Οι The Clash δεν φημίζονται για την πολιτική τους αδιαφορία. Σε αντίθεση με τους Sex Pistols και το περίφημο "...and we don't care" τους, ο στίχος τους είναι έντονα πολιτικός και η πολιτικής τους τοποθέτηση ξεκάθαρη. Αλλά δεν περιορίζονται μόνο σε πολιτικές τοποθετήσεις, αλλά αναφέρουν και ιστορικά γεγονότα. Ο Ισπανικός εμφύλιος αποτέλεσε γι αυτούς μια πολύ καλή πηγή έμπνευσης και το "Spanish Bombs" είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα. Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι δημιουργία των Joe Strummer και Mick Jones. Βρίσκεται στο αριστούργημά τους το London Calling του 1979. Η πηγή έμπνευση γι αυτό το τραγούδι ήταν η συζήτηση με τον Gaby Salter για τη ETA, την την οργάνωση για αυτονομία της Χώρας των Βάσκων. Έτσι γυρίζοντας στο σπίτι από τα Wessex Studios, απλά έγραψε το τραγούδι. Το τραγούδι εξιστορεί τον Ισπανικό εμφύλιο που κράτησε από το 1936 ως 1939 και κατέληξε στη δικτατορία του Στρατηγού Francisco Franco. Ουσιαστικά αναφέρει σημαντικά γεγονότα αυτού του πολέμου. Η πρώτη περιοχή που καταλήφθηκε από τους φασίστες ήταν η Ανδαλουσία (Spanish songs in Andalucia). Ο Federico Lorca ήταν ο μεγάλος ποιητής της Ισπανίας, που καταγόταν από αυτήν την περιοχή της Ισπανίας. Σκοτώθηκε κατά την την διάρκεια της εξέγερσης ενάντια στους φασίστες (Fredrico Lorca is dead and gone). Ο στίχος The black cars of the Guardia Civil αναφέρεται στην Πολιτοφυλακή, ένα όργανο ελεγχόμενο από τα υπουργεία Εσωτερικών και Άμυνας. Οι στίχοι "They sang 'the red flag', they wore the black one," αναφέρονται φυσικά στα αναρχικά κινήματα που πιο σθεναρά αντιμάχονταν τον φασισμό, με αποκορύφωμα φυσικά, την εφαρμογή της πρώτης αναρχικής πόλης και με αυτό πολίτευμα, της Βαρκελώνης. Τα κάποια ισπανικά που αναφέρονται στους στίχους είναι απλά ασυναρτησίες, μιας που κανένας από την μπάντα δεν ήξερε ισπανικά.
Ο Kris Gkailas απαντά για τους EX aNimo 1)Τι συμβολίζει το όνομα σας; Ένα όνομα ως αυθύπαρκτη υπόσταση δε συμβολίζει απαραίτητα κάτι.. όταν είσαι μια μπάντα, το όνομα το πλάθεις εσύ. Αυτό είναι ο πηλός κι εσύ (οι πράξεις σου, η πορεία μέσα στον χρόνο) είσαι τα χέρια που του δίνουν σχήμα. 2) Χρήμα ή δόξα; Εδώ θα δανειστώ το στίχο από ένα γνωστό τραγούδι: «δεν είναι η δόξα, δεν είναι τα λεφτά.. είναι του δρόμου η χαρά»! Και ο δρόμος της μουσικής ίσως να καταλήγει και στη δόξα και τα χρήματα για μερικούς, αλλά στο ταξίδι αυτό υπάρχουν πολλές άλλες ενδιάμεσες στάσεις, πιο σημαντικές. Σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι!! 3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου; Μουσική «από ψυχής» - όπως άλλωστε δηλώνει και το όνομά μας. 4) Σημείο μηδέν της μπάντας; Σε πολλές επιστήμες όταν κάτι αγγίξει το μηδέν, το μόνο που μπορεί να ακολουθήσει είναι η άνοδος. Γι’ αυτό και ’μεις θέτουμε ως σημείο μηδέν κάθε γεγονός που συμβαίνει γύρω μας και μας αγγίζει. Αυτό είναι που θέλουμε να μας εμπνέει όσο πιο συχνά γίνεται και να μας δίνει ώθηση για διαρκή εξέλιξη. 