Το Metal T-Shirt ως Σύμβολο Ταυτότητας και Ιδεολογίας Part III

 

Ένας metalhead έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τα T-Shirt του, κάτι που μπορεί να παρομοιασθεί μόνο με μια έφηβη και το αγαπημένο της ρούχο. Ο καθένας φοράει το μπλουζάκι του αναλόγως με την περίσταση, ανάλογα με τη διάθεση και δεν είναι λίγες οι φορές που δίνει στη μπλούζα του μεταφυσικές ιδιότητες, όπως γούρι ή ως κάποιο εργαλείο που δίνει έξτρα δύναμη. Κανένας μεταλλάς που σέβεται τον εαυτό του δεν πετάει τα μπλουζάκια του, έχει μ αυτά μια σχέση συναισθηματική, για να μην πούμε κάτι πολύ περισσότερο. Αν και οι περισσότεροι μεταλλάδες δεν δίνουν και μεγάλη σημασία στην ενδυμασία τους, όσο αφορά το μπλουζάκι του υπάρχει μια μεγάλη διαφοροποίηση. Το κάθε μπλουζάκι περιβάλλεται με αγάπη, μνήμη και το συναίσθημα με το οποίο συνοδεύεται αυτό.

 

Εθνογραφικές Μαρτυρίες: Το T-Shirt ως Μνήμη και Τελετουργία

 

Πέρα από τις ακαδημαϊκές αναλύσεις, η πραγματική σημασία του metal T-shirt φαίνεται μέσα από τις μαρτυρίες τον των ίδιων των  οπαδών, κυρίως σε εθνογραφικά threads στο Reddit και σε άλλες online κοινότητες, δεκάδες metalheads περιγράφουν τη σχέση τους με τα μπλουζάκια τους με τέτοιο τρόπο γίνεται φανερή η βάρδια στην ασθματική σχεδόν τελετουργική σύνδεση με το ρούχο αυτό. Το T-shirts δεν αποτελεί ένα απλό ρούχο, είναι συλλεκτικό αντικείμενο, ένα άλμπουμ αναμνήσεων, ένα τελετουργικό σύμβολο το οποίο καταφέρνει να συγκρατήσει τις προσωπικές ιστορίες αλλά και τις συλλογικές εμπειρίες.

Η αγορά ενός metal T-shirt σε σε μια συναυλία ή ακόμα σε κάποιο φεστιβάλ από μόνη της είναι μια τελετουργία. Η υπομονετική αναμονή στην ουρά του merchandise stand, η επιλογή της μπλούζας, συνήθως κατά τη διάρκεια που περιμένει στην ουρά, έτσι ώστε να είναι έτοιμος μόλις έρθει η σειρά του και προφανώς ένα σημαντικό ποσό που θα πληρώσει για αυτό. Δεν υπάρχει οπαδός του μέταλ που φεύγοντας από ένα τέτοιο σταντ και κρατώντας την μπλούζα να μην χαμογελάει λες και είναι ο πρώτος είναι που ανακάλυψε την Αμερική. Δεν κρατάει στα χέρια του ένα απλό ρούχο, αλλά την απόδειξη που ήταν εκεί, μια υλική μαρτυρία για τη συμμετοχή του στην τελετουργία που έχει μια συναυλία. Το επίκεντρο μιας τέτοιας μπλούζας είναι η φράση «ήμουν και εγώ εκεί» ή όπως πολλές φορές αναφέρεται στους κύκλους των οπαδών της μέταλ «τους έχω δει και μπλούζα». Και σίγουρα σε μια εποχή που η μουσική περισσότερο είναι άυλη, το T-shirt παραμένει το μόνο χειροπιαστό, υλικό αποτύπωμα της εμπειρίας.

