησυχούν...
13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Με την χελώνα του Αισώπου...
14) Μια ευχή για την μπάντα
Να έχει διάρκεια.
15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Η φθορά που επιφέρει στις σχέσεις των συμμετεχόντων, πολλές φορές...
1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Είναι μια αναστροφή της λέξης upper cut, πιο πολύ σαν inside joke και λιγότερο με κάποιο συγκεκριμένο συμβολισμό
2) Χρήμα ή δόξα;
Έχουμε σταματήσει να ελπίζουμε σε χρήματα από αυτή τη φάση εδώ και χρόνια, οπότε αναγκαστικά πάμε πλέον για την δόξα
3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Post- gaze
4) Σημείο μηδέν της μπάντας
Ένα μπαρ στο Γκάζι κάπου στο 2009, όπου δυο άγνωστοι άρχισαν να συζητούν για μουσική
5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Μπορούμε να ταυτιστούμε με κάθε είδος μουσικής που έχει ειλικρινείς προθέσεις
6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Εννοείται ενάντια σε εισβολή από εξωγήινους ή σε επίθεση από zombie
7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
David Bowie
8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Σαν καλλιτεχνική έκφραση και μόνο, για μας τουλάχιστον
9) Οι επιρροές σας;
Το post punk, η brit pop, το shoegaze, το post-rock, γενικώς ότι ακούγαμε από πιτσιρικάδες μέχρι τώρα στα ‘γεράματα’ μας.
10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Μέσον
11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Σκοπός
12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Το ταλέντο δεν συνοδεύει τίποτε. Τυγχάνει όμως να συνοδεύεται από κάθε λογής πράγματα, θετικά, ή αρνητικά.
13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Ίσως με κάποιο κυνοειδές. Είμαστε φασαριόζοι, αλλά πολύ συναισθηματικοί, και παράλληλα πιστοί στις ιδέες μας και στην μεταξύ μας σχέση αλλά και στους συνεργάτες μας.
14) Μια ευχή για την μπάντα
Να καταφέρουμε να πούμε όσα θέλουμε.
15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Η συχνή ανάγκη για μια φορμαλιστική προσέγγιση μιας ιδέας.
Από τα προϊστορικά
χρόνια ο άνθρωπος, μόλις άρχισε να
αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, προσπάθησε
να επικοινωνήσει με συνανθρώπους του.
Επίσης, προσπάθησε να εκφράσει τα
συναισθήματά του, αλλά και και τις ιδέες
τους. Το να μοιραστεί τις σκέψεις του
έγινε ανάγκη, που σαν κύρια θεά της
εξέλιξης του αποκάλυψε και τα μέσα γι
αυτή του την επικοινωνία: την εικόνα
και τον ήχο.
Με τον ήχο και σε
πιο ειδική μορφή του, την μουσική,
ασχολούμαστε συνέχεια. Η εικόνα, όμως
είναι άμεσα συνυφασμένη με αυτόν. Η
εικόνα μεταδίδει άμεσα πληροφορίες,
συναισθήματα και ιδέες. Άρα ο συνδυασμός
αυτών των δύο είναι ακόμα πιο
αποτελεσματικός. Αυτό έρχεται να μας
το αποδείξει ο Νίκος Καρακαλίδης, με
την δουλειά του. Με μεγάλη ευκολία ντύνει
με εικόνα μουσική, μια ιδέα και μέσα από
αυτήν είναι ικανός να μεταφέρει και την
πληροφορία. Γεννημένος στη Τυφλίδα το
1995, από τα εφτά του είναι με ένα μολύβι
στο χέρι και παρά το μικρό της ηλικίας
του, έχει πάρει μέρος σε πολλές εκθέσεις.
Το μολύβι γρήγορα μετατράπηκε σε Η/Υ,
λόγω της εποχής, αλλά και των δυνατοτήτων
που προσφέρει. Όπως λέει ο Μαρσαλ
Μακλούαν, η τεχνολογία είναι απλά
επέκταση των άκρων μας, άρα το ταλέντο
σαν φωλιά του έχει την ψυχή. Σε αυτήν
ακριβώς υπάρχει και το δικό του.
Η ασχολία του με
manga, komics, dark art και άλλες ακόμα εκφράσεις
της εικόνας, του δίνουν την δυνατότητα
να μεταφέρει οτιδήποτε σε εικόνα. Η
πρώτη απόδειξη είναι η εικόνα που φαίνεται στο άνοιγμα της echo
adventures σελίδας μας. Έχει μεταφέρει
το βασικό μας κείμενο σε εικόνα. Άνετα
μπορεί μπορεί να ντύσει οπτικά και μια
μουσική σύνθεση με πολλές εικόνες ή να
στολίσει το εξώφυλλο ενός άλμπουμ...