5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου; Στη μουσική δε χωρούν διαχωρισμοί, προτιμούμε να βλέπουμε τα διαφορετικά είδη της ως κομμάτια ενός παζλ. Το ποιο στυλ επιλέγει ο καθένας να ακούσει είναι καθαρά προσωπικό κριτήριο, μπορώ όμως να πω ότι σίγουρα δε μας εκφράζει η μουσική που δεν «ψυχή», που δεν έχει λόγο ύπαρξης και κάτι να πει εν τέλει. 6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε; Η μουσική είναι ένα υπερόπλο που μιλάει στις καρδιές των ανθρώπων. Χρειάζεται όμως κανείς να βρει τον τρόπο να το κάνει αυτό, όπως επίσης και η άλλη πλευρά να θέλει να ακούσει. Ο στρατός κυρίως χωρίζει.. οι θρησκείες ίσως και να διχάζουν.. η μουσική όμως ενώνει! Για κάθε λοιπόν ευγενή σκοπό, είτε αυτός είναι η παγκόσμια ειρήνη, είτε η ευαισθητοποίηση του κοινού για κάποιο θέμα, η μουσική πρέπει να είναι το «όπλο» που χρησιμοποιούμε, όπως έχει αποδειχθεί και σε αρκετές περιπτώσεις κατά το παρελθόν. 7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; Κατά καιρούς έχουμε μοιραστεί τη σκηνή με σημαντικούς καλλιτέχνες που θαυμάζουμε και εκτιμάμε.. Εντάξει, όνειρα υπάρχουν πάμπολλα από όλους, νομίζω όμως πως το σημαντικό είναι να ανέβεις στη σκηνή για αρχή.. και αν μπορείς να το κάνεις αυτό με κάποιον καλλιτέχνη που εκτιμάς, ταιριάζουν οι χημείες σας και έχει να κερδίσει και ο κόσμος κάτι από το τελικό αποτέλεσμα, τότε μπορείς να θεωρείς τον εαυτό σου ευτυχισμένο! 8) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; Είναι αυτό που είπαμε και προηγουμένως.. η μουσική, ένα υπερόπλο για να επιτύχει κανείς τους στόχους του! Πόσες φορές δεν έχει χρησιμοποιηθεί η μουσική για να ενσαρκώσει πολιτικές ιδέες ή να δημιουργήσει δέος στους πιστούς κάθε θρησκείας, με εκπληκτικά μουσικά (και όχι μόνον) αποτελέσματα πολλές φορές! Προσωπικά δε με βρίσκει αντίθετο, όταν όμως γίνεται από βαθύ πιστεύω στις ιδέες και όχι απλώς για το χρήμα. Γιατί αυτού του είδους η μουσική εκφέρει τα πιστεύω πολλών και είναι άκομψο να τα εκφράζουν μέσα από τη μουσική κάποιου που διατηρεί εντελώς διαφορετική στάση ζωής. 9) Οι επιρροές σας; Οι επιρροές μας είναι πολλές και ποικίλουν. Υπάρχει πολυφωνία δηλαδή στην μπάντα. Κοινό όμως γνώμονα έχουν τη rock μουσική, όπως τη μάθαμε από τους μεγάλους και κλασσικούς του είδους, έχοντας πάντα και τα αυτιά μας ανοιχτά σε οτιδήποτε μας αρέσει. 10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα; Το συγκρότημα μπορείς να το δεις ως ένα μέσον που θα σε βοηθήσεις να φτάσεις στο στόχο σου. Αποτελεί ίσως μια ιδιότυπη μουσική «συγκατοίκηση» όπου όλοι θέλουν να φτάσουν στο στόχο, που ενώ όμως ίσως είναι τόσο κοινός ταυτόχρονα είναι και τόσο διαφορετικός πολλές φορές! Όπως όμως σε κάθε κοινωνία η συνύπαρξη πολλών διαφορετικών τάσεων προάγει τον πολιτισμό, έτσι και αυτες οι διαφορετικές «οπτικές γωνίες» σε βοηθούν να φτάσεις και πάλι στον στόχο, έναν άλλο ίσως στόχο από αυτόν που ο καθένας μόνος του έχει στο μυαλό του, σίγουρα όμως πιο ολοκληρωμένο! 