Kiss - Detroit Rock City

Το "Detroit Rock City" από τους Νεοϋορκέζους Kiss, είναι ένα τραγούδι μέσα από το άλμπουμ τους το Destroyer του 1976. Είναι το τρίτο σινγκλ από αυτό το άλμπουμ και ήταν προγραμματισμένο να είναι και το τελευταίο. Το κομμάτι, όμως, των Paul Stanley και Bob Ezrin,   δεν χάρηκε ιδιαίτερα καλής υποδοχής από τα ραδιόφωνα των Η.Π.Α. ( εκτός του Detroit) και οι πωλήσεις του ήταν σχεδόν ανύπαρκτες, αν και προοριζόταν για ροκ ύμνο ( κάτι που έγινε με τα χρόνια). Επειδή το rock'n'roll είναι και φράγκα, η δισκογραφική για να καλύψει την "ζημιά" κυκλοφόρησε και ένα τέταρτο σινγκλ, μια μπαλάντα του Peter Criss, το"Beth", που είχε σαν B-side το "Detroit Rock City". Στην τουρνέ τους Love Gun/Alive II tour, ο Stanley άλλαξε τους στίχους του κομματιού από "I know I'm gonna die, why?" σε "I know I'm gonna die, and I don't care!" Μουσικά βασίζεται σε ένα παλιό τους τραγούδι το "Acrobat". Η στιχουργική τους έμπνευση ήταν ο θάνατος ενός φαν του γκρουπ σε αυτοκινητιστικό ατύχημα, όταν πήγαινε να δει την συναυλία τους. 

Jacek Maniakowski

Tor

To Tor (συντομογραφία του The onion router) είναι ένα σύστημα που δίνει στους χρήστες του τη δυνατότητα ανωνυμίας στο διαδίκτυο. Το λογισμικό πελάτη Tor δρομολογεί τη διαδικτυακή κίνηση μέσω ενός παγκόσμιου εθελοντικού δικτύου διακομιστών με σκοπό να αποκρύψει την τοποθεσία ενός χρήστη ή τη χρήση της κίνησης από οποιονδήποτε διεξάγει διαδικτυακή παρακολούθηση ή ανάλυση της διαδικτυακής κίνησης. Η χρήση Tor κάνει δύσκολη την ανίχνευση διαδικτυακής δραστηριότητας του χρήστη. Αλλά δεν πρόκειται για κάποιο δικτυακό σύστημα, απλά για τον καλλιτέχνη Tor, έναν Καναδό μουσικό παραγωγό. Μπορεί η μουσική του να έχει πολλές στρώσεις, σαν κρεμμύδι (onion), αλλά δεν κρατάει κρυφή την προέλευση της.

Ο Tor μεγάλωσε σε μια ορεινή κωμόπολη της Δυτικής Ακτής του Καναδά, Στην εφηβεία μετακόμισε στην Αυστραλία και ο πατέρας του από νωρίς παρατήρησε την έφεση του στην μουσική και στην παραγωγή της. Του έφτιαξε ένα μικρό στούντιο στο οποίο έκανε τα remixing του. Αποτέλεσμα ήταν μια συνεργασία με τον Sufjan Stevens και ένα hip hop άλμπουμ το »Illinoize», που συγκέντρωσε ενδιαφέρουσες κριτικές. Τα σχόλια που έλαβε, τον ώθησαν να δημιουργήσει δικό του άλμπουμ  Του πήρε 10 χρόνια να φτιάξει αυτό που επιθυμούσε, downtempo μελωδικά beats, με στρώσεις από organic instrumentation και και θολά samples ήταν το αποτέλεσμα. Η έμπνευση του ήταν η κινηματογραφική μουσική του '60, τούρκικα psych, από ξεχασμένους δίσκους, Celtic folk ύμνοι, ανατολίτικα εξωτικά μουσικά όργανα και gospel του αμερικάνικου νότου. Τη "συνταγή" του την ονόμασε 'Drum Therapy'. Και με το μαγικό του άγγιγμα το κανε ζεστό και απαλό για το αυτί, σε βαθμό τέτοιο που το ευχάριστο άκουσμα γρήγορα γίνεται ενθουσιασμός. Είναι ο πρώτος καλλιτέχνης που υπογράφει στην νεοσύστατη «Loci Records». Μέσα στο 2012 έκανε μια πολύ πετυχημένη περιοδεία στην Αμερική.

