Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα psychedelic rock. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα psychedelic rock. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 31 Δεκεμβρίου 2013

No Man's Land - Echo-λόγιο


Ο Βασίλης Αθανασιάδης απαντά για τους No Man's Land
1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; Τις ουδέτερες ζώνες που συναντά κανείς παντού, τους χώρους που μπορούν να γεμίσουν ή να παραμείνουν κενοί. 2) Χρήμα ή δόξα; Και τα δύο, τίποτε από τα δύο.
3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φραση την μπάντα σου; Επιμονή.
4) Σημείο μηδέν της μπάντας Κάθε φορά που τα μέλη της συναντιούνται, είτε στο στούντιο, είτε επί σκηνής.
5) Τι μουσική σας εκφραζει λιγότερο ή καθόλου; Οτιδήποτε δεν είναι μουσική, αλλά προσπαθεί να περάσει ως τέτοια.
6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιουσατε; Στον τελικό πόλεμο, με σκοπό την ειρήνη.
7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; Με τον Miles Davis.
8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; Πολιτική σχεδόν πάντα. Θρησκευτική ενίοτε, αν και με μία εξαιρετικά ευρεία έννοια.
9) Οι επιρροές σας; Αμέτρητες.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα; Πρώτα μέσον και μετά σκοπός.
11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; Πρώτα σκοπός και μετά μέσον.
12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; Ανάλογα με το υποκείμενο. Κάποιες φορές την αλαζονεία, κάποιες την ταπεινοφροσύνη, κάποιες άλλες την παραφροσύνη.
13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; Με τον ελέφαντα.
14) Μια ευχή για την μπάντα Να εξακολουθεί να παγιδεύεται σε τόπους απ' όπου μοναδική οδός διαφυγής είναι η μουσική.
15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας; Όταν χάνεται ο λόγος για τη μουσική δημιουργία.

θα τους βρείτε εδώ: http://www.nomansland.gr/#/home
θα τους ακούσετε εδώ: http://nomanslandgr.bandcamp.com/album/no-mans-land
Θα επικοινωνήσετε μαζί τους εδώ: info@nomansland.gr

Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου 2013

Amboy Dukes


Οι Amboy Dukes, ήταν στην ουσία το πρώτο συγκρότημα του Ted Nugent. Ιδρύθηκαν το 1967 στο Chicago, όπου είχε μετακομίσει η οικογένεια του Nugent, αλλά αργότερα εγκαταστάθηκαν στην ιδιαίτερη πόλη του, το Detroit. Εκτός από τον ίδιο το συγκρότημα υπέστη πάρα πολλές αλλαγές στα υπόλοιπα μέλη, τις οποίες δεν αξίζει ο κόπος να τα αναφέρουμε, αφού κανένας τους δεν παρουσίασε αργότερα κάτι το ιδιαίτερο. Κινούνταν στον χώρο του Psych-Prog rock με αρκετά hard rock ξεσπάσματα, τόσα ώστε να συγκαταλεχθούν κι αυτοί στις πρώτο μέταλ μπάντες.
Παρ' ότι ήταν ένα πολύ αξιόλογο συγκρότημα, δεν είχαν κάποια ιδιαίτερα μεγάλη επιτυχία, αν εξαιρέσουμε το ομώνυμο σινγκλ από τον 2ο δίσκο τους "Journey to the Center of the Mind". Στην συνέχεια, βέβαια, ο Ted Nugent έκανε μια τεράστια καριέρα σαν σόλο, με στροφή σε πολύ πιο hard rock - metal μονοπάτια.
Ναούμ Αθ. Βάρκας
Δισκογραφία:
1967 The Amboy Dukes
                                          1968 Journey to the Center of the Mind
1969 Migration
1970 Marriage on the Rocks/Rock Bottom
1971 Survival of the Fittest Live
1973 Call of the Wild
1974 Tooth Fang & Claw