"Όλα Είναι Δρόμος" λέγεται μια ταινία του Παντελή Βούλγαρη. Η παράξενη πλοκή της αποτελείται από τρεις, φαινομενικά ανεξάρτητες μεταξύ τους ιστορίες. Όμως, κάτι αόρατο τις ενώνει, δημιουργώντας μια αίσθηση ολότητας. Η αίσθηση αυτή δημιουργείται από το γεγονός ότι πάντα υπάρχει μια αφετηρία και ένας προορισμός, στον οποίο είτε φτάνουμε είτε όχι, υπάρχει πάντα μια αίσθηση του "ανικανοποίητου". Και αυτό οφείλεται στη αίσθηση που έχουμε για την διαδρομή ανάμεσα στα δύο αυτά σημεία. Ανεξάρτητα πράγματα μεταξύ τους, δείχνουν την εντύπωση μια αόρατης σύνδεσης και κάποιοι το ονομάζουν ζωή.
Καμιά φορά μια μικρή διαδρομή, με την γεωγραφική της έννοια, γίνεται ένα σύμβολο μιας ζωής, από την οποία δεν έλειπε τίποτα. Η διαδρομή αυτή είναι στην εθνική οδό Canning Highway της Αυστραλίας. Η αφετηρία της ήταν το σπίτι του Bon Scott και AC/DC - Highway to Hellη κατάληξή της το pub/bar με το όνομα The Raffles, μια Rock 'n Roll τρύπα για μπεκρήδες στην δεκαετία του '70, πάνω στην παραπάνω οδό. Το παρατσούκλι που είχε αυτή ήταν "Highway to Hell". Το όνομά της δεν οφειλόταν μόνο στο κολασμένο hangover, που ακολουθούσε την επομένη της διάσχισης αυτής. Είτε ήταν aller-retour αυτή είτε μόνο μιας κατεύθυνσης, λόγω αδυναμίας επιστροφή για ευνόητους λόγους. Αλλά και λόγω της τοπογραφικής της ιδιαιτερότητας και της ελλιπής σήμανσης, που την καθιστούσαν επικίνδυνη — ειδικά σε ένα συγκεκριμένο σημείο της, όπου είχαν σημειωθεί αρκετά δυστυχήματα. Το δίστιχο "No stop signs, speed limit / Nobody's gonna slow me down" περιγράφει με λιτή γλαφυρότητα αυτήν την διαδρομή, ενώ η ίδια η φράση "Highway to Hell" φέρεται να χρησιμοποιούνταν ήδη από τους ντόπιους, πριν περάσει οριστικά στη μυθολογία της ροκ.
Το τραγούδι αυτό, αλλά και ομώνυμο του άλμπουμ του 1979, στο οποίο βρίσκεται, ήταν ουσιαστική έναρξη μιας μουσικής διαδρομής, που ελάχιστοι καλλιτέχνες έχουν γνωρίσει. Η δημιουργία των Angus Young, Malcolm Young και Bon Scott είναι αποτέλεσμα της έμπνευσης του πρώτου για την ζωή στον δρόμο μιας rock'n'roll μπάντας. Συγκεκριμένα ο Malcolm δημιούργησε το περίφημο riff, το οποίο έμελλε να είναι από τα πιο κλασικά της ροκ μουσικής, ένα riff που βασίζεται σε απλές, «ανοιχτές» συγχορδίες, αλλά με μια ωμή δύναμη που το έκανε αμέσως αναγνωρίσιμο. Οι AC/DC βρισκόταν επί χρόνια σε συνεχής περιοδεία και η Αμερικάνικη τους εξόρμηση στάθηκε αφορμή για την δημιουργία του τραγουδιού, που όπως και όλο το άλμπουμ ηχογραφήθηκε και στην χώρα αυτήν. Ήταν το πρώτο που ηχογραφήθηκε εκτός της Αυστραλίας, συγκεκριμένα στα Roundhouse Studios του Λονδίνου, με παραγωγό τον Robert John "Mutt" Lange, τον άνθρωπο που βοήθησε το συγκρότημα να «γυαλίσει» τον ήχο του χωρίς να χάσει την ωμή του ενέργεια.