11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; Υπενθυμίζοντας λοιπόν τα προηγούμενα, στόχος και σκοπός είναι η μουσική και τα συναισθήματα που αντλεί κανείς από αυτή! 12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; Το ταλέντο – όταν υπάρχει – το βρίσκει κανείς εξίσου και στον υπερόπτη αλλά και στο μετριόφρων. Είναι στο χέρι του εκάστοτε ταλαντούχου καλλιτέχνη το πως θα ισορροπήσει ανάμεσα στην αλαζονεία και την ταπεινοφροσύνη και είναι ίσως και ένα από τα στοιχεία που διαφοροποιεί τους καλλιτέχνες και τους ανθρώπους γενικότερα. 13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; Με την πεταλούδα φυσικά, που αποτελεί και το λογότυπο της μπάντας. Ως γνωστόν η πεταλούδα συμβολίζει την ψυχή και eX aNimo σημαίνει «από ψυχής» στα Λατινικά.. 14) Μια ευχή για την μπάντα Μια ευχή για την μπάντα.. Ίσως η καλύτερη ευχή που μπορείς να δώσεις σε μια μπάντα γενικότερα είναι να αντέξει στο χρόνο, με τρόπο δημιουργικό και κοντά στο πνεύμα της εποχής της, διατηρώντας ταυτόχρονα ένα ζεστό κλίμα «οικογένειας» για τα μέλη της. Αυτό νομίζω.. 15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας; Ε τώρα αν σου πω.. δε θα είναι και τόσο σκοτεινό μετά και θα χάσει την αίγλη του! Χαχαχα Εδώ θα ακούσετε ένα δείγμα από αυτούςhttps://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=RzZGDrxxLTM Εδώ θα τους βρείτε: https://www.facebook.com/ExAnimoGr?fref=ts
Για ανθρώπους που αγνοούν την ροκ μουσική, κάθε τραγούδι είναι απλά έκφραση του τρίπτυχου sex, drugs and rock'n'roll. Αλλά οι γνωρίζοντες πραγματικά αυτήν την μουσική, ξέρουν ότι κάθε τραγούδι εκτός από κάποια πραγματική ιστορία ή φανταστική, κρύβει γεγονότα ιστορικά και όχι μόνο. Σε λιγότερο συχνές περιπτώσεις μας γνωρίζει την μουσική άλλων χωρών και σε σπάνιες κάποια παράδοση αυτών των χωρών. Το "July Morning" των Uriah Heep είναι ένα από αυτά. Το τραγούδι βρίσκεται στο τρίτο και πιο σκληρό τους άλμπουμ, το Look at Yourself. Η δημιουργία του ανήκει στους David Byron και Ken Hensley, από τα λίγα τραγούδια του άλμπουμ που δεν τα έγραψε μόνος ο Hensley. Από μουσικής πλευράς το τραγούδι αποτελεί μάθημα σύνθεσης. Φλερτάρει πολύ έντονα με την progressive, "χτίζοντας" το και να χωρίζεται σε διάφορα μέρη. Η εισαγωγή του με το αρμόνιο, είναι γνωστή για την χρήση του σε γάμους. Το μακροσκελές σόλο σε αρμόνιο ανήκει στον Manfred Mann και ο παράξενος του ήχος, σαν riff λέγεται Calliope, από ένα είδος πατενταρισμένου πιάνου. Ο ίδιος χρησιμοποιεί για πρώτη φορά Moog synthesizer. Ωστόσο το ενδιαφέρον είναι και στον τίτλο του τραγουδιού. Είναι εμπνευσμένο από μια βουλγάρικη παράδοση. Οι κάτοικοι μαζεύονται από όλη την χώρα στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας από την 30 Ιουνίου, για να δουν και να γιορτάσουν την πρώτη ανατολή του Ιουλίου. Η συνεύρεση αυτή λέγεται ακριβώς July Morning. Το τραγούδι στις μέρες μας συνοδεύει την κάθε παραδοσιακή αυτή συνάντηση.