Δευτέρα 4 Νοεμβρίου 2013

Cream - Sunshine of Your Love


Κάθε τραγούδι είναι μέσα στο οικοδόμημα της rock μουσικής απλά μία λίθος. Στηρίζεται από άλλες, τοποθετημένες πριν από αυτήν, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και βάση για τις επόμενες, που θα τοποθετηθούν μετά από αυτήν. Φυσικά, μιλώντας για «κάθε τραγούδι» εννοώ τραγούδια που έμειναν αναλλοίωτα στον χρόνο και ευτυχώς αυτά είναι πάρα πολλά, αλλά όχι όλα! Τα πραγματικά θεμέλια για την rock μουσική ήταν το πρώιμο rock 'n' roll με κολώνες στήριξης τα rhythm 'n' blues, αλλά πάντα ήταν στραμμένη προς την ανέγερση ενός μουσικού οικοδομήματος, με άξονα την διαρκή εξέλιξή της. Έτσι, ως πηγή έμπνευσης μπορεί να «εκμεταλλεύεται» άλλα τραγούδια, αλλά οι «δανεισμοί» και μάλιστα οι δημιουργικοί δανεισμοί πάντα λειτουργούν προς όφελος του κάθε ακροατή και μουσικόφιλου.
Κάπου στα μέσα τις δεκαετίας του '60 η rock, σαν ένας έφηβος, προσπαθούσε να βρει την δική της ταυτότητα, πατώντας στα πρότυπα με τα οποία έχει μεγαλώσει. Ο λυρισμός και πειραματισμός, χαρακτηριστικά της εφηβείας, ήταν οι βασικοί παράγοντες για την δημιουργία ενός νέου είδους μουσικής. Αλλά και προσωπικότητες, συνοδεία του ταλέντου τους, που υπήρχαν εκείνη την εποχή, εύκολα δημιούργησαν την "κρίσιμη μάζα" ώστε να γίνει η μουσική έκρηξη, ένα γενεσιουργό "μεγάλο μπαμ" που στοιχειώνει ακόμα και σήμερα κάθε μουσικό. Οι  Cream ήταν ένα συγκρότημα, που και το μουσικό θέμα του Ποπάϋ να έπαιζαν, ακουγόταν σαν μοναδικό ροκ τραγούδι. 
Το Disraeli Gears του 1967, δεύτερο άλμπουμ του πρώτου soupergroup, είναι σταθμός στην ροκ μουσική. Ο ένας λόγος, από τους πολλούς, που του προσδίδουν αυτόν τον χαρακτηρισμό, είναι και το τραγούδι Sunshine of Your Love. Στην μουσική δημιουργία των Jack Bruce και Eric Clapton, στο οποίο ανήκουν το riff και το σόλο, παρεμβαίνει ο ποιητής και φίλος του του μπασίστα,  Pete Brown. Δεν είναι η πρώτη φορά που αναλαμβάνει το λυρικό μέρος. Έχει γράψει στίχους και για το White Room ( http://echooadventures.blogspot.gr/2013/07/cream-white-room.html  ) και το "I Feel Free". Εδώ το λυρικό μέρος είναι καθαρά ερωτικό και με αόριστο αποδέκτη. Η έμπνευση για τους δύο πρώτους στίχους, οι οποίοι ήταν θεμέλιο για όλο το λυρικό μέρος, προήλθε μετά από μια ολονύχτια δουλειά  του Brown και  Bruce. Όταν ξημέρωνε και βλέποντας ο ποιητής την ανατολή, απλά σύνταξε το It's getting near dawn,/ When lights close their tired eyes, απλά δηλώνοντας την κούραση. 
Αλλά το μουσικό του μέρος είναι αυτό που παρουσιάζει περισσότερο ενδιαφέρον. Η βασική ιδέα για την δημιουργία του bass riff, που ξεκινάει το τραγούδι και είναι σήμα κατατεθέν του , προήλθε μετά από μια συναυλία του Jimi Hendrix, που παρακολούθησε ο  Bruce . Συγκεκριμένα μετά από την εμφάνιση του στο  Saville Theatre του Λονδίνου, πήγε με τον στιχουργό στο στούντιο προσπάθησε να δουλέψει ένα τραγούδι. Κατά το ξημέρωμα λοιπόν, πήρε το κοντραμπάσο και δημιούργησε το συγκεκριμένο riff, υπό τους ήχους του ξεκίνησε και η συγγραφή των στίχων. Ο  Clapton αργότερα πρόσθεσε την "γέφυρα" και το μοναδικό χρυσό σινγκλ στην Αμερική ήταν έτοιμο, σχεδόν.......
Όμως, η παραγωγή του ήταν αποτέλεσμα και ευφυών τεχνικών, που απλά "σουλούπωσαν" την μουσική μοναδικότητα των μελών της μπάντας. Ο ήχος της κιθάρας προήλθε από την περίφημη Gibson SG του  Clapton, την "Fool" και μαζί με την χρήση του  wah-wah pedal και Marshall ενισχυτή, δημιουργήθηκε το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Το σόλο του είναι βασισμένο σε ένα κλασικό ποπ μοτίβο, το "Blue Moon", με πιο γνωστή του εκτέλεση από τον Frank Sinatra. Με αυτό τον τρόπο ήθελε να αποδώσει σε ήχους την συνάντηση της σελήνης με τον ήλιο, στην οποία ήταν παρόντες οι υπόλοιποι δύο του δημιουργοί. Ο  Tom Dowd, υπεύθυνος τεχνικός της Atlantic Records, διαπίστωσε πως ο Ginger Baker άρχισε τα "γκάζια" στη ηχογράφηση. Γρήγορα τον έκοψε και μαζί με τον  African drumming τέμπο το τραγούδι ολοκλήρωσε το δέσιμο του τραγουδιού. 
Ο Jimi Hendrix έμαθε πολύ αργότερα για το γεγονός, ότι αποτέλεσε έμπνευση για το τραγούδι. Σαν φίλος της μπάντας, καθιέρωσε την ορχηστρική του εκτέλεση σε αρκετές συναυλίες. Έχει ντύσει μουσικά πολλές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Οι διασκευές του επίσης πολλές, μιας και είναι το πρώτο ριφ που παίζουν οι πιτσιρικάδες δοκιμάζοντας μια κιθάρα. 

