New Model Army / Electro Vampires - Live στο Block 33

Στις μέρες μας το να βρεις μουσική απ΄ οποιονδήποτε καλλιτέχνη είναι ένα εύκολο γεγονός. Αλλά όσο και καλές συνθέσεις και να κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, αυτό που ξεχωρίζει μια μπάντα είναι το πνεύμα τις και η προσωπικότητα της. Αποτελείται από μουσικούς που ο καθένας τους έχει έναν ξεχωριστό χαρακτήρα, η σωστή χημεία μεταξύ τους είναι ο χαρακτήρας της. Το πνεύμα της είναι η μουσική της ένωση και πολλές φορές όχι μόνο. Όλα αυτά δεν διακρίνονται σε κανένα CD ούτε σε κάποιο mp3 αρχείο, αν και τα δύο είναι τα πρώτα στοιχεία γνωριμίας με μια μπάντα. Τη πραγματική φύση μιας μπάντας μπορείς να δεις μόνο σε μια ζωντανή εμφάνιση. 
Για τους φυσικούς μια από τις πραγματικές διαστάσεις είναι η δόνηση και τον rock'n'roll είναι μια έκφραση και της φύσης, αλλά και μια φυσική έκφραση του είναι ένα live. Ειδικά αν αποτελείται από support μπάντα, που είναι στην ουσία συμπρωταγωνιστής μαζί με τους headliners με πάνω από 3 δεκαετίες συνεισφοράς στην ροκ. Η συναυλία των New Model Army με support τους Electro Vampires ήταν ορισμός του άψογου live. Αλλά δεν είναι μόνος ο όμορφος χώρος, στον οποίο έψαχνα σαν γρια πεθερά ελαττώματα, με μηδενικά αποτελέσματα. Είναι η ψυχή που καταθέτει ένας μουσικός στην σκηνή και την ενέργεια που προσφέρει. 

Αλλά περνώντας στα δρώμενα, του show, γιατί περί αυτού πρόκειται, άρχισε στις 22.00, σχεδόν ακριβώς. Αν και ο χώρος δεν είχε γεμίσει πλήρως, ήταν αρκετά γεμάτος. Ένα σούσουρο, που συνοδευόταν από χαιρετούρες μεταξύ των φαν, που ξαναβρισκόταν σε live, συνόδεψε τις πρώτες νότες των Electro Vampires. Το Point of View, άρχισε να αλλάζει το σημείο προσοχής του κοινού και μέχρι να τελειώσει το τραγούδι με δυνατό χειροκρότημα, όλοι είχαν στραφεί στην και άρχισαν να νιώθουν τι θα επακολουθούσε. Ο επαγγελματισμός της μπάντας από την Θεσσαλονίκη, είναι γνωστός από τις πολλές ζωντανές εμφανίσεις τους, αλλά και πάντα δυναμική τους παρουσία. Επακολούθησε το Horrors, από τα τραγούδια του νέου τους άλμπουμ, το οποίο και αναμένουμε και με το Eternal love in sickness and in death είχαν βάλει το κοινό για τα καλά στην ατμόσφαιρα ενός live. To Botton και το Show me love από το πρώτο άλμπουμ τους, ζέστανε ακόμα περισσότερο το κοινό. 