Δεν είναι λίγες οι μαρτυρίες των οπαδών που αποκαλύπτουν τη σχέση που έχουν με τα T-shirts και η σχέση αυτή δεν περιέχει καθόλου λογική. Οι περισσότεροι κρατάνε τα μπλουζάκια τους για δεκαετίες, ακόμα και αν έχει φθαρεί, ξεθωριάσει, αποκτήσει κάποιες τρύπες από τσιγάρα ή από άλλους λόγους, αλλά ακόμα και αν σκιστεί. Η φθορά μιας μπλούζας δεν είναι λόγος για να τη πετάξεις, αλλά αντίθετα είναι μια απόδειξη της αυθεντικότητας της. Ένα "vintage" T-shirt από μια περιοδεία του 1988, το οποίο έχει περάσει από εκατοντάδες πλυσίματα πιθανόν και δεκάδες συναυλίες, έχει τέτοια αξία που είναι αδύνατο να αντικατασταθεί από ένα καινούριο reprint. Η φθορά είναι μέρος της ιστορίας.

Δεν είναι λίγοι fans που περιγράφουν τα T-shirts τους ως «χρονοκάψουλες», δηλαδή αντικείμενα που έχουν τη δυνατότητα να τους μεταφέρουν πίσω σε συγκεκριμένες στιγμές στη ζωή τους. Κάθε φορά που ένας οπαδός κρατάει ένα μπλουζάκι ή το φοράει, θυμάται κάποιο καλοκαίρι ολόκληρο, την ίδια συναυλία με τους φίλους του, ίσως ακόμα και πολύ προσωπικές στιγμές που έχουν σχέση περισσότερο με το βγάλσιμο της μπλούζας. Τα T-shirts λειτουργούν ως triggers μνήμης, κάτι σαν πύλες οι οποίες μπορούν να ανοίξουν στο παρελθόν, στιγμές του παρελθόντος, οι οποίες θα μπορούσαν να ξεθωριάσουν σε διαφορετική περίπτωση.

Η τελετουργία που έχει ένα μπλουζάκι προεκτείνεται και στον τρόπο και τόπο φοράει κάποιος τα T-shirts. Δεν είναι λίγοι οι φανς, ασχέτως αν οι λίγοι το παραδέχονται, που έχουν συγκεκριμένα μπλουζάκια για συγκεκριμένες περιστάσεις, όπως για παράδειγμα ένα τυχερό T-shirt για συναυλίες, ένα αγαπημένο για φεστιβάλ και ίσως κάποιο διαφορετικό για πιο ειδικές περιστάσεις. Κάποιοι άγραφοι κανόνες υπάρχουν και μέσα στην κοινότητα των metalheads, όπως για παράδειγμα μην πας με την μπλούζα της μπάντας που θα πας να δεις, από κάποιους θεωρείται κλισέ, παρόλο που ο συγγραφέας πάντα αυτό κάνει. Αλλά επίσης πρέπει να φορέσει κάποιος κάτι το οποίο έχει να κάνει με το εύρος του μουσικού του γούστου, δηλαδή πηγαίνοντας σε μια συναυλία μιας progressive μπάντας, να μη φοράς μια μπλούζα των Mötley Crüe. Και ίσως να υπάρχει ακόμα και ένα πλήθος άλλων κανόνων, που δείχνει πόσο σοβαρά παίρνει μια κοινότητα το θέμα του T-shirt.

Παρ όλα αυτά, κάποιες μαρτυρίες είναι ακόμα πιο συγκινητικές οι οποίες αναφέρουν πώς θα έχουν κληρονομήσει κάποια μπλουζάκια τους θα έχουν χαρίσει. Παιδιά που φοράνε τις μπλούζες των γονιών τους πλέον είναι κάτι συνηθισμένο ή στις σπάνιες περιπτώσεις, κάποιος φίλος θα χαρίσει μια μπλούζα ίσως ακόμα και να ανταλλάξεις με κάποιον άλλον. Ακόμα και κάποιοι που κρατάνε τις μπλούζες κάποιων άλλων φίλων τους που πλέον δεν είναι κοντά. Βλέποντας όλα αυτά, μπορούμε να δούμε την ιερότητα που περιβάλλει ένα T-shirt, ως κειμήλιο, ως φορέας μνήμης αλλά και συναισθήματος που ξεπερνά κατά πολύ την υλική του αξία.