Δευτέρα 14 Οκτωβρίου 2013

Love - Love (album)


Βρισκόμαστε κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 60' στην Αμερική όπου είδη όπως Garage & Psychedelic Rock πλέον έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους σε πολλές πόλεις.
Στο Los Angeles θα δημιουργηθεί μια μπάντα με το απλό όνομα Love από έναν χαρισματικό συνθέτη/στιχουργό και τραγουδιστή τον Arthur Lee o οποίος έχει μείνει στην μνήμη όλων(μιας και από το 2006 έχει φύγει από την ζωή)  για τον λυρισμό των στίχων του και όχι απλότητα και προχειρότητα.
Η άλλη μεγάλη μορφή των Love ήταν ο Bryan MacLean (o οποίος επίσης έχει πεθάνει το 1998) που ήταν ο κιθαρίστας και πολλές φορές έκανε και συνθέσεις τραγουδιών μαζί με τον Arthur Lee.
Το 1966 θα κυκλοφορήσει ο πρώτος δίσκος του σπουδαίου αυτού συγκροτήματος που ήταν μια συγχώνευση από Folk Rock με Garage & Psychedelic με έναν ήχο μεστό και ξερό με απλές συγχορδίες σε όλα τα τραγούδια και για αυτό δεν θεωρούνταν καθαρόαιμο Garage group οι Love,διέφερε ο ήχος τους από τα άλλα groups εκείνης της εποχής.
Ξεχωρίζουμε σχεδόν όλα τα τραγούδια από τον δίσκο γιατί στην πλειοψηφία τους όλα έχουν κάτι να σου δώσουν και να σε εκφράσουν.
το My Little Red Book είναι αυτό που σε μπάζει για τα καλά που ξεκινάει ο δίσκος στο κλίμα στο τι θα επακολουθήσει με πολλές εκρήξεις στον ρυθμό του.
Υπάρχει και ακόμα μια διασκευή στο Hey Joe στο στυλ που το έπαιξαν και οι Leaves με φωνητικά του Bryan MacLean η πανέμορφη μπαλάντα A Message To Pretty ένα καταθλιπτικό τραγούδι πόνου βγαλμένο κυριολεκτικά από την ψυχή του Arthur Lee και τέλος να πούμε και για το Signed D.c. ένα ψυχεδελικό τραγούδι με πολύ συναίσθημα που θα μείνει κλασσικό και αυτό του γκρουπ με αρκετές και αξιόλογες διασκευές στην πορεία των χρόνων.
Ύστερα οι Love καταξιώθηκαν ακόμα περισσότερο με τους επόμενους δίσκους τους De Capo και Forever Changes to 1967 κάνοντας μια τεράστια επιτυχία σε όλη την ιστορία της Ποπ και Ροκ μουσικής με το τραγούδι Alone Again Or.΄(http://echooadventures.blogspot.gr/2013/04/alone-again-or-love.html) ..τραγούδι που συνέθεσε και τραγούδησε όπως προείπαμε ο άλλος ηγέτης των Love Bryan MacLean.

Gary Lexicondevil


Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου 2013

The Jimi Hendrix Experience - Little Wing


Η λογική και συναίσθημα, από πολλούς θεωρούνται αντίθετες έννοιες. Όμως, στην μουσική κάτι τέτοιο δεν είναι δείγμα ταλαντούχου καλλιτέχνη. Ένας καλλιτέχνης πρέπει να ενώνει διαφορετικά πράγματα, να ενσαρκώνει την φιλοσοφική έννοια του Έρωτα, που μέσω της ένωσης διαφορετικών πραγμάτων, γεννάει καινούργια. Η τεχνική είναι απαραίτητη στην μουσική για εκφραστεί καλύτερα ένα συναίσθημα. Και αυτό τον συνδυασμό δε μπορούσε καλύτερα να δημιουργήσει κάποιος παρά η τεράστια μουσική προσωπικότητα του Jimi Hendrix. Ο λιτός στίχος, έχει συνοδεία μουσική με πολλές καινοτομίες και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να δημιουργείται η επιτομή του λυρισμού.
Το δεύτερο άλμπουμ των  The Jimi Hendrix Experience, το Axis: Bold as Love του 1967, βρίθει από μουσικές καινοτομίες σε συνδυασμό με μουσικό και στιχουργικό λυρισμό. Το "Little Wing", μια δημιουργία του ίδιου του κιθαρίστα,δεν ξεφεύγει από τον κανόνα, που προανέφερα. Οι στίχοι του τραγουδιού, κατά μια ερμηνεία, αναφέρονται στον πρόωρο θάνατο της μητέρας του, της  Lucille Hendrix, κάτι που δεν επιβεβαιώνεται από τον ίδιο. Συγκεκριμένα αναφέρει ο ίδιος, ότι έμπνευση αποτέλεσε γι αυτόν το πλήθος στο  Monterey Pop Festival. Μια τρίμερη συναυλία με ονόματα όπως οι The Who, The Byrds, Janis Joplin και πολλά ακόμα. Κάποια στιγμή στην διάρκεια της δικής του εμφάνισης κοίταξε το πλήθος των 200 000 και φαντάστηκε ότι, όλοι πετούσαν. Όλη αυτήν την ατμόσφαιρα την φαντάστηκε σαν ένα μικρό κορίτσι που μπορούσε να πετάξει ανά πάσα στιγμή μακριά. 
Μουσικά, ο Hendrix το παρομοιάζει σαν ζελέ (??) αν και ήχος του τραγουδιού βγάζει μια τέτοια εικόνα. Η μουσική του δομή είναι βασισμένη στη Παραδοσιακή Ινδιάνικη Μουσική του Καναδά, με ένα από τα χαρακτηριστικά της, το αργόσυρτο τέμπο που συντηρείται είναι από συλλαβισμό του τραγουδιστή ή τα κρουστά και αργότερα δυναμώνει. Άλλωστε και κιθαρίστας είχε μέσα του αίμα Ινδιάνων  Cherokee. Ο Hendrix παίζει το τραγούδι στην κιθάρα σχεδόν σαν πιανίστας. Η χρήση ενός  ηχείου Leslie, όπου το γούφερ περιστρέφεται, δημιουργεί το φαινόμενο  Doppler, δηλαδή να ακούγεται ο ήχος σαν κύμα, ανεβοκατεβαίνοντας σε ένταση. Και το μόλις 2.20 λεπτών τραγούδι τελειώνει με ένα μαγικό σόλο που σβήνει, ακριβώς σαν ένα πέταγμα. 
Το τραγούδι αυτό, μαζί με το  "Spanish Castle Magic" είναι δύο που παιζόταν σε συναυλίες από το δεύτερο δίσκο του, λόγω των πολλών ηχητικών εφέ που χρησιμοποιήθηκαν στην ηχογράφηση του. Μια από τις πρώτες  ηχογραφήσεις του  Hendrix, ήταν ένα τραγούδι που λεγόταν "Fox,"  γράφτηκε μαζί με έναν σαξοφωνίστα το Lonnie Youngblood, θεωρείται ο πρόδρομος του τραγουδιού. Την ίδια μέρα που ηχογράφησαν το "Layla", Eric Clapton και Duane Allman, ηχογράφησαν και την δική τους εκδοχή του   "Little Wing" σαν φόρο τιμής προς τον μεγάλο κιθαρίστα. Τελικά δε πρόλαβε να το ακούσει, 9 μέρες αργότερα άνοιξε τα δικά μικρά για να πετάξει για την μεγάλη μπάντα.
 Jacek Maniakowski