Το Sadistic secret love, απογείωσε ακόμα περισσότερο το ήδη ζεστό κλίμα. Το Procreatio of the wicked, ακολούθησε το Raven, ακόμα ένα ακυκλοφόρητο τους τραγούδι. Το Vamps, τραγούδι νονός της μπάντας απέδειξε, όχι μόνο την αξία της, αλλά και την ανταπόκριση του κοινού σε αυτήν. Το show τους τελείωσε με 3 νέα τους τραγούδια με τα Corrosion και Black Bone να κερδίζουν τις εντυπώσεις. Το χειροκρότημα μετά το τέλος της εμφάνισής τους, απλά έδειξε πως παραλίγο να παραζεστάνουν το κοινό.
Η ολιγόλεπτη διακοπή για να ετοιμαστεί η σκηνή για τους New Model Army, έδωσε στο κοινό μια ανάσα για την συνέχεια, αλλά και έναν θετικό σχολιασμός της support. Γύρω στις 23.20 ανέβηκαν στην σκηνή υπό τους ήχους του Vengeance, αλλά ξεκίνησαν απλά να παίζουν το I need more time, ένα τραγούδι που ξεκινάει πολύ σιγανά και με το κοινό να είναι έτοιμο, σαν να βρισκόταν σε θέση μάχης. Με το δεύτερο Today Is A Good Day, απλά δήλωσαν πως ήδη ένιωθαν όλοι μέσα στο συναυλιακό αυτόν χώρο. Η "φωτιά" επί της σκηνής άρχισε να εξαπλώνεται με στο κόσμο, που δεν ήταν μόνο Θεσσαλονικείς, αλλά και από γειτονικές χώρες. Το March in September που επακολούθησε από το νέο τους άλμπουμ, απλά έδειξε ότι δεν έχει περάσει ούτε ένας χρόνος από πάνω τους, τουλάχιστον στον δημιουργικό τομέα. Το επόμενο Did You Make It Safe? είχε απογειώσει τελείως το live και άρχισε να το πηγαίνει σε ανεπανάληπτα επίπεδα. 
Στο Pull the Sun το μάτι το Justin Sullivan άρχισε να γυαλίζει και σίγουρα, αν υπήρχε ένας συλλέκτης ενέργειας, θα μπορούσε να φωτίσει μια πόλη για αρκετό καιρό. Το The Hunt ήταν το επόμενο σκαλοπάτι για την κορύφωση. Και το δεύτερο μάθημα σκηνικής παρουσίας άρχισε να ολοκληρώνεται, με τους Electro Vampires να δίνουν το πρώτο. Απλός φωτισμός χωρίς πολλά πολλά εφέ, με την μουσική να είναι στο επίκεντρο. Το Archway Towers που ακολούθησε, έδειξε πόσο καλοδουλεμένη είναι η μηχανή των New Model Army. Το Here Comes the War ήταν ο πρώτος "μουσικός" οργασμός του κοινού. Η σχέση μπάντας-κοινού-ήχου, έφτασε σε αποκορύφωμα τέτοιο, που σε λίγες συναυλίες μπορεί να βρει κανείς. 
Το Knievel ένα μελωδικό "διάλειμμα για τσιγάρο", μια ανάσα για την καυτή συνέχεια. Το Between Dog and Wolf, το ομώνυμο του νέου τους άλμπουμ και ένα από τα καλύτερα του πολύ καλού αυτού άλμπουμ, σιγά σιγά άρχισε να προετοιμάζει το κλίμα για την συνέχεια. Η βρετανική μπάντα έδειχνε να απολαμβάνει ακόμα περισσότερο την ανταπόκριση του κοινού, με τον επαγγελματισμό να παραχωρεί την θέση του σε πιο φιλική διάθεση. Το ρυθμικό Stormclouds με τον μπασίστα να δίνει τα ρέστα του στα τύμπανα, συνοδεύοντας άψογα τα ντραμς. Το επόμενο No Rest ήταν σαν λάδι στην φωτιά, στο ήδη έτοιμο κοινό για την επόμενη του απογείωση, με χορό να κρατάει μπροστά στην σκηνή. Το High, αν και με πιο χαμηλό τέμπο οδηγούσε σε μια κορύφωση ακόμα, με το Sullivan να δίνει τα ρεσιτάλ δυναμικής ερμηνείας. Με το Vengeance έγινε ο δεύτερος μουσικός οργασμός, με τον χώρο να σείεται. Το Wonderful Way to Go απλά ήταν ένα επισφράγισμα. 