Το T-Shirt ως Πρόκληση και Αντίσταση

Το metal T-shirt δεν αποτελεί μόνο ένα σύμβολο που ορίζει την ταυτότητα ούτε μόνο φορέας μνήμης, πολλές φορές είναι και ένα εργαλείο για μια κοινωνική αφύπνιση ακόμα και πρόκληση σε αντίσταση. Σε αντίσταση σε στερεότυπα, σε καταπιεστικές συμπεριφορές γενικά απέναντι σε κάτι καταπιεστικό. Τα artworks πολλές φορές που διακοσμούν τα μπλουζάκια περιλαμβάνον μερικά σύμβολα που δεν είναι κοινωνικά αποδεκτά, όπως κάποιος μορφής διαβολάκος, κάποιοι ανθρώπινοι σκελετοί, δαίμονες και δαιμόνια, μπόλικο αίμα ενίοτε συνοδευόμενο από εικόνες βίας και πάντα μπόλικα σατανιστικά και αν δεν τα σκέφτηκα μηνύματα. Οι εικόνες αυτές δεν είναι καθόλου τυχαίες και αποτελούν μια σκόπιμη πρόκληση απέναντι στην κάθε κυρίαρχη κουλτούρα και είναι μια οπτική κραυγή η οποία δηλώνει ξεκάθαρα … δεν ανήκω εκεί που θέλετε να με βάλετε.

Όπως σημειώνει η μελέτη του Berg, το metal T-shirt έχει ως βασικό ρόλο «την πρόκληση απέναντι στη γενική κοινωνική δομή». Ουσιαστικά, η φράση αυτή σημαίνει πώς το να φοράς ένα τέτοιο μπλουζάκι σε έναν δημόσιο χώρο είναι από μόνο του μια πράξη αντίστασης και άρνηση η συμμορφωθείς με τους κανόνες και τους κώδικες μιας στερεοτυπικής εμφάνισης. Δεν είναι λίγες οι χώρες, που κατά περιόδους αλλά και ακόμα και στη σημερινή εποχή τα metal T-shirts έχουν απαγορευτεί στα σχολεία, σε χώρους εργασίας, αλλά επίσης και σε δημόσιους χώρους. Ακόμα και στην Ελλάδα στη δεκαετία του 70, όσοι φορούσαν τις μπλούζες ήταν δακτυλοδεικτούμενοι και προφανώς ο κάθε αδαής σχημάτιζε πολλές ιστορίες γύρω από το άτομο που φορούσε το μπλουζάκι. Οι απαγορεύσεις αυτές δείχνουν τη δύναμη που αναγνωρίζει και πολλές φορές φοβίζει η κοινωνία σε ένα τόσο ασήμαντο κομμάτι υφάσματος.

Η προκλητική διάσταση του metal T-shirt έχει τις ρίζες της στην ίδια τη φιλοσοφία της metal μουσικής. Από την δημιουργία του είδους αυτού, ο στόχος ήταν να σοκάρει, να τρομάξει τον αδαή, να ταράξει και να αμφισβητήσει. Οι Black Sabbath τραγουδούσαν για τον διάβολο, οι Slayer για τον Άγγελο του Θανατου, όπως αλλιώς ήταν γνωστός ο Μέγκελε, οι Cannibal Corpse για φρικιαστικές σκηνές βίας. Οι μπλούζες των συγκροτημάτων αυτών έφεραν αυτές τις εικόνες στο δρόμο, στο σχολείο, σε χώρους εργασίας και γενικά σε χώρους όπου η κανονικότητα πρόσθεσε τη σιωπή και συμμόρφωση.

