Δεν υπάρχει τίποτα που να έχει οντότητα και να μην έχεις παρελθόν, έστω και μη ορατό.
Neoclassical metal
Πως ακούγεται: σαν ο Μότσαρτ να βγήκε από τον
τάφο του και έπιασε μια ηλεκτρικά κιθάρα. Βασικά σαν οι hardrockers της δεκαετίας
του ’70 να «κλέβουν» τους κλασικούς, προκλασικούς, μπαρόκ και ρομαντικούς
συνθέτες.
Γιατί να το ακούσουμε: Γιατί έδωσε βάσεις για
την εξέλιξη της metal. Απέδειξε πως οι μουσικοί του νέου τότε είδους κατέχουν την τέχνη της
μουσικής. Γιατί είναι «αριστοκρατικό» και φινιρισμένο σαν καλογυαλισμένη Rolls Royce. Ουσιαστικά μια πολύ φινετσάτη έκφραση της metal.
Γιατί όχι: Υπερβολικά γυαλισμένη και για
φιγουρατζίδες κιθαρίστες. Η τεχνική παίζει υπερβολικό ρόλο και πέφτει πολύ
κλέψιμο από κλασικούς συνθέτες.
Που; Βόρεια Αμερική και Ευρώπη.
Πότε; Τέλη της δεκαετίας του ’70, αρχές ’80.
Αλλά ήδη υπήρχαν δείγματα του είδους τουλάχιστον μια δεκαετία πριν κυρίως με τους
Deep Purple και το άλμπουμ τους Concerto for Group and Orchestra, το οποίο
κυκλοφόρησε Δεκέμβριο του 1969. Σαν είδος αναγνωρίστηκε μόλις αρχές της
δεκαετίας του ’80.
Ποιοι; Ουσιαστικά ξεκίνησε με μουσικού που
έκαναν συνδυασμό του hard rock με την κλασική
μουσική όπως Jon Lord, Keith Emerson, Ritchie Blackmore, Uli Jon Roth και Randy
Rhoads. Αλλά μεγάλη ώθηση έδωσε ο Yngwie Malmsteen.
Αλλά ακόμα να ακούσεις: Tony MacAlpine, Vinnie Moore, Joey Tafolla, Michael Angelo Batio, Paul
Gilbert, David T. Chastain, Jason Becker και Marty Friedman
Μέρες δόξας:
Μέσα δεκαετίας του ’80 κυρίως μέσω των κυκλοφοριών της Shrapnel Records.
Κόκκινη κάρτα: πολλά μπλιμπλίκια από
φιγουρατζίδες κιθαρίστες. Υπερβολική βάση στις τεχνικές δεξιότητες, παρά στην
σύνθεση. Ακόμα και μέτριοι συνθέτες και μουσικοί, εξαιτίας της εκπαίδευσης
τους, ακούγονται σαν μουσικές μεγαλοφυΐες.
Με τι μπερδεύεται; Με Power metal, symphonic
metal και καμιά φορά με progressive metal
Τι λες στον άσχετο; Κάτι φιγουρατζίδες παίζουν
πολύ γρήγορα ηλεκτρική κιθάρα, μπορεί να παίζουν και γρήγορα κάποιες συνθέσεις
κλασικής μουσικής.