Jacek Maniakowski

Borderline Syndrome

Η μουσική είναι φορέας γνώσης, το έχω γράψει πολλές φορές, αλλά ακόμα και το όνομα ενός συγκροτήματος μπορεί να μας δώσει λίγο, πάντα είναι λίγο, η γνώση δεν είναι πεπερασμένη. Έτσι λοιπόν, ας ξεκινήσω με το όνομα borderline syndrome: Η οριακή (μεταιχμιακή) διαταραχή προσωπικότητας – ΜΔΠ (Borderline personality disorder – BPD) περιγράφεται ως μια παρατεταμένη διατάραξη της λειτουργίας της προσωπικότητας ενός ατόμου. Εμφανίζεται σε ηλικία μεγαλύτερη των δεκαοχτώ χρονών, μολονότι παρατηρείται και σε εφήβους. Οι οριακοί ασθενείς χαρακτηρίζονται από ασυνήθιστα επίπεδα αστάθειας στη διάθεση, στο συναίσθημα, στη συμπεριφορά και στην εικόνα εαυτού, καθώς και από χαοτικές σχέσεις με το αντικείμενο. Αλλά οι ίδιοι είναι μια σταθερή μουσική αξία, αν και με ένα promo cd και έναν (υπέροχο ως φανταστικό LP, το stateless. Ο λόγος που επιλέξανε αυτό το όνομα είναι, ότι ήθελα να δείξουν τη αντίθεση στην "ταμπελοποιήση" που υπάρχει στην μουσική, αλλά γενικά στην κοινωνία. Τους φαινόταν οριακά ως ψυχωτική (σύνδρομο), έτσι το όνομα τους είναι σαν δήλωση "το σύνδρομο των διαχωριστικών γραμμών".

Η περίπτωση τους είναι ξεχωριστή για πολλούς λόγους. Το ταλέντο τους είναι ξεχωριστό και δεν χρειάζονται πολλά λόγια, αλλά με ένα πρόχειρο ακουστικό πέρασμα καταλαβαίνει κανείς ότι έχουν "πολλά να πουν". Είναι ΦΊΛΟΙ  δεν είναι ούτε μουσικοί φίλοι, ούτε συνεργαζόμενοι μουσικοί... είναι φίλοι!!!! Και μάλιστα τρεις από τους πέντε είναι φίλοι παιδικοί, οι υπόλοιποι δύο απλά λίγο άργησαν να τους βρουν  Αυτό που επιδίωξαν είναι να εκφράσουν την φιλία του και τις ιδέες τους με νότες και το δέσιμο τους είναι μοναδικό. Οι ίδιοι δηλώνουν, ότι απλά παίζουν ροκ, αν και αυτό που ακούμε είναι ροκ και κάτι ακόμα..... η μοναδικότητα. Καταφέρνουν να δημιουργήσουν έναν δικό τους ήχο και στις συνθέσεις τους μπορείς να δεις πινελιές από επιρροές πολλών καλλιτεχνών, φαινομενικά διαφορετικών μεταξύ τους.

Το πενταμελές αυτό συγκρότημα πήρε "σάρκα και οστά" το 2010 στην Αθήνα, όπου και εδρεύουν ως σήμερα. Οι Αλέξης Χατζηιοάννου στη κιθάρα, Σοφία Σαρρή στα φωνητικά ( έπαιζε πριν στους Night On Earth και στις Σανάδες ), ο Σίμος Παγιαβλας στο μπάσο, ο Sebastian Marc στα πλήκτρα και κιθάρα( έπαιζε πριν στους Ethereal Blue), ο Αλέξης Σταυρόπουλος στα κρουστά ( έπαιζε πριν στους duke abduction-open circle κλπ) προσπαθούν να πάνε όσο μακριά μπορούν και μουσικά και συναυλιακά, θέλοντας να δουν πόσους ανθρώπους μπορούν να αγγίξουν με τη μουσική τους. Σε μένα το κατάφεραν, χωρίς δεύτερη σκέψη ....