Προφανώς, η πρόκληση τέτοιου είδους είχε συνέπειες. Πολλοί οπαδοί μπορούν να διηγηθούν ιστορίες οι οποίες αναφέρονται στα προβλήματα που έχουμε αντιμετωπίσει εξαιτίας κάποιες μπλούζες που φορούσαν. Από αποβολές στα σχολεία, ακόμα και συγκρούσεις με την ίδια την αστυνομία και έφταναν ως και σωματικές επιθέσεις από ανθρώπους περιορίζονταν στις συμβατικές συμπεριφορές. Σε κάποιες χώρες, συγκεκριμένα T-shirts, ειδικά αυτά που έχουμε αντιθρησκευτικό περιεχόμενο πιθανόν να οδηγούσαν σε σύλληψη, αλλά αυτό δεν απέτρεπε έναν πραγματικό metalhead να συνεχίζει να το φοράει, καθώς η πρόκληση είναι και αυτό ένα μέρος της ίδιας της ταυτότητάς του κι αρνείσαι συμμόρφωση καταπιεστικών συμπεριφορών είναι θεμελιώδης αρχή της μέταλ υποκουλτούρας.

Παρ όλα αυτά, η πρόκληση το να φοράς ένα metal T-shirt δεν έχει πάντα αρνητικό αντίκτυπο ή μπορεί να είναι καταστροφική. Στη σημερινή εποχή και κυρίως στον δυτικό κόσμο πλέον είναι μια πρόκληση που ανοίγει τον διάλογο αναγκάζοντας παράλληλα τους ανθρώπους να σκεφτούν, να αμφισβητήσουν τις προκαταλήψεις τους. Ένα μπλουζάκι το οποίο απεικονίζει ένα δαίμονα πιθανόν να προκαλέσει μια συζήτηση για τη θρησκεία, τη λογοκρισία καθώς και την ελευθερία της έκφρασης, αναγκάζοντας ακόμα και τον κάτοχο του να μελετήσει αρκετά θέματα. Όπως ακόμα και ένα μπλουζάκι με ένα ξεκάθαρο αντιπολεμικό μήνυμα μπορεί να φέρει στην επιφάνεια θέματα που κυρίαρχη κουλτούρα αρέσκεται στο να τα αγνοεί.

Για αντίσταση που εκφράζει ένα μπλουζάκι μιας μπάντας επίσης είναι και αισθητική, σε έναν κόσμο ο οποίος προωθεί την ομοιομορφία καθώς και την καθαρή εμφάνιση, το metal T-shirt ξεκαθαρίζει πως υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να υπάρχεις. Είναι χαρακτηριστικό ένα meme που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και δείχνει έναν τύπο με μπλούζα των Ghost ανάμεσα σε καλοντυμένους και με τυπική εμφάνιση, με σχόλια από πάνω «ποιος ξέρει πως σημαντική είναι η δουλειά του τύπου αυτού». Η σκοτεινή αισθητική μαζί με τα βαριά σύμβολα και η βρώμικη εμφάνιση είναι μια απάντηση σε μια κουλτούρα που θέλει όλους ίδιους, ελεγχόμενους και εξωτερικά καθαρούς και ένα metal T-shirt ξεκαθαρίζει πως δεν θα γίνει αυτό που θέλετε να γίνει ο ιδιοκτήτης της μπλούζας.

Καταλήγοντας, η αντίσταση που δημιουργεί ένα metal T-shirt έχει και μια οικονομική διάσταση. Σε μια εποχή που οι μεγάλες εταιρείες έχουν τον έλεγχο όλης της μουσικής βιομηχανίας, η αγορά μιας μπλούζας κατευθείαν από την μπάντα, ειδικά από underground μπάντες είναι μια πράξη στήριξης, μαζί με την άρνηση να περάσεις από τους ενδιάμεσους που ελέγχουν τη μουσική. Και είναι όντως αλήθεια πως αρκετές μικρές και ανεξάρτητες μπάντες επιβιώνουν χάρη στις πωλήσεις merchandise, το T-shirt να γίνεται ένα εργαλείο οικονομικής αντίστασης απέναντι σε ένα ολοκληρωτικό οικονομικό σύστημα.