Και οι επόμενες αποκορυφώσεις ήρθαν με τα επόμενα δύο Encore, το πρώτο με 51st State, που δεν ήταν στην Setlist, αλλά έγινε μια ευχάριστη έκπληξη για όλους μας που δεν περιμέναμε να το παίξουν. Μαζί με άλλα δυο κομμάτια τους δεν άφησαν κανέναν μας να πάρει ανάσα. Αλλά φυσικά κανένας δεν κουνήθηκε από την θέση του περιμένοντας το δεύτερο Encore, κάτι που εκπληρώθηκε γρήγορα με το I Love The World να αποτελεί το τραγούδι που ζητήθηκε σχεδόν απ όλους. Φυσικά ο Justin, δεν χάλασε το χατήρι, μιας που είχε ζεσταθεί από την ανταπόκριση του κοινού, μετά από την πρωινή του παγωμένη βόλτα στην Θεσσαλονίκη. 
Από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει και δεν νομίζω να χωρέσουν αυτά που αισθάνθηκα μέσα σε λίγα λόγια. Μάθημα σκηνικής παρουσίας, μάθημα επαγγελματισμού, μάθημα απλότητας και καθαρής προσέγγισης προς την μουσική. Και από τις δύο μπάντες, όλα αυτά. Οι ίδιοι οι New Model Army, δεν έχουν ίχνος υπεροψίας και έδειξαν να απολαμβάνουν το ίδιο με το κοινό τους. Το I Love The World ηχούσε στα αυτιά μου για μέρες......

Jacek Maniakowski

Rock N Roll Republic - Η Αρχη

Το χάος είναι η μήτρα της δημιουργίας, ο χώρος που προσφέρει η ίδια η Φύση για την προετοιμασία της κάθε γέννησης. Ο Έρωτας σαν Βαβυλωνιακή θεότητα, είναι ο παράγοντας που ενώνει διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους. Ο έρωτας για το rock'n'roll είναι και ο βασικός παράγοντας για την δημιουργία ενός φιλόδοξου, αλλά πάνω απ΄όλα ρομαντικού σχεδίου. Και όπως μας έχει συνηθίσει η ιστορία, από ένα απλό και τελείως αχνό, ακόμα στα μάτια ενός ιστοριοδίφη, γεγονός ξεκινά κάτι, το οποίο μπορεί να αφήσει το ιστορικό του στίγμα. Ένα φυσικό ντόμινο από άσχετα φαινομενικά γεγονότα, που το ένα πάντα συνδέεται με το επόμενο του. Και το πρώτο του τουβλάκι έπεσε..... 
Πέρα όμως από τις λυρικές αοριστίες, που μόνο ο γνώστης και "μυημένος" μπορεί να κατανοήσει, υπάρχει κάτι συγκεκριμένο. Η Μούσα πάντα ψάχνει ένα καλλιτέχνη να ενσαρκωθεί,...  έναν; Το project "Rock'n'Roll Republic" δεν αρκείται σε έναν μόνο. συγκεκριμένα: 

 Το ROCK N’’ ROLL REPUBLIC είναι μια ομάδα καλλιτεχνών που ανήκουν στην ανεξάρτητη ροκ σκηνή της Θεσσαλονίκης (ως γκρουπ ή μεμονωμένοι). Στόχος αυτής της ομάδας είναι η δημιουργία ενός cd (με καινούρια τραγούδια σε μορφή συλλογής) με σκοπό την διοργάνωση κάποιων φεστιβάλ. Τα έσοδα από τις πωλήσεις του cd και από τις συναυλίες θα διατεθούν σε κοινωφελή σκοπό (σύντομα θα γνωστοποιήσουμε και τον φορέα). Με γνώμονα την κοινή οπτική μας στα πράγματα, τις παράλληλες πορείες μας στα μουσικά δρώμενα αλλά και την εν γένει στάση μας ως άνθρωποι και καλλιτέχνες, πιστεύουμε ότι αυτό που χρειάζεται η ανεξάρτητη σκηνή της πόλης μας αλλά και η κοινωνία μας κατ επέκταση, είναι η συσπείρωση, η αδελφοποίηση και η από κοινού δράση (με όποιο τρόπο ο καθένας μπορεί). Ισχύς εν τη ενώσει λοιπόν . . . . και είμαστε σίγουροι ότι με αγάπη και σεβασμό σε αυτό που κάνουμε δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. 
Όσοι ενδιαφέρονται να στηρίξουν αυτή την προσπάθεια (στο δημιουργικό ή το επικοινωνιακό στάδιο) είναι ευπρόσδεκτοι αρκεί να έχουν κατά νου την βασική αρχή αυτής της ροκ δημοκρατίας . . . . Η ΟΛΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΔΕΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΩΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΩΝ Ή ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΤΟΥΣ «ΑΡΠΑΧΤΗ» !!!!
Σύνταξη κειμένου : Rock N Roll Republic