Παρασκευή 6 Σεπτεμβρίου 2013

Sleepin Pillow - Live


Στην Ελλάδα από παλιά υπήρχαν ακατέργαστα μουσικά διαμάντια. Λόγω των κοινωνικών, αλλά και πολλών άλλων λόγων έμεναν ακατέργαστα και η ύπαρξη του γινόταν γνωστή από κάποιες ζωντανές εμφανίσει και το μεράκι πραγματικών μουσικόφιλων. Η έλλειψη στοιχειώδους επαγγελματισμού, από τις σημερινές μπάντες, αλλά και η νοοτροπία που ανθεί ακόμα στα μπουζουκτσίδικα ή σκυλάδικα πολυτελείας, θεωρώ ότι είναι οι κύριες αιτίες, που οι πιο πολλές αξιόλογες μπάντες μένουν "ακατέργαστα διαμάντια". Αλλά αυτό δε συμβαίνει με τους Sleepin Pillow. Μια μπάντα, εκτός της ποιότητας του μοναδικού και ιδιαίτερου τους ήχου, δείχνουν και μια σοβαρότητα, τουλάχιστον επί σκηνής.
Η εξαμελής μπάντα από την Θεσσαλονίκη υπάρχει από το 2004 και έχει στο ενεργητικό της δύο άλμπουμ , τα “Apples on an orange tree” του 2008 και  "Superman's blues" του 2010. Αποτελείται από τους Nomik - Vocals, Aisha Sama - Bass, Ris Pa - Guitars, Antoine - Keys and Guitars, Nick Jacqueline - Wind Pipes & Percussions, The Skinman - Drums. Τέλη του Σεπτέμβρη ετοιμάζονται να κυκλοφορήσουν το νέο τους ΕΡ με τίτλο "This world is over". Και αυτός ήταν ο λόγος και της συναυλίας τους στην Μονή Των Λαζαριστών στις 2 Σεπτεμβρίου. Είναι γεγονός, ότι τους άκουγα για πρώτη φορά και αυτό μετά από παρότρυνση ενός φίλου μου να τους δούμε οπωσδήποτε. Τα λόγια που άκουσα για τις ζωντανές εμφανίσεις τους ξεπερνούσαν τα κολακευτικά και έφταναν στα επίπεδα του "καλύτεροι από αρκετές ξένες μπάντες που έχουν κάνει live"
Ο χώρος στον οποίο εμφανίστηκαν τουλάχιστον καταπληκτικός θα μπορούσε να είναι, με πολύ καλό ήχο,αν και εξωτερικός. Το στήσιμο του ήχου ήταν άκρως επαγγελματικό και ακουγόταν καθαρά σε όποιο σημείο του χώρου και να βρισκόσουν. Την συναυλία άνοιξαν Viper Vikings, ένα συμπαθές συγκρότημα με αρκετά ηλεκτρονικό ήχο. Δυστυχώς δε θα ήθελα να γράψω για την εμφάνισή τους, μιας και δεν εκμεταλλεύτηκαν τις δυνατότητες που τους πρόσφερε ο χώρος, αλλά και το γεγονός να παίζουν support σε μια μπάντα του διαμετρήματος των Sleepin Pillow. Τα φωνητικά του τραγουδιστή ήταν πολύ "μπροστά" σε σχέση με τους υπόλοιπους μουσικούς και άδικα γιατί η φωνή δεν έβγαινε απλά. Η προσήλωση του τραγουδιστή στην μπύρα,μαζί με τα υπερβολικά κενά ανάμεσα στα τραγούδια με αυτοπροβολή τους για κάποιον κερδισμένο διαγωνισμό έκαναν τα πράγματα ακόμα χειρότερα. 
Ευτυχώς δεν κράτησε και πολύ αυτό το μαρτύριο, μιας και η  μπάντα δεν είναι για μεγάλους χώρους, το πολύ για κάποιο μικρό λαϊβάδικο. σχεδόν αμέσως ανέβηκαν οι Sleepin Pillow στην σκηνή και ο κόσμος, πολύ λιγότερος για την αξία τους, γρήγορα μαζεύτηκε μπροστά στην σκηνή. Χωρίς φανφάρες ξεκίνησαν με το Bring the sun back από το νέο τους ΕΡ. Το τραγούδι είναι στο στυλ της μπάντας.... που πάντα εκπλήσσει ευχάριστα, χωρίς να αφήνει ποτέ την αίσθηση "κάπου το ξανάκουσα".  Από την πρώτη στιγμή φάνηκε πως η μπάντα είναι φτιαγμένη για μεγάλες εκδηλώσεις. Εκμεταλλεύτηκαν το κάθε εκατοστό της σκηνής με το οπτικό υλικό να συνοδεύει αρμονικά τις κινήσεις του Nomik στην σκηνή. 
Η συνέχεια ήταν ανάλογη, με τα νέα τους τραγούδια να αφήνουν τις καλύτερες εντυπώσεις. Οι πειραματισμοί με ανατολίτικα στοιχεία, δέναν απόλυτα με το ψυχεδελικό τους ήχο. Ο ήχος παρά πολύ καλός, αν και ο ηχολήπτης "έπνιξε" το μπουζούκι που εμφανίστηκε σε κάνα δυο τραγούδια. Το δέσιμο της μπάντας θα το χαρακτήριζα από άκρως επαγγελματικό ως αξιοθαύμαστο. Δυστυχώς η προσέλευση του κόσμου δεν ήταν ανάλογη της αξίας τους, αλλά όσοι βρισκόταν ξέρανε τα τραγούδια τους. Ειδικά κάποια γνωστά τους από προηγούμενες δουλειές, τα υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό. Το σετ τους τελείωσε όπως άρχισε με το Bring the sun back. 
Σίγουρα θα τους ξαναδώ, μια μπάντα με επαγγελματίες μουσικούς και πολύ καλοστημένη ζωντανή εμφάνιση. Η μουσική  δεν κρύβει την καταγωγή τους, αλλά αναμειγνύεται αρμονικά με progressive  rock πειραματισμούς. Κι αυτό δημιουργεί έναν μοναδικό ήχο. Εκμεταλλεύτηκαν πλήρως της δυνατότητες που τους έδινε η σκηνή, αλλά και ηχητική εγκατάσταση και δημιούργησαν μια απολαυστική συναυλία. 
Jacek Maniakowski

Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου 2013

Jimi Hendrix Experience - Bold as Love


Το τι είναι ταλέντο δεν είναι και πολύ εξακριβωμένο. Στην τέχνη, γενικά, μπορεί να είναι η δυνατότητα έκφρασης εικόνων, σκέψεων και συναισθημάτων. Αλλά πάλι είναι μια εικασία αυτό και στην καλύτερη περίπτωση αφορά συγκεκριμένο αριθμό καλλιτεχνών και όχι όλους. Αλλά ίσως, πιο εύστοχη προσέγγιση θα μπορούσε να είναι η μετατροπή της αδυναμίας, σε οποιοδήποτε εργαλείο που μπορεί να χειριστεί ο κατέχων το ταλέντο. 
Δεν είναι λίγες οι φορές που  ένας καλλιτέχνης μοιάζει περισσότερο με κάποιον αυτιστικό,  παρά  με ροκ σταρ και συνήθως αυτός είναι ο πραγματικός αστέρας.  Ο Jimi Hendrix ήταν  γνωστός για τον φόβο απέναντι στο κοινό, έπαιζε στην αρχή με την πλάτη στο κοινό. Αλλά είχε και αδυναμία να εκφράσει τα συναισθήματά του, πράγμα που αφορά μεγάλο μέρος του αντρικού πληθυσμού. Αλλά αυτήν την αδυναμία του, την μετουσίωνε σε δημιουργία των τραγουδιών. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Bold as Love, το τελευταίο τραγούδι του δεύτερου άλμπουμ των Jimi Hendrix Experience, του Axis: Bold as Love του 1967. 
Το λυρικό μέρος του παραπέμπει σε μια ζωγραφική παλέτα.  Η αδυναμία του Hendrix να χρησιμοποιεί περιγραφικούς λεκτικούς όρους για την μουσική, τον ώθησε στην χρήση λέξεων, που περιγράφουν χρώματα. Δεν ήταν λίγες φορές, που για να περιγράψει κάποια  μουσική φόρμα χρησιμοποιούσε ονομασίες χρωμάτων.  Ίδια δυσκολία είχε και στο περιγράψει τα συναισθήματα του και η χρήση των χρωματικών ονομασιών ήταν πιο κατάλληλη λύση. Όπως περιγράφεται  από τους φίλους και συνεργάτες του, ήταν πολύ συναισθηματική προσωπικότητα και αυτό είχε σαν συνέπεια την πολύχρωμη του έκφραση στην μουσική του, αλλά κυρίως στον λυρισμό του.
Ο  Harry Shapiro αναφέρει χαρακτηριστικά ότι, η ηχογράφηση του ήταν μια μάχη των παθών, με μόνη στρατηγική τα χρώματα. Και συνεχίζει «Το συμπέρασμα  είναι ότι η αγάπη έρχεται σε πολλές αποχρώσεις, η αγάπη είναι σκληρή δουλειά και οι συμμετέχοντες αποδέχονται με θάρρος την δέσμευση  ». Ο  Denise Sullivan συμπληρώνει ότι,  πρόκειται για τραγούδι ουράνιο τόξο, μια δήλωση αγάπης με όλα τα χρώματα. Κάποιες άλλες ερμηνείες λένε για τις πολλές αποχρώσεις των ανθρώπων. Ο στίχος "My Yellow is this case is Not so Mellow" παραπέμπει στο τραγούδι του Donovan, το "Mellow Yellow" και εξηγεί την αδυναμία του να εκφραστεί με συμβατικό τρόπο. 
Φυσικά και το μουσικό μέρος βρίθει από πρωτότυπους και πειραματικούς χειρισμούς του  Eddie Kramer, στην παραγωγή του τραγουδιού. Τα  arpeggios του κιθαρίστα, μαζί το σόλο παίζονται ταυτόχρονα δημιουργώντας έναν "διαστημικό" ήχο. Ουσιαστικά το τραγούδι αποτελεί την επιτομή της άψογης συνεργασίας τεχνικής και συναισθήματος. Αν και μουσική ήταν αυθόρμητη χρειάστηκαν 27 λήψεις για πάρει την τελική του μορφή. 
Jacek Maniakowski