Συνοψίζοντας και τα τρία άρθρα, μπορούμε να πούμε πως απλά ένα κομμάτι υφάσματος με ένα τύπωμα ή μια στάμπα αποδεικνύεται ένα από τα πιο ισχυρά σύμβολα της σύγχρονης υποκουλτούρας, αλλά επίσης και κουλτούρας. Είναι ταυτόχρονα ένα υλικό πολιτισμό καθώς και μέσο επικοινωνίας, ενός φορές αφήγησης αλλά και τελετουργικό αντικείμενο, μέσω μνήμης και ταυτόχρονα όπλο αντίστασης απέναντι στην ομοιομορφία. Μέσα από το T-shirt, ο metalhead έχει τη δυνατότητα να δείξει ποιος είναι, που ανήκει, καθώς και τι πιστεύει και ταυτόχρονα αρνείται να ομοιόμορφοποιηθεί και να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις μιας κοινωνίας που όλους τους θέλει ελεγχόμενα ίδιους.

Σε μια εποχή όπου η μουσική έχει χάσει την υλική της υπόσταση και τα πάντα ρέουν σε streams και downloads, το metal T-shirt παραμένει ένα χειροπιαστό αντικείμενο με υλική υπόσταση και καθ όλα πραγματικό. Είναι κάτι το οποίο μπορείς να αγγίξεις, να το φορέσεις κοίτα να το κρατήσεις για πάντα. Είναι μια ακόμα απόδειξη πως μουσική δεν είναι μόνο ήχος, αλλά είναι μια εμπειρία, είναι η ένταξη σε μια κοινότητα που παράλληλα καταφέρνει να σου δίνει και την προσωπική ταυτότητα. Και όσο υπάρχουν μεταλλάδες οι οποίοι περήφανα θα φοράνε τα μπλουζάκια τους, η κουλτούρα αυτή θα συνεχίζει να ζει και να προκαλεί, ταυτόχρονα και με αντιστέκεται.

Jacek Henryk Maniakowski

Part I 

Part II

Το Metal T-Shirt ως Σύμβολο Ταυτότητας και Ιδεολογίας Part IΙ

 

Η φράση «μια εικόνα αξίζει όσο 1000 λέξεις» έχει πλήρης εφαρμογή στην περίπτωση του T-Shirt. Σίγουρα ρωτώντας κάποιον κάτοχο μιας τέτοιας μπλούζας, θα καταφέρει να διηγηθεί άπειρες ιστορίες, ίσως και με λίγη σάλτσα και λίγη υπερβολή, αλλά πάντα πάνω σε δω να αλλάξουμε που στηρίζεται στα γεγονότα και στην περιπέτεια που βίωσε για να αποκτήσετε την μπλούζα. Σ όλα αυτά συμπληρώνονται ένα σωρό συναισθήματα και εντυπώσεις από τη ζωντανή εμφάνιση της μπάντας της οποίας φορά την μπλούζα, αλλά ακόμα και πολλές λεπτομέρειες, ασήμαντες ναι μεν χρήσιμες στην αφήγηση δε. Μια μπλούζα δεν αποτελεί ένα ρούχο, αλλά μια αφήγηση πάντα δοσμένη με τα μάτια του κατόχου της.

 

Transmedia Storytelling: Το T-Shirt ως Αφήγηση

 

Η έννοια του transmedia storytelling, όπως την ανέπτυξε ο θεωρητικός Henry Jenkins Εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο μια αφήγηση μπορεί να εξαπλωθεί σε πολλές πλατφόρμες και μέσα, προσθέτοντας μια ξεχωριστή συμβολή στο σύνολο με κάθε νέο κείμενο. Η μελέτη του Nenad Pavel στο Academia.edu κατάφερε να εφαρμόσει αυτή την έννοια και στο αντικείμενο στο οποίο αναφερόμαστε στο κείμενο αυτό, δηλαδή στο metal T-shirt, αποδεικνύοντας πως το μπλουζάκι καταφέρνει να λειτουργεί ως ένας φορέας μιας ιδιαίτερες αφηγήσεις η οποία επεκτείνει την ιστορία της μπάντας, ακόμα και πέρα από τη μουσική και τους στίχους της, μεταφέροντας την μες την οντότητα του ακροατή και προφανώς και του κατόχου της μπλούζας.