Thanos Dimitrakoudis

Jacek Maniakowski

https://www.youtube.com/watch?v=mIft5UWXSzk#t=237

Argent

Μετά την διάλυση των Zombies, το 1969, ο Rod Argent (πλήκτρα - φωνητικά) σχημάτισε τους Argent, μαζί με τον μεγάλο Russ Ballard (κιθάρα - φωνητικά), τον Jim Rodford (μπάσο) και τον Bob Henrit (τύμπανα). Τα πρώτα δυο άλμπουμ τους έτυχαν μιας αρκετά καλής κριτικής, αλλά χωρίς να γίνουν και ιδιαίτερες επιτυχίες. 

Όμως με την κυκλοφορία του All Together Now, εκτοξεύτηκαν στην κορυφή και στην πατρίδα τους την Αγγλία αλλά και στην Αμερική. Ειδικά το τραγούδι τους Hold Your Head Up, έφτασε μέχρι το νο.5 και έμεινε στα charts για πολύ καιρό. Είναι ένα από εκείνα τα τραγούδια που όλοι μας λίγο - πολύ το ξέρουμε, καθώς ακόμα και σήμερα παίζεται σε πολλά ραδιόφωνα και μπαράκια, αλλά σχεδόν κανείς δεν γνωρίζει ποιοι το λένε. Επίσης στον ίδιο δίσκο υπήρχε και το God Gave Rock and Roll to You, ένα τραγούδι σαν ύμνος - προσευχή για το αγαπημένο μας Rock and Roll, το οποίο έγινε ιδιαίτερα γνωστό όταν το διασκεύασαν οι Kiss το 1991.

Το 1974 και μετά την κυκλοφορία του πέμπτου τους άλμπουμ, ο Russ Ballard αποχώρησε για να ακολουθήσει μια τεράστια προσωπική καριέρα, τόσο με τα δικά του άλμπουμ, όσο και σαν συνθέτης για πολύ μεγάλα ονόματα του rock (Rainbow, Kiss, Petra, Hello, Santana). Το since you been gone των Rainbow είναι δικό του. Τη θέση του στο συγκρότημα πήραν οι John Verity και John Grimaldi, αλλά χωρίς τον Ballard έχασαν τον προσανατολισμό τους σε πολύ πιο art rock συνθέσεις και σε τραβηγμένα σόλο, με αποτέλεσμα μετά από δυο χρόνια και δυο ακόμα άλμπουμ να διαλυθούν. Οι Rodford και Henrit πήγαν στους Kinks, ενώ ο Rod Argent, αφού έβγαλε δυο σόλο άλμπουμ χωρίς επιτυχία, άνοιξε μαγαζί με μουσικά όργανα στο Λονδίνο και αργότερα ασχολήθηκε με την παραγωγή δίσκων με αρκετούς επιτυχημένους καλλιτέχνες, όπως η Tanita Tikaram.

Ναούμ Αθ. Βάρκας

Δισκογραφία: 