Jacek Maniakowski

http://borderlinesyndrome.bandcamp.com/track/cover-me

Immensity

Μια από τις επτά αρχές των ερμητικών κειμένων λέει "ότι είναι πάνω είναι και κάτω"  και μέσα στην απεραντοσύνη της φύσης ο κανόνας αυτός βρίσκει την εφαρμογή του σχεδόν παντού. Η μουσική, σε οποιαδήποτε της έκφραση, είναι ένα σημαντικό κομμάτι της φύσης, άρα και δω ισχύει αυτός ο κανόνας. Η απεραντοσύνη δεν έχει τέλος, αλλά σίγουρα έχει κάποια αρχή και όπως όλα ξεκινάνε από μια ιδέα και έναν σπόρο και γίνονται ολοκληρωμένα δημιουργήματα..... για να δώσουν αργότερα σπόρο τους.
Ο κόσμος του rock'n'roll, σε όλες του εκφράσεις, τηρεί όλους τους κανόνες της φύσης, δημιουργώντας από κάποιον σπόρο μια απεραντοσύνη - Immensity. Οι Immensity (μετάφραση: απεραντοσύνη) είναι μια ατμοσφαιρική Doom/Death Metal μπάντα με έδρα την Αθήνα. Δημιουργήθηκαν το 2009 από τον Ανδρέα Κελέκη (Κιθάρα, πλήκτρα). Και αυτή είναι η αρχή, ο σπόρος της δημιουργίας. Μιας και η επιλογή του ονόματος για την μπάντα, δείχνει και τις φιλοδοξίες της. 
Το 2010 μπήκε ο Λεωνίδας Χατζημιχάλης (Τραγουδιστής, στοίχους ex-Fatal Morgana, ex-Equal Vector, ex-Agnosia.). Το 2011 Ο Γιάννης Φιλιππαίος (Decemberance, Daylight Misery, ex-Ritual of the Black Sun), ο Γιώργος Κριθάρης (Fortress Under Siege), ο Χρήστος Μαρκοπουλος και η Maria Zvyagina ( Falling Leaves, ex-Wine from Tears, ex-Erynium) έκλεισαν τον κύκλο της μπάντας και ξεκίνησε η ενορχήστρωση παλαιών τραγουδιών αλλά και δημιουργία καινούριων. Και αυτή είναι η συνέχεια της δημιουργίας. Τον Μάρτιο του 2012 κυκλοφόρησαν το την πρώτη τους δουλειά εν ονόματι "The Lonely Aquarelle" με δυο Promo τραγούδια η οποία μέχρι τώρα παίρνει θετικές κριτικές από παντού. Το εξώφυλλο το επιμελήθηκε ο αδερφός του Ανδρέα Κελέκη ο Αλέξανδρος Κελέκης. Και δω αρχίζουν να φαίνονται τα πρώτα δείγματα.... της  Immensity. Μελωδικό και σκοτεινό συγχρόνως, με όγκο στις δυο συνθέσεις, που αποτελούν το πρώτο τους δείγμα, απλά δηλώνουν με νότες ότι έχουν πολλά ακόμα να πουν. Αξιοθαύμαστη και η ωριμότητα των συνθέσεων αυτών. 
Το 2013 η Maria Zvyagina, αφήνει το συγκρότημα, με αποτέλεσμα την συνέχεια της δημιουργικής διεργασίας. Περιμένουν να κυκλοφορήσουν ολοκληρωμένη την δουλειά τους με πέντε τραγούδια, μέσα στο 2014. Οι πρώτοι στόχοι είναι πολλά live, στην Ελλάδα και γιατί όχι, στο εξωτερικό. Μιας και ο ήχος τους παραπέμπει στην Σκανδιναβική σκηνή. Απλά θα επαναλάβω, ότι πολλά έχουμε να περιμένουμε από την ... Immensity... μπάντα. 
Το ΕΡ τους θα βρελίτε εδώ: http://immensity.bandcamp.com/