Το εβδομαδιαίο προσκύνημα του τραγουδιστή της μπάντας στο μπαρ Raffles, που εκφράζεται στους στίχους "Ain't nothing I would rather do. / Going down, party time,/ my friends are gonna be there too" ήταν ουσιαστικά παιχνίδι κορώνα-γράμματα με την ζωή. Μιας και πολύ έχουν σκοτωθεί σε ένα συγκεκριμένο σημείο αυτού του δρόμου. Σε αυτό το σημείο μονολόγησε κάποια στιγμή την φράση "I'm on the highway to hell", ξεκινώντας μια ροή γεγονότων, που περιλάμβανε και την είσοδό του στην "μεγάλη μπάντα" από την απόλαυση που επιδίωκε κάθε εβδομάδα, διασχίζοντας αυτόν τον δρόμο. Η φράση αυτή, απλή και σχεδόν αυθόρμητη, έμελλε να γίνει ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους τίτλους στην ιστορία της μουσικής, αποτυπώνοντας όχι μόνο έναν δρόμο, αλλά έναν ολόκληρο τρόπο ζωής.
Όμως, ο αντικαταστάτης του στους AC/DC, Brian Johnson δήλωσε το 2009 ότι, γράφτηκε για την διαρκή τους παραμονή μέσα στο λεωφορείο της περιοδείας τους. Ουσιαστικά αναφέρεται στην διαδρομή από Melbourne ή Sydney προς Perth, που διασχίζει την πεδιάδα Nullarbor Plain. Όταν η θέση του ήλιου είναι στην δύση, κατά το μήκος της αυτής, δημιουργείται μια εικόνα μιας πύρινης σφαίρας. Οι στίχοι του Bon, ήταν απλά αποτέλεσμα λυρικής επένδυσης της εικόνας αυτής. Και ίσως κάπου ανάμεσα στις δύο εκδοχές, την προσωπική διαδρομή προς το Raffles και την ατελείωτη ευθεία της αυστραλιανής ενδοχώρας, να βρίσκεται η πραγματική ουσία του τραγουδιού: η αίσθηση της ασταμάτητης κίνησης.
Ήταν η πρώτη τους είσοδος στα Αμερικάνικα chart, φτάνοντας μέχρι και το Top 50 του Billboard Hot 100, ανοίγοντας ουσιαστικά τον δρόμο για την παγκόσμια επιτυχία που θα ακολουθούσε. Το άλμπουμ στο οποίο περιέχεται το τραγούδι ήταν και το τελευταίο με τον Bon Scott στα φωνητικά, πούλησε πάνω από 7 εκατομμύρια κόπιες μόνο στις Η.Π.Α. και πολλαπλάσια παγκοσμίως, ενώ θεωρείται μέχρι σήμερα ένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ στην ιστορία του hard rock. Στην ταινία School of Rock ο Jack Black μαθαίνει το riff του στον πιτσιρικά κιθαρίστα, επιβεβαιώνοντας πως, δεκαετίες μετά, το τραγούδι εξακολουθεί να αποτελεί «ιεροτελεστία μύησης» για κάθε νέο κιθαρίστα. Παράλληλα, το "Highway to Hell" έχει χρησιμοποιηθεί σε αμέτρητες ταινίες, διαφημίσεις και αθλητικά γεγονότα, ενώ αποτελεί σταθερά ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και παιγμένα κομμάτια στην ιστορία της ροκ μουσικής.