1970 Argent Epic

 1971 Ring of Hands

 1972 All Together Now

 1973 In Deep

 1974 Nexus

 1975 Circus

 1975 Counterpoints

Danko Jones

Αυτός ο μάγκας μας έρχεται από το Τορόντο του Καναδά και ονόμασε και την μπάντα του με το όνομά του..
Έχει μια σχετικά μεγάλη δισκογραφία μιας και άρχισε να παίζει από τα μέσα των 90's και να ηχογραφεί κάπου από το 1998,οι πρώτοι δίσκοι όλοι τέλειοι έχοντας τραγούδια που γίνανε γνωστά σε ένα τουλάχιστον συγκεκριμένο μουσικό κοινό.
Η μουσική που παίζουν θα την λέγαμε ένα Hard Rock αγνό και πηγαίο λες και ήρθε από άλλες εποχές και φυσικά έχοντας πάρα πολλές Rock & Roll και Blues Rock επιρροές.
Ο δίσκος που έβγαλε το 2006 Sleep Is The Enemy θεωρείται ίσως και ο κορυφαίος δίσκος που ηχογράφησε O Danko Jones και η μπάντα του..ο ήχος παραδοσιακά των Danko Jones είναι ικανός να σε σηκώσει από την θέση σου και να αρχίζεις αμέσως το Headbanging και να σου φτιάξει την διάθεση.
Έχοντας μέσα αρκετά φοβερά κομμάτια γεμάτα Rock & Roll ενέργεια ο δίσκος Sleep Is The Enemy όπως το τραγούδι που ξεκινάει ο δίσκος Sticky Situation,το φοβερό και τρομερό First Date γυρίζοντας ένα άκρως διασκεδαστικό video clip και το Invisible που συνεργάζεται με τον τραγουδιστή των Kyuss John Garcia.
Μέτα από αυτόν τον δίσκο θα βγάλουν και άλλους 3 δίσκους με τελευταίο την περασμένη χρονιά δηλαδή συνολικά εχούν κυκλοφορήσει 6 επίσημους δίσκους και είναι άκρως ιδανικοί σε όσους αρέσουν τα απλά και άμεσα μουσικά πράγματα χωρίς πειραματισμούς και ψαγμένες συνθετικές ιδέες.

Gary Lexicondevil

The Clash - Rock the Casbah

Σε μια μπάντα που παίζει κυρίως για το δικό της κοινό και στην ουσία για τη δική της ευχαρίστηση, το πιο πετυχημένο τους τραγούδι δεν αντιπροσωπεύει συνήθως όλη τη δουλειά τους. Η εμπορική σκοπιμότητα δεν είναι πολλές φορές ο λόγος, αλλά μια τάση για πειραματισμό ή ακόμα αποτέλεσμα κάποιου αστεϊσμού ανάμεσα σε μουσικούς, που γίνεται ένα τραγούδι, ακόμη και χιτ. Η punk σκηνή δεν φημίζεται για τους συμβιβασμούς της, έτσι ένα τέτοιο τραγούδι δε μπορείς να το χαρακτηρίσεις «αρπαχτή».

Το "Rock the Casbah" των The Clash, που βρίσκεται στο πέμπτο τους άλμπουμ Combat Rock (1982), εκτός από το μεγαλύτερο τους χιτ, είναι και αποτέλεσμα ενός αστείου. Αν και επίσημα χρεώνεται σε όλο το συγκρότημα, ουσιαστικά είναι δημιουργία του ντράμερ Topper Headon, ο οποίος ηχογράφησε μόνος του τα τύμπανα, το πιάνο και το μπάσο, κάτι που επιβεβαιώνεται και από τις ιστορικές πηγές. Τραγική ειρωνεία είναι ότι σχεδόν αμέσως μετά την ηχογράφηση απολύθηκε από το συγκρότημα λόγω προβλημάτων με ναρκωτικά. Το τραγούδι έγινε το πιο δημοφιλές τους στην Αμερική, φτάνοντας στο #8 του Billboard Hot 100, αλλά το βιντεοκλίπ γυρίστηκε με τον Terry Chimes, που κλήθηκε προσωρινά να τον αντικαταστήσει.

Η δημιουργία του τραγουδιού ξεκίνησε από μια παρατήρηση του μάνατζερ Bernie Rhodes, όταν τους είδε να γράφουν ένα μακροσκελές μουσικό κομμάτι. Σχολιάζοντας ειρωνικά, τους ρώτησε αν προσπαθούν να φτιάξουν ένα rāga, είδος ινδικής μουσικής με πολυπλοκότητα και μεγάλη διάρκεια. Ο Joe Strummer δεν το άφησε να «πέσει»: με μουσική υπόκρουση και τραγουδώντας σχολίασε «you’ll have to let that raga drop», φράση που είχε ήδη στο μυαλό του και σύμφωνα με τις πηγές είχε σκεφτεί πριν καν ακούσει τη μουσική του Headon. Ο πρώτος στίχος γεννήθηκε εκείνη τη στιγμή και το υπόλοιπο λυρικό μέρος απλώς ακολούθησε.