Τρίτη 6 Αυγούστου 2013

Jefferson Airplane - White Rabbit


 Η μούσα ή κατά κάποιους έμπνευση ενσαρκώνεται με πολλούς τρόπους. Αλλά μπορεί να έχει και πολλές μορφές και όταν μιλάμε για τέλη της δεκαετίας του 60, η μορφή της θα μπορούσε να είναι, η μορφή μιας νεράιδας. Όχι πραγματικής, αλλά αυτής που αρχίζει να βλέπει κανείς μετά από αρκετής χρήσης παραισθησιογόνων. Η νεράιδα μεταμφιέζεται και βγαίνει από το βιβλίο του  Lewis Carroll με την μορφή κάποιου τεράστιου λευκού κούνελου..... όταν όλα αυτά τα συμπληρώνει και η μουσική του  Miles Davis.... από το Sketches of Spain, το αποτέλεσμα είναι ένα από τα πιο ψυχεδελικά τραγούδια της ιστορίας της ροκ. 
Αυτή θα μπορούσε να είναι και η εν συντομία, ιστορία της δημιουργίας του White Rabbit των Jefferson Airplane. Η δημιουργία της  Grace Slick, της μοναδικής φωνής της μπάντας, γράφτηκε το 1965 ή 1966, αλλά για το προηγούμενο της συγκρότημα, τους The Great Society. Όμως κυκλοφόρησε στο Surrealistic Pillow, το δεύτερο άλμπουμ της Psychedelic rock μπάντας, του 1967. Μαζί με το “Somebody to Love” ήταν οι μεγαλύτερες τους επιτυχίες και "προίκα" της τραγουδίστριας, όταν αντικατέστησε την Signe Toly Anderson. 
Το λυρικό μέρος μέρος παραπέμπει στον γνωστό παραμύθι του Carroll, αλλά οι υπόνοιες για αναφορές σε  παραισθησιογόνα είναι αρκετά φανερές. Αλλά από την άλλη, σχεδόν κάθε μεταφορά στο λυρικό μέρος των ροκ τραγουδιών της δεκαετία του '60 κατηγορούνταν για αναφορές σε κάτι σατανικό ή παράνομο. Από την άλλη η χρήση παραισθησιογόνων, όπως  το LSD και η ψιλοκυβίνη, ήταν ένας απαραίτητος κοινωνικός πειραματισμός, ειδικά στους μουσικούς κύκλους. Η Grace Slick δεν ξέφυγε από αυτόν τον κανόνα. Αλλά, πολύ πιθανόν και ο συγγραφέας της Αλίκης Στην Χώρα Των Θαυμάτων, καμιά 100 χρόνια πριν να μπήκε στον πειρασμό να κάνει τον ίδιο...... πειραματισμό. 
Η ίδια δημιουργός του τραγουδιού απολογείται ότι, το είχε διαβάσει πολλές φορές όταν ήταν παιδί και κράτησε τις εικόνες και στην ενήλικη ζωή της. Σε μια συνέντευξή της στην The Wall Street Journal αναφέρει πως και η μουσική είναι εμπνευσμένη από τον δίσκο του  Miles Davis και Gil Evans, το Sketches of Spain του 1960. Αλλά κάποιες αναφορές στο Μπολερό του Ραβέλ, μάλλον αποδεικνύουν την χρήση ναρκωτικών από την τραγουδίστρια, μιας και ο δίσκος του διάσημου τζαζίστα είναι μεταφορά του  Concierto de Aranjuez του Ισπανού  Joaquin Rodrigo. Πάντως οι τελευταίοι στίχοι "Remember what the Dormouse said. Feed your head. Feed your head." είναι παρμένοι από το κεφάλαιο  XI: "Who Stole the Tarts" του βιβλίου. 
Η πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού από τους The Great Society, η φωνή της Grace Slick  μετά βίας αναγνωρίζεται, γιατί λίγο πριν μπει στους  Jefferson Airplane έκανε εγχείρηση στις φωνητικές της χορδές για να αυξήσει το φωνητικό της εύρος. Ο στίχος Go Ask Alice, χρησιμοποιήθηκε σαν τίτλος βιβλίου, ενός ανώνυμου συγγραφέα, που είναι σαν μορφή ημερολογίου. Περιγράφει την εξάρτηση μιας κοπέλας στα ναρκωτικά και τον θάνατό της από αυτά. Σαν μουσική επένδυση έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές και έχει διασκευαστεί πάνω από 50 διαφορετικούς καλλιτέχνες. 
 Jacek Maniakowski