Τα όμορφα πράγματα είναι και τα απλά, όπως το βουτήξεις το χέρι σου σε ένα σακί γεμάτο κάποιο είδους οσπρίου, αλλά ακόμα και ενός δημητριακού. Είναι πράγματα τα οποία δεν τα βαριέσαι ποτέ και κάθε φορά δημιουργούν το ίδιο αίσθημα χαράς. Και αυτό το συναίσθημα είναι μια χρονοκάψουλα, που μόνο με ένα κλείσιμο ματιών, ταξειδεύεις στις πιο όμορφες αναμνήσεις. Η μουσική, σαν ένα ψυχικό πολυ-εργαλείο, το καταφέρνει εξ ίσου εύκολα, αλλά και τα μάτια ανοιχτά. Και για μας, τους ρομαντικούς μουσικόφιλους ένα απλό live είναι ότι ένα παγωτό για έναν πιτσιρικά. Ικανό να εξαφανίσει κάθε κάθε αλυσίδα της πεζής και χωρίς νόημα πολλές φορές, καθημερινότητας. Ένας όμορφος χώρος, ιδανικός για την πραγματοποίηση τέτοιων live είναι και το Silver Dollar στην Θεσσαλονίκη. Ένα μπαρ-συναυλιακός χώρος, αν και μικρός είναι ικανός να δημιουργήσει πάντα μια πολύ καλή ατμόσφαιρα. Και πάντα με ηλεκτρολύτη τις μπάντες που ανεβαίνουν στην σκηνή του κάθε φορά. Αυτήν φορά ήταν οι Background Noise Suppression, που άνοιγαν την εμφάνιση των New Zero God. Οι πρώτοι Θεσσαλονικείς, από Αθήνα οι δεύτεροι. Φυσικά και δυστυχώς, το ένα από τα δύο ελαττώματα του συγκεκριμένου χώρου έλαβε και χώρα και στις 9 Νοεμβρίου, μέρα που γινόταν η συναυλία. Η καθυστέρηση στην έναρξη της, πάντα είναι εκνευριστική και η τακτικότητα της είναι κάτι που πρέπει να εξετάσουν οι υπεύθυνοι του χώρου. Ακαδημαϊκά μιλώντας, η μόνιμη απουσία της χειροπετσέτας στις τουαλέτες είναι το δεύτερο. Γνωρίζοντας όμως για το πρώτο και ελπίζοντας να λυθεί και το δεύτερο, βρήκα να την ευκαιρία να γνωριστώ με τους New Zero God, αλλά και να μιλήσω και με φίλους. Η παραπάνω από ώρα καθυστέρηση, μου έδωσε και την ευκαιρία να παρατηρήσω και τους παρεβρισκόμενους. Η ατμόσφαιρα θύμιζε τα κλαμπάκια της δεκαετίας του '80, αλλά με πιο γκρίζα ή και λιγότερα μαλλιά. Αλλά πάντα με μια οικεία αύρα. Όταν έφτασε τελικά η ώρα να ανέβουν οι Background Noise Suppression στην σκηνή, όλοι ήταν ήδη "ψημένοι" και ζεστοί. Αν και η μπάντα ξεκίνησε κάπως μουδιασμένα γρήγορα τα μέλη της "λύθηκαν" αφού το κοινό υποδέχτηκε πολύ ζεστά.
Ο ήχος τους θυμίζει αρκετά τους Cure, δηλώντας και τις επιρροές τους. Στο τρίτο τραγούδι είχαν εντελώς παρασυρθεί από τον κοινό, με τον τραγουδιστή τους τον Κώστα Καράντζιο να δίνει ρέστα με την σκηνική του παρουσία. Ο ήχος πάντα πολύ καλός, χωρίς όμως να φτάνει στα όρια του αψεγάδιαστου, βελτιωνόταν από τραγούδι σε τραγούδι. Η κάπως υποτονική κιθάρα του δεν μείωσε την συνολική εικόνα τους, καθώς η άψογη συνεργασία του μπάσου με τα ντραμς μου κέρδισε την προσοχή. Προσωπικά τους άκουγα για πρώτη φορά και μπορώ να πω ότι με κέρδισαν, όχι μόνο με την σκηνική τους παρουσία, αλλά και με την ποιότητα των συνθέσεων τους. Το ζεστό χειροκρότημα του κοινού έδειξε πως δεν είχα μόνο εγώ αυτήν την άποψη. Οι New Zero God ξεκίνησαν λίγο πριν τις 12 το Damaged, το τραγούδι που ξεκινάει και το δεύτερο του άλμπουμ ΜΧΙΙΙ. Το συγκρότημα του πολύπειρου Μιχάλη Πούγουνα, έδειξε με την μία αυτό που ξέρει πολύ καλά. Συνέχισαν με το Strangers of Fruits από το προηγούμενο τους άλμπουμ και με το Love Commandos μας θύμισαν τους Flowers of Romance, όπως και το Kashmir. Το κοινό φάνηκες αρκετά διαβασμένο και με άψογη συμπεριφορά. Αν και γνώριζα ήδη τα τραγούδια της μπάντας, αλλά και κάποια από τα προηγούμενα σχήματα του Μιχάλη, δεν τους είχα ξαναδεί ζωντανά. Το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό, αν και δεν είχα πολύ κίνηση σκηνικά ήταν πολύ καλοί και η πείρα του φάνηκε από τα πρώτα τραγούδια. Ένα