Η instrumental εισαγωγή είχε γραφτεί νωρίτερα από τον Headon, ο οποίος την έπαιζε στις πρόβες (τη μουσική ρε... έλεος πια). Ο ίδιος δήλωσε ότι η προσθήκη στο τραγούδι έγινε εν αγνοία του, ενώ σε ντοκιμαντέρ αναφέρει πως την ηχογράφησε από βαρεμάρα περιμένοντας τα υπόλοιπα μέλη. Ο Strummer παραδέχτηκε την ευφυΐα του ντράμερ στο δέσιμο πιάνου και τυμπάνων, αν και κατέκρινε το αρχικό λυρικό μέρος που είχε γράψει ο Headon ως «πολύ προσωπικό» και αναφερόμενο στη φίλη του.

Αργότερα, ο Strummer άλλαξε τους στίχους, εμπνευσμένος από αναφορές λογοκρισίας μουσικής στο Ιράν μετά την Επανάσταση του 1979 . Οι νόμοι του Άραβα Shareef που απαγορεύουν τη disco και το «rocking the Casbah» γίνονται ο πυρήνας της αφήγησης. Η πολυγλωσσία κάνει παρέλαση στους στίχους: αραβικά, εβραϊκά, τούρκικα, σανσκριτικά ... sharif, bedouin, sheikh, kosher, rāga, muezzin, minaret, casbah.

Το βιντεοκλίπ, χαμηλού προϋπολογισμού, αναπαριστά τη φιλία ανάμεσα σε έναν Άραβα και έναν Εβραίο Hasidic που πηγαίνουν σε συναυλία της μπάντας στο Austin’s City Coliseum. Γυρισμένο στο Τέξας, μπροστά σε πετρελαιοπηγή και κοντά στη βάση Bergstrom Air Force Base, καταγράφει δύο RF‑4C της Αμερικανικής Αεροπορίας να εμφανίζονται εν αγνοία τους, εικόνα που ταιριάζει ειρωνικά με τον στίχο «the King called out his jet fighters».

 Jacek Henryk Maniakowski 

Rusty Cadillac

Το άγνωστο και μη προβλέψιμο ονομάζεται συνήθως τύχη. Μια νοητική εφεύρεση του ανθρώπου για να ξορκίσει την άγνοιά του, αλλά ακόμα και να την θεοποιήσει. Ουσιαστικά στην φύση όλα είναι δομημένα και αποτέλεσμα μιας συνεχούς αλληλουχίας της αιτίας και αποτελέσματος και μόνο η ανθρώπινη βούληση την διαταράσσει προσωρινά. Αν και κάποια γεγονότα φαντάζουν τυχαία μέσα στα καρμικά σκοτάδια, στην πραγματικότητα  είναι άλλη μια έκφραση της ειμαρμένης (μείρομαι= παίρνω αυτό που μου ανήκει). Και μέσα στην ανθρώπινη άγνοια, μια πτώση ενός μήλου φαντάζει σαν ένα απροσδόκητο γεγονός, αλλά στην πραγματικότητα είναι το αποτέλεσμα της ωρίμανσης του. Και αν κάτω από την μηλιά βρίσκεται το κατάλληλο κεφάλι, τότε γίνεται αιτία για ακόμα περισσότερα αποτελέσματα. 
Σίγουρα δεν θα καλούσε ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες μπλουζίστες στην σκηνή έναν μουσικό στην τύχη. Ακριβώς σε ένα τέτοιο κάλεσμα ανταποκρίθηκε ο  Δημήτρης Αδαμίδης (φωνή/φυσαρμόνικα)  για να "τζαμάρει" μαζί με τον Η. Ζάϊκο  σε μια ζωντανή εμφάνισή του. Η αλυσιδωτή αντίδραση συνεχίστηκε, όταν αποφάσισε να δημιουργήσει μια μπάντα και ο επόμενος κρίκος ήταν ο συμμαθητής του στο Μουσικό Σχολείο Θεσσαλονίκης Μανόλης Παπαγιάννης (κιθάρα/φωνή). Το σχήμα συμπλήρωσαν Νίκος Λιάκος (μπάσο/φωνή) και Πάνος Παπαγεωργίου (τύμπανα). Το όνομα Rusty Cadillac " βγήκε απ’την ταινία «Cadillac Records»....απλά θέλαμε ένα όνομα που να συνδυάζει vintage με class, όπως κάνει και η μπάντα" όπως μας λένε στο Echo-λόγιο ( http://echooadventures.blogspot.gr/2013/05/rusty-cadillac-1-cadillac-records.html ), ολοκλήρωσε την επόμενη αιτία, δημιουργώντας και νέα αποτελέσματα. 
Το φθινόπωρο του 2012 ξεκίνησαν τις ζωντανές τους εμφανίσεις, γοητεύοντας το κοινό με την μοναδική, αλλά συγχρόνως και με πολλά θεατρικά στοιχεία, ερμηνεία τους. Το καρμικό ντόμινο συνεχίστηκε όταν, κέρδισαν στον διαγωνισμό της WebArt Records (http://www.webartag.com/) το πρώτο βραβείο. Ο καθαρά  rhythm'n'blues ήχος  τους, μαζί με την ικανότητα τους στην πιστή του εκτέλεση, δεν άφησε αδιάφορους  τους κριτές, αλλά και τους υπεύθυνους της εταιρίας. Τα βραχνά φωνητικά και το ταλέντο και των υπόλοιπων μελών της μπάντας, δεν γοήτευσε μόνο το κοινό της Θεσσαλονίκης, που τους γνώρισε μέσα από τις πολλές εμφανίσεις τους στην πόλη. 
Έναν χρόνο μετά την πρώτη τους εμφάνιση, έχουν έτοιμο το πρώτο τους βιντεοκλίπ, που συνοδεύει και το πρώτο τους σινγκλ, το ομώνυμο του ονόματός τους τραγούδι. Η Cadillac τους μόνο σκουριασμένη δεν είναι και οι Rusty Cadillac, με γεμάτο το ντεπόζιτο και νέα μηχανή σε παλιό, αλλά καλογυαλισμένο καλούπι, είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν το μουσικό τους ταξείδι. 