Δευτέρα 29 Ιουλίου 2013

Cream - Tales of Brave Ulysses


Η έμπνευση δεν είναι μια συγκεκριμένη έννοια και σίγουρα δεν υπάρχει ούτε κάποιο χάπι γι αυτό, αλλά ούτε και κάποια πηγή. Αλλά κάποια πράγματα, όπως στην φύση, έτσι και στο rock'n'roll μεταλλάσσονται. Απλά, χάρη στην μουσική χημεία, μερικές εμπειρίες και μερικούς "δανεισμούς" γεννιέται και κάτι καινούργιο. Μπορεί να μην έχει αρχική ανταπόκριση, αλλά στη χειρότερη περίπτωση μπορεί να γίνει μουσικό λίπασμα για κάποια πιο μεγάλη δημιουργία. 
Αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να δοθούν και στο "Tales of Brave Ulysses" των τεράστιων Cream. Η δημιουργία των Eric Clapton και Martin Sharp βρίσκεται στο Disraeli Gears του 1968. Όμως, ο Martin Sharp ήταν προσωπικός φίλος του κιθαρίστα και είχε φιλοτεχνήσει το εξώφυλλο αυτού του άλμπουμ. Ο Αυστραλός, μετέπειτα γνωστός καρτουνίστας, έγραψε τους στίχους πίσω από μια ετικέτα μπύρας σε μια τυχαία συνάντηση των δυο φίλων. Οι στίχοι είναι προφανώς εμπνευσμένοι από την Οδύσσεια του Ομήρου, αν και ο δημιουργός τους εμπνεύστηκε, τις εικόνες που παρουσιάζει, από την Ίμπιζα, όπου παραθέριζε τακτικά. Προφανώς η διήγηση των περιπετειών του κιθαρίστα στην Ελλάδα οδήγησε τον στιχουργό να επιλέξει το θέμα. Στην ουσία όμως, εμπνεύστηκε από  την εκτέλεση της Judy Collins του τραγουδιού του Leonard Cohen, του  "Suzanne". 
Αλλά και στο μουσικό μέρος, πέρα από την για πρώτη φορά χρήση του Wah-Wah pedal και fuzz-box  από τον κιθαρίστα, υπήρχαν αρκετοί "δανεισμοί". Το κεντρικό μουσικό θέμα είναι σχεδόν ίδιο με αυτό του Summer in the City, των Lovin' Spoonful, που γράφτηκε έναν χρόνο πριν. Ο τρόπος που τραγουδάει ο Jack Bruce  είναι εμπνευσμένος από το "It's Alright Ma (I'm Only Bleeding)"  του Bob Dylan. Δηλαδή, τι εμπνευσμένο; ίδιο είναι. 
 Jacek Maniakowski

Cream - White Room


Ο κόσμος του rock'n'roll είναι μια αντανάκλαση του πραγματικού κόσμου, κατά κάποιον τρόπο. Ουσιαστικά από μόνος του είμαι ξεχωριστή πραγματικότητα, που μέσα από στίχους και νότες εκφράζει ανθρώπινες καταστάσεις. Η δημιουργία είναι μια φυσική ροή, της εξέλιξης, όπου η πατρότητα είναι μια ακαθόριστη έννοια και κάποια ονόματα και ταμπέλες είναι περισσότερο κατευθυντήριες πινακίδες, παρά προσδιορισμοί. Και καλύτερος τρόπος ίσως, είναι απλά να ακούσεις και μόνος σου να ανακαλύψεις πράγματα. 
Οι ξεκάθαρες έννοιες είναι περισσότερο παραπλανητικές, παρά αποκαλυπτικές και όταν Psychedelic rock ανακατεύεται με ποίηση, καλύτερα να μείνεις σε εικασίες παρά να προχωρήσεις σε εξηγήσεις. Ίσως ένα τέτοιο τραγούδι, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και το  "White Room"  των Cream. Η δημιουργία του μπασίστα Jack Bruce και του ποιητή Pete Brown, έχει μπει στο πάνθεον των κλασικών τραγουδιών. Η συνεργασία του ποιητή με το supergroup είναι πρώτη πραγματική δημιουργική προσπάθεια του. Αργότερα έδωσε και τα επίσης κλασικά "Sunshine Of Your Love" και "I Feel Free.
Το τραγούδι είναι γεμάτο από πρωτοποριακές ιδέες, όχι μόνο από λυρικής άποψης. Οι στίχοι μιλάνε για μια κατάσταση κατάθλιψης και απελπισίας. ουσιαστικά αυτό συμβολίζει και ο τίτλος "Λευκό Δωμάτιο". Αν και οι στίχοι είναι γεμάτοι συμβολισμούς, οι εικασίες  λένε ότι πρόκειται για μια κατάσταση που ζούσε ο συνδημιουργός του του τραγουδιού,  Jack Bruce, προσωπικός φίλος του ποιητή. Κι όλα αυτά σαν συνέπεια μακροχρόνιας χρήσης ψυχοτρόπων.
Το μουσικό μέρος παρουσιάζει και αυτό αρκετό ενδιαφέρον. Καταρχήν το τέμπο, κατά τον ντράμερ  Ginger Baker, ξεκινάει διακριτικά από 5/4 για να φτάσει στα 4/4. Η προσθήκη του Wah-Wah pedal από τον Eric Clapton, δίνει άλλη αίσθηση στο τραγούδι. Η επίσημη εκδοχή για αυτήν την προσθήκη λέει ότι, επηρεάστηκε από τον Jimi Hendrix και το voodoo child. Όμως το γεγονός, ότι χρησιμοποιήθηκε κι στο προηγούμενο, δεύτερο άλμπουμ της μπάντας και συγκεκριμένα στο Tales of Brave Ulysses, κάνει τα πράγματα κάπως θολά. Το τραγούδι αυτό είναι δημιουργία του  Clapton και οι ομοιότητες με το White Room είναι ολοφάνερες.
Το τραγούδι, που βρίσκεται στο τρίτο διπλό άλμπουμ των Cream, το  Wheels of Fire, το μουσικό μέρος το εμπνεύστηκε ο Jack Bruce όταν έκανε μια βόλτα με ποδήλατο στην Γαλλία. Μάλλον ακούγοντας και το Tales of Brave Ulysses. Από το 1968,  που γράφτηκε το τραγούδι, έχει γνωρίσει πολλές εκτελέσεις και έχει ντύσει μουσικά, σχεδόν ό,τι έχει μουσική επένδυση. Η επιτυχία του ήταν μεγάλη και σε αρκετές χώρε έχει πιάσει την κορυφή. 