Jacek Maniakowski

Carlos Santana - Black Magic Woman

Το "Black Magic Woman" είναι ένα τραγούδι γραμμένο από τον Peter Green και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σαν σινγκλ από τους Fleetwood Mac το 1968. Μια χρονιά αργότερα κυκλοφόρησε στα άλμπουμ English Rose (US) και The Pious Bird of Good Omen στην Μεγάλη Βρετανία. Μεγάλη επιτυχία όμως το κανε ο Santana, με τον Gregg Rolie στα φωνητικά, το 1970. Ουσιαστικά η εκτέλεση του Μεξικανού καλλιτέχνη είναι ...δυο τραγούδια σε ένα. Το δεύτερο τραγούδι ανήκει στον Gábor Szabó και το τραγούδι του "Gypsy Queen", του 1966 , μια μίξη jazz, Hungarian folk και Latin ρυθμούς. Η δομή του τραγουδιού είναι σχεδόν ίδια με του Green. Προσθέτει απλά conga , timbales και άλλα κρουστά. Η εισαγωγή του τραγουδιού είναι από το τραγούδι του Gábor Szabó, με μικρές μετατροπές. Οι Fleetwood Mac το παίζανε συχνά στις συναυλίες τους, ακόμα και μετά την αποχώρηση του του Peter Green, περισσότερο να υπενθυμίζουν στο κοινό τους από που προέρχεται η μεγαλύτερη επιτυχία του Santana.

 Jacek Maniakowski

FIREWIND

Το όνομα Κωνσταντίνος Καραμητρούδης μπορεί να μη μας φαίνεται ιδιαίτερα γνωστό, ο Gus G. όμως ψηφίστηκε ως ο καλύτερος metal κιθαρίστας για το 2013! Και φυσικά πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο, ιδρυτή ενός από τα ελάχιστα, αν όχι του μοναδικού, ελληνικού heavy metal συγκροτήματος με διεθνώς αναγνωρισμένη καριέρα, των FIREWIND.
Η ιστορία της μπάντας ξεκινά το 1998, όταν ο Gus G. ηχογράφησε ένα demo, με τη βοήθεια κάποιων φίλων, με τέσσερα κομμάτια, στις Ηνωμένες Πολιτείες, που το τιτλοφόρησε Nocturnal Symphony και το όλο project, Firewind. Αυτό συνέβη για να παρουσιάσει τις κιθαριστικές του ικανότητες, ευελπιστώντας σε μια επαγγελματική ηχογράφηση. Η ευκαιρία δεν άργησε να έρθει καθώς η δισκογραφική εταιρία Leviathan Records του πρότεινε συνεργασία. Μέχρι να συμβεί όμως αυτό ο Gus G. συνεργαζόταν ήδη με τρεις μπάντες. Με το που ολοκληρώνει τα projects αυτά, ασχολείται και πάλι με το δικό του "παιδί", τους Firewind και με τη βοήθεια της Leviathan προκύπτει το πρώτο άλμπουμ Between Heaven and Hell.
Μέχρι και την τελευταία τους δουλειά, το 2012, το Few Against Many, μεσολάβησαν άλλα πέντε studio albums, ένα live album, αρκετά singles και δύο συνεργασίες σε δίσκους, το 2002 και το 2008.
Προσωπική, ακόμα μεγαλύτερη, αναγνώριση για τον Κώστα ήταν η στιγμή που έλαβε ένα e-mail από το manager του Ozzy Osbourne, το 2009, που τον παρότρυνε να μάθει μερικά τραγούδια (του Ozzy) και να πετάξει ως το Los Angeles για οντισιόν ως κιθαρίστας του. Ένα τζαμάρισμα με τη μπάντα του Ozzy ήταν και το ξεκίνημα της καριέρας του ως lead guitarist του!!!
24 Ιουνίου 2013 περιμένουμε νέο live album, το Apotheosis – Live 2012, με τελευταία συμμετοχή στα φωνητικά του μακροβιότερου τραγουδιστή στην ιστορία του group, Apollo Papathanasio. Έχει ήδη ανακοινωθεί το όνομα του αντικαταστάτη του και είναι ο Kelly Sundown Carpenter, ενώ τα υπόλοιπα μέλη παραμένουν σταθερά και είναι ο Gus G. φυσικά, ως βασική κιθάρα, ο Πέτρος Χριστοδουλίδης στο μπάσο, ο Μπομπ Κατσιώνης, ρυθμική κιθάρα και πλήκτρα και ο Johan Nunez στα τύμπανα.
Συνεχείς οι εμφανίσεις των Firewind διεθνώς, ήδη βρίσκονται σε tour στην Ευρώπη, με τελευταία προγραμματισμένη εμφάνιση, το 15Αυγουστο στο Dinkelsbühl της Γερμανίας, συμμετέχοντας στο Summer Breeze Open Air, ενώ τους απολαύσαμε σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα το Δεκέμβρη του 2012.