 Jacek Maniakowski

http://www.youtube.com/watch?v=E2YzZrrZNIQ

Bruce Springsteen/ Manfred Mann's Earth Band - Spirit in the Night

Η rock μουσική είναι ένας ζωντανός οργανισμός και αν λάβουμε υπ' όψη την ερμητική αρχή : ότι είναι πάνω είναι και κάτω, μπορούμε να το παρομοιάσουμε με τον ανθρώπινο οργανισμό. Στην ουσία τίποτα δεν είναι άχρηστο σε αυτόν, αλλά υπάρχουν κάποια μέρη του που αντικαθίστανται. Κάποια όμως δεν μπορούν να  αντικατασταθούν και ακόμα κάθε ελάχιστη παρέμβαση σε αυτά είναι επικίνδυνη για την ζωτικότητά τους. Και το βασικό χαρακτηριστικό αυτών των μερών ή αλλιώς ιστών, είναι η αλληλεπίδραση τους με τα τον υπόλοιπο οργανισμό, αλλά κυρίως η γενναιόδωρη στήριξη του όλου οργασμού. Ίσως θα μπορούσε κάποιος να τολμήσει να πει, ότι έχουν από μόνα τους κάποια ψυχή, δεδομένου ότι στον μεγαλόκοσμο της  rock κάτι τέτοιο είναι πολύ πιθανό.