Δεν είναι συνηθισμένο φαινόμενο ένα συγκρότημα ελάχιστα χρόνια ζωής και δυο άλμπουμ όλο και όλο στο ενεργητικό τους να χαίρει τέτοιας αναγνώρισης. Κι όμως μπορούν να περηφανεύονται για πλήθος βραβείων, τεράστιες πωλήσεις, αλλά πάνω απ' όλα την αναγνώριση από κοινό που προτιμά διαφορετικά είδη μουσικής. Οι Mumford & Sons μπορούν να περηφανεύονται ότι, ο folk rock, συνέπεια της "West London folk scene", έχουν αγγίξει πολλά αυτιά. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε από τους multi-instrumentalists Marcus Mumford, Ben Lovett, Winston Marshall, και Ted Dwane, τον Δεκέμβριο του 2007. Το τι όργανο παίζε ακριβώς ο καθένας γεμίζει μια σελίδα, γιατί ο καθένας μπορεί να παίξει σχεδόν τα πάντα. Το όνομα τους προέρχεται από τον Marcus Mumford, που φαίνεται περισσότερο στο συγκρότημα και επειδή οργανώνει σχεδόν τα πάντα. Το δεύτερο σκέλος του ονόματός τους, απλά δίνει μια εικόνα μιας «απαρχαιωμένης ονομασίας οικογενειακής επιχείρησης». Ίσως, αυτή πραγματική έννοια μιας μπάντας, να είναι σαν οικογένεια. Και αυτό του έδωσε και την λάμψη. Ουσιαστικά η πορεία τους προς την αναγνώριση και την δόξα ξεκίνησε στις αρχές του 2008, όταν γνώρισαν τον manager Adam Tudhope, που είχε τους Keane και Laura Marling. Έτσι, τους οργάνωσε μια περιοδεία σε όλη την Βρετανία για να μαζέψουν και κάποιον οπαδό. Η κατάληξη αυτής της συγκομιδής ήταν το Glastonbury Festival, όπου ανέλπιστα ενθουσίασαν το κοινό. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους το πρώτο τους ΕΡ, το Love Your Ground, από την Chess Club Records ήταν έτοιμο. Μετά από συνεχείς εμφανίσεις, το 2009 κυκλοφορούν και το πρώτο τους άλμπουμ, το Sigh No More, τα τραγούδια του οποίου παίζονταν ήδη στις ζωντανές εμφανίσεις τους. Η παραγωγή έγινε από τον Markus Dravs, που είχε συνεργαστεί και με τους Arcade Fire. Αν και η μπάντα δεν είχε καν τα δικά τους όργανα, αυτό δεν τους εμπόδισε να να το ηχογραφήσουν το επιτυχημένο άλμπουμ. Το πρώτο τραγούδι που ξεχώρισε ήταν το "Little Lion Man". Τα δικαιώματα της κυκλοφορίας του άλμπουμ τους τα παραχωρούν στην Island Records και σκαρφαλώνουν στα τσαρτς. Το πρώτο τους βραβείο έρχεται το 2010. Η χρονιά τελειώνει με ένα Grammy Award και ένα ΕΡ, συνεργασία με τους Dharohar Project και Laura Marling, που ηχογραφείται στο Νέο Δελχί. Και το πρώτο άλμπουμ πουλάει σαν τρελό, φτάνοντας το 99% των αντίτυπων να έχουν πουληθεί. Το 2011 απλά συνεχίζουν να πουλάνε, να μαζεύουν διακρίσεις και βραβεία, καθώς και να γεμίζουν στάδια. Τον Σεπτέμβριο του 2012, κυκλοφορούν και το δεύτερο τους άλμπουμ, το Babel. Το άλμπουμ περιέχει το απόλυτο τους χιτ ως τώρα το "I Will Wait". Το άλμπουμ δεν αργεί να σκαρφαλώσει στις κορυφές της Βρετανίας και της Αμερικής. Ουσιαστικά η πίστη τους σε αυτό που έκαναν και η αγάπη τους για την μουσική, τους έφτασαν στην κορυφή.