Maria Anastasopoulou

Led Zeppelin - Kashmir

Πολλές φορές έχουμε γράψει πως οι νότες δεν γνωρίζουν σύνορα και γενικά δεν υπάρχει φύλακας να τις σταματήσει. Αλλά και εξαιτίας αυτής της ιδιότητας, κάπως μπερδεύονται τα γεωγραφικά σημεία, δεν είναι όλοι μουσικοί γνώστες της γεωγραφίας. Ουσιαστικά όμως το αποτέλεσμα είναι θετικό γιατί ένας μουσικός καταφέρνει να πάρει τους ήχους ενός τόπου, να το συνδυάσει με ήχους ενός άλλου τόπου, δημιουργώντας, πάντα ως άξονα rock μουσική, κάτι τελείως καινούργιο που όμως αρνείται να παλιώσει μέσα στη διάρκεια των δεκαετιών. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα τέτοιων τραγουδιών, αλλά τα περισσότερα είναι αρκετά χτυπητά και δεν είναι και τόσα πολλά.

Ένα τέτοιο τραγούδι, του οποίου ο ήχος μας παραπέμπει σε αράβικα ακούσματα της βόρειας Αφρικής, αλλά ο τίτλος κάπου μας στέλνει στην κεντρική Ασία και σε μία περιοχή που είναι αιτία μοιάζει διαρκής έριδα ανάμεσα στις μεγαλύτερες χώρες του κόσμου. Το τραγούδι αυτό είναι το Kashmir των Led Zeppelin, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια της βρετανικής μπάντας. Εμπεριέχεται στο 6ο album τους το Physical Graffiti, που κυκλοφόρησε το 1975. Δημιουργία των Jimmy Page και Robert Plant, με, καθόλου ασήμαντη συνδρομή του John Bonham, γράφτηκε 1973. Το τραγούδι κυκλοφόρησε επίσης, με ακόμα πιο μεγάλη διάρκεια, κανονική του στο album είναι 9:41, στο No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded, μια δουλειά των δυο μελών του γκρουπ μαζί με παραδοσιακή Αίγυπτο-Μαροκινή ορχήστρα.

Με έντονα ανατολίτικα στοιχεία, αλλά και μεγάλη διάρκεια το τραγούδι δεν είχε ιδιαίτερο πρόβλημα στην προβολή του από τα ραδιόφωνα. Αν και το τραγούδι δεν κυκλοφόρησε ποτέ ως single στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Ηνωμένο Βασίλειο, η ραδιοφωνική του διάθεση ήρθε μέσα από τους progressive/AOR σταθμούς οι οποίοι συνήθιζαν να παίζουν ολόκληρα τα άλμπουμ, όχι λόγω της επιτυχίας του «Stairway to Heaven», που πολλές φορές θεωρείται πως αποτέλεσε έναν πολιορκητικό κριό για την προβολή του τραγουδιού μέσα από το ραδιόφωνο.

Η δημιουργία του τραγουδιού ξεκίνησε του 1973, αλλά ολοκληρώθηκα και ηχογραφήθηκε ένα χρόνο αργότερα στα Headley Grange & Olympic Studios. Το Νοέμβριο του 1975 κυκλοφόρησε και το άλμπουμ Physical Graffiti, στο οποίο εμπεριέχεται. Όπως γράψαμε παραπάνω, ο ρόλος του John Paul Jones Δεν ήταν καθόλου ασήμαντος, καθώς ο ίδιος διαμόρφωσε την αρμονική γέφυρα η οποία δίνει στο κομμάτι ένα σχεδόν κινηματογραφικό όγκο, ο ίδιος έπαιξε και το έπαιξε το mellotron, το οποίο έδωσα αυτό το αποτέλεσμα. Το πιο πιθανό χωρίς τη δική του ενορχήστρωση το τραγούδι θα ήταν ένα απλό blues riff και όχι το επικό κομμάτι όπως το γνωρίζουμε σήμερα.