Τετάρτη 8 Μαΐου 2013

Τα χαρακτηριστικα της progressive rock



Προσωπικά χωρίζω την μουσική σε δύο μέρη: αυτή που μ' αρέσει και αυτήν που δεν μ' αρέσει. Το δεύτερο μέρος το χωρίζω σε δύο υποκατηγορίες: η επιτηδευμένη μουσική και απλά μουσική ατάλαντων. Αλλά αυτά είναι προσωπικές θεωρήσεις και τίποτα παραπάνω και μια περισσότερο συναισθηματική προσέγγιση, παρά μια νοητική εξήγηση. Ωστόσο μια νοητική εξήγηση είναι απαραίτητη και στην μουσική, μιας και ο νους έχει ένα βασικό εργαλείο κατανόησης των πραγμάτων την κατηγοριοποίηση. Και η μουσική είναι, μαζί με πολλά άλλα, μαθηματικά.
Αν και όλα είναι rock'n'roll και απλά κάποια να είναι απλές διαφορετικές προσεγγίσεις προς αυτό, όπως μας το φανερώνει μέσα από τις νότες του Hey Hey My My ο Neil Young. Μία από αυτές είναι το progressive rock ή prog rock. Το είδος αυτό είναι μια φυσική συνέχεια (ή και συνέπεια) του psychedelic rock και ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του '60 με αποκορύφωμα του τα μέσα της δεκαετίας του '70, με το punk rock να παίρνει τα πρωτεία, σαν πιο δημοφιλής έκφραση του rock'n'roll, αργότερα στην ίδια δεκαετία.
Η βασική φιλοδοξία του progressive rock είναι να δώσει περισσότερη ποιότητα στην μουσική έκφραση του rock'n'roll, ανεβάζοντας το ένα σκαλί πάνω. Ουσιαστικά στόχευε σε δημιουργία μιας "μουσικής" κάστας, που αποτελούνταν από εκλεπτισμένους μουσικούς και βιρτουόζους στο είδος τους. Αν και μουσική του ευρύτητα είναι τεράστια, έχει κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά:
- σπάσιμο του δεσμού με το παραδοσιακό 3-λεπτο, δηλ. την απαιτούμενη διάρκεια του τραγουδιού, για να μπορεί να παίζεται και στο ραδιόφωνο. Τα κομμάτια πολλές φορές ξεπερνάνε το 10-λεπτο και φαντάζουν να "χτίζονται πάνω σε στο intro του και να αποτελούνται από συγκεκριμένα μέρη. Πολλές φορές βασίζεται στο σχήμα μιας σονάτας ή και σουίτας είτε κάποιας άλλης κυκλικής μουσικής φόρμας.
- οι μουσικές φόρμες είναι αρκετά πολύπλοκες με το τέμπο να αλλάζει συχνά  αλλά και το μουσικό σχήμα ενός κομματιού
- συχνή δημιουργία instrumental συνθέσεων, σε κλασικές ροκ φόρμες, από κάποιον σολίστα μουσικό
- το στιχουργικό μέρος είναι εξίσου πολύπλοκο και καταπιάνεται με θέματα φιλοσοφικά, θρησκευτικά, μυστικιστικά και με την φανταστική λογοτεχνία να και αυτή, βασικά έμπνευση
- στην χρήση των κλασικών ηλεκτρικών μουσικών οργάνων προστίθεται και τα ηλεκτρονικά
- μεγάλες επιρροές από την κλασική μουσική
-οι βιρτουόζοι του είδους έχουν συνήθως μουσική παιδεία βασισμένη στην κλασική μουσική

Jacek Maniakowski