πολύ δεμένο σύνολο, εξοικειωμένο με τις ζωντανές εμφανίσεις. Το Forever Today το άκουγα για πρώτη φορά, συνέχιζαν με τα Hypnotised και Angeline, από το νέο τους άλμπουμ, παρασύροντας μέχρι και τον τραγουδιστή των Background Noise Suppression. Τα τραγούδια εναλλάσσονταν από το προηγούμενο και το τελευταίο τους άλμπουμ, κερδίζοντας την προσοχή όλων όσων βρισκόταν στον χώρο. Μια παρατήρηση, ότι το κοινό αποτελούνταν από αρκετούς μουσικούς, είναι και μια ένδειξη της αξίας τους. Η διασκευή του I fought the Law ήταν απλά σαν λάδι στην φωτιά, για το ήδη ζεσταμένο κοινό. Το δικό τους πρόγραμμα τελείωσε με μια ακόμα διασκευή το I wanna be your dog και πάντα υπό ζεστό χειροκρότημα. Η επιτομή της όμορφης ατμόσφαιρα ήταν το τζαμάρισμα στο τραγούδι just like heaven των Cure, που έκλεισε το live. Η άψογη συνεργασία των μουσικών και των δύο συγκροτημάτων έδωσε και το στίγμα όλης της ατμόσφαιρας της βραδιάς. Αποτέλεσμα της πολύ καλής συνεργασίας και των τριών παραγόντων μιας συναυλίας, των μουσικών, του κοινού και του ήχου. Αν και ο τελευταίος παράγοντας περίμενα να είναι λίγο καλύτερος, ωστόσο δεν ήταν κακός.
"Ημέρες του γελωτοποιού" : μέρες χαράς και ελευθερίας, μέρες όπου δεν δεσπόζει πουθενά οποιαδήποτε μορφή εξουσίας μέρες για τις οποίες αξίζει να προσπαθήσεις.
2) Χρήμα ή δόξα;
Ούτε χρήμα, ούτε δόξα. Μόνο μουσική
3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Χωρίς μουσικά όρια
4) Σημείο μηδέν της μπάντας
2009
5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Όλοι στη μπάντα έχουμε πολλά ίδια και διαφορετικά ακούσματα. Σε κάποια είδη συμφωνούμε, σε κάποια καθόλου. Προσπαθούμε να ανακαλύπτουμε συνεχώς καινούριες μουσικές και να μην προσκολλόμαστε στα παλιά και συνηθισμένα.
6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Αν η μουσική ήταν όπλο, δεν θα τη χρησιμοποιούσαμε. Θέλω να βλέπω τη μουσική σαν κλειδί που ανοίγει πολλές πόρτες. Εσύ επιλέγεις την πόρτα κι όποιος θέλει έρχεται μαζί σου. Με το ζόρι δεν μπορείς να τραβήξεις κανέναν. Αλλά και να μπορούσες δεν θα είχε καμιά αξία.
7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Εχθές ονειροπολούσα πως έπαιζα μουσική με την Bjork. Σήμερα έχω την επιθυμία να ανέβω στη σκηνή με τους Junip και αύριο με τους Iron & Wine. Μεθαύριο με τους Gavenhurst και η φαντασία δεν σταματάει πουθενά, οπότε ας σταματήσω εγώ.
8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Πολιτική. Η τέχνη δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο πέρα από πολιτική έκφραση ακόμα κι όταν αναφέρεται σε επιφανειακά συναισθήματα και χαζοχαρούμενες καταστάσεις. Η τέχνη ακόμα και κακή ενεργοποιεί την κριτική σκέψη. Μόνο η προπαγανδιστική τέχνη μπορεί να αποτελέσει θρησκευτική έκφραση.
9) Οι επιρροές σας;
Οποιοσδήποτε ήχος, ενοχλητικός και ευχάριστος.
10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Μέσον το συγκρότημα
11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Σκοπός η μουσική
12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Κάτι για το οποίο δεν έχεις προσπαθήσει, δεν μπορεί να σε κάνει αλαζόνα από μόνο του. Αυτό που ονομάζουμε ταλέντο συνήθως είναι η αγάπη και η επιμονή κάποιου σε συνδυασμό με κάποια συγκεκριμένη αντίληψη στην αισθητική. Αλαζόνες είμαστε όλοι μας. Με ταλέντο ή χωρίς. Κάποιοι προσπαθούν να ναι λιγότερο, κάποιοι περισσότερο. Η αλαζονεία είναι απλά ένα κοινό ανθρώπινο κουσούρι που δεν έχει ανάγκη από συνοδεία.
13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Με γάτα που μόλις κατάπιε έναν βάτραχο. Ο βάτραχος ακούγεται ακόμα.