Άλλωστε, έχουμε αναφέρει πολλές φορές πως μια metal δεν αποτελεί απλά ένα μουσικό σχήμα, αλλά ένα ολόκληρο σύμπαν το οποίο πάντα συνοδεύεται από μια αφήγηση. Οι βασικοί άξονες του σύμπαντος αυτού είναι η μουσική, οι στίχοι, τα artworks των άλμπουμ, τα music videos, οι ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος, οι συνεντεύξεις των μελών του, οι μύθοι και οι φήμες γύρω από το συγκρότημα κατ αυτό αλλά και τα μέλη τους ξεχωριστά, ακόμα και η ερωτική του ζωή. Το T-shirt είναι ένα ακόμα κομμάτι αυτού του puzzle, το μέσο που είναι ικανό να μεταφέρει αυτή την αφήγηση σε ένα και μοναδικό πλαίσιο, τις πλάτες ενός φαν.

Όταν κάποιος φορά ένα T-shirt με το εξώφυλλο κάποιο αγαπημένο του άλμπουμ, όπως για παράδειγμα των Iron Maiden με τον Eddie να κρατά μια σημαία σε ένα πεδίο μάχης, αυτό δεν αποτελεί απλά μια εικόνα πάνω σε μια μπλούζα, αλλά μια ολόκληρη ιστορία ή ακόμα την ίδια την ιστορία. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι μια ξεκάθαρη αναφορά στο ποίημα του του Tennyson για τη Μάχη της Μπαλακλάβα, κάτι που ουσιαστικά χωράει ακόμα και τον καλπασμό των αλόγων που ανοίγουν το τραγούδι The Trooper και συνεχίζει η αφήγηση με τον ίδιο τον τραγουδιστή της μπάντας, τον Bruce Dickinson να τρέχει στη σκηνή κυματίζοντας την Union Jack. Ακόμα και οι δικoί  μας NEED με το μπλουζάκι που απεικονίζει μια φάλαινα όρκα, ουσιαστικά διηγείται την ιστορία του Tilikum στο οποίο αναφέρεται το ομώνυμο τραγούδι. Έτσι το ταπεινό μπλουζάκι με μια στάμπα σε πυκνώνει όλα αυτά σε μια εικόνα και αυτός που την φορά δείχνει την ιστορία σε αυτούς που είναι μιλημένοι και μπορούν να αναγνωρίσουν και να αποκωδικοποιήσουν αυτήν.

Η μελέτη του Pavel υπογραμμίζει ότι το metal T-shirt δημιουργεί μια "φορέσιμη ταυτότητα" (wearable identity). Όπου το σώμα του φαν γίνεται ένας καμβάς, ακόμα και μια κινητή διαφήμιση αλλά σε μια ζωντανή αφήγηση για τον καθένα που βλέπει την μπλούζα. Η κάθε μια αφηγείται μια ιστορία, που δεν αφορά μόνο την ιστορία της μπάντας της οποίας στάμπα φοράει, αλλά και την ιστορία αυτουνού που την φοράει, που την αγόρασε, σε ποια συναυλία ήταν και ποιοι τον συνόδευαν, καθώς τι σήμαινε γι αυτόν εκείνη τη στιγμή.