Όπως λέει ένας φίλος μου η μουσική θα ήταν λιγότερο σκοτεινή αν δεν υπήρχαν οι The Cure. Και σίγουρα το "A Forest" είναι από τις μεγαλύτερες αποδείξεις για αυτό το γεγονός. Το τραγούδι, όπως και όλο το δεύτερο άλμπουμ, το Seventeen Seconds, του 1980, ανήκει στη Gothic rock εποχή τους. Είναι η πρώτη τους είσοδος στο United Kingdom chart καθώς και το πρώτο τους τραγούδι που προβλήθηκε στο περίφημο Top of the Pops του BBC. H δημιουργία του, όπως και των περισσότερων τραγουδιών του άλμπουμ ανήκει στον Robert Smith, που κάνει και την παραγωγή μαζί με τον Mike Hedges. Είναι από τα πιο δύσκολα μουσικά κομμάτια και ηχογραφήθηκε προς το τέλος, με τα φωνητικά του Smith, να γράφονται χώρια από την μουσική. Εκτός από το πιο αντιπροσωπευτικό τραγούδι της μπάντας και είναι και το κεντρικό θέμα του άλμπουμ. Που δηλώνει, όχι μόνο την ατμόσφαιρα μουσική, αλλά και την ψυχική κατάσταση της μπάντας. Στο μουσικό μέρος, το μπάσο είναι αυτό που κυριαρχεί και ο τρόπος παιξίματος είναι πρωτοπόρος για την εποχή. Ο Simon Gallup αναφέρει ότι στο παίξιμο επηρεάστηκε από το παίξιμο των The Stranglers, τον μπασίστα Jean-Jacques Burnel, τον οποίον και θαύμαζε. Το λυρικό μέρος αναφέρεται σε ένα όνειρο που είδε μικρός ο Smith, όπου χάθηκε σε ένα δάσος. Αν και ο ίδιος αναίρεσε την δήλωσή του λέγοντας ότι απλά μιλάει για ένα δάσος και τίποτα άλλον. Αν και ένα είναι σίγουρο ότι εκείνη την εποχή, το μυαλό του δημιουργού ήταν σε κάποιο σκοτεινό μέρος, πιθανόν ένα ψυχολογικό σκοτεινό δάσος. Το τραγούδι επίσης κρύβεται πίσω από το διάσημο περιστατικό στο Werchter Festival του Βελγίου το 1981. Η μπάντα έπαιζε πριν από τον Robert Palmer και μόλις τελείωσε το set της, οι άνθρωποι του καλλιτέχνη που ακολουθούσε τους είπαν να βιαστούν να φύγουν από την σκηνή. Ο Robert Smith τα ενημέρωσε το κοινό ότι δεν τον άφηναν να παίξει άλλο, αλλά τελικά τραγούδησαν το "A Forest" σε 9-λεπτη εκτέλεση φωνάζοντας στο τέλος "F--k Robert Palmer".... κάτι που άρεσε πολύ στο κοινό και υποδέχτηκαν με ζητωκραυγές την δήλωση του τραγουδιστή.
Η progressive rock είναι γνωστή ότι, δεν γνωρίζει σύνορα, ούτε μουσικά ούτε γεωγραφικά. Πάντα σαν κύριο συστατικό την rock, δοκιμάζει να την συνδυάσει με άλλα είδη μουσικής και γλώσσα δεν αποτελεί κανένα εμπόδιο. Έτσι έχουν δημιουργηθεί σκηνές με γεωγραφικά κριτήρια. Οι πιο σημαντικές είναι η Ιταλική και Πολωνική σκηνή. Και ένας από τους σημαντικότερους αντιπροσώπους της δεύτερης είναι ο Czesław Niemen. Ο Czesław Juliusz Niemen-Wydrzycki, όπως είναι το πλήρες όνομά του, ήταν συνθέτης, στιχουργός, τραγουδιστή και πολύ-μουσικός.... ουσιαστικά μια μπάντα σε ένα πρόσωπο. Το σημαντικό δεν είναι τόσο η μεγάλη του δισκογραφία, που περιλαμβάνει πάνω από 20 άλμπουμ, οι άπειρες του εμφανίσεις σε φεστιβάλ, αλλά το γεγονός αποτελεί από τις μεγαλύτερες επιρροές για πολλούς μεγάλους μουσικούς. Ο Niemen, γεννημένος μερικούς μήνες πριν την έναρξη του Β'ΠΠ, από μικρός είχε επαφή με μουσική, από την δημιουργία,όμως των μουσικών οργάνων. Ο πατέρας του κούρδιζε πιάνα, αλλά και διόρθωνε ρολόγια. Από το σχολείο έδειξε την κλίση του προς μουσική. Ξεκίνησε να παίζει εκκλησιαστικό αρμόνιο και τραγουδούσε σε σχολικές παραστάσεις. Στο πρώτο μουσικό σχολείο που φοίτησε, εκδιώχτηκε γιατί δεν παρακολουθούσε τα μαθήματα. Αν και έμαθε να παίζει και σε άλλα όργανα. Τελικά η μέση εκπαίδευση του συνεχίζεται στο Gdańsk, όπου μαθαίνει και