14) Μια ευχή για την μπάντα
Να φτάσουμε σε σημείο να μπορούμε να παίζουμε 6 ώρες συνεχόμενα δικά μας κομμάτια....ε;;; τρομερή ιδέα!
15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Δεν έχω νιώσει να υπάρχουν σκοτεινά σημεία στη μουσική δημιουργία. Ακόμα κι όταν είναι ζόρικο να εκφράσεις κάτι, τελικά καταλήγει να ναι απελευθερωτικό.
Ήταν μια
Αμερικάνικη μπάντα από το Long Island της
Νέας Υόρκης.Ιδρύθηκαν στα τέλη του 1969
και η αρχική ιδέα ήταν να
δημιουργηθεί ένα <Supergroup>, καθώς τα
μέλη ήταν ήδη καταξιωμένοι μουσικοί -
ο μπασίστας Tim Bogert
και ο ντράμερCarmineAppice
από τους VanillaFudge,
ενώ στην κιθάρα ο μεγάλος JeffBeck με τον τότε τραγουδιστή
του RodStewart! Όμως δυστυχώς, ένα αυτοκινητιστικό
ατύχημα του Jeff Beck - το οποίο τον άφησε ανενεργό
για 18 μήνες - τους χάλασε τα σχέδια. Έτσι οι Bogert και Appice στράφηκαν στον κιθαρίστα
Jim McCarty και τον
τραγουδιστή Rusty Day, και οι δυο από τους
Ted Nugent’s Amboy Dukes. Με αυτήν τη σύνθεση
κατάφεραν να
κυκλοφορήσουν τρία άλμπουμ (Cactus, One Way…
Or Another, Restrictions). Κάποιες εσωτερικές τριβές
όμως οδήγησαν
στην αποχώρηση του Jim McCarty στα τέλη του
1971. Λίγο καιρό αργότερα εκδιώχθηκε και
ο Rusty Day.
Το τέταρτο
και τελευταίο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε
το 1972, με ονομασία 'Ot 'N' Sweaty, με τους Bogert
και Appice,
πλαισιωμένους από τον WernerFritzschings στην κιθάρα, τον
DuaneHitchings
στα πλήκτρα και τον Peter French
στα φωνητικά. Την ίδια χρονιά η μπάντα
διαλύθηκε οριστικά με τους Bogert και
Appice να συνυπάρχουν τελικά με
τον Jeff Beck, ιδρύοντας τους Beck, Bogert &
Appice, οι οποίοι κυκλοφόρησαν ένα στούντιο άλμπουμ, το ομώνυμο, και ένα ζωντανό,
το Live In Japan, αλλά κι αυτοί τελικά διαλύθηκαν
το 1974. Τα μέλη των Cactus συνέχισαν,
βέβαια, την μουσική τους καριέρα,
παίζοντας ανά τα χρόνια σε μεγάλες
μπάντες και ήρθε τελικά το πλήρωμα του
χρόνου για την επανένωσή τους το 2006, με
την αρχική σύνθεση, εκτός από τον Rusty
Day, ο οποίος
σκοτώθηκε σε ανταλλαγή
πυροβολισμών σε μια υπόθεση με κοκαΐνη,
το 1982. Στα φωνητικά τώρα έχουν πάρει τον Jimmy Kunes και
κυκλοφόρησαν μάλιστα το πέμπτο τους
άλμπουμ το 2006 με τίτλο Cactus V.
Αυτή ήταν εν
ολίγοις η ιστορία των Cactus, η οποία
συνεχίζεται τα τελευταία 7 χρόνια, και
όλοι εμείς ευελπιστούμε να τους δούμε,
ίσως, σε κάποια ζωντανή εμφάνιση, αφού
δεν τους προλάβαμε στις αρχές της
δεκαετίας του 70. Εδώ αξίζει
να αναφέρουμε ότι παρότι δεν έγιναν
ιδιαίτερα γνωστοί στην Ελλάδα και
γενικότερα στην Ευρώπη, στην άλλη άκρη
του Ατλαντικού γνώρισαν τεράστια
επιτυχία στην σύντομη καριέρα τους και
οι μουσικοκριτικοί της εποχής, τους
χαρακτήρισαν <οι Αμερικάνοι Led
Zeppelin!>. Ήταν σίγουρα μια από τις πρώτες
μπάντες που έπαιξαν Hard Rock, ενώ
επηρέασαν αρκετά, πολλούς μεταγενέστερους
μουσικούς του χώρου.