Η διπλή αυτή αφήγηση, δηλαδή η αφήγηση της μπάντας αλλά και προσωπική του οπαδού της, είναι αυτή που κάνει το metal T-shirt τόσο δυνατό σύμβολο. Αυτό το κομμάτι ύφασμα δεν αποτελεί απλά ένα αντικείμενο που αγοράζεται για να φοριέται, αλλά είναι μια σημαία η οποία γράφετε αλλά και διαβάζετε διαρκώς προσθέτοντας κάθε φορά νέα επίπεδα νοήματος κάθε φορά που θα φορεθεί από τον ιδιοκτήτη της.

Η έννοια του transmedia storytelling στο metal T-shirt γίνεται ακόμα πιο σύνθετη εάν λάβουμε υπόψη και τις πολλαπλές εκδόσεις μιας μπλούζας. Δεν είναι λίγες φορές που μια μπάντα κυκλοφορεί δεκάδες διαφορετικά T-shirts για το ίδιο άλμπουμ, το καθένα με διαφορετικό artwork, διαφορετικό design, διαφορετικό μήνυμα. Κι έναν συλλέκτη για ακόμα έναν οπαδό τους σύμπαντας οι συγκεκριμένες αυτές εκδόσεις είναι αντικείμενο αναζήτησης και προφανώς πόθος για να αποκτηθεί μια τέτοια μπλούζα. Κάθε ένα από αυτά είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην αφήγηση είτε της μπάντας είτε της κοινότητας που την περιβάλλει.

Παράλληλα, το T-shirt Μπορεί να λειτουργήσει ως ένα μέσο για την επέκταση της αφήγησης σαν να έχω κοινό. Ένας νέος φα ή όποιος δεν έχει ζήσει την εποχή που κυκλοφορούσε κάποιο κλασικό άλμπουμ, φορώντας το αντίστοιχοT-shirt, έχει τη δυνατότητα να συνδεθεί με αυτήν την εποχή κληρονομώντας ταυτόχρονα μια ιστορία την οποία δεν έζησε, να γίνει μέρος μιας συνέχειας η οποία εκτείνεται μπορεί και κάποιες δεκαετίες πίσω.

Έτσι, ρωτώντας έναν metalhead για την μπλούζα που φοράει, πρέπει ο καθένας να δεχτεί ότι θα ακούσει μια, πιθανόν μεγάλη, η ιστορία γύρω από αυτήν. Το αν αυτή η ιστορία ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ή όχι έχει ελάχιστες σημασία για αυτόν που τη φοράει, αλλά και αυτό που θέλει να ακούσει. Πολλές φορές μπαίνουν με αρκετές σάλτσες στην αφήγηση γύρω από το θέμα της μπλούζας ή από τα γεγονότα που τις συνοδεύουν, άλλες φορές όμως είναι τόσο πραγματικές μου φαίνονται εξωπραγματικές. Ένας οπαδός μιας μέταλ μπάντας είναι έτοιμος να κάνει πολλά πράγματα είτε για να αποκτήσει ένα ενθύμιο είτε για να χτίσει ο ίδιος μια ιστορία γύρω από την αγαπημένη του μπάντα. Ένα μπλουζάκι αποτελεί απλά ένα εξώφυλλο μιας μεγάλης ιστορίας, είτε αυτή είναι εσωτερική είτε εξωτερική είτε πραγματική είτε λίγο φανταστική, αλλά όπως σε ένα βιβλίο ελάχιστη σημασία υπάρχει αν η αφήγηση είναι μυθοπλασία η αναφορά στα πραγματικά γεγονότα. Η ουσία είναι να είναι καλά η επόμενη ιστορία.

Σύνδεση ενός οπαδού με ένα από τα πολλά του μπλουζάκια είναι ιδιαίτερη και αντικατοπτρίζει και την ίδια τη διάθεσή του όταν το φοράει. Είναι μια συναισθηματική σχέση που έχει να κάνει με τη μνήμη του γύρω από τα γεγονότα τα οποία τα έχει συνδέσει με το ρούχο αυτό.

Part I 

Part III 

Jacek Henryk Maniakowski