φαγκότο. Παράλληλα παίζει σε σχολικές θεατρικές παραστάσεις, Jazz Club και καμπαρέ. Το 1962 ουσιαστικά ξεκινά και την καριέρα του, όταν συμμετέχει σε φεστιβάλ νέων καλλιτεχνών στο Szczecin και συγκεντρώνει διθυραμβικές κριτικές. Και αμέσως ξεκινά περιοδεία σε όλη την Πολωνία με τους Czerwono-Czarni. Την ίδια χρονιά ηχογραφεί και το πρώτο του ΕΡ με τους Niebiesko-Czarni. Την επόμενη χρονιά μετά από μια εμφάνιση στο Παρίσι, με τους Niebiesko-Czarni υιοθετεί και το Niemen σαν καλλιτεχνικό του όνομα, για να είναι και πιο εύηχο αλλά και πιο εύκολα να το θυμούνται οι ακροατές. Αν και τραγουδά στην μητρική του γλώσσα, με την πάντα του γυρίζει σχεδόν όλη την Ευρώπη, κάνοντας παράλληλα και σόλο εμφανίσεις. Η δεκαετία του '70 κάνει την γνωριμία του με το ψυχεδελικό ροκ και στρέφεται σε αυτό στις μουσικές του συνθέσεις. Το 1973 ηχογραφεί το Strange Is This World στο Μόναχο και γίνεται γνωστός στους κύκλους του progressive rock. Με την ηχογράφηση του Ode to Venus, ένα χρόνο αργότερα, δοκιμάζει να γράψει και μουσική για κινηματογράφο. Δημιουργεί νέο προτζεκτ, τους Niemen Aerolit, την ίδια χρονιά Ο θάνατος του ντράμερ της μπάντας του, του Piotr Dziemski, τον συγκλονίζει και του αφιερώνει το άλμπουμ Katharsis, που το ηχογραφεί σόλο. Στην δεκαετία του '80 συνεχίζει το μουσικό του έργο με κορυφαία στιγμή την εμφάνιση του στο Queen Elizabeth Hall στο Λονδίνο. Την επόμενη δεκαετία ασχολείται περισσότερο με ζωγραφική παρά με μουσική και το 2001 κυκλοφορεί το τελευταίο του άλμπουμ το spodchmurykapelusza, τρία χρόνια πριν το θάνατό του από καρκίνο. Γενικά, αν και δεν γνώρισε εμπορική επιτυχία, στέκεται δίπλα σε μουσικούς τεράστιου βεληνεκούς. Αφιερωμένος στην μουσική, δεν πρόδωσε τις μουσικές του αξίες και η σχέση του με το χρήμα και την επιφανειακή δόξα παρέμεινε κακή σε όλη την ζωή του.
Στο rock n roll σχεδόν τα πάντα είναι δυνατά, αλλά στην punk rock τα πάντα μπορούν να συμβούν σε τρία λεπτά.... όσο διαρκεί ένα τραγούδι. Οι βασιλιάδες του μαγικού τρίλεπτου δεν είναι άλλοι από τους Sex Pistols. Σε ένα τέτοιο τρίλεπτο χώρεσαν όλη τους την ιστορία, το αντίο τους, μια διασκευή..... άλλα και όλη τους την φιλοσοφία. Πρόκειται για το 3:15 διάρκειας Pretty Vacant. το οποίο ήταν και η τελευταία δημιουργία της μπάντας. Το μοναδικό τους τραγούδι που παίχτηκε στο διάσημο Top Of The Pops του BBC. Αν και η σύνθεση ανήκει σε όλη την μπάντα το βασικό riff είναι δημιουργία του Glen Matlock. Η έμπνευση του προήλθε από κάτι τελείως αντίθετο με αυτούς..... τους ΑΒΒΑ. Ο Matlock, άκουσε το "S.O.S." του σουηδικού κουαρτέτου θεωρώντας το ότι πιο χαζό βγήκε στην μουσική. Αλλά παίζοντας την εισαγωγή του σε κιθάρα, διαπίστωσε ότι μπορεί να βγάλει ένα καταπληκτικό και βρώμικο riff, αλλάζοντας απλά το στυλ. Στο λυρικό , τρόπος του λέγειν λυρικό, μέρος, ο Johnny Rotten το "vacant", που σημαίνει ελεύθερος το κάνει να ακούγεται σαν "cunt", μια λέξη που που σημαίνει προσβλητικό επίθετο προς μια γυναίκα. Είναι μια λέξη βάρβαρης προέλευσης γερμανικών φυλών. Το " ... and we don't care", με το οποίο κλείνει το τραγούδι, είναι ουσιαστικά έκφραση όχι μόνο της φιλοσοφίας της μπάντας, αλλά και ολόκληρου punk κινήματος της δεκαετία του 70. Στην Β' πλευρά του σινγκλ υπάρχει η διασκευή των The Stooges, το "No Fun". Δεν είναι μόνο φόρος τιμής προς τους νονούς της punk, αλλά και δήλωση ότι, δεν διασκεδάζουν πια με αυτό που κάνουν......