Η μουσική πολυπλοκότητα του κομματιού ουσιαστικά είναι πολιτισμική ένωση με κεντρικό άξονα το ροκ. Οι μαροκινές, ινδικές και μελωδίες της Μέσης Ανατολής εναλλάσσονται αρμονικά πάνω στα σκληρά riff. Η ιδέα να γραφτεί ανατολίτικο τραγούδι, ήρθε στον Page, όταν ήθελε να χρησιμοποιήσει ένα σιτάρ, που το είχε αρκετό καιρό να σκονίζεται. Ουσιαστικά όμως ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε, παρόλο που αποτέλεσε έμπνευση για το τραγούδι. Και το είχε αγοράσει το 1968 άγνωστα από ποιον και από πού. Στην πραγματικότητα το riff ηχογραφήθηκε με ηλεκτρική κιθάρα σε «DADGAD» κούρδισμα, που δίνει τον ανατολίτικο, drone χαρακτήρα χωρίς να χρειάζεται το ινδικό όργανο, πέρα από ένα άσχετο στοιχείο έμπνευσης. Η προσθήκη του μέλοτρον και βιολιών, απλά επιτείνει τον ήδη εξωτικό χαρακτήρα του.

Αν και ο τίτλος αναφέρεται σε μια περιοχή ανάμεσα σε Πακιστάν και Ινδία, αιτία σύρραξης ανάμεσα σε δυο αυτές χώρες, το λυρικό τμήμα του γράφτηκε κάπου στο Νότιο Μαρόκο, μετά την 1973 US Tour της μπάντας. Ο Plant το έγραψε σε μια περιοχή που λέγεται "the waste lands", ταξειδεύοντας από τη Goulmima (πόλη γνωστή σαν την "Πύλη της Ερήμου" ) ως την πόλη Tantan, καταμεσής της Ερήμου Σαχάρα. Ο ίδιος θέτει το κομμάτι πάνω από τον ίδιο και θεωρεί ότι είναι το μεγαλύτερο του στιχουργικό κατόρθωμα. Αν και ήλιος είναι καταστρεπτικός στην έρημο, οι στίχοι του προσδίδουν μια αίσθηση υπερβατικής, σχεδόν λατρευτικής δύναμης. Ο Plant το έχει περιγράψει ως «τραγούδι για την απεραντοσύνη και την ανθρώπινη μικρότητα μπροστά της».

Η μουσική γραμμή του κομματιού άνετα το ορίζει ως ένα progressive ροκ κομμάτι, καθώς χτίζεται πάνω σε μία πόλη ρυθμική αντίθεση με τα ντραμς του Bonham παίζουν ένα μοτίβο 3/4 πάνω στο 4/4 riff της κιθάρας, δημιουργώντας μια αίσθηση που μιμείται καραβάνι ή ανεμοστρόβιλο. Η χορωδία των εγχόρδων (12 βιολιά, 4 βιόλες, 4 τσέλα) εισέρχεται στο 3:12, μετατρέποντας το rock riff σε συμφωνικό τοπίο ή wall of sound.

Αλλά η ηχογράφησή του καθώς και η παραγωγή του ακολούθησα δικούς τους κανόνες, όπως άλλωστε είναι γνωστό το συγκρότημα πως έκανε παραγωγή στα τραγούδια τους… από άλλο πλανήτη. Τα βασικά όργανα ηχογραφήθηκαν ζωντανά στο Headley Grange με το Island Mobile Studio, ενώ τα έγχορδα και το mellotron προστέθηκαν στα Olympic Studios του Λονδίνου. Ο Page ήθελε να διατηρήσει την αίσθηση μιας ζωντανής εκτέλεσης. Άλλωστε και το τραγούδι παίχτηκε σε κάθε περιοδεία μετά το 1975.

Το Kashmir δεν μπήκε ποτέ στα singles charts, παρόλο που το Physical Graffiti έγινε 16x Platinum στις ΗΠΑ. Το κομμάτι ξαναγεννήθηκε και ως sample στους τίτλους τέλους της ταινία «Gotzilla» του 1998 από τον Puff Daddy και ε τίτλο «Come with Me» και σκαρφάλωσε στο Νο 2 του Billboard Hot 100. Στο βιντεοκλίπ συμμετέχει και ο Jimmy Page. Έχει χρησιμοποιηθεί σε ταινίες Fast & Furious και School of Rock, καθώς και σε ντοκιμαντέρ και βιντεοπαιχνίδια, ενώ το 2014 εισήχθη στο Grammy Hall of Fame. Κατατάχθηκε στο Νο 140 της λίστας «500 Greatest Songs of All Time» του Rolling Stone, ενώ το Classic Rock το ανακήρυξε ως «το μεγαλύτερο ταξιδιάρικο rock κομμάτι της δεκαετίας του ’70».

 Jacek Henryk Maniakowski