Ίσως η καλύτερη επιλογή της δισκογραφικής Columbia ήταν να "ρισκάρει" να κυκλοφορήσει με διαφορά μιας εβδομάδας, δύο ντεμπούτο άλμπουμ των δύο πιο "ζωτικών" οργάνων της rock οντότητας. Το πρώτο ήταν του  Bruce Springsteen, το Greetings from Asbury Park, N.J και μια εβδομάδα διαφορά το ομώνυμο άλμπουμ των Aerosmith, με το Dream On  (εδώ) να δείχνει το μεγαλείο τους. Αλλά και να υπενθυμίζει στην εταιρία ότι έπρεπε να προωθήσει και το δικός τους άλμπουμ. Όμως το ντεμπούτο του αποκαλούμενου Boss, δεν είχε άδικα όλη την προσοχή της δισκογραφικής. Ένας λόγος ήταν το Spirit in the Night, ένα από τους 9 που υπάρχουν σε αυτό το άλμπουμ. Ένα τραγούδι που κατάφερε να χαρίσει δόξα σε άλλη μια μεγάλη μπάντα, τους Manfred Mann's Earth Band. 
Αρχικά το τραγούδι δεν ήταν μέσα στο άλμπουμ, αλλά όπως συμβαίνει πολλές φορές με τις μεγάλες συνθέσεις, μπήκε την τελευταία στιγμή στο άλμπουμ. Ο διευθυντής της δισκογραφικής θεώρησε πως δεν είναι αρκετά εμπορικό όλο το άλμπουμ και κάποια τραγούδια δεν πρέπει να μπουν. Ο Springsteen έγραψε γρήγορα δύο τραγούδια, το  "Spirit in the Night" και το "Blinded by the Light". Και μιας και ήταν της τελευταίας στιγμής, είχε μαζί του για την ηχογράφηση μόνο τον Vini Lopez στα τύμπανα και τον Clarence Clemons στο σαξόφωνο. Όλα τα υπόλοιπα όργανα τα έπαιξε μόνος του. Στην πραγματικότητα το "Spirit in the Night" είναι μια πιο μεγάλη εκτέλεση του ενός άλλου τραγουδιού που συνήθιζαν να παίζει στις ζωντανές του εμφανίσεις , πριν υπογράψει συμβόλαιο. 

Σε όλα τα τραγούδια του άλμπουμ, το λυρικό μέρος, λόγω του αφηγητικού τρόπου γραφής, αλλά και εκτέλεσης του τραγουδοποιού δεν συμβαδίζει και πολύ με την μουσική, εκτός από το συγκεκριμένο. Σε αυτό πετυχαίνει μια αρμονία ανάμεσα στη αφήγηση και την μελωδία. Το λυρικό μέρος αναφέρεται σε μια παρέα εφήβων, τους  Wild Billy, Hazy Davy, Crazy Janey, Killer Joe, G-Man και Mission Man. Ο τελευταίος διηγείται την ιστορία τους στην Greasy Lake, κοντά στην  "Route 88". Ήταν μια νύχτα με πολύ ποτό και σεξ, αλλά πάνω απ' όλα ένα σύντομο και δυνατό αίσθημα της ελευθερίας. Αυτή όμως η ελευθερία τους δένει σε μια βαθιά φιλία μεταξύ τους. 
Στην πραγματικότητα η λίμνη  Greasy Lake, δεν υπάρχει σε κανέναν χάρτη, γιατί απλά είναι μια μυθοπλασία το μέρος. Αλλά όχι αβάσιμη. Είναι συνδυασμός δυο τοποθεσιών  που τα μέλη της μπάντας επισκεπτόταν. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον Vini Lopez, η μια ήταν  η λίμνη Carasaljo, κοντά στην U.S. Route 9 και New Jersey Route 88 κοντά στο Lakewood του New Jersey και η άλλη  ήταν μια βαλτώδη λίμνη κοντά Garden State Parkway. Αλλά η Greasy Lake είναι και ένα σύντομο αφήγημα του  TC Boyle, το οποίο έχει περίπου την ίδια θεματολογία με το τραγούδι. 
Όμως το τραγούδι περίμενε τους Manfred Mann's Earth Band να το διασκευάσουν για να ολοκληρώσει την χρονική, αλλά και μουσική του δομή. Η διασκευή έχει αυτή είναι ορισμός της λέξης, μιας και διαφέρει αρκετά από το πρότυπο. Το ρεφρέν είναι αρκετά διαφορετικό και τα πλήκτρα παίρνουν το πρωταγωνιστικό ρόλο. Κυκλοφόρησε στο έκτο τους άλμπουμ, το Nightingales and Bombers το 1976. Σαν σινγκλ, με τα φωνητικά του Mick Rogers  με το ζόρι μπήκε στο Billboard Hot 100 την ίδια χρονιά που κυκλοφόρησε. Όμως την επόμενη χρονιά η μπάντα το κυκλοφόρησε ξανά αλλά με τον Chris Thompson στα φωνητικά πια και σκαρφάλωσε στο νούμερο 40 της ίδιας λίστας. 

Jacek Henryk Maniakowski